Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Ένα παιδί μετράει τ'άστρα


"Πήχτωσε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ' τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαμπάδες τ' ουρανού. Όλα ήταν γάλα... γάλα... λουλακί... και σπίθες. Το ποτάμι μουρμούριζε μες τον ύπνο του κρυφά παραμιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε... ολόκληρο το βράδυ. Έγραψε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι. Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν... παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' άστρα. Να τα μετρήσει όλα... σιγά σιγά... ένα ένα... Όλα... Και τα βρήκε σωστά."

Η Amanda θυμήθηκε αυτά τα λόγια του Μενέλαου Λουντέμη και απλώθηκε ένα γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπό της. Είχε χρόνια να τα θυμηθεί. Όμως απόψε, χωρίς ιδιαίτερο λόγο ήρθαν ξανά στο μυαλό της. Ίσως επειδή ετοιμαζόταν να πάει σ' εκείνο το βουνό που είχε πάει κάποτε με τον Άγγελό της.

Η τοποθεσία ήταν πραγματικά ονειρική. Ένα απλό παραδοσιακό παμπάλαιο σπιτάκι, χτισμένο στην πλαγιά του βουνού, και με απίστευτη θέα σε μια γαλήνια λίμνη. Το σπιτάκι ήταν μικρό, γεμάτο κουρελούδες και ένα απλό, χιλιοχρησιμοποιημένο πέτρινο τζάκι.

Ο Άγγελος την παρακαλούσε πολύ καιρό τώρα να πάνε μια βόλτα με την καινούρια του μηχανή αλλά εκείνη φοβόταν μην την τσακώσει ο πατέρας της, άλλωστε ζούσαν σε μια μικρή πόλη που όλοι ξέρουν όλους και ήταν μόνο δέκα έξι χρονών. Μια μέρα, αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Είχε τον αγαπημένο της βροχερό καιρό και τα μάτια του ήταν απίστευτα πράσινα εκείνο το πρωινό.

Τον αγκάλιασε σφιχτά και ξεκίνησαν. Έφτασαν στο σπιτάκι και ήπιαν ένα ζεστό χαμομήλι έξω στην αυλή κοιτάζοντας τη θέα στη λίμνη. Πέρασαν το πρωινό μιλώντας.Το απόγευμα περπατώντας στο καστανόδασος σε μονοπάτια που ήξερε μόνος αυτός και που τα θυμόταν από παιδί. Και ήρθε το βράδυ. Ο καιρός είχε γλυκάνει και πήραν μια κουρελού, την άπλωσαν έξω, κάτω από μια αγριοπασχαλιά και κοίταζαν αγκαλιά τον ουρανό. Εκείνο το βράδυ, ο Άγγελος της διάβασε το βιβλίο του Μ. Λουντέμη, με τα πράσινα μάτια του να φαίνονται πιο όμορφα ακόμα, όταν της χαμογελούσε μ' εκείνο το γλυκό χαμόγελό του.

Η Amanda ποτέ δεν θα ξεχάσει εκείνη τη βραδυά.

Αύριο θα ξαναβρεθεί κοντά στο σπιτάκι εκείνο. Τίποτα όμως δεν θα είναι ίδιο.

1 σχόλιο:

e-ιωάννης είπε...

Μπραβο σου που εισαι ρομαντικη.
πολυ ομορφη ιστορια..