Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008

Πίσω στα παλιά


Η Amanda βρίσκεται Κυριακή πρωί στο πατρικό της. Ήρθε από χτες γιατί γιορτάζει ο πατέρας της και η γκρίνια της μαμάς της είχε γίνει πια ανυπόφορη. Μα αυτές οι μανάδες είναι όλες παλαβές ; Όσο οι κόρες τους είναι μακριά, τους κλαίγονται από τηλεφώνου και όταν τις επισκέπτονται αρχίζουν να κάνουν ατέλειωτες παρατηρήσεις (το μαλλί πολύ σου πάει έτσι, αλλά μήπως να το άφηνες στο φυσικό σου ; - άντε πότε θα βρεις κανένα καλό παιδί να συμμαζευτείς, θα πεθάνω και δεν θα δω ποτέ εγγόνια….(αν και είναι 49 χρονών και σε καμία περίπτωση στα πρόθυρα του θανάτου…))
Οι πατεράδες από την άλλη πλευρά, έχουν άλλη αντιμετώπιση ως προς τις ανύπανδρες, αλήτισες κόρες. Ποτέ δεν κάνουν ευθέως μια παρατήρηση ή πρόταση, αλλά το λένε στη γυναίκα τους που σκίζεται να το μεταφέρει με τον δικό της μοναδικό τρόπο που περιγράφηκε παραπάνω.
Τα αδέρφια όμως, είναι απίστευτα! Η Amanda έχει καταλάβει πως περνώντας τα χρόνια η σχέση της με τον μικρότερο αδερφό της γίνεται όλο και καλύτερη, πιο βαθιά και με νόημα. Ο μικρός είναι πλέον η καλύτερη παρέα της για τις εξορμήσεις στα διάφορα πρωτοκλασάτα (;;;;!!!!!) μαγαζιά της πόλης της….
Οι παιδικοί φίλοι! Στην πορεία της ζωής του ο κάθε άνθρωπος κάνει άπειρες γνωριμίες κάθε είδους, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το παλιό καλό φιλαράκι από το σχολείο που έχεις να μοιραστείς μνήμες από καταλήψεις, κοπάνες και κάτι καλοκαίρια στη Μύκονο!
Και ένα άλλο σημείο που πρέπει να αναφερθεί, είναι το σπίτι. Χτες βράδυ, γυρνώντας από την καθιερωμένη μπουζουκότσαρκα με τον αδερφό της η Amanda μπήκε στο δωμάτιο της. Το εφηβικό της δωμάτιο, με τα πτυχία κορνιζαρισμένα στον τοίχο, ένα τεράστιο λούτρινο αρκούδο που της είχε χαρίσει κάποτε ο αδερφούλης της και τα σεντόνια που μυρίζουν Cajoline- μυρίζει μανούλα scent (all time classic επιλογή της μαμάς…).
Τίποτα δεν μοιάζει με την αίσθηση ασφάλειας που της έδωσε το ΠΑΤΡΙΚΟ. Σκεπάστηκε με την παμπάλαια ροζ κουβέρτα της και ονειρεύτηκε τα τριαντάφυλλα στον κήπο της γιαγιάς της και τα έξι γκρι μωράκια της αγριόγατας που κυκλοφορεί στην αυλή του σπιτιού στο χωριό.

Το πρωί, στην ασφάλεια του σπιτιού της και ακόμα κάτω από την ροζ κουβέρτα της, πήρε στα χέρια της το Η Σοφίτα με τις αράχνες της Άγκαθα Κρίστι και άρχισε να ψάχνει τον δολοφόνο!

6 σχόλια:

e-ιωάννης είπε...

Χαιρομαι που περνας καλα στο πατρικο σου,χαιρομαι για τις αναμνησεις σου....αντε και με ενα καλο παιδι...

Λευκή είπε...

nai mama

Τσιανόπουλος Γρηγόρης είπε...

Me τον μικρό αδερφό στα καλυτερα μαγαζια της πόλης; εκει που πάνε τα πιπίνια; ου ου ου πουρεϊντζερ!!!
(πουρό + teenager). Ασε τον μικρό σου αδερφό να βγαίνει και κοιτα να μαζευεσαι νωρίς στο σπίτη!
και να βρεις και κανενα καλο παιδί να παντρευείς!!! Χαχαχαχα!!!!

Λευκή είπε...

kala re....thlefwno sas phre? h mana mou?

s.frang είπε...

Κάπου τα ξέρω αυτά,
κάπου τα ξέρω...

Λευκή είπε...

Καημένη Λυδία.... Σε νιώθω!!!! (σας παρακαλώ s.frang, μετεφέρετε το μύνημα.... :P)