Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Άκου....


Άκου ανθρωπάκο….
Η Amanda έχει περάσει πολλά. Οι σχέσεις της με όλους και σε όλα τα επίπεδα έχουν κλυδωνιστεί σε απίστευτους βαθμούς, με διαφορετική ένταση κάθε φορά και με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Ίσως κάποιες φορές, προβλεπόμενα και ηθελημένα… Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που, ζώντας τα, έβγαλε λογικά συμπεράσματα και θέλει να σου τα παραθέσει για να σε βοηθήσει. Άκου, ανθρωπάκο μου, όμορφέ μου, γλυκέ μου, μελαγχολικέ μου.
Αν τελειώσει μια αγάπη, δεν τελειώνει και η ζωή. Ναι, το ξέρω, πονάς τώρα, ψάχνεις να βρεις τα «γιατί», πού έκανες λάθος, αναρωτιέσαι, βρίζεις, κλαις, αισθάνεσαι χίλια κομμάτια και σιχαίνεσαι το χρώμα των ματιών της. Σου φαίνεται απίστευτο που δεν κράτησε τις υποσχέσεις ! Εσύ έκανες όλα αυτά που της είπες…. Κι ακόμα περισσότερα! Της έδειξες αυτός που πραγματικά είσαι, στο βάθος, την άφησες να νιώσει σαν χάδι στο πρόσωπό της τις ηλιαχτίδες που κρατάς κρυμμένες στην καρδιά σου. Της ζωγράφισες ό,τι σου ζήτησε… Της έγραψες λέξεις πολλές, καινούριες λέξεις που κανείς δεν τις είχε ακούσει πριν, αλώβητες, μόνο για να τις ακούσουν πρώτα τα δικά της αυτιά…
Σε πρόδωσε όμως, ανθρωπάκο μου… Πήρε όλα όσα της έδωσες τόσο απλόχερα και έμεινε μόνο στις υποσχέσεις από την πλευρά της. Έπαιξε μαζί σου. Ναι, ήταν όμορφη αίσθηση γι’ αυτήν να έχει έναν ανθρωπάκο κάπου μακριά να την σκέφτεται και να της συμπαραστέκεται και να της χαρίζει την ψυχή του. Μέχρι που για δικούς της λόγους αποφάσισε πως δεν ήθελε άλλο. Και τα σταμάτησε όλα, με μια χλιαρή εξήγηση. Ξαφνικά, χάθηκε ο κόσμος σου. Τα όνειρά σου. Τα σχέδια. Το παρόν σου. Το μέλλον σου. Η κατάσταση αυτή βρώμισε μέχρι και το παρελθόν σου. Σε κατακρεούργησε.
Και τώρα τι; Πασχίζεις να σηκωθείς. Θα το καταφέρεις; Το βρίσκω πολύ δύσκολο. Δεν της έδωσες απλά πολλά, της έδωσες τα πάντα. Δεν κράτησες τίποτα για τον εαυτό σου. Κάτι μικρό, μηδαμινό… κάτι τόσο λίγο που θα σε βοηθούσε όμως να κρατηθείς.
Ανθρωπάκο, μην τα δίνεις όλα.
Περίμενε πάντα το χειρότερο, έτσι ώστε όταν έρθει, να πεις «ε, και τι έγινε; το περίμενα ούτως ή άλλως». Κι αν παρ’ ελπίδα έρθει το καλύτερο, η χαρά σου θα σου φαντάζει μεγαλύτερη.
Σφίξε τα δόντια ανθρωπάκο και σήκω. ….

2 σχόλια:

Κωνσταντινος είπε...

Καλησπέρα,

πολύ όμορφη η ανάρτηση σου και ο συνδυασμός μ' αυτό το υπέροχο βιβλίο.
Διαφωνώ όμως με το 'περίμενε πάντα το χειρότερο ' και ξέρεις γιατί;
Γιατί δημιουργείτε μέσα μας η ψοχολογία εκείνη της προσμονής του χειρότερου που θα επιτευχθεί στο τέλος για να εκπληρωθεί η αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Θα πει τότε το άτομο: Είδες,καλά έκανα και περίμενα το χειρότερο αλλά ο θεός θα σου κλείνει το μάτι λέγοντας:Εσύ το δημιούργησες ανθρωπάκο μέσα απ την προσμονή σου,αυτό απλά ήρθε να καλύψει την ανάγκη σου.
Η γνώμη μου λοιπόν είναι περίμενε το καλύτερο,μπορεί τότε το σύμπαν να σου πει:Η επιθυμία σου διαταγή!
Έτσι μιλά ο θετικός τρόπος σκέψης.

Καλό βράδυ

Λευκή είπε...

Καλησπέρα Κωνσταντίνε...
Αντιμετωπίζω σχεδόν τα πάντα μ'αυτόν τον ρεαλιστικό και σκληρό ίσως τρόπο. Το σύμπαν ΔΕΝ συνομωτεί για να μας συμβεί αυτό που θέλουμε πολύ....! Όταν περιμένεις το χειρότερο, που έρχεται κάποιες φορές αναπόφευκτα, τότε η απογοήτευσή σου δεν είναι τόσο μεγάλη. Σκέψου όμως τη χαρά που παίρνει κανείς όταν έρχεται κάτι καλό, όντας πεπεισμένος για το αντίθετο!
Έτσι μιλά ο ρεαλιστικός τρόπος σκέψης.