Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

Ναϊάδες


Βγήκε στάζοντας από το νερό. Η λίμνη σήμερα ήταν πανέμορφη. Πάντα την έβρισκε όμορφη σε όλες της τις εκφάνσεις αλλά σήμερα έδειχνε μια μοναδική γαλήνη. Τα νερά ήταν ήρεμα, ρυτιδιάζοντας ελαφρά στο απαλό αεράκι και ο ήλιος στραφτάλιζε στην επιφάνειά της δημιουργώντας φωτεινά, λαμπερά σχέδια που έμοιαζαν να χορεύουν στο νερό. Τα πέυκα στις όχθες της αντικατροπτίζονταν στο νερό και ήταν σαν οι ρίζες τους να τρέφονταν από αυτό.

Η Ναϊάδα περπάτησε στο νησάκι που βρισκόταν στρατηγικά τοποθετημένο από τον πατέρα της στο κέντρο της λίμνης και ένιωσε στα πέλματά της την ζέστη που έβγαζαν τα μισοσαπισμένα φύλλα. Κάθισε σε μια λεία πέτρα, σήκωσε το πρόσωπό της στον ήλιο και άφησε τις ακτίνες του να την ζεστάνουν. Ήταν όμορφο θέαμα να βλέπει κανείς. Μια ψηλή, λυγερή κοπέλα, με μακριά ξανθά μαλλιά και μάτια με χρώμμα ολόιδιο μ' εκείνο της λίμνης. Το μακρύ λευκό της φόρεμα σάλευε ελαφρά στο απαλό αεράκι. Παρόλη την γαλήνια εικόνα όμως, μέσα της επικρατούσε τρικυμία. Έπρεπε να κάνει αυτό... που σιχαινόταν να κάνει, και αυτή τη φορά της ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Ο πρίγκηπας της είχε δώσει πολλά. Της είχε χαρίσει ένα παιδί πάνω απ΄όλα. Αλλά και κάτι άλλο. Σ' όλη της τη ζωή, εκπληρώνοντας τον προορισμό της, κανείς ποτέ δεν την είχε κοιτάξει στα μάτια. Όλοι επιζητούσαν τις χάρες του κορμιού της και έφευγαν από κοντά της μετά το τέλος της γιορτής χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκείνους, τους ανταπέδιδε τα ίσα χωρίς τύψεις. Αυτός όμως....Την αγκάλιασε και φίλησε τα μάτια της... Έγινε ένα μαζί της και δεν έφυγε. Ρώτησε να μάθει ποιο ήταν το όνομά της... Της είπε πως την αγαπούσε...

Ήταν όμως ο γιος του βασιλιά του παραλίμνιου συνοικισμού. Ο προορισμός του ήταν να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά του διπλανού χωριου. Και ο προορισμός της Ναϊάδας ήταν να τον σκοτώσει όταν συνέβαινε αυτό......


"Οι Ναϊάδες χάριζαν τον έρωτά τους τόσο σε θεούς όσο και σε ανθρώπους, ιδιάιτερα σε ωραίους νέους, και απο αυτές τις ενώσεις γεννιόνταν ποιητές, μεγάλοι καλλιτέχνες, ήρωες, σοφοί κ.α. Γίνονταν όμως πολύ σκληρές αν ο εραστής τους τις απατούσε και τον τιμωρούσαν χωρίς να λυπηθούν. Αντίθετα έσπευδαν να βοηθήσουν όσους βρισκονταν σε πολύ δύσκολη θέση, όπως τον Περσέα, στον οποίο κατα μία εκδοχή, έφεραν τα φτερωτά πέδιλα πρίν την εξόντωση της Μέδουσας. Έπαιρναν μέρος στις γιορτές όλων των Θεών που ευνοούσαν τη γονιμότητα ιδιάιτερα στις νυχτερινές γιορτές του Διόνυσου, όπου αποτελούσαν, μαζί με τους Σατύρους, την τιμητική συνοδεία του."

3 σχόλια:

Eirra Bear είπε...

A beautiful story.... always, worth a second thought.

Λευκή είπε...

Beautiful, but ends as a tragedy. After all, most things in life have that result, dear eirra bear

e-ιωάννης είπε...

Μου αρεσουν πολυ αυτες οι ΝΑΙΔΕΣ