Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Σαν πεταλούδα στη φωτιά, Ιωάννης Βηλαράς.


Ο Ιωάννης Βηλαράς αποτελεί προδρομική μορφή της νεοελληνικής ποίησης. Στα λυρικά του ποιήματα αντλεί από την ιταλική ποίηση κυρίως του καιρού του και από την δημοτική μας παράδοση. Η ερωτική του ποίηση, γεμάτη από συναισθηματική φόρτιση εκφράζει ένα πηγαίο αίσθημα με ρομαντικά στοιχεία. Το παρακάτω ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα «Ερωτικά» των «Απάντων» του.
Σαν πεταλούδα στη φωτιά…
Σαν πεταλούδα στη φωτιά, σ’ εσένα γύρες φέρω
Κι από τη φωτιά που καίγομαι να φύγω δεν ηξέρω.
Και μόλο που φλογίζομαι, πετώ ολόγυρά σου,
Να ξεμακρύνω δεν μπορώ, στιγμή από σιμά σου.
Τα μάγια δεν τα πίστευα, και μάγια είσαι ατή σου
Τα μάγια είν’τα θέλγητρα οπόχει το κορμί σου.
Γιατί με χέρι αλάθευτο ηθέλησεν η φύση
Της νιότης τα’ άνθια ολόβολο προικιό να σου χαρίσει.
Και ποιος είν’ ο αναίσθητος που να σ’ αλησμονήσει,
Αφού σε δει για μια φορά, μαζί σου σα μιλήσει;
Τ’ αηδόνι σου ‘δωκε λαλιά, φωνή το καναρίνι,
Τη χλωρασιά σου χάρισαν των περβολιών οι κρίνοι.
Οι χάρες αναπαύονται απάνω στη θωριά σου,
Της άνοιξης τριαντάφυλλα ανθούν στα μάγουλά σου.
Λεν το κοράλλι κόκκινο, μον’ δίχως νοστιμάδα
Δεν έχει σαν τα χείλη σου βαφή και κοκκινάδα.
Δοξάρια είναι τα φρύδια σου και με πιτηδειοσύνη
Βαρούν, πληγώνουν τις καρδιές, χωρίς ελεημοσύνη.
Στα δυο σου μάτια τα γλυκά ο έρωτας φωλιάζει
Κι από ταύτα τις σαγίτες του στους νιους απάνω αδειάζει.
Το κοίτασμά σου το γλυκό είν’ των καρδιών ο κλέφτης
Αν δεν πιστεύεις, ρώτησε να σου το ειπεί ο καθρέφτης…..

Δεν υπάρχουν σχόλια: