Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Ο καθένας με τον πόνο του


Ο γείτονας τσακώθηκε με τη γυναίκα του πάλι. Της έλεγε πως υποψιάζεται πως τον απατά. Η γειτόνισσα του έλεγε πως δεν της δίνει σημασία και πως πιο πολύ ακούει τον φαναρτζή που του φτιάχνει το ταξί (είναι ταξιτζής) . Το πεντάχρονο παιδάκι τους έκλαιγε και φώναζε (πιο δυνατά απ’ αυτούς) «σταματήστε θέλω να κοιμηθώ». Η ώρα ήταν 04:00 τα ξημερώματα.

Σε ένα άλλο σπίτι στο συγκρότημα, η κυρία Έλλη τσακωνόταν με τον γιο της γιατί του είχε γράψει ένα οικόπεδο κι αυτός το πούλησε για να ανοίξει internet καφέ και το φαλήρισε μέσα σε τέσσερις μήνες.

Στο κτήριο που μένω εγώ, ο μετανάστης που αγόρασε το διαμέρισμα από κάτω μου, όταν ήρθε ο καιρός να πάει στην Γερμανία (θα είναι εκεί για 8 μήνες) κατέβασε τις ασφάλειες για να μην πληρώνει κοινόχρηστα…. Σημειωτέον, το ασανσέρ δεν λειτούργησε ποτέ και πρέπει να ανεβαίνω στον 2ο όροφο κάθε βράδυ με αναπτήρα.

Δεν έχω πάρκινγκ μιας και νοικιάζω το διαμέρισμα. Έτσι λοιπόν χτες βράδυ πάρκαρα έξω από το συγκρότημα, στην απέναντι πλευρά του δρόμου. Νομιμότατα, χωρίς να ενοχλώ κανέναν. Σήμερα το πρωί βρήκα στο τζάμι του αυτοκινήτου ένα γράμμα (τυπωμένο σε καλό χαρτί με έγχρωμο εκτυπωτή) το εξής μήνυμα «Μην ξαναπαρκάρετε εδώ γιατί δυσκολεύομαι να βγάλω το αυτοκίνητό μου από το απέναντι πάρκινγκ. Ευχαριστώ». Πάλι καλά που δεν το έγραψε με κλειδί στο καπώ του αυτοκινήτου μου…..

Κάθε μέρα, σαν καλή νοικοκυρά (;) κατεβάζω την σακουλίτσα μου με τα σκουπιδάκια μου. Και κάθε μέρα κυνηγάω τον κάδο. Γιατί…. ο κάδος φεύγει! Ο καθένας, που δεν θέλει να τον έχει μπροστά από το σπίτι του, τον πάει στο διπλανό σπίτι. Και ο άλλος στο παραδιπλανό και… ψάχνω τον κάδο…! Λέω αύριο να χτυπήσω το κουδούνι του αποκάτω και να του δώσω τα σκουπίδια στο χέρι, αφού έτσι κι αλλιώς θα πάει στον κάδο για να τον κουνήσει….

1 σχόλιο:

ναδα.- είπε...

....Ενώ... άμα... σπάγαμε αυτά τα γαμ... ντουβάρια...

Μπορεί να αλλάζαμε τα πάντα...

σα , μια οικογένεια .

Μου θύμισες την ιστορία που ήθελα να πετάξω κατι ,
και τελικά,
για να το καταφέρω κατέβηκα στην πόλη .

Και ας μην στο λέω .

Παραμένεις από τα αγαπημένα μου μπλόκια.

Υ.Θ.

συνήθως δεν τα κάνω αυτά , αλλά αυτό είναι η ιστορία που σου λέω
http://aremnv.blogspot.com/2009/05/t.html


Ποιος ξέρει η επόμενη στιγμή που θα σε βγάλει;