Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Γιώργος Γεννηματάς


Πριν δυο ώρες, εντελώς τυχαία, παρακολούθησα ένα ντοκυμαντέρ στην ΕΤ1, που παρουσίασε την ζωή και την πορεία ενός Έλληνα πολιτικού, του Γιώργου Γεννηματά, μέσα από συνεντεύξεις φίλων, οικογένειας, πολιτικών αντιπάλων και πολιτών. Πριν αρχίσετε να με λέτε "κομματόσκυλο", "πρασινοφρουρίνα" κτλ, θέλω να δηλώσω πως έχω σταματήσει εδώ και χρόνια να ψηφίζω κόμματα, και πιστεύω μόνο στα πρόσωπα και στο ήθος και στην θέληση του προσώπου να παρακινήσει ή ακόμα και να εκβιάσει το σύνολο να ...δουλέψει!
Όταν τελείωσε το ντοκυμαντέρ αυτό, άρχισα να θυμάμαι, παλιά, θα γινόταν μια προεκλογική ομιλία στην πλατεία της Καρδίτσας. Ήταν να μιλήσει ο Λαλιώτης και επειδή τότε συχνάζαμε με την παρέα στην "Άκρη" (που βρισκόταν στην άκρη της πλατείας) είχαμε καταστεναχωρεθεί που θα μας χαλούσαν τον καφέ οι πορωμένοι χωριάτες που άκουγαν τα μισά απ' όσα έλεγε ο ομιλητής, αλλά παρ΄όλα αυτά χόρευαν σαν τα βόδια "τον ήλιο τον πράσινο, τον ήλιο που ανατέλλει, μας οδηγεί". Κατσουφιασμένη, αποφασίζω να μην κάνω κοπάνα από το φροντιστήριο (άδικος κόπος, αφου ο καφές θα "χαλούσε")... Τελειώνω το μάθημα των Ιταλικών και, δεν γινόταν, έπρεπε να παω να βρω την παρέα. Άσε που αγαπούσα κιόλας... Αναγκάζομαι να διασχίσω την πλατεία ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που γελούσαν, τραγουδούσαν, χειροκροτούσαν. Κι ενώ άρχισα απηυδησμένη να σκέφτομαι την μαζοποίηση, την λογική του μπούγιου και την σαρδελοποίηση εν είδη μιας φαύλης και φαιδρής για'μένα ιδεολογίας, τον άκουσα. Τι φωνή ήταν αυτή????!!!! Περνούσα δίπλα από την εξέδρα που ήταν στημένη και έμεινα κόκκαλο. Είχε γίνει κάτι και αντί για τον Λαλιώτη είχε έρθει για την ομιλία ο Γεννηματάς. Με μάγεψε ο άτιμος. Χαμογελούσε ειλικρινά (έτσι μου φαινόταν τουλάχιστον) και μιλούσε απλά, κατανοητά και με παραδείγματα, άποψη και τεκμηρίωση. Τι έκπληξη! Μέχρι τότε, και από τότε και μέχρι και σήμερα, ποτέ κανείς ομιλητής δεν κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον, να με σαγηνεύσει έτσι. Επίσης, ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να με πείσει πως αυτά που λέει τα εννοεί και τα πιστεύει, ειδικά κάποιος πολιτικός, που, ας μην δουλευόμαστε, είναι η χειρότερη φάρα ανθρώπων. Φυσικά, δεν έχω ξαναπάει κιόλας σε κάποια πολιτική συγκέντρωση (και γενικώς αποφεύγω τις συγκεντρώσεις) μιας και είμαι κατά της μαζοποίησης.
Κάθισα λοιπόν κι εγώ μπροστά στο όμορφό μου laptop και έψαξα για τον Γ. Γεννηματά. Μου κάνει εντύπωση, πως ακόμα και οι πολιτικοί του αντίπαλοι μιλούν με σεβασμό και νοσταλγία για το άτομό του. Αυτό νομίζω είναι μια μεγάλη επιτυχία από μέρους του. Σας παραθέτω τα κάποια από τα ενδιαφέροντα σχόλια που βρήκα.

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΕ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 25/04/2005

«Εφυγε νωρίς», είπαν σχεδόν όλοι τότε. Ενας πολιτικός κι ένας άνθρωπος που διακρίθηκε για το ήθος του και που αντιμετώπισε με γενναιότητα και αξιοπρέπεια το τέλος. Ενας πολιτικός ιδιαίτερα δημοφιλής (αν αυτό λέει κάτι στις μέρες μας) όχι μόνο στους ψηφοφόρους - οπαδούς του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος που υπηρέτησε για χρόνια, αλλά και σε ανθρώπους που είχαν κάνει άλλες επιλογές.
Ο ίδιος όταν τον ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι για το πώς εξηγεί την υψηλή δημοτικότητά του έλεγε: «Στη ζωή μου κάνω δύο πράγματα: σέβομαι τους άλλους, σέβομαι τον εαυτό μου. Μήπως μου το ανταποδίδουν; Δεν ξέρω...».

Νικήτας Κακλαμάνης

Ο Γιώργος Γεννηματάς έθεσε τις βάσεις για την δημιουργία του Ε.Σ.Υ.. Τον γνώρισα μέσα από μια πραγματική λεκτική σύρραξη. Ήταν μια συνεδρίαση όταν εκείνος ήταν νέος υπουργός υγείας και εγώ τότε νέος συνδικαλιστής γιατρός. Όταν τελείωσε η συνεδρίαση, μου ζήτησε να φύγω τελευταίος. Έμεινα, και μου ζήτησε να βρισκόμαστε κατά καιρούς κατ' ιδίαν. Δεν ξέρω τι μπορεί να διαισθάνθηκε, αλλά με τα χρόνια δημιουργήθηκε μια δυνατή φιλία παρά τις πολλές πολιτικές μας αντιθέσεις,που κράτησε μέχρι τον θάνατό του.

Για πολλά χρόνια οι πολίτες πίστευαν ότι ο Γιώργος Γεννηματάς ήταν και ο ίδιος γιατρός. Τον φώναζαν στο δρόμο έτσι. Του φώναζαν «Γιατρέ» και εκείνος γύρναγε. Του άρεσε κιόλας λίγο. Συνήθιζε να λέει: «Είμαι ένας πολιτικός μηχανικός που προσπαθώ να γίνω πολιτικός».

Το σπίτι του για πολλά χρόνια είχε γίνει ένα παράρτημα του ΕΚΑΒ. Όποιος ήταν σε απόγνωση, όποιος δεν μπορούσε να βρει την άκρη, ήξερε πως θα βρει τον Γιώργο Γεννηματά στο σπίτι του ακόμα και αργά τα μεσάνυχτα. Και ήξερε πως όχι μόνο θα τον βρει αλλά θα τον βοηθήσει και θα του δώσει λύση στο πρόβλημά του. Ήταν πολλά βράδια στα νοσοκομεία. Έλεγαν ότι έκανε έφοδο. Δεν πήγαινε εκεί για να κάνει έφοδο. Δεν ήθελε να αιφνιδιάσει κανέναν. Ήθελε να είναι εκεί, στην πρώτη γραμμή, να δει τις δυσκολίες που ζούσαν οι γιατροί, οι νοσηλευτές, το διοικητικό προσωπικό στην εφημερία γιατί μόνο έτσι, μόνο έχοντας ο ίδιος προσωπική άποψη για το τι συνέβαινε εκεί θα μπορούσε μαζί τους να σχεδιάσει τις λύσεις και να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα.


Ο ίδιος αποκαλλούσε τον εαυτό του "ρεαλιστή οραματιστή". Έλεγε πως όταν έχεις όραμα, πρέπει τα πόδια σου να πατάνε γερά στη γη για να μπορέσεις να το υλοποιήσεις. Πρόσφατα, αναφορικά με τα γεγονότα της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τα εκτεταμένα επεισόδεια σε όλη τη χώρα, διάβασα σε ένα blog τον τίτλο "Ε, ρε Παπαδόπουλος που σας χρειάζετε!!!" Μήπως δεν μας χρειάζεται Παπαδόπουλος, αλλά πολλοί Γεννηματάδες? Ίσως αυτή είναι η μόνη απάντηση....

1 σχόλιο:

pandora είπε...

Όπως βλέπεις δεν βαριέμαι και αποζημιώθηκα γι αυτό διαβάζοντας ένα αφιέρωμα σε έναν από τους ελάχιστους ανθρώπους (δεν θα πω πολιτικούς γιατί κατάντησε ύβρις) με ήθος και συνέπεια. Δυστυχώς για την κοινωνία και το ίδιο το ΠΑΣΟΚ έφυγε νωρίς.
Να είσαι καλά βρε Λευκή!

(Ένα ίδιο καφέ της Ζιώγα υπάρχει και στη ιδιαίτερη πατρίδα μου, τον Βόλο, και ομολογώ πως όποτε πηγαίνω το επισκέπτομαι με χαρά).