Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Μινιμαλισμός

Ο άκαρπος παραλογισμός της αενάου μακαριότητας μιας προβοκατόρικης σιωπηρής οντότητας με οδηγεί σε μια ανερυθρίαστη εξομολόγηση λάσπης, λαμπακίων και ακτίνων ποδηλάτου. Και ω κόσμε, θα με αφουγκραστείς και θα με συντροφεύσεις στα μεταλλικά μου ακούσματα που προέρχονται από τις απαρχές της ύπαρξής μου και που μου χαρίστηκαν μετά από ένα καραφάκι τσίπουρο στην μπακαλοταβέρνα του θείου μου? ?Νώντα, ο έχων ώτα ακουέτω? Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο μπαλέτο? Και σαν χαράξει, το απαλό ροζ της χρυσαυγής, ποιες είναι οι πιθανότητες επιβίωσης ενός απαίσιου σκουλικιού που μετά από φυσική διεργασία μεταμορφώθηκε/διαμορφώθηκε/εξελίχτηκε σε Μονάρχης? Είναι τόσο σημαντικό το πεταγμά του?

2 σχόλια:

molemou είπε...

KALA XRISTOUGENA

Λευκή είπε...

Kala Xristougenna Nikolakh!
Filia sta paidia kai kala na perasete. An kai twra poy eiste oloi mazi mia xara 8a eiste :-)