Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2008

Untitled


Why can't I cry
Let the poison of my mind
Slip away with my tears
Yet I can't, no matter how I try

I need to cry
Refresh my soul, let it go
Bring this bitterness to an end
Only then can I fly

I want to cry
These tears build up
Inside the heart of me
As I slowly begin to die

I cannot cry
Weakness must not overtake me
This fake strength I have to display
But I don't understand why

I will not cry
Let my guard down, be unaware
This frightens me to no end
As I continue to hide

Please just let me cry
So I can breathe
I want to live again
I just want to feel alive

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Δεν τα σταματάς μωρέ κοπέλα μου τα γλυκανάλατα. Ο κόσμος καίγεται και εσύ μου γράφεις ποιημάτακια. Σαν το θεοδώρακη που άλλοι ήταν στην Μακρόνησο και αυτός στο Παρίσι. Άντε λουλουδάκια και καρδούλες 31 χρονών μεγαλοκοπέλα. ΄Ξύπνα και σε παρακαλώ μην γίνεις μάνα γιατί είσαι επικίνδυνη.

Λευκή είπε...

Το τι γράφω είναι δικός μου λογαριασμός και δε σε αναγκάζει κανένας να έρθεις να το διαβάσεις. Όταν όμως κάνεις προσωπικές κρίσεις για το άτομό μου, έχε και τα @@ να το κάνεις επώνυμα.

#lockheart# είπε...

αστους λευκη μου να λενε..συνεχισε καλη μου να ζωγραφιζεις με τα λογια σου τη μουντη κ αχρωμη πραγματικοτητα.
και μη δινεις αξια σε αχρωμους και ανωνυμους!!

Λευκή είπε...

#lockheart" μου,

σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ! που λέει κι ένας φίλος...
Απλά, είναι πάρα πολύ άσχημο συναίσθημα να νιώθεις ανυπεράσπιστος, όταν ένας "κουκουλοφόρος" που έχει για κουκούλα την ανωνυμία του, σου βανδαλίζει το μαγαζάκι σου και σε προσβάλλει χωρίς να σε ξέρει! Πάντως, πρέπει να το παραδεχτούμε, ο τύπος είναι επίκαιρος! ;-)
Φιλιά και καληνύχτα