Πέμπτη, 30 Οκτωβρίου 2008

Perfume-Patrick Süskind.




Αποδοχή…. Λέξη με πολλές σημασίες κι αυτή. Αποδεχόμαστε την πραγματικότητα. Αποδεχόμαστε τους γύρω μας. Αποδεχόμαστε το αναπόφευκτο. Επιζητούμε απελπισμένα την αποδοχή, από φίλους, οικογένεια, συντρόφους. Το περίεργο είναι πως ενώ σπανίως δείχνουμε το πραγματικό μας πρόσωπο, θέλουμε οι άλλοι να μας αποδέχονται γι’ αυτό που πραγματικά είμαστε! Οξύμωρο…
Ας πάρουμε για παράδειγμα τις προσωπικές σχέσεις. Ας πούμε πως η Amanda ετοιμάζεται να γνωρίσει έναν τύπο. Η φίλη της (η προξενήτρα) της έχει μιλήσει με τα καλύτερα λόγια γι’ αυτόν και , για να είμαστε ειλικρινείς, η τόση επιμονή της φίλης, της έχει κινήσει το ενδιαφέρον.
Ετοιμάζεται για το μεγάλο ραντεβού κάνοντας κανονικό ρεκτιφιέ. Νύχια, μαλλιά, αποτριχώσεις, μακιγιάζ, άρωμα. Φοράει ό,τι καλύτερο νομίζει πως ταιριάζει στην περίσταση (περιποιημένο, αλλά όχι κραυγαλέο), μπαίνει στο φρεσκοπλυμένο (για την περίσταση) αυτοκίνητό της και κατευθύνεται στο καθορισμένο σημείο του ραντεβού. Θέλει άλλωστε να δείξει τον καλύτερό της εαυτό, μπας και δει χαρά η μάνα της επιτέλους.
Γνωρίζεται με τον περί ου ο λόγος, και εντυπωσιάζεται. Και προσπαθεί να δείξει έναν ακόμα καλύτερο εαυτό, πέρα από την –άψογη, ομολογουμένως- εξωτερική εμφάνιση. Μιλάει για το Λονδίνο, τον Κούντερα, την Λέξη, φλερτάρει μαζί του με έναν ντελικάτο, έξυπνο, προκλητικό αλλά ποτέ πρόστυχο τρόπο. Είναι περήφανη για τον εαυτό της. Μέχρι που φτάνει στο οριακό σημείο «Ω, με συγχωρείτε, ήταν τυχαίο» και τον αναγκάζει να μυρίσει το άρωμά της…
Και εννοείται πως όλα αυτά πετυχαίνουν! Ο άμοιρος έχει πιαστεί στα δίχτυα της, την έχει ήδη αποδεχτεί και με το παραπάνω μάλιστα. Πού να φανταστεί πως αυτή η κομψή, ελκυστική και σοφιστικέ κοπέλα, γυρνάει στο σπίτι της με σκισμένο κολάν, αφήνει τα πιάτα άπλυτα μέχρι να βρωμίσουν, βλέπει κρυφά «κους κους το μεσημέρι» και αποκαλεί την φίλη της «μαλάκα μου»….
Αναπόφευκτα, αν η σχέση αυτή συνεχιστεί, ο τύπος αυτός θα ανακαλύψει την πραγματική Amanda. Και το πραγματικό άτομο πίσω από την εκλεπτυσμένη μάσκα. Γιατί να παρουσιάσει αυτό το ωραιοποιημένο προσωπείο ; Και γιατί να πληγωθεί όταν εκείνος την απορρίψει επειδή δεν ήταν αυτό που είχε γνωρίσει αρχικά;
Μην αρωματίζεσαι Amanda. Η απόλυτη αποδοχή θα έρθει μόνο όταν κάποιος μυρίσει την αρωματισμένη ψυχή σου….

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Για κάποιους κακόγλωσσους :P


Τα παρακάτω είναι αφιερωμένα σε κάποιον που με αποκαλλεί "σκληρή" και "cold bitch" όταν είμαι στον εργασιακό μου χώρο.

Την προηγούμενη εβδομάδα η διεύθυνση της εταιρείας που δουλεύω, απέλυσε την γραμματέα της επιχείρησης, μετά από ένα μόλις μήνα. Σήμερα, ανοίγοντας το ημερολόγιο που έχω πάνω στο γραφείο μου, βρήκα ένα φύλλο από μπλοκάκι, γεμάτο με τα γράμματα της Ειρήνης (της πρώην γραμματέως). Σας το παραθέτω αυτούσιο :

Λευκή μου

επειδή δεν είμαι και πολύ καλή στα λόγια (όπως φαίνεται ούτε και στη δουλειά), θέλω να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ για όλα και να ξέρεις ότι είσαι από τα λίγα άτομα που συμπάθησα πολύ. Με βοήθησες πάρα πολύ ενώ ήμουν άσχετη με όλα και σ' ευχαριστώ. Εγώ από Δευτέρα δεν θα ξαναέρθω. Να προσέχεις, και σου εύχομαι ό,τι καλύτερο!!! -Το τηλέφωνό μου το έχεις όποτε θέλεις θα πάμε για καφέ. Φιλιά και καλή συνέχεια σε ό,τι κι αν κάνεις.

Ειρήνη


ΣΣ Γλυκιά μου, εγώ σ'ευχαριστώ. Μπορεί να μην τα πήγες καλά σ'αυτή τη δουλειά, αλλά ένα τόσο γλυκό και ευγενικό παιδί σαν εσένα θα βρει τον δρόμο του. Είμαι σίγουρη! Και θα κεράσω τον καφέ εγώ, όταν βρεις άλλη δουλειά κερνάς ούζο εσύ! Φιλιά....!

Άκου....


Άκου ανθρωπάκο….
Η Amanda έχει περάσει πολλά. Οι σχέσεις της με όλους και σε όλα τα επίπεδα έχουν κλυδωνιστεί σε απίστευτους βαθμούς, με διαφορετική ένταση κάθε φορά και με απρόβλεπτα αποτελέσματα. Ίσως κάποιες φορές, προβλεπόμενα και ηθελημένα… Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που, ζώντας τα, έβγαλε λογικά συμπεράσματα και θέλει να σου τα παραθέσει για να σε βοηθήσει. Άκου, ανθρωπάκο μου, όμορφέ μου, γλυκέ μου, μελαγχολικέ μου.
Αν τελειώσει μια αγάπη, δεν τελειώνει και η ζωή. Ναι, το ξέρω, πονάς τώρα, ψάχνεις να βρεις τα «γιατί», πού έκανες λάθος, αναρωτιέσαι, βρίζεις, κλαις, αισθάνεσαι χίλια κομμάτια και σιχαίνεσαι το χρώμα των ματιών της. Σου φαίνεται απίστευτο που δεν κράτησε τις υποσχέσεις ! Εσύ έκανες όλα αυτά που της είπες…. Κι ακόμα περισσότερα! Της έδειξες αυτός που πραγματικά είσαι, στο βάθος, την άφησες να νιώσει σαν χάδι στο πρόσωπό της τις ηλιαχτίδες που κρατάς κρυμμένες στην καρδιά σου. Της ζωγράφισες ό,τι σου ζήτησε… Της έγραψες λέξεις πολλές, καινούριες λέξεις που κανείς δεν τις είχε ακούσει πριν, αλώβητες, μόνο για να τις ακούσουν πρώτα τα δικά της αυτιά…
Σε πρόδωσε όμως, ανθρωπάκο μου… Πήρε όλα όσα της έδωσες τόσο απλόχερα και έμεινε μόνο στις υποσχέσεις από την πλευρά της. Έπαιξε μαζί σου. Ναι, ήταν όμορφη αίσθηση γι’ αυτήν να έχει έναν ανθρωπάκο κάπου μακριά να την σκέφτεται και να της συμπαραστέκεται και να της χαρίζει την ψυχή του. Μέχρι που για δικούς της λόγους αποφάσισε πως δεν ήθελε άλλο. Και τα σταμάτησε όλα, με μια χλιαρή εξήγηση. Ξαφνικά, χάθηκε ο κόσμος σου. Τα όνειρά σου. Τα σχέδια. Το παρόν σου. Το μέλλον σου. Η κατάσταση αυτή βρώμισε μέχρι και το παρελθόν σου. Σε κατακρεούργησε.
Και τώρα τι; Πασχίζεις να σηκωθείς. Θα το καταφέρεις; Το βρίσκω πολύ δύσκολο. Δεν της έδωσες απλά πολλά, της έδωσες τα πάντα. Δεν κράτησες τίποτα για τον εαυτό σου. Κάτι μικρό, μηδαμινό… κάτι τόσο λίγο που θα σε βοηθούσε όμως να κρατηθείς.
Ανθρωπάκο, μην τα δίνεις όλα.
Περίμενε πάντα το χειρότερο, έτσι ώστε όταν έρθει, να πεις «ε, και τι έγινε; το περίμενα ούτως ή άλλως». Κι αν παρ’ ελπίδα έρθει το καλύτερο, η χαρά σου θα σου φαντάζει μεγαλύτερη.
Σφίξε τα δόντια ανθρωπάκο και σήκω. ….

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2008

Το ημερολόγιο ενός μάγου


Όλα είναι γραμμένα στους ήχους. Το παρελθόν, το παρόν,το μέλλον. Ένας άνθρωπος που δεν ξέρει να αφουγκράζεται, δεν ακούει ούτε τις συμβουλές που μας προσφέρει απλόχερα η ζωή σε κάθε στιγμή. Μόνο αυτός που ακούει το θόρυβο του παρόντος μπορεί να πάρει τη σωστή απόφαση.

Ο πολεμιστής γνωρίζει πως είναι ελεύθερος να επιλέξει ό,τι επιθυμεί. Οι αποφάσεις του λαμβάνονται με θάρρος, νηφαλιότητα και καμιά φορά με μια δόση τρέλας.

Κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει την καρδιά του. Επομένως, είναι καλύτερα ν' ακούς τι σου λέει. Για να μην καταφέρει ποτέ να σε αιφνιδιάσει.

Για να διεξάγουμε τον Καλό Αγώνα, έχουμε ανάγκη από βοήθεια. Έχουμε ανάγκη από φίλους, κι όταν οι φίλοι είναι μακριά, κάνουμε βασικό μας όπλο τη μοναξιά.

Ο πόνος γεννιέται όταν περιμένουμε να μας αγαπούν οι άλλοι όπως εμείς φανταζόμαστε και όχι όπως πρέπει να εκφράζεται η αγάπη - ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς, καθοδηγώντας μας με την δύναμή της, εμποδίζοντάς μας να σταματήσουμε.

Η Amanda όταν διαβάζει Coelho.... πάντα μελαγχολεί. Αλλά επιμένει. Οι αλήθειες του είναι απλές, σκληρές και απίστευτα αληθινές.

Δευτέρα, 27 Οκτωβρίου 2008

Το άρωμα του ονείρου -T. Robbins


Η Amanda ξύπνησε αναστατωμένη από ένα όνειρο. Δεν ήταν κάτι τρομαχτικό αλλά ήταν τόσο ζωντανό και πραγματικό μέσα στον ύπνο της που το ένιωσε με όλο της το είναι.

Βρισκόταν λέει στο βουνό της -έτσι έλεγε το βουνό που βρισκόταν το χωριό του παππού της. Περπατούσε ανάμεσα στο καστανόδασος που έμοιαζε με καλειδοσκόπιο, αφού είχε όλες τις αποχρώσεις του καφέ και του πορτοκαλί μιας και ήταν μέσα φθινοπώρου. Περπατούσε μόνη για πολλές ώρες. Ο ήλιος χανόταν σιγά σιγά και έδινε την θέση του στο μισοσκόταδο. Οι σκιές των δένδρων έπεφταν βαριές στο έδαφος που ήταν καλυμένο με μισοσαπισμένα φύλλα. Οι χαρούμενοι ήχοι του δάσους σταδιακά σταμάτησαν. Δεν ακουγόταν τίποτα. Ούτε τα τιτιβίσματα των πουλιών, ούτε το πέταγμα των πεταλούδων, ούτε το κόασμα των βατράχων στο ρυάκι. Ούτε καν το θρόισμα των φύλλων. Η Amanda περπατούσε στο μισοσκόταδο έχοντας μόνο στα αυτιά της τον ήχο των βημάτων της και της ανάσας της, που γινόταν όλο και πιο γρήγορη...σχεδόν ασθματική. Ο Πάνας, ο παιδικός της φίλος, που της τον είχε γνωρίσει ο παππούς της ενώ έβοσκε τα κοπάδια του στο βουνό, δεν υπήρχε περίπτωση να είχε ποτέ σταματήσει να παίζει τον αυλό του. Αυτή η ησυχία ήταν αφύσικη.
Άρχισε να τρέχει, ούτε κι εκείνη ήξερε για που. Έτρεχε, τα κλαδιά των δέντρων της μαστίγωναν τα μπράτσα, τα μάγουλά της είχαν κοκκινήσει και η ανάσα της ερχόταν εκκωφαντική στα αυτιά της...
Και μετά ξύπνησε. Η αναπνοή της, συνέχιζε να έχει τον ίδιο ανατριχιαστικό ήχο.
Σιγουρεύτηκε πλέον. Αυτά τα όνειρα δεν θα σταματούσαν πριν την βρει ο Αλομπάρ....

ΣΣ Το Άρωμα του ονείρου έχει μια σειρά από επιβλητικούς και εξωτικούς χαρακτήρες, και όλοι τους ενδιαφέρονται για την αθανασία ή και για τα αρώματα. Όλα δένονται μεταξύ τους όμορφα και αρμονικά. Αλλά ας μην ξεχνάμε τα πατζάρια! Θα ήταν δύσκολο να βρει κανείς έστω και ένα βιβλίο που να μιλάει για τα πατζάρια, σε συνδυασμό με τα αρώματα και την αθανασια. Όμως αυτό το βιβλίο μιλάει για τα πατζάρια σχεδόν σε κάθε του σελίδα. Γιατί? Διαβάστε το και θα δείτε μόνοι σας. Θα διασκεδάσετε πολύ. Εμένα με παρέσυρε τόσο που ξεκίνησα τον καιρό που το διάβασα, μαθήματα yogha.....

Κυριακή, 26 Οκτωβρίου 2008

Πίσω στα παλιά


Η Amanda βρίσκεται Κυριακή πρωί στο πατρικό της. Ήρθε από χτες γιατί γιορτάζει ο πατέρας της και η γκρίνια της μαμάς της είχε γίνει πια ανυπόφορη. Μα αυτές οι μανάδες είναι όλες παλαβές ; Όσο οι κόρες τους είναι μακριά, τους κλαίγονται από τηλεφώνου και όταν τις επισκέπτονται αρχίζουν να κάνουν ατέλειωτες παρατηρήσεις (το μαλλί πολύ σου πάει έτσι, αλλά μήπως να το άφηνες στο φυσικό σου ; - άντε πότε θα βρεις κανένα καλό παιδί να συμμαζευτείς, θα πεθάνω και δεν θα δω ποτέ εγγόνια….(αν και είναι 49 χρονών και σε καμία περίπτωση στα πρόθυρα του θανάτου…))
Οι πατεράδες από την άλλη πλευρά, έχουν άλλη αντιμετώπιση ως προς τις ανύπανδρες, αλήτισες κόρες. Ποτέ δεν κάνουν ευθέως μια παρατήρηση ή πρόταση, αλλά το λένε στη γυναίκα τους που σκίζεται να το μεταφέρει με τον δικό της μοναδικό τρόπο που περιγράφηκε παραπάνω.
Τα αδέρφια όμως, είναι απίστευτα! Η Amanda έχει καταλάβει πως περνώντας τα χρόνια η σχέση της με τον μικρότερο αδερφό της γίνεται όλο και καλύτερη, πιο βαθιά και με νόημα. Ο μικρός είναι πλέον η καλύτερη παρέα της για τις εξορμήσεις στα διάφορα πρωτοκλασάτα (;;;;!!!!!) μαγαζιά της πόλης της….
Οι παιδικοί φίλοι! Στην πορεία της ζωής του ο κάθε άνθρωπος κάνει άπειρες γνωριμίες κάθε είδους, αλλά τίποτα δεν συγκρίνεται με το παλιό καλό φιλαράκι από το σχολείο που έχεις να μοιραστείς μνήμες από καταλήψεις, κοπάνες και κάτι καλοκαίρια στη Μύκονο!
Και ένα άλλο σημείο που πρέπει να αναφερθεί, είναι το σπίτι. Χτες βράδυ, γυρνώντας από την καθιερωμένη μπουζουκότσαρκα με τον αδερφό της η Amanda μπήκε στο δωμάτιο της. Το εφηβικό της δωμάτιο, με τα πτυχία κορνιζαρισμένα στον τοίχο, ένα τεράστιο λούτρινο αρκούδο που της είχε χαρίσει κάποτε ο αδερφούλης της και τα σεντόνια που μυρίζουν Cajoline- μυρίζει μανούλα scent (all time classic επιλογή της μαμάς…).
Τίποτα δεν μοιάζει με την αίσθηση ασφάλειας που της έδωσε το ΠΑΤΡΙΚΟ. Σκεπάστηκε με την παμπάλαια ροζ κουβέρτα της και ονειρεύτηκε τα τριαντάφυλλα στον κήπο της γιαγιάς της και τα έξι γκρι μωράκια της αγριόγατας που κυκλοφορεί στην αυλή του σπιτιού στο χωριό.

Το πρωί, στην ασφάλεια του σπιτιού της και ακόμα κάτω από την ροζ κουβέρτα της, πήρε στα χέρια της το Η Σοφίτα με τις αράχνες της Άγκαθα Κρίστι και άρχισε να ψάχνει τον δολοφόνο!

Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2008

Cyber-Amanda




Πολλοί υποστηρίζουν πως το internet είναι κάτι κακό και πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί και υποψιασμένοι. Άλλοι σχεδόν λένε πως είναι καταραμένο και αν αφήσουν το παιδί τους να σερφάρει τότε θα το βρουν βιασμένο και σφαγμένο σε κάποια γωνιά. Άλλοι πως είναι κάτι μοντέρνο και πως δεν κυκλοφορούν μόνο παιδόφιλοι βιαστές στα παράθυρα του. Άλλοι το βλέπουν σαν εργαλείο δουλειάς. Άλλοι σαν μικρόκοσμο της κοινωνίας που υπάρχει στην πραγματική μας ζωή. Και άλλοι ζουν μέσα σ' αυτό και όταν λειτουργούν στον έξω κόσμο φτάνουν στο σημείο να χρησιμοποιούν chato-εκφράσεις (έχω μια μαθήτρια που όταν θέλει να γελάσει κοιτάει τον άλλον στα μάτια και, χωρίς να χαμογελάσει λέει "lol"...).

Τι είναι τελικά το φημισμένο διαδύκτιο?

Άποψή μου είναι πως είναι λίγο απ' όλα. Στις μέρες μας, πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί και υποψιασμένοι με τα πάντα. Αλλά να έχουμε επίσης και το μυαλό μας ανοιχτό σε νέες εμπειρίες και προκλήσεις, από όποιο μέσο κι αν προέρχονται αυτές.
Υπάρχει η περίπτωση να έχουμε πολλές αμφιβολίες για τον τύπο με το ψευδώνυμο MANABHS που το παιδί μας περνάει ατέλειωτες ώρες κάνοντας chat μαζί του. Μπορεί κατα βάθος να θέλει να βιάσει και να σκοτώσει το αγγελούδι μας. Για να πούμε την αλήθεια όμως, τεχνικώς πιο εύκολο είναι να συμβεί αυτό από τον μανάβη της γειτονιάς μας, που έχει αυτή την ανατριχιαστική,τρελή λάμψη στο βλέμμα, παρά από τον γλυκομίλητο και τσαχπίνη MANABHS. Όλοι οι MANABHDES δεν είναι ίδιοι!
Σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας, αυτό που επιζητούμε είναι να γνωρίζουμε νέους ανθρώπους και να προσπαθούμε να έχουμε κάποιου είδους κοινωνικές σχέσεις. Το καλό με το internet είναι πως μπορεί να σε φέρει κοντά με συνανθρώπους που ζούν στην άλλη πλευρά της γης. Τώρα πλέον δεν ισχύει εκείνο που λέγαμε παλιά σαν ανέκδοτο :

-Για όλους υπάρχει κάπου στον κόσμο μια αδελφή ψυχή.

-Ναι, αλλά αν είναι στην Κίνα εγώ πώς θα την βρω; Σκάβοντας;

Όχι πια. Αφήστε κάτω τα φτυάρια, μπείτε στο facebook και αμέσως αμέσως ο κίτρινος φίλος σας είναι απέναντί σας. Ή μπορεί να είναι και άλλο χρώμμα, όλα εκτός από πράσινος (ακόμη δεν επικοινωνήσαμε με τους εξωγήινους, ούτε καν με chat:P)

Η Amanda πάντως, έχει συναντήσει πολλά σκουπίδια αλλά και κάποια διαμάντια. Και η λάμψη των διαμαντιών είναι τόσο μεγάλη που την εμποδίζει να δει την ασχήμια των σκουπιδιών.

*Αφιερωμένο στα "διαμάντια" μου

Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2008

Ένα παιδί μετράει τ'άστρα


"Πήχτωσε το βράδυ. Λιγόστεψε κι ο αχός απ' τα κυπαρίσσια. Ανάψανε οι λαμπάδες τ' ουρανού. Όλα ήταν γάλα... γάλα... λουλακί... και σπίθες. Το ποτάμι μουρμούριζε μες τον ύπνο του κρυφά παραμιλητά. Το παιδί κείνο το βράδυ δεν κοιμήθηκε... ολόκληρο το βράδυ. Έγραψε το πιο πικρό, το πιο μεγάλο του παραμύθι. Την αυγή ξεκίνησε. Ήταν... παρηγορημένο. Είχε καταφέρει όλη τη νύχτα να μετρήσει τ' άστρα. Να τα μετρήσει όλα... σιγά σιγά... ένα ένα... Όλα... Και τα βρήκε σωστά."

Η Amanda θυμήθηκε αυτά τα λόγια του Μενέλαου Λουντέμη και απλώθηκε ένα γλυκό χαμόγελο στο πρόσωπό της. Είχε χρόνια να τα θυμηθεί. Όμως απόψε, χωρίς ιδιαίτερο λόγο ήρθαν ξανά στο μυαλό της. Ίσως επειδή ετοιμαζόταν να πάει σ' εκείνο το βουνό που είχε πάει κάποτε με τον Άγγελό της.

Η τοποθεσία ήταν πραγματικά ονειρική. Ένα απλό παραδοσιακό παμπάλαιο σπιτάκι, χτισμένο στην πλαγιά του βουνού, και με απίστευτη θέα σε μια γαλήνια λίμνη. Το σπιτάκι ήταν μικρό, γεμάτο κουρελούδες και ένα απλό, χιλιοχρησιμοποιημένο πέτρινο τζάκι.

Ο Άγγελος την παρακαλούσε πολύ καιρό τώρα να πάνε μια βόλτα με την καινούρια του μηχανή αλλά εκείνη φοβόταν μην την τσακώσει ο πατέρας της, άλλωστε ζούσαν σε μια μικρή πόλη που όλοι ξέρουν όλους και ήταν μόνο δέκα έξι χρονών. Μια μέρα, αποφάσισε να τον ακολουθήσει. Είχε τον αγαπημένο της βροχερό καιρό και τα μάτια του ήταν απίστευτα πράσινα εκείνο το πρωινό.

Τον αγκάλιασε σφιχτά και ξεκίνησαν. Έφτασαν στο σπιτάκι και ήπιαν ένα ζεστό χαμομήλι έξω στην αυλή κοιτάζοντας τη θέα στη λίμνη. Πέρασαν το πρωινό μιλώντας.Το απόγευμα περπατώντας στο καστανόδασος σε μονοπάτια που ήξερε μόνος αυτός και που τα θυμόταν από παιδί. Και ήρθε το βράδυ. Ο καιρός είχε γλυκάνει και πήραν μια κουρελού, την άπλωσαν έξω, κάτω από μια αγριοπασχαλιά και κοίταζαν αγκαλιά τον ουρανό. Εκείνο το βράδυ, ο Άγγελος της διάβασε το βιβλίο του Μ. Λουντέμη, με τα πράσινα μάτια του να φαίνονται πιο όμορφα ακόμα, όταν της χαμογελούσε μ' εκείνο το γλυκό χαμόγελό του.

Η Amanda ποτέ δεν θα ξεχάσει εκείνη τη βραδυά.

Αύριο θα ξαναβρεθεί κοντά στο σπιτάκι εκείνο. Τίποτα όμως δεν θα είναι ίδιο.

And...a little something for a special English friend!


A Red, Red Rose
Robert Burns

O, my Luve's like a red, red rose,

That's newly sprung in June.

O, my Luve's like a melodie

That's sweetly play'd in tune.

As fair as thou, my bonnie lass,

So deep in luve am I

And I will love thee still, my dear,

Till a' the seas gang dry.

Till a' the seas gang dry, my dear,

And the rocks melt wi' the sun

I will love thess till, my dear,

While the sands o' life shall run

And fare thee well, my only luve!

And fare thee weel, a while!

And I will come again, my luve,

Tho' it ware ten thousand mile.

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2008

Αντιγόνη


Πρέπει να ρωτήσω τους νεκρούς

για να μπορέσω να προχωρήσω...

Γιώργος Σεφέρης

Σ' έναν κόσμο που οι νεκροί ζητούν δικαίωση και οι ζωντανοί πασχίζουν να ανασυνταχθούν και να ορθοποδήσουν μετά από έναν αδελφοκτόνο πόλεμο, η αβυσσαλέα σύγκρουση δύο ισχυρών προσωπικοτήτων, της Αντιγόνης και του Κρέοντα, διχάζει μια ολόκληρη πολιτεία, ξεθεμελιώνεται ο Οίκος του Οιδίποδα, καταστρέφονται ζωές, κατεβαίνει η Αντιγόνη ζωντανή σε πετρόχτιστο τάφο και ο Κρέοντας οδηγείται στην απόλυτη μοναξιά και την απελπισία, περιτριγυρισμένος από τους δικούς του νεκρούς, του αφανισμένου οριστικά πια, Οίκου του Κάδμου.

Μαζί με την Ορέστεια, τις Βάκχες και τους Οιδίποδες, η Αντιγόνη αποτελεί όχι μόνο την επιτομή της αρχαίας ελληνικής ποίησης, αλλά και αρχέτυπο της θεολογίας και της ανθρώπινης φιλοσοφίας.

Πριν 4 περίπου χρόνια, είχα τη χαρά να παρακολουθήσω την παράσταση αυτή,από το Εθνικό Θέατρο, με πρωταγωνιστές την "αρχαία" Λυδία Κονιόρδου και τον -γεννημένο για Κρέοντα- Σοφοκλή Πέππα. Ήταν μια μοναδική εμπειρία, δωσμένη με πολύ προσοχή και σεβασμό στην μεγαλοσύνη της κληρονομιάς του Σοφοκλή.

Διαβάστε το (υπάρχουν αρκετές αξιόλογες μεταφράσεις για'μας τους ανίδεους της αρχαιοελληνικής γλώσσας). Διαβάστε το.... Και σκεφτείτε λίγο βαθύτερα, προσπαθείστε αν τολμάτε να δικαιολογήσετε ή να κατηγορήσετε πρόσωπα και καταστάσεις. Εγώ δεν τα κατάφερα. Ούτε φυσικά η Amanda....!

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2008

Αρχή και πάλι


Η λέξη "αρχή" έχει πολλούς ορισμούς αν την ψάξει κανείς σ'ένα λεξικό. Για την Amanda συμβολίζει το ξεκίνημα. Από εκεί που κάτι δεν υπάρχει, κάτι ξεκινά να συμβαίνει. Πολλές φορές,η Αρχή καθορίζει μια κατάσταση, ακόμα και την τελική της έκβαση.

"Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται"

"Είχε παλίοκαιρο την μέρα που σε γνώρισα, πώς θες εσύ για καλοκαίρια να μιλάμε?"

Η ζωή μας είναι γεμάτη Αρχές και ξεκινήματα. Φτάνει να έχουμε την καρδιά και τα μάτια μας ανοιχτά, και αμέσως θα την αναγνωρίσουμε να έρχεται καμαρωτή.

Η Αρχή δεν συναντά ποτέ το τέλος. Υπάρχει ένα, συνήθως χαζό, ενδιάμεσο διάστημα που τα χωρίζει. Πάντως, η πορεία και το τέλος έπονται της Αρχής (χοχοχο)!

Η Amanda άρχισε να υποψιάζεται πως είχε να αντιμετωπίσει μια Αρχή. Και πάλι. Ακόμα μία φορά.Μήπως είχε πλέον καταντήσει ολίγον βαρετό και τετριμένο? [Στο σημείο αυτό αν η Αρχή είχε στόμα να μιλήσει, θα σήκωνε το φρύδι ειρωνικά και θα απαντουσε " Μωρ' τι μας λες?]

Αυτό το σχόλιο συνέτισε την Amanda και την έκανε να αποφασίσει να είναι πιο δεκτική και λιγότερο προκατελειμένη απέναντι στην Αρχή. Άλλωστε, κάθε φορά που έβλεπε το έργο αυτό, ανάλογα με την διάθεση που είχε όταν καθόταν στον καναπέ για να παρακολουθήσει την πρώτη σκηνή, η πορεία και το τέλος έμοιαζαν διαφορετικά. Παρόλο που κατά βάση ήταν ίδια. Απλά κάθε φορά εκείνη είχε άλλα κέφια!

Ετοίμασε μια μεγάλη γαβάθα ποπ-κορν, φόρεσε τις πυτζάμες της και έπιασε το τηλεκοντρολ στα χέρια.... Για να δούμε τι θα δούμε κι απόψε.

ΥΓ. Κι αν δεν θέλετε να δείτε dvd, έχω να προτείνω βιβλίο (...)

Να ήσουν αλλιώς - Στεφανί Ζανικό

La constante de hubble - Stephanie Janicot

Στον Δημήτρη που έφυγε νωρίς.Σχεδόν δυο χρόνια πριν.


ΤΑ ΡΩ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ’ ακούς;
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ’ ακούς;
Το χαμένο μου το αίμα και το μυτερό, μ’ ακούς;
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ’ ακούς;
Είμαι εγώ, μ’ ακούς;
Σ’ αγαπώ, μ’ ακούς;
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ’ ακούς;
Πού μ’ αφήνεις, πού πας, μ’ ακούς;
Σου κρατεί το χέρι πάνω απ’ τους κατακλυσμούς
Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα ‘ρθει μέρα, μ’ ακούς;
Να μας θάψουν και οι χιλιάδες ύστεροι χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ’ ακούς;
Να γυαλίσει πάνω τους η απονιά, μ’ ακούς;
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει
Στα νερά ένα – ένα, μ’ ακούς ;
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ’ ακούς;
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησιά, μ’ ακούς;
Όπου κάποτε οι φιγούρες των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ’ ακούς;
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ’ ακούς;
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ’ ακούς;
Ή κανείς ή κι οι δυο μαζί, μ’ ακούς;
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ’ ακούς,
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δεν γίνεται να ανθίσει αλλιώς, μ’ ακούς;
Σ’ άλλη γη, σ’ άλλο αστέρι, μ’ ακούς;
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ’ ακούς;
Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ’ άλλους καιρούς
Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ’ ακούς;
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ’ ακούς;
Μες στη μέση της θάλασσας
Από το θέλημα μόνο της αγάπης, μ’ ακούς;
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ’ ακούς;
Με σπηλιές και με κάβους και ανθισμένους γκρεμούς
Άκου… Άκου…!
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει – ακούς;
Είμαι εγώ που φωνάζω, κι είμαι εγώ που κλαίω, μ’ ακούς;
Σ’ αγαπώ… Σ’ αγαπώ…! Μ’ ακούς;

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2008

Η Amanda και η ομορφιά των κρίνων

Μια μέρα η Amanda αποφάσισε να πάει στο κρυφό αγαπημένο της μέρος. Δηλαδή όλοι ήξεραν πως ήταν το αγαπημένο της μέρος, αλλά κανείς δεν διανοούνταν πόσο. Ξεκίνησε για ένα μεγάλο ξέφωτο στη μέση ενός δάσους κοντά στο σπίτι της. Είχε φορέσει τα αθλητικά της παπούτσια και ήταν προετοιμασμένη για την αίσθηση που ήξερε πως θα την πλημμύριζε με το που θα έπαιρνε το παλιό χιλιοπατημένο μονοπάτι.
Στην αρχή είναι σκοτεινά. Τα ψηλά δέντρα δεν επιτρέπουν τις ακτίνες του ήλιου να διαπεράσουν τα φύλλα τους. Μετά έρχεται το φως, καθώς το μάτι συνηθίζει στο περιβάλλον. Μαζί με το φως, έρχεται η ομορφιά.
Αυτό το ξέφωτο είχε κάτι μοναδικο. Στην περίμετρό του υπήρχαν διάσπαρτα κρίνα, όλων των μεγεθών και των χρωμμάτων όλη την διάρκεια του χρόνου. Ίσως ήταν κάποιο θαύμα, ίσως πάλι απλά τα ευνοούσε το υπέδαφος, πάντως τα κρίνα κυριαρχούσαν.
Έφτασε επιτέλους και κοίταξε γύρω της με θαυμασμό. Πάντα έβρισκε αυτή την απλο'ι'κή ομορφιά συγκλονιστική. Κάθισε στο χώμα και ανάσανε την μυρωδιά του. Είχε πολλά να σκεφτεί. Η μόνη όμως ερώτηση που γυρνούσε στο μυαλό της ζητώντας επίμονα απάντηση ήταν "μήπως πρέπει αυτή την θεσπέσια ομορφιά να την μοιραστώ? Ξέρω πως υπάρχει αλλά...
τι νόημα έχει αν την απολαμβάνω μόνο εγώ? "
Όσο και να το γυρνούσε στο μυαλό της, καμία απάντηση δεν έμοιαζε σωστή. Θα γύριζε σπίτι και θα ρωτούσε τον καλό της φίλο John Updike που βρέθηκε κι αυτός κάποτε In the beauty of the lilies. Σίγουρα, εκέινος, έχοντας γράψει ένα τόσο εντυπωσιακό και σημαντικό μυθιστόρημα γεμάτο με κρίνα, θα είχε την απάντηση.....

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2008

Η Amanda και ο μικρός Πρίγκηπας

"'Οταν κοιτάς τον ουρανό τη νύχτα, αφού θα ξέρεις πως εγώ μένω σ' ένα αστέρι, κι αφού εγώ θα γελάω σ' ένα αστέρι, θα' ναι λοιπόν για ΄σένα σαν ολόκληρος ο ουρανός να σου γελά!"
Έτσι είπε ο μικρός Πρίγκηπας στον φίλο του τον αεροπόρο, όταν εκείνος στεναχωρέθηκε που θα τον έχανε.
Χμμμ.... Για να τα πάρουμε από την αρχή. Καλά όταν κάποιος φεύγει για κάποιο αστέρι (εκείνο που θα του καθορίσει ο Άγιος Πέτρος). Όταν όμως φεύγει για να πάει σε ένα άλλο αστέρι, πιο απτό, πιο γήινο, πιο ανθρώπινο ;
Ας υποθέσουμε πως η Amanda έχει πιάσει φιλίες με τον μικρό Πρίγκηπα. Αρχικά, όλα είναι όμορφα, ονειρικά και οι δύο φίλοι ταξιδεύουν στον ουρανό πηγαίνοντας από αστέρι σε αστέρι περνόντας θαυμάσια. Συναντούν διάφορους ιδιοκτήτες αστεριών,που φυσικά κουβαλά ο καθένας την προσωπική του τρέλα (άλλος μετράει λεφτά συνέχεια, άλλος διατάζει συνέχεια και άλλος εξερευνά συνέχεια). Παρά τις τρέλες του καθενός, οι δύο φίλοι περνούσαν υπέροχα, γιατί αντιμετώπιζαν τις αντιξοότητες μαζί. Και περνούσε ο καιρός.
Ένα όμορφο πρωινό, ο μικρός Πρίγκηπας άργησε να πάει στο καθημερινό προκαθορισμένο ραντεβού του με την Amanda, για να ξεκινήσουν την ημερήσια βόλτα τους στον ουρανό. Μόλις έφτασε, της εξήγησε με όλη την αφοπλιστική του ειλικρίνια πως είχε ήδη κάνει ένα πρωινό γύρο με μια άλλη, παλιά του φίλη. Και ήλπιζε πως δεν θα την πείραζε να κάνει πότε πότε καμιά βόλτα και με την άλλη φίλη του.....
Η Amanda τον κοίταξε και του δήλωσε πως τέτοιου είδους φιλίες μπορεί να έχει κανείς με ένα μόνο άτομο. Δεν είναι οικουμενική υπόθεση.Ο μικρός Πρίγκηπας έφυγε, και φεύγοντας, της έδωσε την εντύπωση πως ξαφνικά έγινε απίστευτα μικρός, τιποτένιος.
Τώρα λοιπόν, τι την νοιάζει την Amanda αν ο Πρίγκηπας γελά ή κλαίει, σε οποιαδήποτε τοποθεσία κι αν το κάνει; Ο ουρανός μπορεί να είναι άδειος απο Πρίγκηπες, αλλά είναι γεμάτος μοναχικά, ανεξερεύνητα αστέρια.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2008

Οι περιπέτειες της Amanda,όταν ο Tom Robbins τελείωσε μαζί της

Γειά σας.
Είμαι η γνωστή για κάποιους Amanda, η ηρωίδα του Tom Robbins σε ένα βιβλίο του. Ο πρωτότυπος τίτλος του βιβλίου αυτού ειναι "Another roadside attraction" ,αλλά όπως πάντα θα το βρείτε με διαφορετικό,πιο πιασάρικο(...) τίτλο στα ελληνικά : "Αμάντα, το κορίτσι της γης". Το βιβλίο αυτό γράφτηκε το 1971,πολύ πριν γεννηθώ εγώ καν. Αν θέλετε να περάσετε κάποιες ώρες όμορφα αλλά και να βρείτε κοινά σημεία και να προβληματιστείτε, σας το συνιστώ, διαβάστε το. Μπείτε μέσα του και απολαύστε. Αν έχετε μια αίσθηση του θαυμαστού, αυτό το βιβλίο θα σας την εκπληρώσει. Υπάρχουν πολλοί λίγοι ζωντανοί συγγραφείς που να πλησιάζουν έστω τον T.Robbins στις θεότρελες ταιριαστές μεταφορές, στα καλαμπούρια ανά φιλοσοφικό επιχείρημα και στις αναπάντεχες στιγμές που οδηγούν σε πρωτόγνωρες, απρόσμενες σκέψεις.
Ελπίζω να βρω παρέα να μοιραστώ σκέψεις και εικόνες της ζωής και της καθημερινότητας, σ' αυτό το καινούριο,για 'μένα τουλάχιστον, ηλεκτρονικό παιχνίδι.
'Αντε να ξεκινήσουμε, κι ας αφήσουμε τα πλήκτρα να πουν το παραμύθι τους. Αχ, ας μην έχει λυπημένο τέλος...