Κυριακή, 30 Νοεμβρίου 2008

Το μετέωρο βήμα του πελαργού


Η Amanda αισθάνεται μετέωρη. Σπάνια της συνέβαινε αυτό. Τα πόδια της πατούσαν μονίμως γερά στη γη… Φυσικά, είχε κάποια πράγματα για δεδομένα, τα αντιμετώπιζε πάντα αξιωματικά. Τελικά αποδείχτηκε περίτρανα πως έκανε μεγάλο λάθος. Δεν υπάρχει σταθερό έδαφος για να πατήσει πάνω του. Υπάρχει μια λακκούβα γεμάτη κινούμενη άμμο που προσπαθεί να σταθεί πάνω της. Πότε το καταφέρνει και πότε όχι. Μάλλον ήρθε η ώρα να βουλιάξει τελειωτικά. Ή να βγει μια και καλή από ‘κει. Είναι πολύ νωρίς ακόμα για να ξέρει. Κι αυτό την ανησυχεί…Όταν είσαι περίπου σίγουρος για το τι πρόκειται να έρθει, τότε έχεις την δυνατότητα να προετοιμαστείς …να αυξήσεις τις άμυνές σου… Δύσκολοι καιροί πλησιάζουν!

Πέμπτη, 27 Νοεμβρίου 2008

Brumes et pluies-Charles Baudelaire


Ô fins d'automne, hivers, printemps trempés de boue,

Endormeuses saisons! je vous aime et vous loue

D'envelopper ainsi mon coeur et mon cerveau

D'un linceul vaporeux et d'un vague tombeau.
Dans cette grande plaine où l'autan froid se joue,

Où par les longues nuits la girouette s'enroue,

Mon âme mieux qu'au temps du tiède renouveau

Ouvrira largement ses ailes de corbeau.
Rien n'est plus doux au coeur plein de choses funèbres,

Et sur qui dès longtemps descendent les frimas,

Ô blafardes saisons, reines de nos climats,
Que l'aspect permanent de vos pâles ténèbres,

— Si ce n'est, par un soir sans lune, deux à deux,

D'endormir la douleur sur un lit hasardeux.......

Δευτέρα, 24 Νοεμβρίου 2008

Leykothea (Ino)


In Greek mythology Ino was a mortal queen of Thebes, the second wife of Athamas, the mother of Learches and Melicertes, daughter of Cadmus and Harmonia and stepmother of Phrixus and Helle. She was one of the three sisters of Semele, Agave, Autonoë and Ino, who was a surrogate for the divine nurses of Dionysus: "Ino was a primordial Dionysian woman, nurse to the god and a divine maenad".
Maenads were known to tear their own children limb from limb in their madness. In the back-story to the heroic tale of Jason and the Golden Fleece, Phrixus and Helle, twin children of Athamas and Nephele, were hated by their stepmother, Ino. Ino hatched a devious plot to get rid of the twins, roasting all the crop seeds of Boeotia so they would not grow. The local farmers, frightened of famine, asked a nearby oracle for assistance. Ino bribed the men sent to the oracle to lie and tell the others that the oracle required the sacrifice of Phrixus. Athamas reluctantly agreed. Before he was killed though, Phrixus and Helle were rescued by a flying golden ram sent by Nephele, their natural mother. Helle fell off the ram into the Hellespont (which was named after her, meaning Sea of Helle) and drowned, but Phrixus survived all the way to Colchis, where King Aeetes took him in and treated him kindly, giving Phrixus his daughter, Chalciope, in marriage. In gratitude, Phrixus gave the king the golden fleece of the ram, which Aeetes hung in a tree in his kingdom.
Later, Ino raised Dionysus, her nephew, son of her sister Semele, causing Hera's intense jealousy. In vengeance, Hera struck Athamas with insanity. Athamas went mad, slew one of his sons, Learchus, thinking he was a ram, and set out in frenzied pursuit of Ino. To escape him Ino threw herself into the sea with her son Melicertes. Both were afterwards worshipped as marine divinities, Ino as Leukothea ("the white goddess"), Melicertes as Palaemon. Alternatively, Ino was also stricken with insanity and killed Melicertes by boiling him in a cauldron, then took the cauldron and jumped into the sea with it. A sympathetic Zeus didn't want Ino to die, and transfigured her and Melicertes as Leukothea and Palaemon.
The story of Ino, Athamas and Melicertes is relevant also in the context of two larger themes. Ino, daughter of Cadmus and Harmonia, had an end just as tragic as her siblings: Semele died while pregnant with Zeus' child, killed by her own pride and lack of trust in her lover; Agave killed her own son, King Pentheus while struck with Dionysian madness, and Actaeon, son of Autonoe, the third sibling, was torn apart by his own hunting dogs. Also, the insanity of Ino and Athamas, who hunted his own son Learchos as a stag and slew him, can be explained as a result of their contact with Dionysus, whose presence can cause insanity. None can escape the powers of Dionysus, the god of wine. Euripides took up the tale in The Bacchae, explaining their madness in Dionysiac terms, as having initially resisted belief in the god's divinity.
When Athamas returned to his second wife, Ino, Themisto (his third wife) sought revenge by dressing her children in white clothing and Ino's in black and directing the murder of the children in black. Ino switched their clothes without Themisto knowing and she killed her own children.
Transformed into an immortal goddess, Ino also represents one of the many sources of divine aid to Odysseus in Homer's epic poem, The Odyssey. Providing him with a veil, she instructs him how he can succeed in his plight to reach land and eventually Ithaca. Homer's epithet associated with this goddess is "Ino of the slim ankles".

Persephone






There is an archaic role for Persephone as the dread queen of the Underworld, whose very name it was forbidden to speak. In the Odyssey, commonly dated circa 800 to 600 BC, when Odysseus goes to the Underworld, he refers to her as the Iron Queen. Her central myth, for all its emotional familiarity, was also the tacit context of the secret initiatory mystery rites of regeneration at Eleusis, which promised immortality to their awe-struck participants—an immortality in her world beneath the soil, feasting with the heroes who dined beneath her dread gaze.


In the later Olympian pantheon of Classical Greece, Persephone is given a father: according to Hesiod's Theogony, Persephone was the daughter produced by the union of Demeter and Zeus. "And he [Zeus] came to the bed of bountiful Demeter, who bore white-armed Persephone, stolen by Hades from her mother's side".
Unlike every other offspring of an Olympian pairing of deities, Persephone has no stable position at Olympus. Persephone used to live far away from the other deities, a goddess within Nature herself before the days of planting seeds and nurturing plants. In the Olympian telling, the gods Hermes, Ares, Apollo, and Hephaestus, had all wooed Persephone, but Demeter rejected all their gifts and hid her daughter away from the company of the Olympian deities. Thus, Persephone lived a peaceful life before she became the goddess of the underworld, which, according to Olympian mythographers, did not occur until Hades abducted her and brought her into the underworld. She was innocently picking flowers with some nymphs—, Athena, and Artemis, the Homeric hymn says—, or Leucippe, or Oceanids— in a field in Enna when Hades came to abduct her, bursting through a cleft in the earth; the nymphs were changed by Demeter into the Sirens for not having interfered. Life came to a standstill as the devastated Demeter, goddess of the Earth, searched everywhere for her lost daughter. Helios, the sun, who sees everything, eventually told Demeter what had happened.


Finally, Zeus, pressured by the cries of the hungry people and by the other deities who also heard their anguish, could not put up with the dying earth and forced Hades to return Persephone. But before she was released to Hermes, who had been sent to retrieve her, Hades tricked her into eating pomegranate seeds, (seven, eight, or perhaps four according to the telling) which forced her to return to the underworld for a season each year. In some versions, Ascalaphus informed the other deities that Persephone had eaten the pomegranate seeds. When Demeter and her daughter were united, the Earth flourished with vegetation and color, but for four months each year, when Persephone returned to the underworld, the earth once again became a barren realm. This is an origin story to explain the seasons.
In the earliest known version the dreaded goddess, Persephone, was herself Queen of the Underworld.
In some versions, Demeter forbids the earth to produce, in others she is so busy looking for Persephone that she neglects the earth, or her duties as the Earth which she represents, and in some the depth of her despair causes nothing to grow.
This myth also can be interpreted as an allegory of ancient Greek marriage rituals. The Classical Greeks felt that marriage was a sort of abduction of the bride by the groom from the bride's family, and this myth may have explained the origins of the marriage ritual. The more popular etiological explanation of the seasons may have been a later interpretation.


In one version of the myth, Persephone, as Queen of Hades, only mercifully relinquished a subject once; because the music of Orpheus was so hauntingly sad, she allowed Orpheus to bring his wife Eurydice back to the land of the living, as long as she walked behind him and he never tried to look at her face until they reached the surface. Orpheus agreed, but failed, looking back at the very end to make sure his wife was following, and he lost Eurydice forever.
Persephone also figures in the story of Adonis, the Syrian consort of Aphrodite. When Adonis was born, Aphrodite took him under her wing, seducing him with the help of Helene, her friend, and was entranced by his unearthly beauty. She gave him to Persephone to watch over, but Persephone also was amazed at his beauty and refused to give him back. The argument between the two goddesses was settled, either by Calliope, or by Zeus, (depending on the antiquity of the myth), with Adonis spending four months with Aphrodite, four months with Persephone and four months of the year on his own. This later myth placed a god into the position of a goddess in the cycle of the seasons.
When Hades pursued a nymph named Minthe, Persephone turned her into a mint plant.
Persephone was the object of Pirithous' affections. In a late myth, Pirithous and Theseus, his friend, pledged to marry daughters of Zeus. Theseus chose Helen and together they kidnapped her and decided to hold onto her until she was old enough to marry. Pirithous chose Persephone. They left Helen with Theseus' mother, Aethra, and traveled to the underworld, domain of Persephone and her husband, Hades. Hades pretended to offer them hospitality and set a feast; as soon as the pair sat down, snakes coiled around their feet and held them there. Edith Hamilton called it a "Chair of Forgetfulness" that they sat upon. It also should be noted that Heracles was able to save Theseus from this fate when he was in the Underworld, but Hades forced Pirithous to remain seated forever.
Persephone and her mother Demeter were often referred to as aspects of the same Earth goddess, and were called "the Demeters" or simply "the goddesses."

Πέμπτη, 20 Νοεμβρίου 2008

Δεν είσαι εδώ


Θέλω να πω, να τα πω όλα, αλλά αν τα πω, αν τα πω όλα, πώς θα τα εκλάβεις; Θα τα εκτιμήσεις βάζοντάς σε μια όμορφη, λαμπερή προθήκη στην καρδιά σου ή απλά θα τα κρατήσεις για λίγο και μετά θα πας στα παρακάτω; Έχεις ιδέα τι μπορεί να σημαίνει αυτό για ‘μένα; Θέλεις να τα πω, λες, θέλεις να τα πω όλα. Έχεις καθαρίσει τα’ αυτιά σου; Ή μήπως είναι γεμάτα σκουπιδάκια έτοιμα να φιλτράρουν αυτά που θα ακούσουν και να φερθούν καταλλήλως; Σα να σε βλέπω τώρα, είσαι έτοιμος να πάρεις μια μπατονέτα και να αρχίσεις την καθαριότητα…. Το θες κι εσύ….το ξέρω… το νιώθω… Αλλά ως πού είσαι έτοιμος να φτάσεις;
Δεν είσαι εδώ, κι όλα χαμένα νωρίς
Δεν είσαι εδώ, μέρες και νύχτες βροχής
Δεν είσαι εδώ , μες στη ζωή μου κανείς
Δεν είσαι εδώ , άδειες σελίδες σιωπής….
Το είπε πριν χρόνια ο Νταλάρας… μου το έμαθε ο πιο καλός μου φίλος. Αλλά στο σημείο αυτό, ένα έχω να απαντήσω : Δεν γαμιέσαι ρε Νταλάρα?! Πιο πολύ γουστάρω τον Πανούση...;p

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2008

Περί ηλεκτρολόγων....


Η Amanda πρέπει να παραδεχτεί ανοιχτά πλέον αυτό το ελάττωμα. Μιας και οι αναρτήσεις ως τώρα (και για πάντα πιθανώς) είναι ένα είδος συνεδρίας με τον imaginary ψυχολόγο της, είναι καιρός να αρχίσει να βγάζει στη φόρα και διάφορα αρνητικά τα οποία όμως αποτελούν βασικά στοιχεία του χαρακτήρα της . Η διάθεση και οι προθέσεις της αλλάζουν από στιγμή σε στιγμή. Και η αλλαγή εξαρτάται από λεπτομέρειες . Εξωτερικοί παράγοντες μηδαμινοί, ασήμαντοι για τον αντικειμενικό παρατηρητή, που όμως μέσα της γιγαντώνονται και φέρνουν τα πάνω κάτω.
Το τελευταίο τρανταχτό παράδειγμα :
Όλα δείχνουν να πάνε εξαιρετικά καλά… κάποια σχέδια και όνειρα παλιά δείχνουν να βρίσκονται κοντά στην πραγματοποίηση τους , ο εργασιακός τομέας είναι σταθερά ικανοποιητικός, η υγεία το ίδιο, οι προσωπικές σχέσεις επίσης… Είναι δηλαδή Okay! Μα είναι δυνατόν ένας (ή μάλλον άπειροι) ηλεκτρολόγοι να της σπάσουν τόσο τα νεύρα που να έχει μια σφοδρή επιθυμά να μεταναστεύσει στην Ουγκάντα;
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το μόνο που θέλησε, σαν άτομο και σαν προσωπικότητα, ήταν να βάλει μια σταθερή τηλεφωνική γραμμή. Τηλεφώνησε στο 134 από το σταθερό στη δουλειά (από το κινητό της δεν γινόταν, δέχονται μόνο κλήσεις από σταθερά). Έδωσε όλα τα στοιχεία της και την πληροφόρησαν πως εντός 2 ημερών θα την καλούσαν για να κανονίσει ένα ραντεβού με τους τεχνικούς. Όπερ και εγένετο. Την κάλεσαν και έκλεισε το ραντεβού για το επόμενο πρωί. Επειδή όμως δεν γινόταν να λείψει λόγω υποχρεώσεων στο γραφείο, έδωσε το κλειδί του σπιτιού της στην γειτόνισσα, κυρία Έλλη, για να ανοίξει στους τεχνικούς. Το προηγούμενο βράδυ έκανε μια φοβερή φασίνα (μην γίνουμε ρεζίλι στους ξένους ανθρώπους) και το πρωί πριν φύγει για τη δουλειά έστρωσε μέχρι και το πάπλωμα στο κρεβάτι…!!!! Σε δύο περίπου ώρες, και ενώ περιχαρής έπινε τον φραπέ της στο γραφείο, λαμβάνει ένα τηλεφώνημα…. Εν ολίγοις, η κυρία Έλλη, κάπου έβαλε το κλειδί τους σπιτιού (μέχρι σήμερα δεν το έχει βρει) και οι τεχνικοί ήταν αδύνατο να κάνουν την σύνδεση… Της μίλησαν ειρωνικά και δεικτικά, λες και έφταιγε αυτή για το συμβάν, και έφυγαν….. Disaster… Όντας ανήσυχος νους, άρχισε να ψάχνει τις επιλογές της.” Ε, εντάξει, θα φέρω έναν ηλεκτρολόγο να κάνει την σύνδεση, το πολύ πολύ να χάσω 10 euro”, σκέφτηκε και χαμογέλασε. Αμ δε!!!! Ανακάλυψε πως για να βρεις ηλεκτρολόγο την σήμερον ημέρα πρέπει να κάνεις τάμα στην Μεγαλόχαρη, να βάλεις πολιτικό μέσο και να κάνεις σεξουαλικές χάρες όπου κριθεί απαραίτητο! Και παρόλα αυτά να μην γίνει η δουλειά σου…
Μετά από δύο εβδομάδες, αυτή τη στιγμή περιμένει τον 11ο ηλεκτρολόγο, ο οποίος μπορεί και να μην εμφανιστεί ποτέ, για να τον πληρώσει μια περιουσία και η ώρα περνάει και δεν τον βλέπει να έρχεται και η διάθεσή της έχει φτάσει στα Τάρταρα και……..

Τετάρτη, 12 Νοεμβρίου 2008

Σαν πεταλούδα στη φωτιά, Ιωάννης Βηλαράς.


Ο Ιωάννης Βηλαράς αποτελεί προδρομική μορφή της νεοελληνικής ποίησης. Στα λυρικά του ποιήματα αντλεί από την ιταλική ποίηση κυρίως του καιρού του και από την δημοτική μας παράδοση. Η ερωτική του ποίηση, γεμάτη από συναισθηματική φόρτιση εκφράζει ένα πηγαίο αίσθημα με ρομαντικά στοιχεία. Το παρακάτω ποίημα περιλαμβάνεται στην ενότητα «Ερωτικά» των «Απάντων» του.
Σαν πεταλούδα στη φωτιά…
Σαν πεταλούδα στη φωτιά, σ’ εσένα γύρες φέρω
Κι από τη φωτιά που καίγομαι να φύγω δεν ηξέρω.
Και μόλο που φλογίζομαι, πετώ ολόγυρά σου,
Να ξεμακρύνω δεν μπορώ, στιγμή από σιμά σου.
Τα μάγια δεν τα πίστευα, και μάγια είσαι ατή σου
Τα μάγια είν’τα θέλγητρα οπόχει το κορμί σου.
Γιατί με χέρι αλάθευτο ηθέλησεν η φύση
Της νιότης τα’ άνθια ολόβολο προικιό να σου χαρίσει.
Και ποιος είν’ ο αναίσθητος που να σ’ αλησμονήσει,
Αφού σε δει για μια φορά, μαζί σου σα μιλήσει;
Τ’ αηδόνι σου ‘δωκε λαλιά, φωνή το καναρίνι,
Τη χλωρασιά σου χάρισαν των περβολιών οι κρίνοι.
Οι χάρες αναπαύονται απάνω στη θωριά σου,
Της άνοιξης τριαντάφυλλα ανθούν στα μάγουλά σου.
Λεν το κοράλλι κόκκινο, μον’ δίχως νοστιμάδα
Δεν έχει σαν τα χείλη σου βαφή και κοκκινάδα.
Δοξάρια είναι τα φρύδια σου και με πιτηδειοσύνη
Βαρούν, πληγώνουν τις καρδιές, χωρίς ελεημοσύνη.
Στα δυο σου μάτια τα γλυκά ο έρωτας φωλιάζει
Κι από ταύτα τις σαγίτες του στους νιους απάνω αδειάζει.
Το κοίτασμά σου το γλυκό είν’ των καρδιών ο κλέφτης
Αν δεν πιστεύεις, ρώτησε να σου το ειπεί ο καθρέφτης…..

Ερωφίλη , Γεώργιος Χορτάτσης


Υπόθεση :
Ο Φιλογόνος, βασιλιάς της αιγυπτιακής Μέμφιδας, ανέβηκε στον θρόνο σκοτώνοντας τον αδερφό του. Στην αυλή του μεγαλώνει ένα ορφανό βασιλόπουλο, ο Πανάρετος, γιος του επίσης σκοτωμένου βασιλιά της Τζέρτζας. Η κόρη του βασιλιά Φιλογόνου Ερωφίλη, ερωτεύεται τον Πανάρετο και οι δύο νέοι παντρεύονται μυστικά. Όταν το μαθαίνει ο Φιλογόνος εξοργίζεται, σκοτώνει τον Πανάρετο και στέλνει ως δώρο την καρδιά του στην Ερωφίλη. Η Ερωφίλη αυτοκτονεί και ο Χορός που αποτελείται από κορασίδες, υπηρέτριες της Ερωφίλης, εξεγείρεται και σκοτώνει τον Φιλογόνο. Παρουσιάζεται τότε η σκιά ( το φάντασμα) του δολοφονημένου αδερφού του βασιλιά και εκφράζει ικανοποίηση για την δίκαιη τιμωρία του δολοφόνου.
Πράξη Γ’ – Σκηνή Ε’
Του πλούτου αχορταγιά, τση δόξας πείνα,
Του χρυσαφιού ακριβιά καταραμένη,
Πόσα για’σας κορμιά νεκρ’ απομείνα!
Πόσοι άδικοι πόλεμοι σηκωμένοι,
Πόσες συχνές μαλιές συναφορμά σας
Γρικούνται ολιμερνίς στην οικουμένη!
Στον Άδην ας βουλήσει τ’ όνομά σας,
Κι όξω στη γη μην έβγει να παιδέψει
Νου πλιον ανθρώπινο η ατυχιά σας.
Γιατί αποκεί, ως θωρώ, σας έχει πέψει
Κανείς στον κόσμο δαίμονας να ‘ρθείτε,
Τς ανθρώπους μετά σας να φαρμακέψει.
Τη λύπηση μισάτε, και κρατείτε
Μακρά τη δικιοσύνη ξορισμένη,
Και ουδέ πρεπό, μηδ’ όμορφο θωρείτε.
Για σας οι ουρανοί είναι σφαλισμένοι,
Κι εδώ στον κόσμο κάτω δε μπορούσι
Να στέκουν οι άνθρωποι αναπαημένοι.
Με τς αδερφούς τα’ αδέρφια πολεμούσι,
Κι οι φίλοι τσι φιλιές των φίλων απαρνιούνται,
Και τα παιδιά τον κύρην τους μισούσι…..

Στάγειρα, Η γενέτειρα του Αριστοτέλη


Η θέση της σημαντικής αυτής πόλης, που είναι σ' όλους γνωστή ως η γενέτειρα του Αριστοτέλη, ταυτίζεται τόσο από τις αναφορές των αρχαίων συγγραφέων όσο και από τις επιφανειακές έρευνες σύγχρονων μελετητών. Εντοπίζεται αμέσως στα βορειοανατολικά του σημερινού χωριού της Ολυμπιάδας Χαλκιδικής, πάνω σε μια ορεινή και πανέμορφη χερσόνησο που ονομάζεται «Λιοτόπι». Η πόλη ήταν χτισμένη πάνω στους δύο χαμηλούς λόφους αυτής της χερσονήσου, τον Βόρειο, που εισχωρεί βαθύτερα στη θάλασσα, και τον Νότιο.
Τα Στάγειρα ιδρύθηκαν από Ίωνες αποίκους της Άνδρου, στα μέσα του 7ου αι. π.Χ. Μετά τους Περσικούς Πολέμους έγιναν μέλος της Α΄ Αθηναϊκής Συμμαχίας, κατά τον Πελοποννησιακό, όμως, Πόλεμο αποστάτησαν και προσχώρησαν στους Σπαρτιάτες (424 π.Χ). Αργότερα η πόλη προσχώρησε στο «Κοινό των Χαλκιδέων», που είχε πρωτεύουσα στην Όλυνθο, ενώ το 349 π.Χ. υπέκυψε στον Φίλιππο Β΄, ο οποίος και την κατάστρεψε ολοσχερώς, για να την επανιδρύσει, όμως, ο ίδιος λίγα χρόνια αργότερα, προς τιμήν του Αριστοτέλη, δασκάλου τότε του Αλέξάνδρου. Σχετικά με τον Αριστοτέλη, μια μεταγενέστερη παράδοση αναφέρει πως, λίγο μετά τον θάνατο του φιλοσόφου στη Χαλκίδα το 322 π.Χ., οι Σταγειρίτες μετέφεραν κι έθαψαν το σώμα του στην πόλη τους, ιδρύοντας δίπλα στον τάφο του μεγάλο βωμό και καθιερώνοντας μεγάλη ετήσια γιορτή, τα «Αριστοτέλεια». Ο γεωγράφος Στράβων, που έζησε στα χρόνια του Χριστού, σημειώνει ότι στην εποχή του η πόλη ήταν ήδη έρημη. Χίλια περίπου χρόνια αργότερα -γύρω στον 11ο μ.Χ. αιώνα-, εγκαταστάθηκε ένα βυζαντινό κάστρο στον βόρειο λόφο της αρχαίας πόλης, στο οποίο ανήκουν μια μεγάλη υδατοδεξαμενή και το εντυπωσιακά σωζόμενο τείχος, στην αρχή αυτού του λόφου.
Οι ανασκαφικές έρευνες των τελευταίων ετών έχουν φέρει στο φως την πρώιμη κλασική οχύρωση της πόλης, η οποία διατηρείται σε εντυπωσιακό βαθμό, διάφορα δημόσια οικοδομήματα στην Αγορά (όπως η Στοά των κλασικών χρόνων) ένα αρχαϊκό ιερό, ένα Θεσμοφόριο, οικίες κλασικών και ελληνιστικών χρόνων καθώς και το υδροδοτικό σύστημα της πόλης.
Είναι μια τοποθεσία που αξίζει να επισκεφτεί κανείς, δεδομένης της ιστορίας που κουβαλά και της άπλετης θέας που προσφέρει (αν δεν σας ενδιαφέρει η ιστορική άποψη, μπορείτε πάντα να τραβήξετε χαριτωμένες φωτογραφίες.........).

Δευτέρα, 10 Νοεμβρίου 2008

Αλέξανδρος-Ο Γιος του Ονείρου-Μανφρέντι Β.Μ.


Πώς μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι μπροστά στην ομορφιά του Αλέξανδρου; Πώς μπορούμε να μείνουμε αδιάφοροι μπροστά στο μεγαλείο μιας απέραντης αυτοκρατορίας, που εκτείνεται από τον Δούναβη ως τον Ινδό ποταμό, κάτι δύσκολο να το φανταστεί κανείς σήμερα και αδύνατο να το πιστέψει στον καιρό της; Ποιος ήταν ο νεαρός Μακεδόνας βασιλιάς που τον 4ο αιώνα π.Χ. συνέλαβε το σχέδιο της κατάκτησης ολόκληρου του κόσμου και πέθανε ύστερα, όπως ο Χριστός, σε ηλικία τριάντα τριών χρονών;Αυτό το μυθιστόρημα μας αφηγείται τη ζωή ενός άντρα που θεωρήθηκε θεός από τους συγχρόνους του, για τα φλογερά όνειρά του, για τα βίαια πάθη που τον κατέτρωγαν ώσπου να τον καταστρέψουν. Μας διηγείται για τον πατέρα του Φίλιππο, που δολοφονήθηκε κατά τρόπο μυστηριώδη, χωρίς ποτέ να εκδικηθεί κανείς το θάνατό του, για το παράτολμο θάρρος του, για τα ξεσπάσματα ενθουσιασμού και τις καταστροφικές εκρήξεις οργής· για τη μητέρα του Ολυμπιάδα, ικανή για παθιασμένα αισθήματα αλλά και βαρβαρική μανία, μυημένη στις πρακτικές της μυστικής λατρείας του Ορφέα και του Διόνυσου. Μας διηγείται για ένα ορεινό πέρασμα, λευκό από το χιόνι, όπου έφτασαν ένας ένας οι φίλοι του Αλέξανδρου, έτοιμοι να πολεμήσουν και να πεθάνουν γι' αυτόν, για μια Ελλάδα που ποτέ δεν έχουμε δει έτσι μέχρι τώρα, για έναν πολιτισμό που, αν και γνωστός, φαντάζει σήμερα μακρινός και σαγηνευτικός.

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2008


Η ανακάλυψη της εμφύσησης τον 1ο αιώνα π.Χ. στη συροπαλαιστινιακή περιοχή είχε καθοριστικές συνέπειες για τη διάδοση της χρήσης των γυάλινων αντικειμένων. Οι προηγούμενες τεχνικές που εφαρμόζονταν ήδη από την 3η χιλιετία π.Χ. -όπως η χύτευση σε μήτρα ή το πλάσιμο της υαλόμαζας γύρω από έναν πυρήνα ο οποίος μετά αφαιρούνταν- ήταν χρονοβόρες και κοπιαστικές, με αποτέλεσμα την περιορισμένη παραγωγή και διάθεση γυάλινων αντικειμένων στην αγορά. Η τεχνική της εμφύσησης -η διαμόρφωση δηλαδή της υαλόμαζας που έχει συλλεγεί στην άκρη του φυσητήρα σε συγκεκριμένο σχήμα, αρχικά, με εμφύσηση και, μετά, με τη χρήση εργαλείων-μείωσε το χρόνο που απαιτούσε η κατασκευή και αύξησε την ποικιλία των γυάλινων αγγείων, καθιστώντας τα προσιτά σε περισσότερα κοινωνικά στρώματα.

Η υαλουργία άνθισε στον ελληνικό χώρο από τα προϊστορικά ως και τα παλαιοχριστιανικά χρόνια. Κατά τη μεσαιωνική περίοδο υποχώρησε, ενώ ως τη μεταβυζαντινή φαίνεται ότι έπαυσε τελείως.

Είναι πανέμορφη αυτή η τέχνη και ο τεχνίτης που την ασκεί πρέπει να αγαπά το γυαλί και να διαθέτει φαντασία που κυλά σαν νερό ή ζεστό γυαλί. Αρχικά, τα υαλοκατασκευάσματα δεν διακοσμούνταν γιατί προορίζονταν για αντικείμενα καθημερινής χρήσης (δοχεία λαδιού ή ακόμα και δοχεία νυχτός). Η πραγματική έξαρσή τους στον ευρωπαϊκό χώρο επήλθε με την αρχή και την επέκταση της αρωματοποιίας.

Σήμερα η δημιουργία καλλιτεχνημάτων ή χρηστικών αντικειμένων με την διαδικασία του φυσήματος που ακολουθούνταν στα αρχικά στάδια από τους πρώτους τεχνίτες, έχει πλέον σταματήσει. Υπάρχουν φυσικά κάποιοι ελάχιστοι, κυρίως Έλληνες και Ινδοί μάστορες οι οποίοι επιμένουν.... να χαρίζουν την αρχέγονη τέχνη τους (έναντι αδρών τιμημάτων.......)...

Πέμπτη, 6 Νοεμβρίου 2008

Τρυποκάρυδος- Tom Robbins


Η Amanda ήταν μια πριγκήπισα που ζούσε στη σοφίτα. Η σοφίτα ήταν γι’ αυτή ένα αγαπημένο μέρος. Εκεί μπορούσε πραγματικά να αποτραβηχτεί από τις πριγκηπικές της υποχρεώσεις και να σκεφτεί τον βομβιστή της… Ένα πακέτο τσιγάρα Camel ήταν αρκετή συντροφιά, αφού εκείνος ήταν συνεχώς μαζί της, μέσα στο μυαλό της και στο βρακί της… (Μη σοκάρεστε, και οι πριγκήπισες φοράνε, δεν κυκλοφορούν χωρίς !!!!!!!)

Τετάρτη, 5 Νοεμβρίου 2008

Βόας!


Πριν λίγες μέρες πληροφορήθηκα αυτό το γεγονός και έχω μείνει.... κάγκελο, κυριολεκτικά! Διαβάστε....:

Μια γνωστή μου που ζει σε μια πόλη της Γερμανίας, μετακόμισε πριν λίγο καιρό σε μια πολυκατοικία. Στον τρίτο όροφο, ζούσε ήδη μια γυναίκα,η Beata με το κατοικίδιό της, έναν βόα. Η Beata είχε το ζώο στην κατοχή της τρία χρόνια και τον αγαπούσε σαν παιδί. Τον πρόσεχε, τον τάιζε, σαν ένα κανονικό κατοικίδιο. Πριν δύο εβδομάδες, πρόσεξε την συμπεριφορά του όμως να αλλάζει, κάτι που την έκανε να χαρεί ιδιαίτερα. Βλέπετε, ο βόας, έκανε ό,τι έκανε και εκείνη. Στεκόταν η Beata όρθια μπροστά στον νεροχύτη πλένοντας πιάτα, δίπλα της ο βόας, σηκωνόταν μέχρι το ύψος της και την παρακολουθούσε. Καθόταν η Beata στο γραφείο της να γράψει (συγγραφέας βλέπετε), ο βόας σηκωνόταν μέχρι το ύψος της και την κοιτούσε. Αυτό την έκανε να νιώσει πολύ συντροφικά με το ζώο, και άρχισε να το λέει στις παρέες της, διαφημίζοντας και προτείνοντας την συντροφιά του. Χαρούμενη, αποφάσισε να το πει στον κτηνίατρο, έχοντας στον νου της πως θα της δώσει συγχαρητήρια για την εκπαίδευση του!

Το προηγούμενο Σάββατο τηλεφώνησε στον κτηνίατρο και εκείνος αφού της έδωσε συγχαρητήρια, της είπε να τον βάλει σε μια γυάλα και να τον παέι στο ιατρείο για να το διαπιστώσει και μόνος του....

Πηγαίνοντας στο κτηνιατρείο, η Beata παρακολουθεί κατάπληκτη τον γιατρό και τους βοηθούς του να παίρνουν πανικόβλητοι τον βόα για ευθανασία! Με κλάματα στα μάτια, απορεί......!

'Οπως της εξήγησε αργότερα ο γιατρός, ο βόας είχε αυτή τη συμπεριφορά γιατί.... της έπαιρνε μέτρα! Σκόπευε να την φάει, και προσπαθουσε να δει αν την χωράει (οι βόες καταπίνουν το θήραμά τους ολόκληρο και το χωνεύουν αργότερα....). Γι'αυτό καθόταν όρθιος δίπλα της.... Ευτυχώς όμως, η Beata είναι ολίγον μπαμπάτσικη και....τον είχε βάλει σε σκέψεις! Τον βόα.....

Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου 2008

Το κυνήγι της ευτυχίας...


Οι προσπάθειες των ανθρώπων πάντα είχαν σαν στόχο την ευτυχία τους. Όμως, ο καθένας χαρακτηρίζει με διαφορετικό ορισμό την λέξη αυτή. Για κάποιους σημαίνει την απόκτηση χρημάτων (το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία, αλλά μπορεί να αγοράσει κάμποση απ' αυτήν). Για κάποιους άλλους σημαίνει την πνευματική ανύψωση (έχω διαβάσει τόσα, είμαι σοφός, έχω βρει το νόημα). Για άλλους σημαίνει την οικογενειακή κατάσταση (έχω τρία παιδάκια, είμαι ευτυχισμένος οικογενειάρχης). Για άλλους σημαίνει την σεξουαλική απελευθέρωση (τα κάνω όλα και συμφέρω). Για άλλους είναι θρησκευτικό θέμα (είμαι στον οίκο του Θεού και είμαι ευτυχισμένος, τίποτα δεν μπορεί να με αγγίξει).

Είναι αρκετά περίεργες οι απόψεις περί ευτυχίας. Μετά από μια μικρή δημοσκόπηση μεταξύ συγγενών και φίλων άκουσα τις παραπάνω απόψεις. Τι θα έκανε όμως ο καθένας από αυτούς για να κατακτήσει τον δικό του ορισμό της ευτυχίας; Εκείνος που μίλησε για τα χρήματα, σίγουρα θα πλήγωνε και θα πατούσε επί πτωμάτων χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκείνος που θεωρεί την πνευματική του ανύψωση ως υπέρτατο αγαθό, μήπως για να αποκτήσει τις πάμπολλες γνώσεις του,δεν θα είχε κανέναν ενδοιασμό να παρκάρει το παιδί του μπροστά από μια τηλεόραση; Ο οικογενειάρχης... Ωραίος τύπος. Πετάει παιδιά στον κόσμο, μη έχοντας τα μέσα ή ακόμα και την θέληση να προσφέρει αγάπη και πρόοδο στα παιδιά του. Ο σεξουαλικά απελευθερωμένος βιώνει μια μορφή ευτυχίας, δεν διαφωνώ. Είναι ελεύθερος να χρησιμοποιήσει το κορμί του απαλλαγμένος από ψευτο-πουριτανισμούς αλλά.... μόνο αυτο. Στη ζωή του μπορεί να κατακρίνει ανοιχτά αυτό που και ο ίδιος πράττει στα κρυφα. Όσο για τον θρησκευάμενο, που νιώθει την ευτυχία στον οίκο του Θεού όπως μου τόνισε, έχω μια ερώτηση : Έξω από 'κει; Ο Θεος σε είδε προχτες που πάρκαρες το αυτοκίνητό σου μπροστά στη ράμπα των αναπήρων....

Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ας κυνηγάμε την ευτυχία μας (τον ορισμό της όπως τον βλέπει κανείς) αλλά να προσέχουμε να μην παρασυρθούμε από την απίστευτη θέλξη της...

Δεν κάνω την έξυπνη ούτε την ειδήμων.Για 'μένα ευτυχία είναι όλα τα παραπάνω. Και ένα χαμόγελο. Ένα τραγούδι. Ένα φιλί στο μάγουλο. Ένα τηλεφώνημα. Ο ήχος των βημάτων μου πάνω σε πεσμένα στα φύλλα.....

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

Ναϊάδες


Βγήκε στάζοντας από το νερό. Η λίμνη σήμερα ήταν πανέμορφη. Πάντα την έβρισκε όμορφη σε όλες της τις εκφάνσεις αλλά σήμερα έδειχνε μια μοναδική γαλήνη. Τα νερά ήταν ήρεμα, ρυτιδιάζοντας ελαφρά στο απαλό αεράκι και ο ήλιος στραφτάλιζε στην επιφάνειά της δημιουργώντας φωτεινά, λαμπερά σχέδια που έμοιαζαν να χορεύουν στο νερό. Τα πέυκα στις όχθες της αντικατροπτίζονταν στο νερό και ήταν σαν οι ρίζες τους να τρέφονταν από αυτό.

Η Ναϊάδα περπάτησε στο νησάκι που βρισκόταν στρατηγικά τοποθετημένο από τον πατέρα της στο κέντρο της λίμνης και ένιωσε στα πέλματά της την ζέστη που έβγαζαν τα μισοσαπισμένα φύλλα. Κάθισε σε μια λεία πέτρα, σήκωσε το πρόσωπό της στον ήλιο και άφησε τις ακτίνες του να την ζεστάνουν. Ήταν όμορφο θέαμα να βλέπει κανείς. Μια ψηλή, λυγερή κοπέλα, με μακριά ξανθά μαλλιά και μάτια με χρώμμα ολόιδιο μ' εκείνο της λίμνης. Το μακρύ λευκό της φόρεμα σάλευε ελαφρά στο απαλό αεράκι. Παρόλη την γαλήνια εικόνα όμως, μέσα της επικρατούσε τρικυμία. Έπρεπε να κάνει αυτό... που σιχαινόταν να κάνει, και αυτή τη φορά της ήταν ακόμα πιο δύσκολο. Ο πρίγκηπας της είχε δώσει πολλά. Της είχε χαρίσει ένα παιδί πάνω απ΄όλα. Αλλά και κάτι άλλο. Σ' όλη της τη ζωή, εκπληρώνοντας τον προορισμό της, κανείς ποτέ δεν την είχε κοιτάξει στα μάτια. Όλοι επιζητούσαν τις χάρες του κορμιού της και έφευγαν από κοντά της μετά το τέλος της γιορτής χωρίς δεύτερη σκέψη. Εκείνους, τους ανταπέδιδε τα ίσα χωρίς τύψεις. Αυτός όμως....Την αγκάλιασε και φίλησε τα μάτια της... Έγινε ένα μαζί της και δεν έφυγε. Ρώτησε να μάθει ποιο ήταν το όνομά της... Της είπε πως την αγαπούσε...

Ήταν όμως ο γιος του βασιλιά του παραλίμνιου συνοικισμού. Ο προορισμός του ήταν να παντρευτεί την κόρη του βασιλιά του διπλανού χωριου. Και ο προορισμός της Ναϊάδας ήταν να τον σκοτώσει όταν συνέβαινε αυτό......


"Οι Ναϊάδες χάριζαν τον έρωτά τους τόσο σε θεούς όσο και σε ανθρώπους, ιδιάιτερα σε ωραίους νέους, και απο αυτές τις ενώσεις γεννιόνταν ποιητές, μεγάλοι καλλιτέχνες, ήρωες, σοφοί κ.α. Γίνονταν όμως πολύ σκληρές αν ο εραστής τους τις απατούσε και τον τιμωρούσαν χωρίς να λυπηθούν. Αντίθετα έσπευδαν να βοηθήσουν όσους βρισκονταν σε πολύ δύσκολη θέση, όπως τον Περσέα, στον οποίο κατα μία εκδοχή, έφεραν τα φτερωτά πέδιλα πρίν την εξόντωση της Μέδουσας. Έπαιρναν μέρος στις γιορτές όλων των Θεών που ευνοούσαν τη γονιμότητα ιδιάιτερα στις νυχτερινές γιορτές του Διόνυσου, όπου αποτελούσαν, μαζί με τους Σατύρους, την τιμητική συνοδεία του."

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Κωμικοί Έρωτες-Μίλαν Κούντερα


Η Amanda γύρισε εξουθενωμένη. Οι τελευταίες μέρες υπήρξαν συναισθηματικά φορτισμένες. Είναι αλήθεια αυτό που λένε ότι όταν κάποιος πολύ κοντινός σου άνθρωπος βιώνει κάτι, τότε το ζεις κι εσύ, με μεγάλη ένταση. Ειδικά όταν μιλάμε για ένα χωρισμό, που είναι μια συνηθισμένη κατάσταση που έχουμε βιώσει όλοι, λίγο πολύ. Όταν έβλεπε την φίλη της να κλαίει για κάποιον που πραγματικά δεν άξιζε (παρόλο που της το έλεγε) ένιωθε τόση θλίψη, τόση απόρριψη και η ίδια. Της ήρθαν μνήμες στο μυαλό από τον πιο πρόσφατο χωρισμό, από έναν άλλο ακόμα μεγαλύτερο, από κάτι άλλους πιο παλιούς, ακόμα και από χωρισμούς γνωστών και φίλων! Τελικά, είναι άτομο που συμπάσχει!

Προσπάθησε να παρηγορήσει τη φίλη της με λόγια καθησυχαστικά (δεν φταις εσύ, αυτός δεν κατάλαβε ποια είσαι), της μίλησε αυστηρά (δεν ντρέπεσαι, πού είναι η αξιοπρέπειά σου?), της μίλησε παραδειγματικά (δεν θυμάσαι τη Ντίνα που την παράτησε ο Κώστας κτλ). Δεν της μίλησε όμως για τον εαυτό της....

Και ακόμα μια φορά, την λύση την έδωσε ένα βιβλίο. Άναψαν το τζάκι, κάθισαν στο χαλί και η Amanda της διάβασε μια κωμική ιστορία. Και η Χαρά, μέσα στον πόνο της.... γέλασε! Συνέχιζαν να υπάρχουν κάποια ξεχασμένα δάκρυα στα μάγουλά της, αλλά γέλασε!

Che fece... il gran rifiuto


Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μιά μέρα, που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Όχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τό χει έτοιμο μέσα του το Ναι,και λέγοντάς το πέρα πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν, πάλι όχι θα ξανάλεγε Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ' όχι -το σωστό- εις όλην την ζωή του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης