Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2008

Καλή χρονιά

Ας κάνουμε και καμιά τρέλα! Αν χορέψεις λέγανε οι ινδιάνοι, με όλη σου την ψυχή, ας μην ξέρεις τα βήματα, ο θεός της βροχής θα συγκινηθεί και θα βρέξει.
Σαν τα πρόβατα κι εμείς....στέκουμε και ακούμε την μεγάλη κόκκινη ντομάτα. Λες και είναι κάτι παραπάνω από μια μεγάλη κόκκινη ντομάτα!
Έχε το νου σου στο παιδί, κλείσε την πόρτα με κλειδί...Ψέματα λένε!

Μια πεταλούδα ξεκουράζεται για λίγο.....αλλά μη γελιέσαι, θα πετάξει ξανα! Όσο πιο γρήγορα γίνεται!Χέρι που με έκοψες...πρόσεχε! Μπορεί να σε δαγκώσω!Γειά σας και Καλή Χρονιά σε όλους.
Εύχομαι από καρδιάς όλοι μας να ζήσουμε αυτό που πραγματικά επιθυμούμε. Και να μην κάνουμε εκπτώσεις στις επιθυμίες μας. Ας επιθυμήσουμε, ας ζήσουμε και ας ευτυχήσουμε φέτος!
Τα λέμε του χρόνου πάλι...


Τρίτη, 30 Δεκεμβρίου 2008

Η φωνή της λογικής έρχεται από το παιδί του λύκου



Αυτές τις μέρες ετοιμαζόμαστε για το ρεβεγιόν μας, ανησυχούμε αν ψήθηκε καλά η βασιλόπιτα και για το αν θα αντέξουν τα καναπεδάκια εκτός ψυγείου (γιατί το ψυγείο δεν χωράει τίποτα πια...).
Πολλοί άνθρωποι στον πλανήτη, και μάλιστα όχι πολύ μακριά μας έχουν κάπως... διαφορετικές ανησυχίες. Αναφέρομαι στις Ισραηλινές επιθέσεις στην Λωρίδα της Γάζας, ένα μικρό κομμάτι γης, μόλις 41 χιλιομέτρων μήκους και 6-12 χιλιομέτρων πλάτους,που μεταβλήθηκε στη μεγαλύτερη φυλακή του πλανήτη: 1.5 εκατομμύριο άνθρωποι ζουν σε μια περιοχή που έχει απίστευτα μεγάλη πυκνότητα πληθυσμού και είδαμε στις οθόνες μας τι συμβαίνει σε περίπτωση αεροπορικών βομβαρδισμών. Η Λωρίδα της Γάζας δεν έχει δική της παραγωγή και εξαρτάται για την επιβίωσή της από την ανθρωπιστική βοήθεια, μιας και τα τελευταία δυόμισι χρόνια υπόκειται σε εμπάργκο από Αμερική και Ευρώπη. Οι αρρώστιες και η υποβιταμίνωση έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε ακόμη και αξιωματούχοι του ΟΗΕ παραβίασαν την ουδετερότητά τους και άρχισαν να δηλώνουν ότι η κατάσταση είναι ανυπόφορη και ο πληθυσμός υφίσταται ένα καθημερινό βασανιστήριο. Κατά καιρούς, τα ισραηλινά στρατεύματα εξαπολύουν επιθέσεις σκοτώνοντας αμάχους. Η στρατηγική είναι σαφής: η τελευταία λωρίδα ενεργητικής αντίστασης στην ισραηλινή κατοχή πρέπει να συντριβεί.
Στο πολύ καλό http://www.tvxs.gr/ διάβασα από τον Στέλιο Κούλογλου, την μετάφραση ενός άρθρου που έχει δημοσιευτεί στην εφημερίδα "Haaretz".Πρόκειται για την αρχαιότερη και θεωρούμενη πιο έγκυρη και ανεξάρτητη εφημερίδα του Ισραήλ. Ο συγγραφέας του άρθρου είναι ένας δημοσιογράφος ονόματι Gideon Levy.
Σας παραθέτω τη μετάφραση του άρθρου του κυρίου Levy.
"29 Δεκεμβρίου 2008 «Haaretz» -- - Το Ισραήλ άρχισε ακόμα έναν άχρηστο,περιττό, πόλεμο. Στις 16 Ιουλίου 2006, τέσσερις ημέρες μετά από την έναρξη του δεύτερου πολέμου του Λιβάνου, είχα γράψει: «Κάθε γειτονιά έχει τον νταή της, που δεν πρέπει κανείς να προκαλεί. Οχι ότι δεν υπάρχει λόγος, κάποιος τον πείραξε. Αλλά η αντίδραση του ξεπερνάει κάθε όριο» Δυόμιση χρόνια αργότερα, η ιστορία επαναλαμβάνεται με ακρίβεια που προκαλεί ρίγος και φρίκη. Μέσα σε μερικές ώρες το Σάββατο το απόγευμα, το Υπουργείο Αμυνας έσπειρε το θάνατο και τη καταστροφή σε βαθμό που δεν κατάφεραν οι ρουκέτες Κάσαμ(που εκτοξεύει η Χαμάς-Σημ.μεταφ) όλα αυτά τα χρόνια. Και η επιχείρηση είναι μόνο στα σπάργανα. Για άλλη μια φορά, οι βίαιες αντιδράσεις του Ισραήλ, ακόμα κι αν υπάρχει αιτιολόγηση , ξεπερνούν κάθε αναλογία και τη κόκκινη γραμμή του ανθρωπισμού, της ηθικής, τών διεθνών νόμων και της φρόνησης. Αυτό που ξεκίνησε χθες στη Γάζα είναι έγκλημα πολέμου και ανοησία μιας χώρας. Πικρή ειρωνεία της ιστορίας: μια κυβέρνηση που ξεκίνησε δύο μήνες μετά από την συγκρότηση της έναν ανώφελο πόλεμο - σήμερα όλοι το αναγνωρίζουν - αρχίζει έναν άλλο καταδικασμένο πόλεμο δύο μήνες πριν από το τέλος της θητείας της.
 
Στο ενδιάμεσο διάστημα, η ειρήνη κρεμόταν από τα χείλη του Εχούντ Ολμέρ που έκανε μερικές από τις πιό θαρραλέες δηλώσεις που ειπώθηκαν ποτέ από έναν πρωθυπουργό. Ειρήνη στα λόγια και δύο άκαρποι πόλεμοι στο ενεργητικό. Σε συνεργασία με τον υπουργό Αμυνας Εχούντ Μπάρακ, ηγέτη του αποκαλούμενου αριστερού κόμματος, που είναι συνεργός στο έγκλημα.

 Το Ισραήλ δεν εξάντλησε τις διπλωματικές οδούς πριν αρχίσει μια άλλη φοβερή εκστρατεία δολοφονίας και καταστροφών. Η βροχή των πυραύλων Κασσάμ στις περιοχές κοντά στη Γάζα ήταν ανυπόφορη, ακόμα κι αν δεν έσπειρε το θάνατο. Αλλά η απάντηση στους πυραύλους έπρεπε να ήταν τελείως διαφορετική: διπλωματικές προσπάθειες να αποκατασταθεί η εκεχειρία ,που παραβιάστηκε αρχικά-πρέπει να το θυμήσουμε- από το Ισραήλ όταν βομβάρδισε χωρίς λόγο μια σήραγγα . Και έπειτα, εάν οι διπλωματικές προσπάθειες αποτύγχαναν, μια μετρημένη, βαθμιαία στρατιωτική απάντηση.

 Αλλά όχι. Εδώ είναι όλα ή τίποτα. Το Υπουργείο Αμυνας προώθησε έναν πόλεμο του οποίος του τέλος, όπως συνήθως ελπίζουμε , θα αναλάβει κάποιος που μας προσέχει.

 Το αίμα θα τρέχει τώρα όπως το νερό. Η περικυκλωμένη και εξαθλιωμένη Γάζα, η πόλη των προσφύγων,θα πληρώσει το τίμημα. Αλλά αίμα θα χυθεί και στη δική μας πλευρά . Μέσα στη ανοησία της, η Χαμάς μπορεί να το προκάλεσε στην ίδια και το λαό της, αλλά αυτό δεν δικαιολογεί την υπερβολική αντίδραση του Ισραήλ.

 Η ιστορία της Μέσης Ανατολής επαναλαμβάνεται με απελπιστική ακρίβεια. Μόνο η συχνότητα αυξάνεται. Ζήσαμε 9 χρόνια ηρεμίας ανάμεσα στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ και τον πρώτο πολέμο του Λιβάνου,αλλά τώρα ξεκινάμε πολέμους κάθε δύο χρόνια. Ετσι το Ισραήλ αποδεικνύει ότι άλλο οι δημόσιες δηλώσεις του περί ειρήνης και άλλο η πολεμοχαρής συμπεριφορά του.

 Το Ισραήλ επίσης αποδεικνύει ότι δεν έχει πάρει το μάθημα από τον προηγούμενο πολέμο(του Λιβάνου-Σημ μεταφρ) Για άλλη μια φορά, όπως και πριν από το πόλεμο εκείνο, προηγήθηκε ένας τρομακτικά ομοιόμορφος δημόσιος διάλογο στον οποίο μόνο μια φωνή ακούστηκε: αυτή που απαιτούσε το χτύπημα, την καταστροφή, τη λιμοκτονία και τη δολοφονία, μια φωνή στη δικαιοδοσία της επιτροπής για τα εγκλήματα πολέμου.

 Για άλλη μια φορά οι σχολιαστές κάθισαν στα τηλεοπτικά στούντιο και χαιρέτησαν τα αεροπλάνα που βομβάρδισαν τα αστυνομικά τμήματα, όπου εργάζονται άνθρωποι υπεύθυνοι για την ασφάλεια των δρόμων. Για άλλη μια φορά πλειοδότησαν για την συνέχιση της επίθεσης. Για άλλη μια φορά, οι δημοσιογράφοι περιέγραψαν τις “δύσκολες εικόνες” του κατεστραμμένου σπιτιού στο Νέτιβοτ. Για άλλη μια φορά, είχαμε το θράσος να παραπονεθούμε γιατί ο υπόλοιπος κόσμος αναμετέδιδε τις εικόνες από τη Γάζα. Και για άλλη μια φορά πρέπει να περιμένουμε μέρες μέχρι να εμφανιστεί από το σκοτάδι μια διαφορετική φωνή, της φρόνησης και της ηθικής.

Σε μια-δυο εβδομάδες οι ίδιες αυθεντίες που απαιτούσαν περισσότερα χτυπήματα θα συναγωνίζονται μεταξύ τους στη κριτική αυτού του πόλεμου. Και για άλλη μια φορά αυτό θα γίνει πολύ αργά.
 
Οι εικόνες που πλημμύρισαν τις τηλεοπτικές οθόνες σε όλο τον κόσμο έδειξαν μια παρέλαση πτωμάτων και τραυματισμένων που φόρτωναν και ξεφόρτωναν ιδιωτικά αυτοκίνητα στο μοναδικό κτίριο της Γάζας, που μπορεί να χαρακτηριστεί νοσοκομείο. Ίσως πρέπει να θυμηθούμε ξανά ότι πρόκειται για μια δυστυχισμένη λωρίδα γής, της οποίας ο πληθυσμός αποτελείται από παιδιά προσφύγων που έχουν υποστεί απάνθρωπες δοκιμασίες.
 
Για δυόμιση χρόνια ήταν εγκλωβισμένοι και ξεχασμένοι από ολόκληρο τον κόσμο. Η ιδέα ότι μέσα από τον πολέμο θα κερδίσουμε νέους συμμάχους στη Λωρίδα ,ότι κακοποιώντας τον πληθυσμό και σκοτώνοντας τα παιδιά του θα συνετιστούν και ότι μια στρατιωτική επιχείρηση αρκεί για την ανατροπή ενός ριζωμένου καθεστώτος και την αντικατάσταση του απο πιό φιλικό σε μας, είναι περισσότερο από τρέλα. 

Η Χεσμπολλά δεν αποδυναμώθηκε από τον δεύτερο πόλεμο στο Λίβανο, το αντιθέτο. Η Χαμάς δεν θα αποδυναμωθεί λόγω του πολέμου της Γάζας , το αντιθέτο. Σε σύντομο χρονικό διάστημα, μετά από την παρέλαση των πτωμάτων και των τραυματιών, θα φθάσουμε σε μια νέα εκεχειρία όπως έγινε και στο Λίβανο, που θα μπορούσε να έχει συμφωνηθεί χωρίς αυτόν τον περιττό πόλεμο.

 Στο μεταξύ ας αφήσουμε το Υπουργείο Αμυνας να κερδίζει, όπως υποστηρίζει. Ένας ήρωας κόντρα σε έναν αδύνατο, βομβάρδισε χθες δεκάδες στόχους από τον αέρα και οι εικόνες του αίματος και της φωτιάς θέλουν να δείξουν στους Ισραηλίτες τους Άραβες κι ολόκληρο τον κόσμο ότι ο νταής της γειτονιάς δεν έχει χάσει τη δύναμη του. Οταν εξαγριωθεί, κανένας δεν μπορεί να τον σταματήσει."

Φυσικά, κάποιοι έχουν διαφορετική γνώμη:
«Δεν υπάρχει χώρος για παύση πυρός. Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να εξαλείψει την απειλή στο νότο. Έτσι, ο ισραηλινός στρατός δεν πρέπει να σταματήσει τις επιχειρήσεις προτού σπάσει το ηθικό των Παλαιστινίων, της Χαμάς, για άλλες επιθέσεις στο Ισραήλ», δήλωσε ο υπουργός Εσωτερικών του Ισραήλ, Meir Sheetrit.
Ο Ματάν Βιλνάι, υφυπουργός Άμυνας δήλωσε πως ο στρατός «έχει κάνει προετοιμασίες για μερικές εβδομάδες δράσης».
Όπως βλέπουμε και στην φωτογραφία, το ηθικό των Παλαιστινίων είναι "ακμαιότατο" και... πρέπει να ..........καμφθεί.........

Να υπενθυμήσουμε πως τέσσερις ισραηλινοί πολίτες έχουν σκοτωθεί από πυραύλους που εκτοξεύθηκαν από παλαιστινιακές θέσεις, από το Σάββατο, όταν άρχισαν οι αεροπορικές επιδρομές του Ισραήλ στη Γάζα. Από την άλλη μεριά, στη Λωρίδα της Γάζας στους 360 έφτασαν οι νεκροί ενώ οι τραυματίες ξεπερνούν τους 1.690.

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Έτσι απλά


Τις μέρες των Χριστουγέννων βρέθηκα ακόμα μια φορά στο πατρικό μου. Η αίσθηση? Όπως πάντα οικεία, ασφαλής για αρχή και μετά ανυπόμονη να επανέλθει στα κανονικά της. Είχα μαζί μου και την ασύρματη σύνδεσή μου, οπότε όποτε χρειαζόμουν λίγη ησυχία από την πολυλογία της μαμάς, προφασιζόμουν "δουλειά στο internet" , άγνωστη έννοια γι'αυτήν και ξέφευγα.
Καθόμουν στο μαθητικό μου γραφείο και ρέμβαζα.Εκεί που ρέμβαζα και κοιτούσα το κενό, μου ήρθε η φαεινή ιδέα να ψάξω τα συρτάρια του γραφείου μου. Εγώ είχα να τα ανοίξω από τις πανελλαδικές και όπως καταλαβαίνετε δεν είχα ιδέα τι μπορεί να περιείχαν. Η μαμά όμως, σαν καλή νοικοκυρά τα είχε όλα ταχτοποιημένα και ξεσκονισμένα, και σαν καλή μαμά τα είχε όλα! Δεν είχε πετάξει τίποτα!
Ανάμεσα σε λευκώματα( με στιχάκια τύπου :
Του χρόνου τέτοια μέρα θα σε έχω ξεχάσει αδιάφορη μπροστά σου θα περνώ αυτός όμως ο χρόνος πότε θα περάσει που ξένη μες στους ξένους θα γυρνώ??)
σε παλιά τετράδια (γεμάτα με γράμματα του συμμαθητή που καθόμασταν στο ίδιο θρανίο, και όταν βαριόμασταν γράφαμε στίχους τραγουδιών :
Εγώ θα σου φωνάζω και λέγε με τρελό που γράφει στη ζωή του παραμύθια εγώ θα τραγουδάω τσιγγάνος σε σταθμό που παίζει με ταμπούρλο την αλήθεια)
σε συλλογές γραμματοσήμων, τα περισσότερα από έναν φίλο μου Ιταλό, τον Alessandro. Που πάντα έψαχνε και σε κάθε γράμμα κολλούσε διαφορετικο, γιατί ήξερε πως τα μαζεύω.
σε αποξηραμένα τριαντάφυλλα, που ή είχα μαζέψει εγώ και τα κράτησα για κάποιο λόγο, ή μου τα είχε δώσει κάποιος και εγώ τα κράτησα για κάποιο λόγο, για να μου θυμίζουν μάλλον κάτι....που τώρα έχω ξεχάσει.
και ανάμεσα στον παιδικό μου έρωτα, ένα τεμπέλικο γατί, τον Garfield! Άπειρες φωτογραφίες, κολάζ, κουκλάκια, γόμες με την εικόνα του και ο,τιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς...
Η ουσία είναι πως, αν και έχουν αλλάξει πολλά από τότε... νομίζω πως παραμένω η ίδια. Τις ίδιες μουσικές ακούω, το ίδιο συναισθηματική είμαι, το ίδιο καρτούν συμπαθώ. Έχουν προστεθεί πολλά, κάποια έχουν ξεχαστεί....αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει ολοκληρωτικά ή έχει παραμεριστεί.
Δεν έχουν χαθεί όλα, μάλλον...

Παρασκευή, 26 Δεκεμβρίου 2008

Oh Lord won't you buy me, a Mercedes Benz?

Καλέ μου Άγιο Βασίλη, θέλω να με φέρεις ένα μικρό δωράκι γιατί ήμανε καλό παιδί εφέτο.... ε? Ε?Ε???ΕΕ??Ε?Ε?Ε?Ε?Ε????

Κάτι ήξερε η Janis όταν τραγουδούσε το γνωστό άσμα "Mercedes Benz". Και αφού είδα αυτό το υπέροχο αυτοκίνητο, με βρίσκει απόλυτα σύμφωνη, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να μου το πάρει κανένας άλλος.....



Αναζητώντας την ιστορία ενός αυτοκινήτου που ξεπερνά και μάλιστα με ευκολία τα συμβατικά όρια που επιβάλλει η ιδία του η φύση, θα χρειαστεί να "ταξιδέψεις" αρκετά χρόνια πίσω και συγκεκριμένα στις αρχές της δεκαετίας του 1950.

Σε μια εποχή όπου άνθρωπος και μηχανή πάσχιζαν να ανακτήσουν το χαμένο έδαφος, η Mercedes-Benz σφράγισε με την παρουσία της το μηχανοκίνητο αθλητισμό, ρίχνοντας στη μάχη με το χρόνο ένα από τα πιο πετυχημένα racing cars όλων των εποχών.

η Mercedes-Benz, σε συνεργασία πάντα με την McLaren, συνέχισε να τροφοδοτεί τη φαντασία των φίλων του αυτοκινήτου, περνώντας στην παραγωγή ουκ ολίγες εκδόσεις του εξεζητημένου supercar.

Η τελευταία, μάλιστα, φέρει το όνομα του Stirling Moss και αναμένεται να παρουσιαστεί για πρώτη φορά τον προσεχή Ιανουάριο, στη διεθνή έκθεση αυτοκινήτου στο Ντιτρόιτ.

Ακολουθώντας τα κατασκευαστικά πρότυπα του θρυλικού προγόνου της, η νέα εκδοχή της SLR έχει απαλλαγεί από κάθε περιττό "βάρος", καθηλώνοντας με τη λιτοδίαιτη σιλουέτα της.

Πέρα από τις εμφανείς σχεδιαστικές διαφοροποιήσεις που παρουσιάζει το αμάξωμα, εντύπωση προκαλεί η απουσία των γυάλινων επιφανειών και της οροφής.

Οτιδήποτε θα μπορούσε να νοθεύσει τα χαρακτηριστικά ενός αυθεντικού supercar έχει αφαιρεθεί ή στην καλύτερη περίπτωση έχει προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του.

Το ανθρακονυμάτινο αμάξωμα έχει σχεδιαστεί με τέτοιον τρόπο ώστε να εξασφαλιστεί η απαραίτητη αεροδυναμική "φόρτιση" του πίσω άξονα, ενώ ο οδηγός έχει στη διάθεσή του επιπλέον αεροδυναμικά βοηθήματα αν θελήσει να αυξήσει περισσότερο τις κάθετες δυνάμεις που ασκούνται στους πίσω τροχούς.

Κατασκευασμένο από ανθρακονύματα, το αμάξωμα της SLR Stirling Moss εξασφαλίζει το περιορισμένο βάρος του συνόλου. Ο σχεδιασμός επιτρέπει στους πίσω τροχούς να διατηρούν την επαφή τους με την άσφαλτο, δημιουργώντας το απαραίτητο αεροδυναμικό φορτίο.Το εσωτερικό έχει ακολουθήσει το παράδειγμα του αμαξώματος. Απέριττο και με ελάχιστα εξοπλιστικά στοιχεία, αρκείται στα εξεζητημένα υλικά που έχουν χρησιμοποιηθεί στην κατασκευή του.
Η "υπερηχητική" SLR των 650 ίππων επιταχύνει από στάση στα 100 χλμ./ώρα σε 3,5 δευτερόλεπτα, αγγίζοντας την τελική ταχύτητα των 350 χλμ./ώρα. Εκθαμβωτικό είναι και το κόστος του αυτοκινήτου, φτάνοντας τα 750.000 ευρώ.

Γιουχου!

Πέμπτη, 25 Δεκεμβρίου 2008

Λοιπόόόόόν....!

Τα τελευταία χρόνια μου έχουν συμβεί διάφορα που με έχουν κάνει να αντιπαθήσω τα Χριστούγεννα.
Συγκεκριμένα αυτές τις γιορτές, όχι όλες....
Και φέτος, δεν έγινε τίποτα διαφορετικό για να μου αλλάξει η άποψη.
Αυτά τα γράφω για να εξηγήσω στους φίλους γιατί έχω ψιλοεξαφανιστεί.
Τέλος πάντων,
καλά να περνάτε όπου κι αν είστε, με όποιους κι αν είστε,
με ό,τι κι αν επιλέξετε να κάνετε.
Σας φιλώ σταυρωτά σαν κακιά συμπεθέρα και τα λέμε με το τέλος
των γιορτών με περισσότερα κέφια και
καλύτερη διάθεση.

ΥΓ.
Διαβάστε και κανένα βιβλίο τώρα που έχετε χρόνο! ;-)

Δευτέρα, 22 Δεκεμβρίου 2008

Μινιμαλισμός

Ο άκαρπος παραλογισμός της αενάου μακαριότητας μιας προβοκατόρικης σιωπηρής οντότητας με οδηγεί σε μια ανερυθρίαστη εξομολόγηση λάσπης, λαμπακίων και ακτίνων ποδηλάτου. Και ω κόσμε, θα με αφουγκραστείς και θα με συντροφεύσεις στα μεταλλικά μου ακούσματα που προέρχονται από τις απαρχές της ύπαρξής μου και που μου χαρίστηκαν μετά από ένα καραφάκι τσίπουρο στην μπακαλοταβέρνα του θείου μου? ?Νώντα, ο έχων ώτα ακουέτω? Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο μπαλέτο? Και σαν χαράξει, το απαλό ροζ της χρυσαυγής, ποιες είναι οι πιθανότητες επιβίωσης ενός απαίσιου σκουλικιού που μετά από φυσική διεργασία μεταμορφώθηκε/διαμορφώθηκε/εξελίχτηκε σε Μονάρχης? Είναι τόσο σημαντικό το πεταγμά του?

Κυριακή, 21 Δεκεμβρίου 2008

Βλέπουμε την ομορφιά του
κόσμου γύρω μας,
αλλά
αν δεν μας τη χαρίσει κάποιος,
δεν
γίνεται ποτέ δική μας.

Πέμπτη, 18 Δεκεμβρίου 2008

Μια μικρή γεύση...

Μόλις πήρα μια μικρή γεύση της ελευθερίας του λόγου, των απερίσπαστων και ελεύθερων blogs, που είναι μη κατευθυνόμενα εννοείται και διάφορων... επαναστατών του studio.
Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Είμαι ακροάτρια του http://www.imagine897.gr/ εδώ και αρκετό καιρό. Η εκπομπή του Γιάννη Σερβετά είναι από τις αγαπημένες μου, μιας και καταγγέλονται κακώς κείμενα με χιουμοριστικό τρόπο, που σ'αυτό είναι μοναδικός. Έχει έναν τρόπο μαγικό να σε παρασύρει, μέσα από μουσικές και δικές του ιστορίες, πολλές φορές συγκινητικές. Πρέπει να ομολογήσω πως δεν βλέπω όσο συχνά θα ήθελα το "Ράδιο Αρβύλα" λόγω χρόνου.
Εκεί λοιπόν που γελούσα με τα καμώματα της "Γιάννας" (μιας πλούσιας που επινόησε ο Γιάννης) και που είχε καταλάβει υποτίθεται τον σταθμό μετατρέποντας τον σε Rich Fm, ξαφνικά γίνεται στον Imagine μια αληθινή κατάληψη αυτή τη φορά, από κάποια άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου, όπως δήλωσαν μετά από επίμονες ερωτήσεις του Σερβετά. Οι τύποι αυτοί επέμεναν να παιχτεί στον αέρα ένα cd που είχαν έτοιμο και αρνήθηκαν τον διάλογο που επέμενε ο Γ.Σερβετάς. Ο Γ.Σερβετάς φάνηκε να δυσανασχετεί μαζί τους, αλλά παρ' όλα αυτά έπαιξε το cd τους. Ακούστηκε στον αέρα μια ξύλινη γλώσσα, με χιλιοειπωμένα αντιεξουσιαστικά moto, και το θέμα πήρε τέλος. Οι τύποι έφυγαν, αφήνοντας έναν Γιάννη Σερβετά να αισθάνεται κάπως άβολα και προσπαθώντας να το ξεπεράσει και με τον κόσμο να του συμπαραστέκεται με διάφορα μηνύματα αλληλεγγύης και κατανόησης και συμπαράστασης.
Καλά ως εδώ. Όσο on air ακουγόταν το cd των αντιεξουσιαστών, και επειδή με πείραξε που άκουσα τον Γιάννη ενοχλημένο (για το ότι δεν δεχόντουσαν συζήτηση μαζί του) απόφασισα να στείλω ένα mail στο http://troktiko.blogspot.com/. Σ' αυτό το mail εξηγούσα τι έγινε ακριβώς, όπως το είδα εγώ τέλος πάντων. Αυτό είναι το mail και όπως δημοσιεύτηκε αρχικά στις 11:43 :

Κατάληψη στον imagine 89,7 της Θεσσαλονίκης



ΤΩΡΑ

Αυτή τη στιγμή γίνεται κατάληψη στον σταθμό imagine 89,7 της Θεσσαλονίκης. Οι καταληψίες έχουν βάλει ένα έτοιμο cd να παίζει στον αέρα όπου λένε διάφορα. Ο Σερβετάς που έχει εκπομπή αυτή την ώρα, αν και τα πήρε στο κρανίο,έπαιξε το cd τους.

Ακούστε εδώ: http://www.imagine897.gr/wmp.aspx


Καταχάρηκα κι εγώ που το ανεξάρτητο αυτό blog δημοσίευσε αυτό που είχα γράψει!!! Τι καλά!
Μετά από την δική μου ανάρτηση έρχεται η ανάρτηση στο troktiko ενός άλλου αναγνώστη. Διαβάστε:

Πέμπτη, 18 Δεκέμβριος 2008

"Γ.Σερβετά έξω από τον χορό λες πολλά τραγούδια"-Του έκαναν κατάληψη στον σταθμό και τα πήρε στο...κρανίο

"Τον Κυριο Σερβετα τον "χαλαει" που εκαναν καταληψη στον σταθμο την ωρα της εκπομπης του;
Περιεργο, γιατι με τον κυριο Κανακη υποστηριζαν ουτε λιγο ουτε πολυ, οτι ολοι οσοι κλαιγανε για τις περιουσιες τους και τα σπασμενα μαγαζια τους, ηταν υπερβολικοι! Μαλιστα ειχαν δειξει και μια δηλωση, του προεδρου εμπορων πειραια, την οποια ειχαν χαρακτηρισει σαν την πιο αξιοπρεπη δηλωση, μιας και ο προεδρος ελεγε, ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΜΑΓΑΖΙΑ εμεις εδω, αλλα και να ειχαμε δεν...
πειραζει, ενα παιδι εφυγε απο κοντα μας! Ενα παιδι εφυγε απο κοντα μας και ειναι μεγαλο κριμα και δεν συγχωρειται.. να πληρωσουν ομως ολοι οσοι φταινε και δε μιλαω μον! ο για τον προβληματικο "μπατσο" δολοφονο του Αλεξη, αλλα και για ολους αυτους που με την αδιαφορια τους και την διαφθορα τους, του οπλισαν το χερι! Κυριε Σερβετα τα "πηρες" στο κρανιο μονο και μονο επειδη καποιοι διαδηλωτες εκαναν καταληψη στον σταθμο σου... φαντασου να σου σπαγανε και το μαγαζι δηλαδη! Εξω απο το χορο λοιπον, πολλα τραγουδια λετε για να κανετε εντυπωση..."
ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ


Κατόπιν, έρχεται μια άλλη ανάρτηση στο ίδιο blog από έναν άλλο αναγνώστη που αφορά τον
http://www.starfm.gr/ στον οποίο έχει γίνει επίσης κατάληψη, κατα τη διάρκεια της εκπομπής της Μαργαρίτας Λοϊζου. Διαβάστε:

Mετά την κατάληψη στo ραδίοφωνο του Imagine FM έγινε κατάληψη και στον Star FM


ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΣΕΙΡΑ;

Ο Σταθμός STAR FM 97.1 έπεσε επίσης υπο κατάλληψη. συμφωνα με την ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΛΟΪΖΟΥ που είναι τωρα στον αέρα για μισή ώρα οι καταληψίες έπεζαν στον αέρα οτι ήθελαν.

Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΛΟΪΖΟΥ προσπαθεί να ηρεμήσει οπως είπε και ξεκαθάρισε οτι τα όσα ακούστηκαν στον αέρα δεν έχουν καμία σχέση με την θέση του σταθμού.


Η επόμενη ανάρτηση του troktikoy που αφορά αυτό το θέμα έρχεται λίγο αργότερα. Διαβάστε :

Απάντηση στον αναγνώστη για τον Σερβετά

"ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΣΤΟΝ IMAGINE 897...

Εαν καποιος ακουσε προσεκτικα την εκπομπη,ο Γιαννης Σερβετας,δεν "τα πηρε" με τους φοιτητες οι οποιοι πηγαν και εβαλαν ενα cd με ανακοινωσεις-να παιζει στον αερα του σταθμου,αλλα σπάστηκε, επειδη οι φοιτητες,δεν δεχτηκαν να μιλησουν μαζι του στον αερα και να εκφρασουν τις αποψεις τους,κανοντας ΔΙΑΛΟΓΟ.
Την ιδια αποψη εξεφρασε λιγο αργοτερα και ο Χρηστος Κιουσης.
Οι παρουσιαστες ηθελαν τους φοιτητες στο σταθμο...αλλα κανοντας διαλογο και συζητηση και οχι με το να βαλουν να παιζει ενα cd."

ΠΡΕΖΑ TV


Αφού παρακολούθησα το θέμα, είπα να πάω να καμαρώσω την αρχική μου ανάρτηση (ψώνιο βλέπετε...!). Προς μεγάλη μου έκπληξη, την είδα ελαφρώς "πειραγμένη"... Δείτε :

Κατάληψη στον imagine 89,7 της Θεσσαλονίκης



ΤΩΡΑ

Αυτή τη στιγμή γίνεται κατάληψη στον σταθμό imagine 89,7 της Θεσσαλονίκης. Οι καταληψίες έχουν βάλει ένα έτοιμο cd να παίζει στον αέρα όπου λένε διάφορα. Ο Σερβετάς που έχει εκπομπή αυτή την ώρα, έπαιξε το cd τους.

Ακούστε εδώ: http://www.imagine897.gr/wmp.aspx


Χμμμμμ..... Σβήσανε την φράση που έγραφα "τα πήρε στο κρανίο". Γιατί??? Τι διαφορά θα είχε αν παρέμενε ως είχε? Αλλά είλικρινά, αυτό δεν έχει καμία σημασία, ούτως η άλλως δεν ήταν και τόσο σημαντικό το σχόλιό μου. Αυτό που με πείραξε και με έβαλε να σκέφτομαι είναι... αν διαγράφουν ένα ανούσιο σχόλιο, με τα σημαντικά τι κάνουν??? Όλοι αυτοί που ενημερώνονται από το internet και τα διάφορα blogs για καλύτερα, μιας και η τηλεόραση, όπως παραδέχονται όλοι, δεν είναι πλέον αντικειμενική....μήπως πέφτουν θύματα παραπληροφόρησης?

Η γεύση ήταν λίγο πικρή.

Απολογισμός...


Τις τελευταίες εβδομάδες είδαμε, ακούσαμε, νιώσαμε πολλά. Οι πληγές που άνοιξαν φυσικά και δεν έχουν επουλωθεί, και μάλλον θα πάρει καιρό ώσπου να γίνει αυτο. Νιώθω όμως την ανάγκη να κάνω έναν mini απολογισμό, ή καλύτερα να συνοψίσω...
Είδαμε ένα παιδί να δολοφονείται. Από ό,τι αποδεικνύεται σιγά σιγά, χωρίς προφανή λόγο.
Είδαμε ένα όργανο της τάξης να λειτουργεί σαν θεός-τιμωρός, χωρίς κανένας να του έχει δώσει την άδεια να το κάνει.
Είδαμε ένα κράτος να "παραχωρεί" την άδεια στον πορωμένο αστυνομικό να πράξει αυτό που έπραξε. Αλήθεια, αν αυτός κατηγορείται για φόνο, οι εργοδότες του δεν πρέπει να κατηγορηθούν για φόνο εξ αμελείας?
Είδαμε έναν λαό να εξεγείρεται δικαιολογημένα, με αφορμή έναν ακόμη θάνατο.
Είδαμε παιδιά, νέους, μεγαλύτερους, Έλληνες, ξένους, μετανάστες να διαδηλώνουν κατά της αστυνομικής βίας.
Είδαμε αυτούς τους παραπάνω να ξεπερνούν τα όρια της διαμαρτυρίας και να περνούν από την διαμαρτυρία στην καταστροφή.
Είδαμε μια αστυνομία να μην αντιδρά κατόπιν εντολών "από πάνω". Δεν θα μπορούσαν λέτε εσείς να τα σταματήσουν όλα? Μήπως οι "από πάνω" σκέφτηκαν πως αν επιτεθούν ακόμα μια φορά στον κόσμο, δεν έχουν καμιά πιθανότητα να ξαναεκλεγούν?
Είδαμε κόσμο αγανακτισμένο από την καταστροφή των περιουσιών τους.
Είδαμε αυτούς τους καταστηματάρχες να γίνονται λεία του "κράτους" (είναι κοινό μυστικό πλέον πως οι μισοί κουκουλοφόροι ήταν βαλτοί με σκοπό να καταστρέψουν,και να αγανακτήσει η κοινή γνώμη με τους α-βαλτους κουκουλοφόρους).
Επίσης οι ίδιοι καταστηματάρχες έγιναν λεία διάφορων, κυρίως μεταναστών, που βρήκαν ευκαιρία να τσεπώσουν το κατιτίς τους.
Επίσης οι ίδιοι καταστηματάρχες έγιναν λεία διάφορων επαγγελματιών που πατώντας στην ανάγκη των πρώτων για γρήγορη αποκατάσταση των ζημιών, τους χρεώνουν περιουσίες ολόκληρες για μια τζαμαρία.
Είδαμε έναν Πρόεδρο Δημοκρατίας να καταπατεί άρθρο του Συντάγματος, αποκαλλώντας "δολοφόνο" τον δολοφόνο του παιδιού, πριν βγει η απόφαση του δικαστηρίου. Κι εγώ το κάνω, και όλοι μας, αλλά εγώ δεν είμαι το προπύργιο της διαφύλαξης των Συνταγματικών Άρθρων στη χώρα μου....
Είδαμε το πιο χαμερπές υποκείμενο που δικηγορεί σήμερα (ναι, αυτόν, αυτόν που φοράει τακούνια και λέει πως είναι 1,77cm.) να αναλαμβάνει την υπεράσπιση των αστυνομικών. Προσωπικά, πιστεύω πως ακόμα και η "καλημέρα" αυτού του ανθρώπου είναι ψέματα.
Κατόπιν συμβουλής (ελπίζω) του δικηγορίσκου αυτού, ο δολοφόνος δεν ζητά καν μια αυτονόητη και φυσικά αναμενόμενη συγγνώμη από την οικογένεια του θύματός του. Και μετά τρελένεται, τάχα. Ακούει φωνές και λέει τα "πάτερ ημά" του... ΕΛΕΟΣ!!!!!!
Είδαμε επίσης δημοσιογράφους, κανάλια και εκπομπές να κανιβαλίζουν πάνω από το πτώμα του παιδιού. Δεν χρειάζεται να πω κάτι παραπάνω σ' αυτό, νομίζω.
Είδαμε έναν υπουργό παιδείας να διασκεδάζει στα μπουζούκια τη μέρα του θανάτου του παιδιού και την άλλη μέρα να πάει στο γήπεδο χωρίς κανένα απολύτως ενδοιασμό.
Είδαμε έναν πρωθυπουργό να αναλαμβάνει την πολιτική ευθύνη για τα πάντα. Ε, και?????????
Δεν άλλαξε τίποτα. Ένα παιδί έφυγε άδικα, όπως και τόσοι άλλοι πριν απ'αυτόν σε όλο τον κόσμο, μετά από αστυνομική "προστασία". Πολλοί είπαν τι πρέπει να αλλάξει στον τόπο μας, πολλοί έδωσαν σωστές λύσεις και τρόπους εφαρμογής τους. Πολλοί έκλαψαν για τον Αλέξη, άλλοι για τις περιουσίες τους, άλλοι δεν σταματούσαν να κλαίνε από τα δακρυγόνα. Το καλό όμως είναι πως, τουλάχιστον αυτά τα γεγονότα, δεν φαίνεται να κατατάσσονται στο "πέρασε και δεν ακούμπησε". Θυμάμαι...

Τετάρτη, 17 Δεκεμβρίου 2008

No money, no funny.....(OR NOT???)


Σήμερα βρέθηκα στο κέντρο της πόλης από το πρωί σχεδόν. Πήγα σε έναν καλό μου φίλο για να τον βοηθήσω σε διάφορα ψώνια και κατέληξα να φύγω από το σπίτι του όταν πλέον είχε βραδυάσει για τα καλά. Είχαμε ακούσει φασαρία έξω και είπαμε "ε, όλο και κάποια πορεία θα έχει, συχνό φαινόμενο πια, ας αποφύγω την Τσιμισκή και όλα θα πάνε μια χαρα". Όπως και έγινε. Το θέμα όμως ήταν άλλο. Όταν έφυγα από το σπίτι μου το πρωί, ξέχασα να βγάλω λεφτά από το ATM στην περιοχή μου (μένω σε περίχωρο της Θεσσαλονίκης) και πέρασα τη μέρα μου με 4euro στο πορτοφόλι (να 'ναι καλά το φιλαράκι που με τάισε). Επειδή όμως ένιωθα πτώμα σκέφτηκα να ανέβω στην Εγνατία, να βγάλω λεφτά και να πάρω ένα όμορφο μπλε taxi και να παω στο σπιτάκι μου. Αμ δε!
Όπως ανακάλυψα μετά από έναν απίστευτο ποδαρόδρομο, όλες οι τράπεζες από την πλατεία της ΧΑΝΘ ως το Δοιηκητήριο, ή θα είχαν στόρια κατεβασμένα (και δεν υπήρχε από πουθενά πρόσβαση στο ΑΤΜ) ή αν δεν υπήρχαν στόρια τα ΑΤΜ ήταν σπασμένα, καμένα, κατεστραμένα και εγκατελειμένα, οπότε δεν υπήρχε πρόσβαση σε ΧΡΗΜΑ.
Ήμουν κουρασμένη, νευριασμένη, με χτυπούσε και η καινούρια η μπότα και βρέθηκα να ανηφορίζω την Ιασωνίδου. Μα πώς παρκάρουν αυτοί οι άνθρωποί τα αυτοκίνητά τους? Δεν υπήρχε χώρος να περπατήσω στο πεζοδρόμιο, στον δρόμο περνούσαν σύριζα τα διερχόμενα αυτοκίνητα από δίπλα μου. Το αποκορύφωμα δε(που με έκανε να θέλω να καθίσω κάτω μες στη μέση του δρόμου και να τραβάω τις κοτσίδες μου), ήταν όταν στην προσπάθειά μου να αποφύγω έναν Σουμάχερ με Zastava "ακούμπησα" (σσ έδωσα μια γερή) σε ένα παρκαρισμένο αυτοκίνητο με αποτέλεσμα ν'αρχίσει να χτυπάει ένας τρελός συναγερμός με ηχητικό εφέ σειρήνας αστυνομίας. Άρχισα να απομακρύνομαι γοργά μην τύχει και γίνει καμιά σύρραξη με περαστικούς διαμαρτυρόμενους αναρχικούς.
Μετά βασάνων, φτάνω στη γωνία Αγ. Δημητρίου με Ιασωνίδου. Θυμόμουνα από παλιά πως είχε μια τράπεζα εκεί (έβγαζα από'κει το γλυκό-χρήμα-του-μπαμπά όταν ήμουν φοιτήτρια). Αλλά τζίφος. Στόρια κι εκεί. Και τότε μου ήρθε η φαεινή ιδέα!!!! Δεν έχω καστανή ρίζα τσάμπα και βερεσέ, βλέπεις. Αφού ήρθες Λευκή μου ως εδώ, δεν πας να δεις και τη γειτονιά σου την παλιά??? Έτσι και έκανα. Σου τ'ορκίζομαι, σαν να έφυγε η κούραση ξαφνικά, σαν να ζέστανε λίγο ο καιρός και η μπότα έγινε ένα με το πόδι, σαν να τη φορούσα χρόνια....
Περπάτησα στην Κασσάνδρου, είδα την ταβέρνα "Η Γιαννούλα" που μας έστελναν οι μανάδες μας με το ζόρι να πάμε να φάμε κανένα μαγειρευτό φαγητό ("σκορβούτο θα πάθεις ανεπρόκοπη από τους γύρους, ή μάθε να μαγειρεύεις ή πήγαινε στη Γιαννούλα). Πήγα πίσω από τον Άγιο Δημήτριο που μαζευόμασταν για να κατηφορήσουμε προς Καμάρα για το ραντεβού με τους "μακρινούς". Πήγα μπροστά από το Δοιηκητήριο, και θυμήθηκα κάποτε κάτι κτηνοτρόφους που έχυναν βαρέλια με γάλα στο δρόμο σαν ένδειξη διαμαρτυρίας και ο Δημήτρης με κορόιδευε που δεν ήθελα να πατήσω μην τύχει και λερωθώ(κοκέτα από τότε βλέπεις).
Και πήγα πίσω ακριβώς από το Δοιηκητήριο.... Και είδα το πρώτο μου φοιτητικό σπίτι. Με μπάνιο-τηλεφωνικό θάλαμο. Με μια σανίδα στο σαλόνι που ήταν μισοξεκολλημένη και γελούσαμε με την συγκάτοικό μου κάνοντας τραμπάλα πάνω της. Με ένα ψόφιο σκουλίκι στην άκρη του διαδρόμου που δεν το μάζευε καμιά μας από σιχαμάρα, και καταλήξαμε να το ονομάσουμε "Βάσω"...!
Πόσα θυμήθηκα! Τελικά, πήρα ένα taxi που σταμάτησε και με πήγε πρώτα σε μια τράπεζα (γιατί με 4 euro, πού πας κυρά μου?) και η Οδύσσεια τελείωσε.
Ευχαριστώ αναρχικούς, τράπεζες και όλους τους συμβαλλόμενους για τις υπέροχες μνήμες που μου ξύπνησαν!
Και ναι... η οδός λέγεται NIRVANA!!!! ;-)

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2008

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Ο άνθρωπος που έγινε θεός, Ζεράρ Μεσαντιέ


Ένας συγγραφέας ξαναδιαβάζει τα Κανονικά Ευαγγέλια. Με μεγάλη του έκπληξη ανακαλύπτει κενά, αντιφάσεις και ιστορικές αναλήθειες. Αναζητά περισσότερες πληροφορίες στα άλλα Ευαγγέλια, τα αποκαλούμενα Απόκρυφα, που μέχρι τον 5ο αιώνα θεωρούνταν ισάξια με τα Κανονικά. Ύστερα βρίσκει και διαβάζει το Ευαγγέλιο του Θωμά και στη συνέχεια τα Χειρόγραφα της Νεκράς Θαλάσσης, καθώς και για τις πρόσφατες αρχαιολογικές ανακαλύψεις και μελέτες... Μετά από μια σειρά ετών ανακαλύπτει την ιστορία του Ιησού όπως δεν είχε ποτέ γραφτεί πουθενά κι αποφασίζει να τη γράψει ο ίδιος. Πού πέρασε ο Ιησούς τα νεανικά του χρόνια; Γιατί η παιδεία του μοιάζει τόσο πολύ μ’ αυτή των Εσσαίων; Γιατί δεν αναφέρεται πουθενά τίποτε γι’ αυτούς; Γιατί το Σανχεντρίν τον καταδίκασε σε θάνατο; Και γιατί –σκάνδαλο μέγα!– δύο αρχιερείς του Σαμχεντρίν που τον καταδίκασε σε θάνατο πηγαίνουν στον Πιλάτο για να ζητήσουν το πτώμα του; Σ’ αυτά αλλά και σε πολλά άλλα ερωτήματα απαντά ο Ζεράρ Μεσαντιέ μέσα από μια γλαφυρή αφήγηση. Αναδιπλώνει στα μάτια της φαντασίας του αναγνώστη το πολιτικό σκηνικό της Παλαιστίνης του 1ου αιώνα κάτω από τη ρωμαϊκή κατοχή, την καθημερινή ζωή του λαού, το διαρκή επαναστατικό αναβρασμό, την πληθώρα των μεσσιών, τις συνωμοσίες που χωρίζουν τους Εβραίους σε φατρίες και μέσα απ' όλα αυτά το δρόμο που χαράζει ο Ιησούς.
Ο συγγραφέας μέσα από τη μυθιστορηματική ιστορική ανάλυση μας προσφέρει πληροφορίες και το πιο σημαντικό είναι ότι, ενώ δεν δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις, μας δημιουργεί ακόμα περισσότερες ερωτήσεις. Μας δίνει δηλαδή την ώθηση να αναρωτηθούμε ακόμα μια φορά και εις βάθος γι' αυτά που μας σερβίρονται από την πρώτη στιγμή της γέννησής μας. Η ουσία αυτού του βιβλίου βασίζεται σε ιστορικές αναλύσεις, συμπεράσματα και λογικές ερμηνείες. Δεν είναι ένα έργο επίδειξης σοφίας και λογικής, αλλά δεν αφήνεται και να παρασυρθεί από την ελεύθερη φαντασία. Πάντως, αν κάποιος αφιέρωνε χρόνια στη μελέτη συγγραμμάτων και ιστορικών πηγών, μάλλον στα ίδια συμπεράσματα με τον Μεσαντιέ θα κατέληγε.

Σάββατο, 13 Δεκεμβρίου 2008

Πριν πέσει η νύχτα


"Δίνω τέλος στη ζωή μου γιατί δεν μπορώ να εξακολουθήσω να εργάζομαι. Κανένα από τα πρόσωπα που με περιβάλλουν δεν ευθύνεται γι' αυτή την απόφαση. Μόνο ένας είναι ο υπεύθυνος: ο Φιδέλ Κάστρο".

Στις 7 Δεκεμβρίου 1990 ο Κουβανός συγγραφέας Ρεϊνάλντο Αρένας, ασθενής στο τελικό στάδιο του AIDS αυτοκτονεί στη Νέα Υόρκη. Αφήνει πίσω του αυτή την ανατριχιαστική προσωπική και πολιτική μαρτυρία, την οποία ολοκλήρωσε λίγες μέρες πριν βάλει ο ίδιος τέρμα στη ζωή του, λίγο πριν πέσει η τελευταία νύχτα, σκεπάζοντας ανέκκλητα μια θυελλώδη ζωή, σημαδεμένη από την ανελέητη καταδίωξη, το φρενήρες πάθος για τον έρωτα, το αδιάκοπο κυνήγι της λύτρωσης μέσω της λογοτεχνίας. Ο Αρένας, όντως συγκέντρωνε τρεις ιδανικές προϋποθέσεις για να μετατραπεί σε έναν από τους απόκληρους που γεννά η ανακριτική και σωφρονιστική κόλαση της καστρικής Κούβας: ήταν συγγραφέας, ομοφυλόφιλος και αντιφρονών. Όσες προσπάθειες κι αν έγιναν να αποσιωπηθεί αυτό το βιβλίο, όπως και το υπόλοιπο έργο του συγγραφέα, δεν στάθηκαν ικανές να σκιάσουν την οδυνηρή πορεία του Αρένας από τον υπόκοσμο της Αβάνας, όπου σέρνονται οι αποκλεισμένοι του συστήματος, και τις φυλακές της Κρατικής Ασφάλειας, ως τον αγώνα για επιβίωση στις ΗΠΑ, ενάντια στη διακριτική ουδετερότητα της επαναπαυμένης Αριστεράς που τον ανέμενε, όπως και κάθε άλλο Κουβανό εξόριστο.

Η γνώμη μου είναι πως πρόκειται για ένα εξαιρετικά καλογραμμένο βιβλίο που χωρίς πολλές πολλές φανφάρες και κουραστικές περιγραφές σε βάζει στο κλίμα μιας δικτατορίας. Σε βάζει στη θέση ενός απόκληρου, που έχει χαρακτηριστεί έτσι γιατί έχει επιλέξει την αυτονόητη οδό της σεξουαλικής ελευθερίας. Εκτός όμως του ότι ήταν ομοφυλόφιλος (γιατί οι ομοφυλόφιλοι είναι παρίες σε ΟΛΑ τα ολοκληρωτικά καθεστώτα; -βλέπε χιτλερική Γερμανία, χουντική Ελλάδα), υπήρξε και συγγραφέας, του οποίου η άποψη έπρεπε πάσει θυσία να αποσιωπηθεί μιας και δεν ήταν από τα "καλά παιδιά" του Κάστρο. Έχουμε λοιπόν την βάναυση κακοποίηση της ελάχιστης προσωπικής ελευθερίας, που είναι η διάθεση του κορμιού του όπως αυτός επιθυμεί, τον επαγγελματικό διωγμό και την τελική εξόντωση του συγγραφέα. Καταπληκτικό βιβλιο, και μια ιστορία που μας διδάσκει πολλά περί ελευθεριών, ελευθεριότητας και αληθινής επανάστασης.

Back to the reality


Ξεκίνησα να γράφω σ' αυτό το blog εδώ και αρκετό καιρό. Σχεδόν δύο μήνες πάνε τώρα. Η αρχική ιδέα ήταν να προτείνω βιβλία σε φίλους μέσα από ιστορίες, ενίοτε της φαντασίας μου, άλλοτε πραγματικές, με σκοπό να τους συγκινήσω και να αφήσουν το ποντίκι και να πιάσουν το βιβλίο. Νιώθω πολύ περήφανη για κάποια βιβλία που παρακίνησα έστω και λίγο να διαβαστούν. Πιστεύω πως η εξειδίκευση είναι καλή όσο αφορά στα επαγγελματικά, αλλά, γιατρέ μου, αν θες να διευρύνεις τους ορίζοντές σου συναισθηματικά και πολιτιστικά, δεν θα το καταφέρεις με την "Κλινική Χειρουργική Henry - Thompson".
Φυσικά με τον καιρό, με πήρε η μπάλα που λένε, και έχω ξεφύγει. Γράφω πιο πολύ γι' αυτά που συμβαίνουν γύρω και μου κινούν το ενδιαφέρον παρά για τα πολυαγαπημένα μου βιβλία. Καιρός να το "γυρίσω" λοιπόν. Μια παρατήρηση μόνο. Άκουγα τον 1055rock πριν λίγο, και ο εκφωνητής (δεν θυμάμαι το όνομά σου,sorry!) έκανε ένα σχόλιο για τα blogs, πράγμα που έχω παρατηρήσει και προσωπικά. Τι ανορθογραφία είναι αυτή που μας δέρνει????!!!!!! Είναι δείγμα ΚΑΙ αυτό της ελλειπούς παιδείας που έχουμε. Στο κάτω κάτω φίλε/η blogger, αν δεν είσαι σίγουρος/η για το πώς γράφεται ο "κινηγαιτικός όμηλος", βάλτο στο ρημάδι το word και θα στο διορθώσει μόνο του....

Παρασκευή, 12 Δεκεμβρίου 2008

Γιώργος Γεννηματάς


Πριν δυο ώρες, εντελώς τυχαία, παρακολούθησα ένα ντοκυμαντέρ στην ΕΤ1, που παρουσίασε την ζωή και την πορεία ενός Έλληνα πολιτικού, του Γιώργου Γεννηματά, μέσα από συνεντεύξεις φίλων, οικογένειας, πολιτικών αντιπάλων και πολιτών. Πριν αρχίσετε να με λέτε "κομματόσκυλο", "πρασινοφρουρίνα" κτλ, θέλω να δηλώσω πως έχω σταματήσει εδώ και χρόνια να ψηφίζω κόμματα, και πιστεύω μόνο στα πρόσωπα και στο ήθος και στην θέληση του προσώπου να παρακινήσει ή ακόμα και να εκβιάσει το σύνολο να ...δουλέψει!
Όταν τελείωσε το ντοκυμαντέρ αυτό, άρχισα να θυμάμαι, παλιά, θα γινόταν μια προεκλογική ομιλία στην πλατεία της Καρδίτσας. Ήταν να μιλήσει ο Λαλιώτης και επειδή τότε συχνάζαμε με την παρέα στην "Άκρη" (που βρισκόταν στην άκρη της πλατείας) είχαμε καταστεναχωρεθεί που θα μας χαλούσαν τον καφέ οι πορωμένοι χωριάτες που άκουγαν τα μισά απ' όσα έλεγε ο ομιλητής, αλλά παρ΄όλα αυτά χόρευαν σαν τα βόδια "τον ήλιο τον πράσινο, τον ήλιο που ανατέλλει, μας οδηγεί". Κατσουφιασμένη, αποφασίζω να μην κάνω κοπάνα από το φροντιστήριο (άδικος κόπος, αφου ο καφές θα "χαλούσε")... Τελειώνω το μάθημα των Ιταλικών και, δεν γινόταν, έπρεπε να παω να βρω την παρέα. Άσε που αγαπούσα κιόλας... Αναγκάζομαι να διασχίσω την πλατεία ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους που γελούσαν, τραγουδούσαν, χειροκροτούσαν. Κι ενώ άρχισα απηυδησμένη να σκέφτομαι την μαζοποίηση, την λογική του μπούγιου και την σαρδελοποίηση εν είδη μιας φαύλης και φαιδρής για'μένα ιδεολογίας, τον άκουσα. Τι φωνή ήταν αυτή????!!!! Περνούσα δίπλα από την εξέδρα που ήταν στημένη και έμεινα κόκκαλο. Είχε γίνει κάτι και αντί για τον Λαλιώτη είχε έρθει για την ομιλία ο Γεννηματάς. Με μάγεψε ο άτιμος. Χαμογελούσε ειλικρινά (έτσι μου φαινόταν τουλάχιστον) και μιλούσε απλά, κατανοητά και με παραδείγματα, άποψη και τεκμηρίωση. Τι έκπληξη! Μέχρι τότε, και από τότε και μέχρι και σήμερα, ποτέ κανείς ομιλητής δεν κατάφερε να μου κρατήσει το ενδιαφέρον, να με σαγηνεύσει έτσι. Επίσης, ποτέ κανείς δεν μπόρεσε να με πείσει πως αυτά που λέει τα εννοεί και τα πιστεύει, ειδικά κάποιος πολιτικός, που, ας μην δουλευόμαστε, είναι η χειρότερη φάρα ανθρώπων. Φυσικά, δεν έχω ξαναπάει κιόλας σε κάποια πολιτική συγκέντρωση (και γενικώς αποφεύγω τις συγκεντρώσεις) μιας και είμαι κατά της μαζοποίησης.
Κάθισα λοιπόν κι εγώ μπροστά στο όμορφό μου laptop και έψαξα για τον Γ. Γεννηματά. Μου κάνει εντύπωση, πως ακόμα και οι πολιτικοί του αντίπαλοι μιλούν με σεβασμό και νοσταλγία για το άτομό του. Αυτό νομίζω είναι μια μεγάλη επιτυχία από μέρους του. Σας παραθέτω τα κάποια από τα ενδιαφέροντα σχόλια που βρήκα.

Της ΜΑΡΙΑΣ ΔΕΔΕ

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 25/04/2005

«Εφυγε νωρίς», είπαν σχεδόν όλοι τότε. Ενας πολιτικός κι ένας άνθρωπος που διακρίθηκε για το ήθος του και που αντιμετώπισε με γενναιότητα και αξιοπρέπεια το τέλος. Ενας πολιτικός ιδιαίτερα δημοφιλής (αν αυτό λέει κάτι στις μέρες μας) όχι μόνο στους ψηφοφόρους - οπαδούς του ΠΑΣΟΚ, του κόμματος που υπηρέτησε για χρόνια, αλλά και σε ανθρώπους που είχαν κάνει άλλες επιλογές.
Ο ίδιος όταν τον ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι για το πώς εξηγεί την υψηλή δημοτικότητά του έλεγε: «Στη ζωή μου κάνω δύο πράγματα: σέβομαι τους άλλους, σέβομαι τον εαυτό μου. Μήπως μου το ανταποδίδουν; Δεν ξέρω...».

Νικήτας Κακλαμάνης

Ο Γιώργος Γεννηματάς έθεσε τις βάσεις για την δημιουργία του Ε.Σ.Υ.. Τον γνώρισα μέσα από μια πραγματική λεκτική σύρραξη. Ήταν μια συνεδρίαση όταν εκείνος ήταν νέος υπουργός υγείας και εγώ τότε νέος συνδικαλιστής γιατρός. Όταν τελείωσε η συνεδρίαση, μου ζήτησε να φύγω τελευταίος. Έμεινα, και μου ζήτησε να βρισκόμαστε κατά καιρούς κατ' ιδίαν. Δεν ξέρω τι μπορεί να διαισθάνθηκε, αλλά με τα χρόνια δημιουργήθηκε μια δυνατή φιλία παρά τις πολλές πολιτικές μας αντιθέσεις,που κράτησε μέχρι τον θάνατό του.

Για πολλά χρόνια οι πολίτες πίστευαν ότι ο Γιώργος Γεννηματάς ήταν και ο ίδιος γιατρός. Τον φώναζαν στο δρόμο έτσι. Του φώναζαν «Γιατρέ» και εκείνος γύρναγε. Του άρεσε κιόλας λίγο. Συνήθιζε να λέει: «Είμαι ένας πολιτικός μηχανικός που προσπαθώ να γίνω πολιτικός».

Το σπίτι του για πολλά χρόνια είχε γίνει ένα παράρτημα του ΕΚΑΒ. Όποιος ήταν σε απόγνωση, όποιος δεν μπορούσε να βρει την άκρη, ήξερε πως θα βρει τον Γιώργο Γεννηματά στο σπίτι του ακόμα και αργά τα μεσάνυχτα. Και ήξερε πως όχι μόνο θα τον βρει αλλά θα τον βοηθήσει και θα του δώσει λύση στο πρόβλημά του. Ήταν πολλά βράδια στα νοσοκομεία. Έλεγαν ότι έκανε έφοδο. Δεν πήγαινε εκεί για να κάνει έφοδο. Δεν ήθελε να αιφνιδιάσει κανέναν. Ήθελε να είναι εκεί, στην πρώτη γραμμή, να δει τις δυσκολίες που ζούσαν οι γιατροί, οι νοσηλευτές, το διοικητικό προσωπικό στην εφημερία γιατί μόνο έτσι, μόνο έχοντας ο ίδιος προσωπική άποψη για το τι συνέβαινε εκεί θα μπορούσε μαζί τους να σχεδιάσει τις λύσεις και να δώσει απαντήσεις στα προβλήματα.


Ο ίδιος αποκαλλούσε τον εαυτό του "ρεαλιστή οραματιστή". Έλεγε πως όταν έχεις όραμα, πρέπει τα πόδια σου να πατάνε γερά στη γη για να μπορέσεις να το υλοποιήσεις. Πρόσφατα, αναφορικά με τα γεγονότα της δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τα εκτεταμένα επεισόδεια σε όλη τη χώρα, διάβασα σε ένα blog τον τίτλο "Ε, ρε Παπαδόπουλος που σας χρειάζετε!!!" Μήπως δεν μας χρειάζεται Παπαδόπουλος, αλλά πολλοί Γεννηματάδες? Ίσως αυτή είναι η μόνη απάντηση....