Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Οι γενικώς φευγάτοι



Βγαίνοντας από το σπίτι μου, όμορφα και λιτά στολισμένο για τις γιορτές, παθαίνω κάθε φορά ένα πολιτισμικό - αισθητικό σοκ. Σαν κεραυνός στην αισθητική μου αντίληψη πέφτουν οι Αγιο-Βασίληδες - κλέφτες στα μπαλκόνια. Μα τι μόδα είναι αυτή? Στο 85 % των σπιτιών σκαρφαλώνουν κάτι τύποι με κόκκινα και μεγάλους σάκους που ειλικρινά είναι κάτι σαν να έρχεται ο Παλαιοκώστας μεταμφιεσμένος και ετοιμάζεται να γεμίσει το σακί του με ό,τι βρει..
Ας μην αρχίσω για τα λαμπάκια.. Λαμπάκια, λαμπιόνια, λάμπες λαμπερές και παρδαλές. Σαν να βρίσκεσαι στο σπίτι ενός τραβεστί- ντραγκ κουίν που φτιάχνεται για να πάει στη δουλεία της. Της τρελής!! Κάνουν τη νύχτα μέρα!!
Πριν καμιά βδομάδα αποφάσισε και η από κάτω μας να στολίσει τη βεράντα (σαν τραβεστί, εννοείται). Και για να κάνει κέφι, να μπει βρε παιδάκι μου στο κλίμα των γιορτών, έβαλε στο σιντί της τα παραδοσιακά γιορτινά τραγούδια του Μάκη Χριστοδουλόπουλου, άνοιξε τις μπαλκονόπορτες διάπλατα (μιας και είχε ζέστη και 40 καρκαήλια) και κρέμασε στο μπαλκόνι της την Άρτα, τα Γιάννενα και διάφορες άλλες πόλεις σε λαμπάκια, αγιοβασίληδες, αστέρια, δέντρα κτλ όμορφα. Κι εκεί που άκουγα και ψιλομεράκλωσα "το προσκλητήριο μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δεν γίνεται δεν είναι δυνατόν" τσουυυυυπ! άλλο ένα αστέρι πρασινοκόκκινο κρεμιούνταν!!!!
Ρε άνθρωποι, μαλάκας ήταν εκείνος που είπε το ΣΟΦΟΤΑΤΟ "less is more"????
Επίσης, κάθε χρόνο φτιάχνεις κουραμπιέδες ρε θεία, πότε θα μάθεις την γαμω-άχνη να τη ρίχνεις όταν κρυώσουν?

Άντε παιδάκια μου όμορφα, ξεκρεμάστε κανένα γαμωάστερο (σκεφτείτε τον πλανήτη αν μη τι άλλο, έχει βαρέσει κόκκινο) και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!! :)))

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Πρόσωπο με πρόσωπο

Μανία με τα δρακουλίνια, ανακατατάξεις και αναπροσδιορισμοί, όπως επίσης και αποτοξίνωση από το ίντερνετ είναι αυτά που κυριαρχούν τώρα τελευταία μέσα μου και έξω μου και παντού.
Επίσης μια παντελής αδιαφορία για τα γενέθλια που έρχονται σιμά κοντά (αύριο) και μεγαλώνω επικίνδυνα.
Επίσης μια ευφορία για τον ερχομό των γιορτών (ναι δεν μισώ τα Χριστούγεννα πια). Ο Άγιος Βασίλης δε, ήταν τόσο κιμπάρης φέτος που μου έφερε όσα ζητούσα τόσα χρόνια και μάλιστα νωρίς νωρίς.. Πώς να μην τον γουστάρω? Ατομάρα ο τύπος σε λέω!
Α και πού'στε? Σας βλέπωωωωωωω!!! :))))))))))
Κι ένα τραγουδάκι, εξαιρετικά αφιερωμένο.

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2009

Μπακ του δε φιούτσιουρ

Γειά σας πουλάκια!!!!
Το γαμωνήσι τέλος, οι διακοπές τέλος και οι καινούριες αρχές/ανακατατάξεις/αναπροσδιορισμοί δεν λένε να σταματήσουν. Γουστάρω όμως τρελά την όλη φάση. Κυκλοφορώ συνεχώς με ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά. Αφού ώρες ώρες με πονάνε οι μύες του προσώπου!!!
Θα τα πούμε σιγά σιγά όλα τα καθέκαστα, αλλά προς το παρόν θα σας δώσω την πιο σέξυ εικόνα που είδα ποτέ! χιχι! ;-)



Ο πιο αξεπέραστος αντρικός κώλος EVER!!!

Τρίτη, 10 Νοεμβρίου 2009

Εικόνες

Αν τύχει να ταξιδεύεις όταν βρέχει..



..σίγουρα θα σε βοηθήσουν κάποιες πινακίδες να βρεις το δρόμο σου..


..ποιητές θα σου απαγγείλουν τα λόγια τους..

..θα έχεις καλή παρέα στην ξεκούραση..


..αλλά και στο ρεσάλτο.

Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Το ρομαντικό κομπρεσέρ


Καλημέρα!!!
Ο πόνος στη μέση είναι έντονος και ό,τι και να κάνω τον αισθάνομαι. Το κρεβάτι τρίζει σαν παλιά σούστα. Το κλιματιστικό βουήζει σαν χύτρα. Ο καφές είναι πιο βαρύς από τα γούστα μου, αλλά τον πίνω αναγκαστικά. Ακούγεται έντονα ο ήχος του κομπρεσέρ ενός εργάτη που ανοίγει τρύπες στο δρόμο σχεδόν κάτω από το μπαλκόνι μας. Η σύνδεσή μου δεν δουλεύει καλά, η Cosmote δεν έχει και το καλύτερο σήμα στην ....

Μονεμβασιά!!!

Σας φιλώ όλους, ναι, έφυγα από το γαμωνήσι, είμαι εδώ.
Τα λέμε σε καμιά 10αριά μέρες!

Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Γιατί και διότι


-Γιατί γίνεται τόσος σάλος με τα φωσφοριζέ εσώρουχα?

Διότι είναι όμορφα, βολικά και βοηθούν στην "σήμανση".

-Γιατί οι εκδότες φωτογραφίζονται γυμνοί σε παγκάκια?

Διότι ζητούν τον οίκτο μας, για να αγοράσουμε την εφημερίδα τους μπας και αποκτήσουν κανένα ρουχαλάκι.

-Γιατί οι πολίτες είναι σίγουροι πως η κα Μ. Ξενογιαννακοπούλου θα καταφέρει αυτό που δεν κατάφερε ο κος Δ. Αβραμόπουλος, την εφαρμογή δλδ του νόμου κατά του καπνίσματος?

Διότι θα πηγαίνει σε κάθε τραπέζι ξεχωριστά, θα κοιτάζει τους καπνιστές με τα φρύδια σμιχτά λέγοντάς τους "άμα το ξανακάνεις θα έρθω την ώρα που κοιμάσαι"..

-Γιατί ο Χρυσοχοΐδης αποφάσισε να καταργήσει τις φρουρές έξω από τα αστυνομικά τμήματα?

Διότι είναι φαν του σαβουάρ βιβρ και μας προτρέπει όλους (ακόμα και τους τρομοκράτες) να χτυπήσουμε το κουδούνι πριν εισβάλουμε (με τα όπλα μας ή χωρίς) στο τμήμα.

-Γιατί οι νεοδημοκράτες θα ψηφίσουν τον Ψωμιάδη για αρχηγό του κόμματος?

Διότι έχουν χιούμορ. (Και στη Θεσσαλονίκη τον βγάλανε 2 φορές, είναι πολύ καλαμπουρτζήδες).

-Γιατί στην Μύκονο δεν φοράνε ποτέ φούστα?

Διότι αν φυσήξει αέρας θα κρυώσουν τα @@ τους.

-Γιατί δίνουμε 65.000 ευρώ για κάθε επεισόδιο του "Στην υγειά" μας με τον Σπύρο Παπαδόπουλο?

Διότι για την υγεία μας θέλουμε το καλύτερο.

-Γιατί οι άντρες δεν χρειάζονται ποτήρι για να πιουν νερό από μπουκαλι του ψυγείου?

Διότι δεν το κατανοούν. (Το ποτήρι).

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Οι μέλισσες εξαφανίζονται!


Λέγεται, πως κάποτε είχε προβλέψει ο Albert Einstein, πως όταν οι μέλισσες θα εξαφανιστούν, ο άνθρωπος θα πεθάνει στα αμέσως επόμενα τέσσερα χρόνια από την εξαφάνισή τους. Είτε πρόκειται για αστικό μύθο, είτε για μια πραγματική δήλωση του μεγάλου επιστήμονα, σήμερα οι μέλισσες σε όλη την έκταση του πλανήτη φαίνεται να πεθαίνουν.
Έχουν αναφερθεί τέσσερις πιθανές αιτίες που ίσως σχετίζονται με τον θάνατο των μελισσών:
Τα υβριδικά, γενετικά μεταλλαγμένα φυτά που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια
Η πιθανότητα ότι οι συχνότητες που χρησιμοποιούνται για τα κινητά τηλέφωνα μπορεί να εμποδίζουν τις μέλισσες να εντοπίσουν τις κυψέλες τους
Η πιθανότητα ύπαρξης ενός ιού
Η πιθανότητα να υπάρχει κάποιο ζωύφιο που να μολύνει τις μέλισσες
Υπάρχουν για παράδειγμα 130.000 φυτά για την επικονίαση των οποίων οι μέλισσες είναι απαραίτητες, από πεπόνια μέχρι κολοκύθες, μούρα και κάθε είδους δέντρο που βγάζει φρούτα, ή ακόμα και φυτά που χρησιμοποιούνται ως τροφή για ζώα όπως το τριφύλλι. Οι μέλισσες είναι πιο σημαντικές ακόμα και από τα πουλερικά, αν τις δει κανείς από την άποψη της ανθρώπινης διατροφής. Ο μέλισσες από μια κυψέλη μπορούν να επισκεφτούν εκατομμύρια άνθη σε μια περιοχή 400 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αυτό στη διάρκεια μόνο μιας ημέρας.
Αναφορές που προέρχονται από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές: οι μέλισσες αρχίζουν να εξαφανίζονται. Σε κάποιες περιοχές παραπάνω από το 40% των κυψελών είναι πλέον άδειες. Στην Ισπανία εκατοντάδες χιλιάδες αποικίες έχουν χαθεί, στην Πολωνία το ποσοστό απώλειας των μελισσών υπερβαίνει το 40%, ενώ ανάλογα προβλήματα αναφέρονται και από την Ελλάδα, τη Σουηδία, την Ιταλία και την Πορτογαλία. Αυτό αποτελεί πρόβλημα γιατί δίχως τις μέλισσες που γονιμοποιούν τα φυτά η συνέχεια βασικών συνθηκών για τη διατήρηση της ανθρώπινης ζωής απειλείται. Οι μέλισσες είναι ζωτικής σημασίας για τον εφοδιασμό μας με τροφή. Αλλά που βρίσκονται οι μέλισσες που λείπουν; Κανείς δε φαίνεται να γνωρίζει.
Ο Jerry Bromenshenk, πρόεδρος του 'Bee Alert Technology', μιας ερευνητικής εταιρίας που σχετίζεται με το πανεπιστήμιο του Μανχάταν, δηλώνει:"Τη μια ημέρα κοιτάζεις τις μέλισσες και είναι καλά. Την επόμενη φορά που κοιτάζεις στην κυψέλη σηκώνεις το κάλυμμα και μπορεί να βρεις μόνο μια βασίλισσα και τρεις νεαρές μέλισσες που πασχίζουν να διατηρήσουν τη ζωή της κυψέλης. Εάν επρόκειτο για κάποιον ιό θα περίμενε κανείς να βρει νεκρές μέλισσες στην κυψέλη ή στο λιβάδι όπου βρίσκεται η κυψέλη. Αλλά η εικόνα είναι σαν κάποιος να έχει σκουπίσει και να έχει αφήσει πεντακάθαρο τον πάτο του κουτιού.
Μέλισσες που είναι άρρωστες συνήθως δεν επιστρέφουν στην κυψέλη. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια φυσική συμπεριφορά που έχει σχεδιαστεί για να προστατέψει την κυψέλη από την παραπέρα μόλυνση ή θα μπορούσε ακόμα να συμβαίνει επειδή οι άρρωστες μέλισσες δεν μπορούν να βρουν το δρόμο για να γυρίσουν πίσω. Ότι και να συμβαίνει, οι μέλισσες δεν βρίσκονται εκεί που θα έπρεπε να είναι.
Με τις αναφορές που υποδηλώνουν ότι μια άγνωστη μάστιγα έχει πλήξει τις μέλισσες οι ερευνητές έχουν ξεκινήσει μια εκστρατεία για να βρουν την αιτία της εξαφάνισής τους. Οι αιτίες για την γρήγορη κατάρρευση των αποικιών δεν είναι ξεκάθαρες. Παλιές ασθένειες, παράσιτα και νέες ασθένειες έχουν εξεταστεί αλλά η αιτία φαίνεται πως είναι κάτι καινούργιο και σαρωτικό.
Εδώ και πάνω από 100 χρόνια οι μελισσοκόμοι έχουν συναντήσει απώλειες αποικιών λόγω βακτηριακών παραγόντων, ζωυφίων και άλλων παρασίτων ή παθογόνων παραγόντων. Αντιμετώπισαν αυτά τα πρόβλήματα χρησιμοποιώντας αντιβιοτικά, εντομοκτόνα και άλλες μεθόδους. Αλλά το νέο πρόβλημα είναι πιο περίπλοκο. Σε πολλές περιπτώσεις οι επιστήμονες έχουν βρει στις λίγες μέλισσες που επιβίωσαν, στοιχεία ύπαρξης όλων σχεδόν των γνωστών ιών που προσβάλλουν τις μέλισσες, ενώ οι υπόλοιπες έχουν εξαφανιστεί. Κάποιες είχαν προσβληθεί από πέντε ή έξι ασθένειες ταυτόχρονα και κατακλύζονταν από μύκητες, ένα σημάδι που σύμφωνα με τους επιστήμονες υποδηλώνει την κατάρρευση του ανοσοποιητικού τους συστήματος.
Ένας επιστήμονας ισχυρίζεται, "Μοιάζει σαν οι μέλισσες να απέκτησαν AIDS!"
Άλλες αναφορές είναι εξίσου τρομακτικές. Επιστήμονες αναφέρουν ότι οι μέλισσες και άλλα έντομα συνήθως αφήνουν τις εγκαταλειμμένες κυψέλες άθικτες. Κοντινοί πληθυσμοί από μέλισσες ή παράσιτα θα κυρίευαν φυσιολογικά μια τέτοια κυψέλη για να εκμεταλλευτούν τις προμήθειες μελιού και γύρης από τις μέλισσες που πέθαναν για κάποιους λόγους, όπως το υπερβολικό κρύο του χειμώνα. Η αποφυγή όμως που δείχνουν οι μέλισσες και τα παράσιτα για τις άδειες κυψέλες μοιάζει σα να υπάρχει κάτι τοξικό στην αποικία που απομακρύνει όποιον πλησιάσει.
Τη στιγμή που οι απώλειες, κυρίως στον βαρύ χειμώνα, αποτελούν μια χρόνια συνθήκη, οι περισσότεροι μελισσοκόμοι έχουν μάθει να περιορίζουν τις απώλειές τους χρησιμοποιώντας συμβουλές από εντομολόγους. Σε αντίθεση με τα περισσότερο συνηθισμένα προβλήματα, αυτή η πραγματικά μεγάλη μαζική καταστροφή των μελισσών έχει συμβεί ακαριαία σε πολλές περιοχές χωρίς να διασπείρεται με τον συνηθισμένο τρόπο που κάνουν οι κλασικές ασθένειες.
Ο John McDonald είναι μελισσοκόμος στην Pennsylvania. Έχοντας κάποιο υπόβαθρο στη βιολογία και με έντονο ενδιαφέρον για τις μέλισσες ο McDonald είναι τρομερά ανήσυχος. Ερευνά για σοδειές που είναι γενετικά μεταλλαγμένες, καθώς πιστεύει ότι εκεί μπορεί να κρύβεται η αιτία του φαινομένου. Αν και οι περισσότερες έρευνες που έχουμε στη διάθεσή μας έχουν δείξει ότι τέτοιες γενετικές επεμβάσεις είναι ασφαλείς και για τον άνθρωπο αλλά και για το περιβάλλον, ο McDonald ερευνά πιο επισταμένα το φαινόμενο ως πιθανή ένδειξη λάθους των ερευνών αυτών.
Οι πιο συνήθεις περιπτώσεις γενετικής μηχανικής αφορούν γονίδια από ένα γνωστό βακτήριο, τον Βάκιλο 'Thuringiensis' (Bt), που έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και δεκαετίες από αγρότες και κηπουρούς για να ελέγξουν την καταστροφή λάχανων και μπρόκολων από λεπιδόπτερα. Αντί να ψεκαστεί διάλυμα του βακτηρίου στα λαχανικά και να φαγωθεί από τα έντομα που τα προσβάλλουν, η τεχνική συνίσταται στην εμφύτευση των γονιδίων του βακτηρίου στα λαχανικά έτσι ώστε μεγαλώνοντας κάθε φυτό να παράγει το βακτήριο που δηλητηριάζει τα έντομα που το προσβάλλουν.
Στην περίπτωση των αγρών με καλαμπόκια τα έντομα σε μορφή κάμπιας που τρώνε κάποια περιοχή του φυτού απορροφούν το γονίδιο του βακτηρίου που στη συνέχεια προκαλεί μια κρυστάλλωση στα εντόσθια της κάμπιας και έτσι τις σκοτώνει. Αυτό που δεν είναι γενικά γνωστό στο κοινό αφορά στο ότι διατίθενται ποικιλίες του Bt που μπορούν να στοχεύσουν και σε κολεόπτερα (σκαθάρια) και δίπτερα (μύγες και κουνούπια). Υποθέτουμε πως η οικογένεια των μελισσών, τα υμενόπτερα, δεν προσβάλλονται. Το εάν υπάρχει Bt στις κυψέλες δεν αποτελεί καν ερώτημα. Οι μελισσοκόμοι το ψεκάζουν στις κυψέλες συχνά για να ελέγξουν τον σκόρο του κεριού, ένα έντομο που η κάμπια του δημιουργεί άτακτους ιστούς στο μέλι.
Οι μέλισσες λεηλατούν με μανία άνθη καλαμποκιού για να εξασφαλίσουν γύρη που χρησιμοποιούν για να θρέψουν τις νεαρές μέλισσες και αυτοί οι κόκκοι γύρης εμπεριέχουν επίσης το γονίδιο Bt του φυτού. Δεν είναι πιθανό, ενώ δεν υπάρχει κάποια θανάσιμη επίπτωση στις νεαρές μέλισσες, να υπάρχει κάποια άλλη επίπτωση όπως η καταστολή του αμυντικού συστήματος των μελισσών, που να επιδρά επιφέροντας έναν αργό θάνατο;
Σύμφωνα με στατιστικές από αγροκτήματα, η καλλιέργεια μεταλλαγμένου καλαμποκιού και σόγιας έχει αυξηθεί υπερβολικά. Εκατομμύρια εκτάρια από μεταλλαγμένες σοδειές περιέχουν γονίδια Bt. Εάν υπάρχει πρόβλημα με τις γενετικά μεταλλαγμένες σοδειές θα πρέπει να το ανακαλύψουμε πολύ σύντομα. Θα πρέπει να γίνουν έρευνες και να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στο γεγονός πριν προσβληθούν οι προμήθειες που έχουμε για την τροφή μας και απειληθεί η επιβίωση του πολιτισμού μας.


Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

ReViEw


Αν μπορούσαμε να κάνουμε αυτό που κάνει η γάτα.. τι τις θέλουμε τις γυναίκες?***



Γειά σας πουλάκια! (Που λέει και ο Μάλαμας στην πριγκηπέσσα).

Οι ZZ Top καλοί ήταν, παρά τα (πολλά) χρονάκια τους. Δεν ήταν κανένα τρελό φαντασμαγορικό υπερθέαμα, τίποτα τρελό και εξτρημ. Ήταν μια ροκ συναυλία που μου άρεσε πολύ γιατί συνειδητοποίησα (πάλι) πως για να είναι μια μουσική "δυνατή" δεν είναι απαραίτητα τα ουρλιαχτά και οι φασαρίες. Ήρεμη δύναμη, κάπως έτσι το είδα. Γέλασα πολύ με τα "χορευτικά" τους (δυο βήματα μπρος ένα πίσω). Αλλά ρε παιδάκι μου, αυτά τα νέα τα παιδιά... ντιπ ψυχή δεν έχουν μέσα τους? Καθόμασταν στις κερκίδες (εγώ στο μπούγιο ήθελα να πάω αλλά τελικά έκατσα ήσυχη γιατί ήμουν και βαριά άρρωστη και είπα να κουλάρω) και βλέπαμε τους πιτσιρικάδες μπροστά.. ακίνητους. Έλεος δλδ. Θυμάμαι συναυλίες (προ αμνημονεύτων χρόνων) πχ Ξύλινα Σπαθιά που εγώ και ο αδερφός μου πονούσαμε για 2 εβδομάδες μετά (από το κούνημα του κεφαλιού). Δηλαδή το Σάββατο πιο πολύ κουνιόμουν εγώ καθιστή και άρρωστη και βήχοντας στην κερκίδα, παρά τα εικοσάχρονα μπροστά στη σκηνή. Πιο πολύ κουνιόταν ο Γκίμπονς και ο Χιλ που είναι και 60-φεύγα. Πιο πολύ κουνιόταν κάτι μπαρμπάδες που καθόντουσαν σε κάτι σκαλοπάτια δεξιά μας. Τι να πω, με απογοήτευσαν οι μικροί, το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να βιντεοσκοπούν με κινητό ή κάμερα για να τρέξουν να τα ανεβάσουν μετά στο you tube.

Κατά τα άλλα πέρασα καταπληκτικά στην Αθήνα, είδα δέντρα και άκουσα πουλιά μετά από 7,5 μήνες!!! (Διότι στην Μύκονο δεν υπάρχουν δέντρα άρα ούτε πουλιά). Αφού η πρώτη κίνηση ήταν να πάρω το κινητό να ηχογραφήσω!



***Λόγια συναδέλφου μόλις είδε τη γάτα στην στάση αυτή...

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Αχταρμάς


Τις τελευταίες μέρες έχω αρρωστήσει και τις πέρασα πολύ "μέσα". Το οποίον σημαίνει, με εξαίρεση μια βόλτα στο φαρμακείο, πως ήμουν εγώ και το κουτί, δλδ η τηλεόραση.

Ανάμεσα σε strepsils, ζαλάδες, πονοκεφάλους, Hexalen, Bentasil, σιρόπια για το βήχα και μεσημεριανάδικα, πρωινάδικα, βραδυνιάδικα, προσπαθούσα να συνέλθω βήχοντας και αγνοώντας τον ίδιο μου τον βήχα. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσα να κάνω αυτό που ξέρω καλά σε τέτοιες φάσεις. Δεν έχει νόημα να γκρινιάζεις τηλεφωνικώς, δώρον άδωρον είναι.

Η Ναταλία Λιονάκη, εκείνη η κοκκινομάλλα που έπαιζε στη Βέρα στο δεξί κάποτε, κλείστηκε σε ένα μοναστήρι στην Κρήτη. Η μάνα της, που όταν είχε πρωτοπάει στο μοναστήρι την συνόδεψε και περπατούσαν και γέλαγαν στον αυλόγυρο, τώρα έπαθε η καρδιά της, και η κόρη της πήγε να τη δει και εμπιστεύτηκε μια δημοσιογράφο (θαύμα - θαύμα) και μίλησε για όλα αυτά.

Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ (τι άντρας!!) χτες το βράδυ που μπήκε σε μια στρατιωτική φυλακή τα έκανε όλα λίμπα και στο τέλος πέθανε (πολύ στεναχωρέθηκα).

Η Τζούλια έχει να απολογηθεί στην Ασφάλεια γιατί κυκλοφορούσε με πλαστό ιταλικό δίπλωμα στο όνομα Τζούλια - Ντεζιρέ Αλεξανδράτου.

Ο Λαζόπουλος είναι αθώος και η Έφη φόρεσε μαύρα και κλαίει σε ένα παγκάκι σαν μανιάτισα μοιρολογίστρα.

Ο Κούγιας από την άλλη δεν αφήνει την πρώην του να ξεκινήσει την λαμπρή καριέρα της στο θεατρικό σανίδι (στην τηλεόραση δεν πιάνεται).


Ευτυχώς δεν είχα πυρετό. Αν είχα πυρετό με όλα αυτά που είδα στην τηλεόραση θα είχα αποτρελαθεί. Και επίσης ευτυχώς που δεν αρρωσταίνω συχνά, δλδ δεν αναγκάζομαι να πέσω στην ανάγκη της τηλεόρασης συχνά, δλδ δεν κουρκουτιάζω.
ΥΓ. ΔΕΝ είχα την γρίπη των χοίρων.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Άδολος?


Το ηθικό ανάστημα του δίκαιου δεν τ’ αγγίζουν τα κακόλογα.
Μένανδρος
Έσπειρες την κακία, θα θερίσεις την αδικία.
Βίβλος
Ο κακόλογος σκοτώνει την τιμή ενός ανθρώπου, ενώ ο φονιάς τη ζωή, αλλά επειδή η τιμή είναι ανώτερη από τη ζωή, η κακολογία είναι σοβαρότερη από τον φόνο, γιατί ο φονιάς σκοτώνει με μεγάλο κίνδυνο της ζωής του μόνο τους ζωντανούς, ενώ ο κακόλογος με μια κουβέντα του και με μεγάλη ασφάλεια σκοτώνει και ζωντανούς και πεθαμένους.
Σωκράτης
Το πιο βασικό ηθικό μάθημα της παιδικής ηλικίας και πολύ σπουδαίο για όλες τις ηλικίες είναι το να μην κάνεις κακό στον συνάνθρωπό σου.
Ρουσσώ
Όχι, όχι τα θηρία. Τους ανθρώπους να φοβάσαι. Ιδίως όταν ξεκινούν, ομαδικώς, για το καλό σου.
Α. Παπαδάκη
Το μόνο που χρειάζεται για να θριαμβεύσει το κακό είναι να μην κάνουν τίποτα οι καλοί άνθρωποι.
Ε. Μπερκ
Ο Πλάστης, μάς δημιούργησε μεγαλοπρεπείς, αλλά εμείς καταφέραμε να γίνουμε μικροπρεπέστατοι.
Σεραπιόν Βλαντίμιρσκι
Ο καλύτερος τρόπος να πολεμήσεις έναν κακό άνθρωπο είναι να τον αγνοήσεις εντελώς.
Γκ. Ρίντλς
Η κακολογία είναι η αθάνατη κόρη της εγωπάθειας και της τεμπελιάς.
Βολτέρος
Χάνεις τα πάντα, όταν χάνεις την αγάπη για το καλό και για την αλήθεια.
Επίκτητος
Η μνήμη για τις προσβολές είναι πιο μακροχρόνια, παρά η μνήμη για τις ευεργεσίες.
Π. Μπουάστ
Οι χειρότεροι παντού έχουν πλειοψηφία.
Θαλής
Όταν δεν έχουν να πουν τίποτε, συνήθως λένε κάτι κακό.
Βολτέρος
Μισώ την ανθρωπότητα! Γιατί θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο απ' όλους, ενώ γνωρίζω, τι καθίκι είμαι.
Σ. Τζόνσον
Η κακή προβατίνα είναι πιο τρομερή κι από το λύκο.
Γαλλική παροιμία
Το διαπίστωνα πάντα, ότι οι λεγόμενοι παλιάνθρωποι πάντα κερδίζουν όταν συναναστρέφεσαι μαζί τους πιο κοντά, αλλά οι καλοί πάντα χάνουν.
Γ. Λίχτεμπεργκ

Διάφορα λόγια λόγιων ανθρώπων που βρήκα σκόρπια στο internet. Αυτό που έχω καταλάβει είναι πως όταν κάνεις κακό σε κάποιον αυτό γυρνάει πανω σου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Έναν κακό άνθρωπο τον αντιμετωπίζω με την αδιαφορία για την ύπαρξή του. Δεν έχει νόημα να διεκδικήσεις το δίκιο σου ή να το απαιτήσεις ή να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου.
Τι κερδίζεις με την κακία σου? Ποια διεστραμένη ευχαρίστηση σου δίνει? Πώς κοιμάσαι τη νύχτα? Οι Ερινύες δεν έρχονται στο μαξιλάρι σου?
Όπως και να'χει δικό σου το παιχνίδι, δική σου η χασούρα.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Παράθυρο


Τις τελευταίες μέρες η διάθεσή μου μοιάζει με ασανσέρ. Σήμερα για παράδειγμα κατέβηκα στο υπόγειο, μετά στον πρώτο, μετά στα έγκατα και μετά στον τέταρτο όροφο της εξαόροφης πολυκατοικίας μου.
Και με την παρέα του John Fogerty (πάω στοίχημα πως μόνο ο Metallagmenos ξέρει ποιος είναι ο τύπος) άρχισα να σκέφτομαι να αφήσω τα ασανσέρ και να πιάσω τα παράθυρα. Δεν αποτρελάθηκα εδώ στη Μύκονο όπως υποψιάζεται η αγαπητή Συνοδοιπόρος (είδες τι καλή δίαιτα σου κάνω εγώ? ξαναφάε σπανακόπιτα τέτοια ώρα αν τολμάς) αλλά επειδή είμαι στα όρια του να δανειστώ τα φημισμένα κρητικά μαχαίρια της Αγγελικής και να τα χρησιμοποιήσω όλα σε ένα χαρακίρι - του - φακίρη, είπα να αποστασιοποιηθώ λιγάκι. Να δω βρε αδερφέ τα πράγματα με καθαρή ματιά. Να κάτσω στην ασφάλεια του (υγιούς Συνοδοιπόρε, το είπαμε αυτό) μυαλού μου και να τραβήξω την κουρτίνα με το ένα χέρι τόσο όσο χρειάζεται για να τα δω.
Για να δούμε λοιπόν. Ήρθα εδώ όπως θα θυμάστε καλά οι παλιοί οικειοθελώς. Κανείς δε με τραβούσε από τα μαλλιά, κανείς δεν με μαστίγωσε. Από την πρώτη ώρα είδα το μέρος, τους ανθρώπους, τα φυτά, τα ζώα τελείως αρνητικά. Αρνιέμαι πεισματικά να δω πως μένω εδώ και φυσικά δεν θέλω καν να το απολαύσω. Το ίδιο σημαίνει και με τα ανθρωποειδή που συναντώ εδώ τριγύρω. Με πιάνει το χτικιό. Φτου σας.
Από την άλλη, οι προσπάθειες παλιών καλών φίλων, τρώνε πόρτα. Απαντώ σε όλους "θα τα πούμε μόλις τελειώσει η θητεία μου". Flon για πόσο καιρό θα με κλείσουν μέσα?
Ένα ακόμα στοιχείο βαριάς ψυχασθένειας που πάω στοίχημα ότι έχω, είναι το διάβασμα. Μου έφεραν κάτι βιβλία που ζήτησα (μετά από ώρες ψαξίματος και προσεκτικής επιλογής και διαβάσματος κριτικών κτλ) και δεν έχω διαβάσει ούτε το οπισθόφυλλο. Έχω το ένα (το βαρύτερο) στην τσάντα μου εδώ και είκοσι μέρες και το πηγαινοφέρνω. Σκολίωση θα πάθω.
Αξιοσημείωτες είναι επίσης οι ώρες που περνάω στον υπολογιστή. Αυτά τα ρημαδιασμένα τα κουιζ στο facebook τα έχω σκίσει. Έχω κάνει μέχρι και τα πιο καμένα.
Γίνεται να διαβάζει κανείς T.S.Elliot και να ακούει κάντρι? Με φαίνεται εγώ πρέπει να μετονομαστώ "η Τρελή του νησιού". Άσχετο, τώρα που είπα για νησί, το ξέρετε πως έχει εδώ ένα σημείο που λέγεται "της γριάς το πήδημα"? Ήταν λέει μια γριά μισότρελη που της κόψανε τη σύνταξη για κάποιο λόγο στην Χούντα και πήδηξε από εκείνο το σημείο και σκοτώθηκε. Εκεί πάντως έχει την καλύτερη θέα για φωτογραφίες.
Από μια άλλη οπτική, σε 2 βδομαδούλες απολύομαι και θα είμαι η πιο χαρούμενη άνεργη παγκοσμίως και διαπλανητικώς. Ενώ χαίρομαι απίστευτα που έχει τελειώσει ο καιρός κτλ, από την άλλη έχω σαλτάρει γιατί δεν περνάνε οι μέρες. Οι ρουφιάνες. Οι πουτάνες. Είναι ατελείωτες.
Και τι στον πέοντα κάνω εγώ εδώ τέτοια ώρα και δεν πάω να κοιμηθώ? Περνάνε οι ώρες χωρίς να το καταλάβω όταν κοιμάμαι αφού.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

William Blake (A poison tree)



I was angry with my friend

I told my wrath, my wrath did end.

I was angry with my foe

I told it not, my wrath did grow.

And I watered it in fears

Night and morning with my tears,

And I sunned it with smiles

And with soft deceitful lies.

And it grew both day and night,

Till it bore an apple bright,

And my foe beheld it shine,

And he knew that it was mine

- And into my garden stole

When the night had veiled the pole;

In the morning, glad,I see
My foe outstretched beneath the tree.

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Μιλιούνια!!!!


Όχι φίλες μου καλές, καλές μου φίλες, δεν θα μιλήσουμε για κουνούπια. Απόψε θα μοιραστούμε όλοι μαζί αντάμα την χαρά των χρημάτων. Και το θεωρητικό (δυστυχώς) αλλά και βαθιά φιλοσοφικό ερώτημα που θα θέσω είναι το εξής : Τι θα έκανες εσύ αστέρι μου με πολλά - πάρα πολλά - εκατομμύρια εκατομμύρια εκατομμύρια ευρώ???
Την έμπνευση επί του ΤΕΛΕΙΟΥ αυτού θέματος την έκλεψα στο ανάμεσα από ένα καλό παιδί που θα πάει μπροστά (αρκεί να πάει λίγο πίσω να πάρει φόρα).
Το λοιπό.
Άμα είχα εγώ πολλά εκατομμύρια δεν θα πίστευα καθόλου στο ρητό που λέει "τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία". Αντίθετα θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη. Αν μου έλεγε κάποιος πως αύριο το πρωί θα ξυπνούσα και θα ήμουν βαθύπλουτη και τα λεφτά θα ήταν ατελείωτα και δεν θα στερεύανε ποτέ, θα έκανα τις παρα - κάτωθι κινήσεις.
Για αρχή θα έφευγα από το γαμωνήσι, εννοείται. Θα άφηνα όλα μου τα ρούχα, κοσμήματα, καλλυντικά, ακόμα και το αυτοκίνητό μου ως έχουν. Θα έμπαινα στο πρώτο αεροπλάνο που θα περνούσε μπροστά μου και θα έφευγα. Θα πήγαινα μετά κάπου στον Κεραμεικό και θα έπαιρνα τον αγαπημένο μου τραβώντας τον από το χέρι (όχι από τα μαλλιά, δεν διαθέτουμε πολλά για χάσιμο) και θα πηγαίναμε κάπου στην Αυστρία. Εκεί έχει ένα τεράστιο ξενοδοχείο - spa που πας εκεί και σε 3 μήνες βγαίνεις άλλος άνθρωπος. Χαλαροί θα είμαστε, με τα μασάζ μας, τις ιππασίες μας στα χωράφια της Αυστρίας κτλ.
Παράλληλα και ενώ βρίσκομαι σε κρεβάτι μασάζ ακούγοντας ήρεμα χαλαρωτικά κομμάτια στο σιντί (ξέρεις ACDC, ZZTOP, Sepultura κτλ) θα κανονίζω την αγορά εκταρίων στη Νέα Σκωτία, στον Μαυρίκιο και σε διάφορα μέρη της Ελλάδας (Τρίκαλα, Καλαμπάκα, Φιλιατρά). Στο σπίτι δε που θα γίνει η μόνιμη κατοικία θα το γεμίσω με Bang & Olufsen και θα είναι επίσης τίγκα στα Dior. Μέχρι και πατάκια Dior θα έχω. Κι αν δεν υπάρχουν θα τους πλερώ να με φτιάξουν εμένα ωραιότατα πατάκια. Το σπίτι αυτό θα έχει τον αέρα της διακριτικής υπερπολυτέλειας, if you know what I mean.
Η μάνα μου που έχει αδυναμία στα μπιμπελό (έχει γεμίσει το πάνω μέρος των ντουλαπιών της κουζίνας στο σπίτι μας με εκείνες τις πορσελάνινες μαγείρισες με τα γυαλιά που στον πισινό έχουν μια πηρούνα και μια κουτάλα ξύλινη) θα έχει ήδη ξαμολυθεί προς εύρεσιν καινούριων διακοσμητικών στοιχείων με την εντολή "ό,τι είναι αποξηραμένο το κρατάς, ό,τι είναι πλαστικό το πετάς". Ο αδερφός μου, εκεί που είναι ένα απλό μπατσόνι της σειράς, γίνεται αρχηγός της αστυνομίας, πρωθυπουργός και ό,τι γουστάρει. Σάματις λεφτά δεν έχουμε?
Κι αφού θα γίνουν όλα as they were supposed to be, μετά θα αρχίσω τις φιλανθρωπίες. Και εννοείται πως θα είμαι καλύτερη από την Αντζελίνα, σιγά το τσόλι, που μας την βγαίνει κιόλας η χτικιάρα. Άι μαρί στον Μπραντ να του κάνεις κάνα σπανακόρυζο.
Αχχχ!!!
Για πείτε, για πείτε!!!

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

Η μελωδία της βαρεμάρας

Βαριέμαι. Απέραντα. Ασύστολα. Μοναδικά. Ολοκληρωτικά. Με φόρα. Οριζοντίως και καθέτως. Πλαγίως. Ανυπερθέτως. Τι να κάνω πες μου, λιώνω απ'τον καημό μου. Πολλά λαϊκά ακούω τώρα που το σκέφτομαι. Βαριέμαι τόσο που πέρασα 5 ώρες με το facebook ανοιχτό. Μίλησα με 5-6 άτομα. Έναν κόντεψα να τον πρήξω. Ευτυχώς όμως είναι άντρας, έχει περάσει και στρατό. Τι άλλο έκανα? Ααααα πρέπει να διάβασα όλα τα blogs όλως των Ελλήνων της οικουμένης. Ό,τι να'ναι γράφουμε τελικά. Ο καθένας με τον πόνο του. Επίσης έκανα reply στα mails διάφορων bloggers που για να διαφημίσουν τα χαζο-μπλογκς τους μας στελνουν αβέρτα τις αναρτήσεις τους και τους είπα "ρε ασταδιαλα, αν ήθελα να μαθαίνω τα νέα σας θα γραφόμουν από μόνη μου". Μετά αφού το φχαριστήθηκα έφτιαξα έναν καφέ, πήρα τη μαμά μου και της κλάφτηκα, μετά πήρα την Αντιγόνη και της κλάφτηκα, μετά τον Θωμά και διάφορους άλλους στους οποίους κλάφτηκα επίσης. Στο τέλος τέλος έψαξα για διάφορους που βαριούνται και πέτυχα το εξής φοβερό blog. Θεός ο άνθρωπος!!!!!! χαχα δείτε, δείτε! :)))
http://varetos.blogspot.com/

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Είναι κάτι χαρακτήρες


τελειωμένοι αναπτήρες, λέει η Λέιντι Άντζι.

Μόλις έδυσε ένας ήλιος όμορφος και κατακόκκινος μπροστά μου. Ολοστρόγγυλος, κρύφτηκε γρήγορα πίσω από τη Σύρο. Η θάλασσα δεν κουνιέται καθόλου σήμερα και είχε πολλή ησυχία. Και βλέποντας αυτή την ομορφιά σκεφτόμουν τους τελειωμένους αναπτήρες. Λαϊκάντζα θα με πείτε, αλλά το πέτυχε ο στιχουργός, bulls eye... Όσο και να προσπαθήσεις, θα βγάλουν λίγη φλόγα, το πολύ πολύ να ανάψουν ένα τελευταίο τσιγάρο αλλά αυτό ήταν όλο. Τέλος. Σιγά μην τρέξει κανείς στον περιπτερά να τους ξαναγεμίσουν. Πιο εύκολο είναι να πάρεις έναν ολοκαίνουριο.

Κι είσαι μπροστά στο περίπτερο, στο σταντάκι με τους αναπτήρες και διαλέγεις. Το πιο ωραίο σχέδιο, να χωράει μέσα στο πακέτο. Ένα ευρουδάκι και τελείωσες. Κι ο παλιός στα σκουπίδια.

Ψάχνει η Συνοδοιπόρος το σπάνιο, το όμορφο, το μοναδικό. Τα βότσαλα τουλάχιστον δεν "τελειώνουν", δεν ξεμένουν. Όμορφα ή άσχημα, αν τα διαλέξεις και τα πάρεις στο σπίτι σου την ίδια υπόσταση θα έχουν, αναλοίωτα θα παραμείνουν.

Πάλι καλά που έκοψα το κάπνισμα.

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Τι κοστίζει μια ευχή?


Όλα άρχισαν με τον Chris, ένα επτάχρονο αγόρι που έπασχε από λευχαιμία στο Φοίνιξ της Αριζόνα (Η.Π.Α.) το 1980. Το όνειρό του να γίνει αστυνομικός, πραγματοποιήθηκε. Η οικογένεια του, οι φίλοι, οι γείτονες και η κοινότητα του Φοίνιξ κινητοποιήθηκαν για να εκπληρώσουν αυτή τη μεγάλη επιθυμία του Chris προκειμένου το παιδί να ζήσει μια αξέχαστη εμπειρία. Το σώμα της αστυνομίας υποδέχτηκε τον Chris με όλες τις τιμές. Ορκίστηκε κι έγινε επίτιμος αστυνομικός, μπήκε σε περιπολικό κι έκανε εναέρια επόπτευση με το ελικόπτερο της αστυνομίας. Φορώντας τη στολή που είχε ραφτεί στα μέτρα του, ανέβηκε στη μοτοσικλέτα του «συναδέλφου» του και άρχισε τις αστυνομικές αρμοδιότητές του-έδωσε κλήση στους γείτονές του, βοήθησε στην ομαλή κυκλοφορία των αυτοκίνητων, κλπ. Μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά του; Η μητέρα του είπε πως ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα του Chris αλλά και ολόκληρης της οικογένειας. Όσοι συμμετείχαν στην εκπλήρωση της ευχής του Chris, συνειδητοποίησαν ότι θα μπορούσαν να προσφέρουν και σε άλλα παιδιά, που δίνουν τη δική τους μάχη, τη δυνατότητα να ζήσουν αυτή την αξέχαστη εμπειρία. Έτσι ιδρύθηκε το Make-A-Wish Foundation.

Κάπως έτσι μετά από χρόνια ιδρύθηκε το Κάνε-μια-ευχή Ελλάδας, με μοναδικό σκοπό την εκπλήρωση της πιο βαθιάς επιθυμίας παιδιών με ασθένειες απειλητικές για τη ζωή τους.
Το Moodradio αποφάσισε να συμμετέχει ενεργά σ'αυτό τον θεσμό. Όλοι οι παραγωγοί κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο. Η δική μας ευχή, που αν πραγματοποιούνταν θα μας έφερνε τεράστια χαμόγελα, θα ήταν να βοηθήσουμε στο να γίνει η ευχή έστω και ενός παιδιού πραγματικότητα!
Την Κυριακή το βράδυ στις 23:30, ελάτε στο Moodradio.net. Εκεί θα βρίσκομαι κι εγώ εκτάκτως, μαζί με τον Πέτρο (το αφεντικούλι μας) για να εξηγήσουμε και να μιλήσουμε για παιδιά και ευχές!
Ποιο είναι το κόστος και ποια η αξία μιας παιδικής ευχής?

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Μαλάκες, θα πάω!!!!!


Οι γερόλυκοι της ροκ μας έρχονται!!! Οι ZZ Top δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ στη χώρα μας, αλλά θα βρεθούν για πρώτη φορά στην Αθήνα το Σάββατο 24 Οκτωβρίου στο Κλειστό Γυμναστήριο Παλαιού Φαλήρου (Tae Kwo Do).
Οι ZZ Top σχηματίστηκαν το 1969 στο Houston του Texas και κατέχουν ένα μοναδικό ρεκόρ, αφού για 40 χρόνια δεν έχει γίνει η παραμικρή αλλαγή στη σύνθεσή τους. Την τριάδα αποτελούν οι Billy Gibbons (κιθάρα - τραγούδι), Dusty Hill (μπάσο – τραγούδι) και Frank Beard (ντραμς). Έχουν στο ενεργητικό τους 15 studio άλμπουμ και περισσότερα από 20 πετυχημένα singles. To ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1970 και μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 14 albums.Μόνο στην Αμερική έχουν πουλήσει περισσότερο από τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα με πρώτο το Eliminator που έχει ξεπεράσει τα έντεκα εκατομμύρια!
Ανάμεσά στα τραγούδια τους βρίσκονται ροκ ύμνοι όπως τα «La Grange», «Sharp dressed man», «Gimme all your Lovinʼ», «Rough Boy», «She just killed me». Τα τραγούδια «Blue jeans blues» και «Jesus just left Chicago», δύο από τα καλύτερα texas blues που γράφτηκαν ποτέ αποτελούν τον ύμνο των απανταχού τσοπεράδων Beer Drinkers and Hell Raisers. Φέτος η περιοδεία που πραγματοποιούν στην Αμερική μαζί με τους Aerosmith ήταν ένα από τα γεγονότα της χρονιάς και η κάλυψη της απασχόλησε τα ΜΜΕ σε παγκόσμιο επίπεδο. Όμως η sold-out τουρνέ διακόπηκε άδοξα μετά τον τραυματισμό επί σκηνής του Steven Tyler, τραγουδιστή των Aerosmith.Η σκηνική τους παρουσία είναι μοναδική, αφού οι Gibbons και Hill, τόσο εμφανισιακά, όσο και μουσικά, κάνουν το δικό τους show.
Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκίνησε την Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009 στα καταστήματα Metropolis, στο Ticket House και από το internet μέσω του ticketservices.gr (τηλ: 210-7234567). Τιμή εισιτηρίου: 50 Ευρώ προπώληση & 55 Ευρώ στο ταμείο.

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Σχολεία και νεκροταφεία


Σήμερα, όπως κάθε μέρα άλλωστε, με πήρε η μάνα μου τηλέφωνο. Αντί να αρχίσει να μου λέει τι μαγείρεψε, και αν έφαγα/έβαλα πλυντήριο/έκλεισα τα πατζούρια (λες και δεν είμαι 31 αλλά 13), άρχισε καταχαρούμενη να μου περιγράφει την δική της μέρα των εκλογών.

"Αχ παιδί μου δεν ξέρεις τι καλά περάσαμε. Πήγαμε με τον πατέρα σου και την ξαδέρφη σου στο χωριό να ψηφίσουμε! Αχ είδα το σχολείο που πήγαινα μικρή! Και μετά πήγαμε όλοι μαζί να ανάψουμε κερί στον θείο τον Λάμπρο, στον θείο το Θωμά και τώρα είμαι στον Τσέρνο και καθάρισα τον τάφο του παππού του Θανάση! Αν έχουμε χρόνο αργότερα θα πάμε και στον άλλον τον παππού τον Στέφανο. Πολύ το χάρηκα!"

Και μετά (κλασικά) με έβαλε με το ζόρι να μιλήσω στην ξαδέρφη, δίνοντας στην ανυποψίαστη ξαδέρφη το κινητό της την ώρα που μιλούσαμε και λέγοντάς της "να, πάρε να τα πείτε με τη Λευκή". Τι να κάνει και η ξαδέρφη, τι να κάνω κι εγώ, μιλήσαμε τυπικά θέλοντας και μη. Θα ήταν εντελώς περιττό πιστέψτε με, να πω της μάνας μου "γνωρίζουμε και οι δύο τους αριθμούς η μια της άλλης, αν θέλαμε να μιλήσουμε θα το είχαμε κάνει κάποια στιγμή τα τελευταία 5 χρόνια".

Anyway, την τελευταία φορά που πήγα κι εγώ στο χωριό μαζί με όλους να ψηφίσουμε, ήταν εξίσου τέλεια!! Είδαμε το δημοτικό της μάνας μου, ΟΟΟΟΟΛΑ τα σόγια και περάσαμε σχεδόν όλους τους τάφους των 2 νεκροταφείων του χωριού για να ανάψουμε καντήλια και λοιπά. Στα χωριά όλοι με κάποιο τρόπο (ξαδερφοσυνυφάδες, κουνιάδες, μπατζανακοθείες) συνδέονται. Άρα, με τα χρόνια οι πεθαμένοι έχουν αυξητική πορεία σε κάθε σόι. Νταξ μωρέ, έχει κι αυτό τη χάρη του. Επίσης, ακούγονται κουτσομπολιά τύπου "αχ η Βάσω πολύ τον προσέχει το τάφο του μαστρο-Νίκου, κι αυτή η γαϊδάρα η γυναίκα του δεν περνάει ούτε έξω από το νεκροταφείο, να δεις η πρώτη τον είχε γκόμενο και η δεύτερη τον κεράτωνε" και άλλα όμορφα και ευγενικά.

Βασικά αυτός είναι ένας πολύ βασικός λόγος για να πάει να ψηφίσει κανείς. Αναθερμαίνονται οι σχέσεις με όλους, ζωντανούς και μη.


ΥΓ."Αχ και τον ονειρευόμουνα τον παππού σου, σαν να με ζητούσε κερί". "Και γιατί περίμενες να έρθουν οι εκλογές για να του το δώσεις?"

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Κι όμως.

Ρε 'σεις τ'ορκίζομαι. Ξέρω γράμματα.
Ποιος, πείτε μου ποιος θα πήγαινε στο e-bay,
θα έμπαινε σε ολόκληρη διαδικασία για να παραγγείλει
ένα δίσκο βινυλίου,
θα τον πλήρωνε,
θα πλήρωνε 2 φορές το ποσό του δίσκου σε μεταφορικά
(Από την Αμερική)
και..
θα έδινε λάθος διεύθυνση?

Όχι, άμα υπάρχει κανένας άλλος, φέρτε τον να τονε φιλήσω σταυρωτά.

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Γούστα είναι αυτά.


-Αγάπη μου,λέει ο γαμπρός στη νύφη, ήρθε η ώρα να σε κάνω να νιώσεις γυναίκα.
-Αχ ναι αγάπη μου?
-Ναι. Πάρε μωρή να σιδερώσεις το πουκάμισό μου.

Το σιδέρωμα είναι όντως κάτι που ξεχωρίζει εμάς τις γυναίκες από τους άντρες. Είναι κάτι όπως το μεγάλο στήθος ρε παιδάκι μου. Μια γυναίκα ΕΙΝΑΙ πιο καλή στο σίδερο από έναν άντρα, πώς να το κάνουμε τώρα. Το μόνο στο οποίο θα μπορούσε να είναι καλός, θα ήταν στο να το επιδιορθώσει αν χαλούσε (και πάλι μόνο αν πιάνει το χέρι του στις επισκευές).
Μην βιαστείτε εσείς οι φεμινίστριες να με κατακεραυνώσετε. Δεν είναι μόνο το ότι είμαστε "πατροπαράδοτα επιδέξειες" (δλδ η μαμά μας μάθαινε να σιδερώνουμε ενώ στους αδερφούς μας να ρεύονται), αλλά και οι άντρες με τα μεγάλα γουρουνόχερά τους είναι αδύνατον να κάνουν μια σωστή τσάκιση. Επίσης, είναι τόσο τούβλα εκ γεννετής που αδυνατούν να κατανοήσουν τις ταμπελίτσες που είναι ραμένες στα ρούχα. Αυτοί, γεννημένοι και μεγαλωμένοι με την λογική "γιούρια", βάζουν την θερμοκρασία στο τέρμα, τον ατμό στο τέρμα και όποιον πάρει ο χάρος. Όχι κύριέ μου, το γαμάς το ρούχο έτσι.
Ένας άλλος λόγος που με κάνει να γουστάρω τρελά το σιδέρωμα είναι η τσάμπα αυτοψυχανάλυση που μου προσφέρει. Όταν ασχολούμαι με προσοχή στο να μετατρέψω τα ζαρωμένα ρούχα που βγαίνουν από το πλυντήριο σε καλοσιδερωμένα και όμορφα ρουχαλάκια, σκέφτομαι διάφορα ταυτοχρόνως. Αναλύω, μπερδεύω, ξεμπερδεύω και μετά το πέρας της διαδικασίας μένω με ταχτοποιημένα ρούχα και καθαρό μυαλό.
Ο καλύτερος δε τρόπος για να πετύχω τα παραπάνω είναι να ακούω αυτά.
Μια φορά η φίλη μου η Σταυρούλα με είπε το εξής (με το οποίο συμφωνώ και επαυξάνω) "ρε μαλάκα εμείς είμαστε ικανές να είμαστε σαβουρόγριες 75 χρονών, να καθόμαστε στην πολυθρόνα πλέκοντας τερλίκια και να ακούμε ACDC"... (διαφωνώ μόνο με το "μαλάκα").

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Αυστηρώς ακατάλληλο

Άμα γουστάρεις να διαβάσεις βρισιές συνέχισε, αν όχι φεύγα τώρα.

Γαμώ την πουτάνα μου γαμώ. Με τα ζώα που έχω μπλέξει. Γαμώ λέω.
Αλλά δε φταίει κανένας. Το κεφάλι μου τα φταίει που ήρθα στο γαμωνήσι. Βέβαια. Δε μ'άρεσε εκεί που ήμουνα, ήθελα πιο πολλά λεφτά. Πάρτα τώρα ηλίθια. Τι να πω ρε. Γαμώ. Γαμώ.
Είμαι εδώ πέρα, δουλεύω κάθε μέρα τους τελευταίους 7 γαμωμήνες, έχω ακούσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ και δεν μίλησα, έσκασα εντελώς. Και ένας παπάρας που ήρθε με σκοπό να ξεσαλώσει από την γαμωΑγγλία, με ρώταγε χτες το βράδυ πού είναι τα γαμωclubs. Του είπα του παπάρα, του έδειξα στο χάρτη και έφυγε. Και ξημερώματα έψαχνε να με βρει λέει. Να με βρίσει. Γιατι τα γαμωclubs ήταν κλειστά. Τέλος Σεπτέμβρη και ήταν κλειστά. Κι εγώ του έδωσα λάθος πληροφορίες κι αυτός πού θα διασκεδάσει τώρα? Και στα καπάκια του λέει και ο γκέι συνάδελφος "πήγαινε στο Jackie-o" κι αυτος ο μαλάκας είναι στρέιτ και τα παίρνει ακόμα περισσότερο στο γαμωκρανίο του. Κι είμαι εγώ σήμερα στο γραφείο του διευθυντή και απολογούμαι επειδή δεν περνάει ο παπάρας καλά και δεν χορεύει στα clubs και στου βοδιού το κέρατο. Βρε μαλάκα, με ρώτησες εμένα αν έχω πάει ποτέ σε club? Πού στον διάτανο να ξέρω εγώ αν είναι κλειστά ή ανοιχτά? Κι αυτά τα μαλακισμένα τα κολωclub να πάνε να κλείσουν αυτό το γαμωΣαββατοκύριακο?
Αστα διαλα γαμώ την τύχη μου γαμω. Άλλες 36 πουτάνες μέρες δεν θα ρημαδοπεράσουν? Θέλω να τους βαρέσω ρε πούστη μου. Θέλω να δίνω δολοφόνος. Θέλω να κατεβάσω μούρες, πώς το λένε.
Κι εσύ μαλάκα που διαβάζεις μη με πεις "υπομονή" γιατί θα πιάσω εσένα στο στόμα μου.

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Αααα! Δεν το ξανακάνω.

Μα γιατί το κάνω? Αφού ΠΑΝΤΑ, μα ΠΑΝΤΑ, όταν ψάχνω/ψάχνομαι κάτι βρίσκω.
Ανοίγω που λέτε την τηλεόραση την μέρα του ντιμπέιτ, βλέπω.. βλέπω.. ξαναβλέπω.. μια από τα ίδια. Αλλά εκεί που όλα πήγαιναν καλά, και ειδικά στο κρίσιμο σημείο της γενικής τοποθέτησης των πολιτικών αρχηγών, εκεί απάνω την στιγμή εκείνη που θα μιλούσε ο Καρατζαφέρης, μου έπεσε το πιάτο από τα χέρια. Ναι το παραδέχομαι. Έτρωγα. Κοντοσούβλι. Ωραιότατο. Δυστυχώς είχα φάει το περισσότερο με αποτέλεσμα την αναγούλα. Και εξηγούμαι, δεν έφταιγε ο γείτονας take-away, αλλά αυτά που άκουγα.
Τι έπαρση, γλυψιά και αμορφωσιά ήταν αυτή? Ο Γ.Καρατζαφέρης, στην τοποθέτησή του, μίλησε σε προσωπικό τόνο, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «εγώ έχτισα ένα κόμμα», «έχω άλλη αντίληψη των πραγμάτων», «ξέρω να διοικώ», «ξέρω τις αγωνίες των πολιτών. Δεν τα βρήκα έτοιμα». Αναρωτήθηκε επίσης πώς τα άλλα κόμματα θα φτιάξουν την οικονομία όταν δεν μπορούν να φτιάξουν τα οικονομικά του κόμματός τους. «Ξέρω να κάνω οικονομία. Το κανάλι μου είναι από τα ελάχιστα που δεν χρωστούν στο δημόσιο. Αυτή τη νοικοκυροσύνη θα φέρω», είπε. Επίσης είπε πως όπως διοικεί τα κανάλια και τις εταιρείες του, έτσι ωραία και κερδοφόρα θα κυβερνήσει και την χώρα. Προσπάθησε δηλαδή να μας συγκινήσει, θυμίζοντάς μας πως είναι γιος σανοπώλη και μιλώντας μας για τα πρώτα του βήματα σαν επιχειρηματίας και πολιτικός αρχηγός.
Κι εγώ... μιας και συγκινήθηκα, είπα να βρω ντοκουμέντα για τα βήματα αυτά. Έπεσα (δεν χτύπησα όμως) πάνω σε αυτό το πολύ επιμορφωτικό, διαφωτιστικό και αποκαλυπτικό βίντεο. Μπορείτε να επισκεφτείτε αν θέλετε και το μπλογκ jungle-report.blogspot.com. Έχει κι άλλα!!! Γιούχου!!!

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Τι είχαμε - τι χάσαμε

Αφού δεν το έχω, αφού δεν το είχα ποτέ... πώς γίνεται να στεναχωριέμαι που το έχασα? Που έχασα την ευκαιρεία να το έχω? Κι ας μην γνώριζα την πιθανότητα πως μπορεί να το αποκτούσα, κι ας έμαθα την ύπαρξή της αφού πλέον μηδενίστηκε.
Ναι τελικά θέλω αυτό που παραλίγο να είχα εν αγνοία μου.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Αποδημητικά πτηνά


Σιγά να μην με άφηνες.

'Ελα πάρε και'τούτο γιατί τα'χω πάρει τώρα...

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Τι είναι μαύρο και σου δείχνει τον μέσο?

-Το μέλλον μου?

Ξυπνάω, φτιάχνω καφέ και περιμένω. Πότε ανοίγω την τηλεόραση, βλέπω ποιος έχει ιδιωτικό νησί, πού και πόσο το πουλάει. Κάποιες φορές την ξεχνώ και κοιτάζω έναν τοίχο με τις ώρες. Είναι ένας συγκεκριμένος που τον έχω σταμπάρει, του έχω αφιερώσει πολλές ώρες. Το ρεκόρ μου είναι 4 ώρες. Με τον ίδιο καφέ. Και ούτε καν καπνίζω. Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα να μην το είχα κόψει και να κάπνιζα σαν αράπης. Περνάει η ώρα έτσι. Δεν μετράς τον χρόνο με λεπτά αλλά με τσιγάρα. Π.χ. σε 2 τσιγάρα θα σηκωθώ να πάρω το μανό να βάψω τα νύχια. Ή σε 3 τσιγάρα θα στεγνώσει η μπογιά. Άσε, βαριέμαι, ποιος τρέχει όλη την ώρα στο περίπτερο.
Κι ενώ κοιτάω τον τοίχο - ευτυχώς δεν του μιλάω ακόμα, έχω μέλλον- κι αυτός εκεί, ακούνητος.. περνάει ο καιρός.
Κι ενώ αυτό θέλω, να περάσει ο καιρός για να φύγω, να "αποφυλακιστώ", να πάω εκεί που θέλω.... με πιάνει ένα αχ.
Κι έρχεται και δεν φεύγει.
Δεν την μπορώ την αβεβαιότητα.

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Μπήκε για τα καλά!


Το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά. Τις τελευταίες δύο μέρες έχω μια μεγάλη επιθυμία να πάω να αγοράσω σχολικά. Να ψάξω ανάμεσα στα τετράδια να διαλέξω σχέδια και ποιότητα χαρτιού, να ανακατέψω τα μολύβια στις μολυβοθήκες του βιβλιοπωλείου και να δοκιμάσω τα γράμματα που κάνουν όλων των ειδών τα στυλό. Και μετά να κουβαλήσω όλες τις σακούλες που θα έχω στο σπίτι, να αραδιάσω τα πάντα πάνω στο γραφείο μου (που δεν είναι ακριβώς γραφείο, λέγεται σεκρετέρ και το έχω πληρώσει όσο ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο:P) και να ταχτοποιώ με τις ώρες.

Το σεκρετέρ αυτό είναι πολύ ωραίο, χαίρομαι να ανοίγω τετράδια εκεί πάνω και να γράφω, να γράφω και να μην καταλαβαίνω πώς έχουν περάσει τόσες ώρες και γιατί το χέρι μου πονάει. Έχει πολλά συρτάρια, μερικά κρυφά κι έχω εκεί μέσα ό,τι θες! Άνετα ανοίγω ένα μικρό νηπιαγωγείο, τίποτα δεν θα λείψει στα πιτσιρίκια.

Συνήθως ξεκινάω την διαδικασία αυτή το απόγευμα, χωρίς να έχω ανάψει κάποιο φως. Μόνο με το φως που μπαίνει από το παράθυρο. Και όσο ο ήλιος βασιλεύει και δυσκολεύομαι να δω τι γράφω, τόσο πιο κοντά έρχομαι στο τετράδιο και στο γραφείο. Σκύβω και η μυρωδιά του χαρτιού και του ξύλου με ξεμυαλίζουν!!

Μου λείπουν πολύ αυτά τα απογεύματα, με τα τετράδια, τα στυλό και το γραφείο μου. Και η γάτα μου, κι αυτή μου λείπει. Εγώ καθόμουν στο γραφείο κι αυτή στα πόδια μου. Τι ζέστη!!! Ήταν σιάμ βλέπετε. Πολύ τρίχα! Αλλά και ζεστασιά. :))

Κι όταν είμαι σ'αυτή την χουχουλιάρικη διάθεση, ακούω αυτά! ;-)
Καλέέέέέ!!! Ξέχασα το password!!! Ντιπ χαζή! Λοιπόν γράψε leyki και ούτε γάτα ούτε ζημιά :P

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

400 dragons




Έχω φάει τρελό κόλλημα μ'αυτό το τραγούδι!!!! :P

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Όποιος ψάχνει βρίσκει

Προσπαθώντας να κάνω μια αναζήτηση για παπούτσια που είναι μια από τις αδυναμίες μου, πάνω στη βιασύνη μου έκανα έναν ψιλοαναγραμματισμό στη λέξη. Έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον οι προτάσεις που μου έκανε η google.


Το ενδιαφέρον μου κίνησε η τρίτη λέξη από το τέλος, την οποία δεν είχα ξανακούσει, όχι με τέτοιο τονισμό τουλάχιστον. Πάτησα με το ποντικάκι μου πάνω της και βρέθηκα να παρακολουθώ το παρακάτω βίντεο από το Ράδιο Αρβύλα.

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Προγατάκια


Πάει αυτό ήταν. Δεν το'χω πια. Πού είναι οι τρομακτικές, φοβερές ΚΑΛΕΣ σκέψεις μου για τσεκούρια? Τι έχω πάθει πια, ειλικρινά αναρωτιέμαι. Έχω πολύ καιρό να γράψω κάτι για το θέμα αυτό που πρέπει να πω πως με προβληματίζει από παιδί. Μήπως η στρίγγλα έχει γίνει αρνάκι? Δεν νομίζω. Εξάλου, και τα αρνάκια από τι πάνε εις τόπο χλοερό? (όχι για να βοσκήσουν, το άλλο εννοώ, πάρτο αλλιώς) Ναι καλέ, από τσεκούρια πάνε! χιχι! Οκ, εντάξει, δεν τρώω αρνιά, ούτε κατσίκια- γίδες - προβατίνες και όπως αλλιώς τα λένε, αλλά αυτός είναι ο τρόπος, ο καλός ο παραδοσιακός, πώς να το κάνουμε τώρα.

Και έχω δει να γίνεται. Από μακριά βέβαια, γιατί η γιαγιά μου έλεγε "μην κοιτάς γιατί αλλιώς δεν θα παντρευτείς". Ή το άλλο κλασσικό της "φύγε από 'κει Βελζεβούλ, θα λερωθούν τα ρούχα σου". Εγώ τότε δεν τράβαγα κανένα ζόρι με την βρωμιά, ήμασταν αυτοκόλλητες. Και καθόμουν κι έβλεπα.

Ένα Πάσχα, στο χωριό φυσικά, πρέπει να ήμουν 8-9 χρονών, ήρθε ο γείτονας ο κυρ Μένιος για την παραδοσιακή σφαγή των αμνών που θα έψηναν και θα έτρωγαν την επόμενη μέρα. Είχαν αγοράσει από κάποιον άλλον 2 ζωντανά ωραιότατα και γλυκούτσικα αρνάκια πριν κάποιες μέρες και τα πρόσεχε ο παππούς μου στην αυλή μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Εγώ πήγαινα και έπαιζα μαζί τους (τα είχα δέσει το ένα με το άλλο και προσπαθούσα να τα κάνω αρχαιοελληνικό άρμα αλλά δεν μου καθόντουσαν τα άτιμα). Τα είχα συμπαθήσει λοιπόν. Βλέπω τους μεγάλους σε κάποια φάση να τροχίζουν κάτι χαντζάρες νααααα και παίρνω πρέφα τι πρόκειται να ακολουθήσει. Το σκέφτομαι ώριμα το θέμα και πάω στον παππού μου. Βάζω τα χέρια στη μέση σαν καλό βλαχάκι που είμαι και του ζητάω το εργαλείο-που-κάνει-τα-πάντα-μέχρι-και-ουρανοξύστη-χτίζει. Τον σουγιά του. Ο παππούς δεν τον δίνει, εγώ τον αποπροσανατολίζω (αχ παππού κοίτα τι κάνει ο Μάκης - ο αδερφός μου), βάζω το χέρι στην τσέπη, παίρνω τον σουγιά και τρέχω στα αρνάκια. Κόβω το λουρί που τα κρατούσε κι αυτά αρχίζουν να τρέχουν. Εγώ επειδή ήξερα πως τα αρνάκια ήταν λίγο βλαμένα έτρεχα από πίσω τους για να φύγουν όσο πιο μακριά γίνεται και να μην γυρίσουν πίσω. Τρέχαμε τρέχαμε... τελικά χαθήκαμε σε κάτι χωράφια. Είχε αρχίσει να νυχτώνει κιόλας... κάθισα κάτω να σκεφτώ σοβαρά.

Αν γύριζα πίσω σκέτη, η μάνα μου θα με έκανε μαύρη γι'αυτό που έκανα. Αν δεν γυρνούσα, θα πεινούσα και θα κρύωνα, πράγμα που δεν μου άρεσε καθόλου. Αλλά αν γυρνούσα θα σκότωναν τα αρνάκια. Το πείσμα κέρδισε φυσικά, και έμεινα εκεί το χωράφι. Πέρασε κάποια ώρα και άρχισα να ζορίζομαι. Σε κάποια φάση άκουσα βήματα. Ήταν ο παππούς μου, ο οποίος με κοίταξε συνομωτικά. Ήξερε τι εγγόνι είχε, υπολόγισε τις κινήσεις μου και έπεσε μέσα. Είχε μαζί του φαγητό και μια κουβέρτα. Μείναμε εκεί όλο το βράδυ. Τα αρνάκια τελικά δεν τα πείραξε κανείς, ο πατέρας μου έψησε μπριζόλες για όλους (και για τους γείτονες) και ο παππούς ξεκίνησε κοπάδι!

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Sex and the sea food


Αυτό το Σαββατοκύριακο στο αποκαλούμενο (από εμένα) "Αλκατράζ" ή αλλιώς νησί της Μυκόνου, ήχησε το κουδούνι του επισκεπτηρίου. "Ποιος να'ναι?" σκέφτηκα. Ποιος άλλος? Ο αγαπημένος μου ήρθε να με δει και αποφάσισε να με βγάλει έξω να δω και κανέναν άλλον άνθρωπο πέρα από τους "δεσμοφύλακες" και τους "συγκρατούμενούς" μου.

Η πονεμένη ιστορία του καφέ:

Day 1: Ξυπνάμε σαν όλους τους ανθρώπους του κόσμου όμορφα όμορφα και, σαν όλους τους ανθρώπους του κόσμου εγώ (αυτός όχι, γιατί είναι ανάποδος) θέλω να πιω μια κούπα γαλλικό καφέ. Ναι, το ομολογώ, έχω αυτή την περίεργη και αλλοπρόσαλη συνήθεια. Το λοιπόν, βρισκόμαστε σε ένα παραθαλάσσιο καφέ. Μια κοπελίτσα με νεύρα (πολλά) έρχεται να μας πάρει την παραγγελία. Με τα πολλά, φέρνει αυτά που ζητήσαμε (έναν γαλλικό καφέ και μια κρύα σοκολάτα). Ο καφές που λέτε ήταν "ριγμένος" σε μια κούπα. Στο πιατάκι είχε ένα φακελάκι ζάχαρη. Δεν είχε όμως κουταλάκι. Με το δάχτυλο θα τον ανακάτευα? Της ζητάω ένα κουταλάκι, με αγριοκοιτάει μια, και μου το φέρνει. Το κοιτάω κι εγώ και βλέπω πως αυτό είναι παμβρώμικο. Την φωνάζω και της ζητάω να μου φέρει ένα άλλο. Ειλικρινά, τα πήρε στο κρανίο. "Από το πλυντήριο είναι" μου πετάει και με ακόμα περισσότερα νεύρα μου φέρνει ένα άλλο εξίσου βρώμικο. Κοιταζόμαστε με τον αγαπημένο μου και δεν λέμε τίποτα. Για να πούμε την αλήθεια, δεν έπαιρνε συζήτηση η καθαριότητα, αλλά και η κοπελιά μας "είχε" άνετα και τους 2 οπότε δεν της είπαμε πως κι εμείς στα σπίτια μας έχουμε πλυντήρια πιάτων και γνωρίζουμε πώς βγαίνουν τα πιατικά από αυτά. Την λύση μας έδωσε το καλαμάκι που είχε στην σοκολάτα του και ανακατέψαμε τον καφέ, μόνο και μόνο για να το δοκιμάσω και να διαπιστώσω πως μυρίζει περίεργα. Τζίφος.

Day 2:

Ξυπνάμε σαν όλους τους ανθρώπους του κόσμου και όπως την προηγούμενη μέρα βρισκόμαστε σε ένα παραθαλάσσιο καφέ. Περιμένουμε κάμποσο, εμφανίζεται ο σερβιτόρος και του λέω με πολύ καθαρά ελληνικά "θα ήθελα έναν καφέ γαλλικό και μια σοκολάτα κρύα". "Φίλτρου δηλαδή?" ρωτάει. "Ναι" απαντάω. Περιμένουμε σαν καλά παιδιά αυτά που παραγγείλαμε και γινόμαστε μάρτυρες μιας μικρής μάχης. Μια κοπέλα που προφανώς έκανε διακοπές μόνη της είχε καθίσει σε ένα τραπέζι που είχε καρέκλες για 4 άτομα. Το μαγαζί είχε 3 παρέες όλο κι όλο να σημειώσω. Με το που έρχονται 4 άτομα μαζεμένα, ο σερβιτόρος πηγαίνει στην κοπέλα αυτή και της λέει να καθίσει κάπου αλλού για να καθίσουν οι 4 εκεί. Η κοπέλα όμως τα παίρνει και με το δίκιο της " με έχετε σηκώσει 4 φορές μέχρι τώρα για τον ίδιο λόγο, δεν υπάρχει περίπτωση να ξανασηκωθώ". Αυτό το πράγμα δεν το καταλαβαίνω, δηλαδή οι μόνοι δεν μετράνε? Πρέπει να είσαι μέλος σε ασκέρι για να σε προσέξουν? Τέλος πάντων, πίσω στα δικά μας. Έρχεται ο ρημαδοκαφές. Τον κοιτάζω (τον καφέ) και με κοιτάει κι αυτός. "Μα τι είν'τούτο?" διερωτάμαι. Ούτε γαλλικός ούτε φίλτρου ήταν πάντως. Κι εμείς στα σπίτια μας έχουμε καφετιέρες και ξέρουμε πώς βγαίνει ο καφές. Η σοκολάτα δε, έδινε μια εικόνα στόκου, γρανίτας και λαπαδιασμένου τραχανά. Τζίφος.

Day 2 (sequel): Αφού με τον καφέ δεν είδαμε χαϊρι, είπαμε να πάμε για φαγητό. Στο συγκεκριμένο εστιατόριο είχαμε ξαναπάει και ξέραμε τι να περιμένουμε. Πεντανόστιμο φαγητό, χαζό-σέρβις και γενικά αργόστροφο προσωπικό. Thats'ok, αυτό το ανεχόμαστε (το φαγητό είναι πεντανόστιμο ξαναλέω). Το μαγαζί με το που φτάσαμε ήταν άδειο. Εμείς και η γκαρσόνα δλδ. Και τα 30 τους τραπέζια ήταν άδεια. Προχωράω μπροστά και πάω καρφί να καθίσω σε ένα τραπέζι με 4 καρέκλες. Η γκαρσόνα έρχεται και μου λέει "καθίστε εδώ που είναι για 2". Δεν μιλάω. Κάθόμαστε στο τραπέζι για 2. "Δεν έχετε κανένα πλοίο να προλάβετε ε? Δεν βιάζεστε ε?" "Χμχμ" λέει ο αγαπημένος μου ο οποίος την ψυλιάστηκε την υπόθεση "όλο και κάτι έχουμε να προλάβουμε". Αν λέγαμε δεν έχουμε τίποτα, αυτή θα μας κρατούσε εκεί μέχρι τώρα, πάω στοίχημα. Παραγγέλνουμε λοιπόν και περιμένουμε. Είχε και ένα δροσερό αεράκι, άρχισαν (σιγά...σιγά...σιγά...) τα πιάτα να έρχονται, αφοσιωθήκαμε στο φαγητό και δεν πολυμιλούσαμε. Εν τω μεταξύ, στο τραπέζι που δεν με άφησε η άλλη να καθίσω πριν, είχαν έρθει κάτι κοπελίτσες. Τέσσερις. (Τις άφησε να καθίσουν). Αυτές δεν έβαζαν γλώσσα μέσα τους και αφού εμείς δεν μιλούσαμε, σαν καλή κουτσομπόλα έστησα αυτί. Και προβληματίστηκα με τους προβληματισμούς τους. "Ναι αλλά στο πρώτο επεισόδειο δεν έδειξε πώς γνωρίστηκε η Κάρι με την Σαμάνθα. Δείχνει πως γνωριζόντουσαν από παλιά αλλά δεν μας διευκρίνησε από πότε". "Εγώ νομίζω πως η Κάρι ήταν από χωρίο" "Ποιο χωριό?" "Κάπου λέει απο το Κάνσας" "Αααααα!!!!"

Προβληματίστηκα τόσο πολύ, που τις άκουγα και έτρωγα. Δεν σταμάτησα. Αυτές έλεγαν, εγώ έτρωγα. Αυτό το ριζότο με τα θαλασσινά το τσάκισα. Όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε ένιωθα πως έπρεπε να με σηκώσει γερανός, τόσο πολύ έφαγα.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Όχι ρε... του πούστη δηλαδίς!!!!!!!!


Καλέ τι έμαθα μόλις τώρα πριν πάω για ύπνο. Μπήκα στο in.gr και διάβασα με μάτια γλαρά τα εξής :

"Πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ανακοίνωσε την Τετάρτη με τηλεοπτικό του διάγγελμα ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, επικαλούμενος τις ανάγκες της οικονομίας και τη δεδηλωμένη πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να οδηγήσει ούτως ή άλλως τη χώρα σε εκλογές με αφορμή την Προεδρική εκλογή, στις αρχές του 2010. Ο πρωθυπουργός δεν ανέφερε την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, όμως όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι θα είναι στις 4 Οκτωβρίου."

Ρε συ Κώστας? Πας καλά μωρό μου? Ρε συ μην το κάνεις 4 Οκτωβρίου. Ρε γαμώτο δεν θα είμαι στεριά, πού στον πέοντα θα πάω να ψηφίσω? Κι εγώ ελληνίδα πολίτης είμαι, γιατί με την φέρνεις έτσι? Και γιατί περικαλώ θα κάνεις εκλογές? Για 3-5-10 ψιλοσκανδαλάκια? Σιγά τα ωά. Επειδή ο Γιώργος θέλει ντε και καλά? Αυτός μονίμως θέλει και μονίμως χάνει. Ντιπ χαζό. Δεν έκλεισε λέει τα εκλογικά κέντρα από τις Ευρωεκλογές και τα'χει στο περίμενε ως τις κανονικές, τις επίσημες. Χμμμ.... αυτά ποιος τα πληρώνει τόσο καιρό? Αλλά τώρα που το σκέφτομαι είναι πολύ καλή φάση, ειδικά που σκέφτομαι αλλαγή καριέρας. Θα δηλώνω επάγγελμα : Περιμένω τις επόμενες εκλογές. Πάει αυτό ήταν. Είμαι ΠΑΣΟΚτζου όπως και ΠΑΟΚτζου. Ταιριάζουν και ηχητικά. Όπως και στις εξελίξεις.
Ή μήπως να γίνω ΛΑ.Ο.Σ.? Κι αυτοί καλά περνάνε, όλο κάτι σφαγές πατριωτών γιορτάζουν. Και δώστου ομιλίες και κακό ο Χέρης-χέρης, στο Βίτσι, μες στο πράσινο! Αυτά είναι γούστα!
Από την άλλη "οι εκλογές αποτελούν ευκαιρία για να χαλάσουν τα σχέδια των δύο μεγάλων κομμάτων" λέει η Αλέκα με τον Αλέξη.
Λοιπόν αυτό που έχω καταλάβει εγώ είναι πως αυτοί γουστάρουν τρελά την όλη φάση και δεν τους καίγεται καρφί για τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου, που στο κάτω κάτω τους πληρώνει. Να σας πω? Το ξέρετε πως δουλεύω σε ξενοδοχείο? Αν θέλει κανείς, ΑΝ λέω, ΑΝ, στις 4 Οκτωβρίου στην Μύκονο είναι ΓΑΜΑΤΑ!!!!

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Η Βεράντα


Κάθε απόγευμα βρίσκομαι σε μια βεράντα παρακολουθώντας το ηλιοβασίλεμα που καθημερινά γίνεται και πιο όμορφο. Όσο περισσότερο φυσάει στο νησί των ανέμων και όσο περισσότερο η θερμοκρασία πέφτει, η ατμόσφαιρα γίνεται ομορφότερη. Μου'ρχεται να κρατήσω ημερολόγιο χρωμάτων. Εκεί θα έγραφα "αγαπημένο μου ημερολόγιο, σήμερα ο ήλιος είχε χρώμα μωβ, πορτοκαλί και γαλάζιο κατά τις εφτάμιση.." .

Είναι απογεύματα που απλά κοιτάζω και απολαμβάνω αυτό που οι άλλοι πληρώνουν για να δουν και στο τέλος το αγνοούν. Σήμερα ένιωσα πως πέρασε ο καιρός, έφυγε το καλοκαίρι και πως φθινοπώριασε πια. Η θάλασσα ήταν γαλήνια και η εικόνα μπροστά μου γεμάτη μωβ και κόκκινο.

Φθινοπώριασε?

Χμμμμμ....

Merde!

Πού είναι τα πορτοκαλοκόκκινα φύλλα στα δέντρα?

Πού είναι ο ήχος του αέρα ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων?

Πού είναι τα δέντρα σε τελική ανάλυση?

Πού είναι η ψύχρα?

Πού είναι το μπουφάν μου?


Μου'ρχεται να αρχίσω να κλοτσάω με το ένα πόδι το πάτωμα, να γκρινιάζω και να λέω "φέρτε μου πίσω το κανονικό φθινόπωρό μου! θέλω δέντρα!"

Και μην πεις "υπομονή" θα σε βαρέσω. Θα θυμηθώ τα παλιά και θα γίνω επιθετική ξανά. Μην κοιτάς που έχω ηρεμήσει προς το παρών.. το χούι και ο βήχας λένε, δεν φεύγουν.


Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Hotel Stories No.3


Το απόγευμα της Τετάρτης το τηλέφωνο στο μικρό ξενοδοχείο χτύπησε. Ήταν ο Τιμόθεος, ο ιδιοκτήτης ενός πρακτορείου ταξιδίων από την Αθήνα. Είχε μπροστά στο γραφείο του ένα ζευγάρι και τους έκανε (με τη γραμμή ανοιχτή) το πλάνο των διακοπών τους. Μέσα σε αυτά τα νησιά που τους πρότεινε ήταν και η Μύκονος και το ξενοδοχείο μας. Ο Τιμόθεος τους είπε τα καλύτερα για το ξενοδοχείο, για την τοποθεσία, για τις παροχές και φυσικά τους έπεισε. Κάναμε την κράτηση για 3 νύχτες, πλήρωσαν ωραιότατα όσα έπρεπε και το θέμα έληξε.

Την Πέμπτη ήρθε η ώρα η πονεμένη να πάω κι εγώ για δουλειά. Με το που φτάνω βλέπω την πρωινή συνάδελφό μου να με κοιτάζει με τρελό βλέμμα. «Αν δεν ήμουν ήδη έγγυος θα με είχανε γκαστρώσει!!!» Πριν προλάβει να μου εξηγήσει, μπαίνει από την υπέροχη γυάλινη πόρτα μας ένας τύπος με μια τύπισσα, σπρώχνοντάς την φυσικά από το τζάμι και δημιουργώντας όλες τις αποδείξεις που θα χρειαζόταν το CSI New York σε περίπτωση εγκλήματος. Αγνοώντας την συνάδελφό μου, έρχεται καρφί σε εμένα. «Εσύ είσαι αυτή που μου έκλεισε αυτό το δωμάτιο?» «Εγώ είμαι κύριε, καλώς ήρθατε» «Όπως ήρθα έτσι θα φύγω! Το ξενοδοχείο σας δεν βρίσκεται στην σωστή τοποθεσία!». Για να πω την αλήθεια, εκεί κάπου με ζώσανε τα φίδια. Ο τύπος ήταν 50-φεύγα, η γυναίκα του 40-φεύγα, και είχαν και οι δύο ανεξήγητα κόκκινα πρόσωπα και γλαρό βλέμμα. Θυμάμαι είπα από μέσα μου «Λευκή κάνε την πάπια γιατί θα φάμε ξύλο».

«Τι έχει η τοποθεσία κύριε? Είμαστε στην αρχή της Χώρας, που αυτό προσφέρει ησυχία, και είμαστε 4 λεπτά (μετρημένα) περπάτημα από το κέντρο κι αυτό σας προσφέρει άμεση πρόσβαση στα πάντα, δεν έχουμε ανηφόρες κτλ. Ποιο το πρόβλημα?» «Δεν είστε στο κέντρο κέντρο της Χώρας. Δίπλα στα μπαρ. Εμείς πίνουμε, και δεν μπορούμε να περπατάμε μέχρι να φτάσουμε στο δωμάτιο». Μου φάνηκε τόσο extreme που πήρα ένα βλέμμα γεμάτο απορία και ρώτησα «μα πόσο πίνετε πια?». Η σύζυγος με κοίταξε μια, κοίταξε και τον άντρα της με αγάπη και με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη είπε «αχ πίνει πολύ η αγάπη μου!!!»

Τελικά έφυγαν για να βρουν κάπου αλλού να μείνουν, δίπλα στα μπαρ.

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Ο γαμπρός


Βλέπω ένα φεγγάρι. Έχει το σχήμα του κουραμπιέ. Κι έχει το χρώμα που έβλεπα σήμερα στην τηλεόραση. Σαν να είχε πάρει κι αυτό φωτιά.
Κόσμος περνάει, πάει κι έρχεται κάτω από το μπαλκόνι μου. Κι ο αέρας φυσάει με δύναμη. Σα να προσπαθεί να τους διώξει. Σαν να τους δίνει μια σπρωξιά να μπούνε στα καράβια που θα τους πάνε εκεί από όπου ήρθαν. Ή μήπως είναι η ιδέα μου?
Κοιτώντας γύρω βλέπω παντού κεριά. Φτηνιάρικα ρεσώ που από μακριά δίνουν την εντύπωση μιας υποψίας ρομαντισμού σ’ αυτούς που έχουν έρθει «εντεταλμένοι» να περάσουν καλά. Είναι φορές που ψοφάω να βάλω τα χέρια στη μέση σαν βλάχα που είμαι, και να πω «ρε μίζερε τύπε που στερείσαι βασικά και ουσιώδη για να λες στην παρέα στην Αθήνα όταν γυρίσεις πως πήγες για διακοπές στη Μύκονο.. έχεις να πληρώσεις τη δόση του στεγαστικού σου? Βρες πρώτα τα βασικά.. κι άσε τη μούρη για άλλους.»
Και δεν τα λέω αυτά γιατί είμαι κακιά. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου εδώ. Το σημερινό χαριτωμένο ήταν ένα νιόπαντρο ζευγάρι. Παντρεύτηκαν χθες και σήμερα ήρθαν για να περάσουν τον μήνα του μέλιτος στην σουίτα που είχαν κλείσει εδώ και καιρό. Τους πήγα στο δωμάτιό τους και ο γαμπρός άρχισε να κλαίγεται και να με παρακαλάει να του «κόψω» κάμποσα Ευρώ. Τα παζάρια γαμπρέ, τα κάνουν στο προξενιό, όχι μετά το γάμο. Κι αν ήθελες να σου βγει το ταξίδι φτηνά ας πήγαινες στο χωριό σου στη Λαμία που θα ’χες και φρέσκα αυγά. Μη μου ζητάς σαμπάνια και θέλεις να την πληρώσεις για κόκα – κόλα..
Τα μεταξωτά εσώρουχα θέλουν και επιδέξιους πισινούς, λένε.

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Πασιφανές προφανώς..


Κοιτώ γύρω μου και βλέπω συνεχώς τα ίδια αντικείμενα και τα ίδια πρόσωπα που πλέον έχουν αρχίσει μέσα στο μυαλό μου να μοιάζουν σαν αντικείμενα κι αυτά. Τοποθετώ τους ανθρώπους σε βάσεις - προθήκες ανάλογα με τις διανοητικές τους δυνατότητες που ακόμα και ένας κοινός νους μπορεί να διακρίνει.
Το τελευταίο τεστάκι που έκανα στους ανθρώπους - αντικείμενα που με περιβάλλουν είναι το τεστ "creme excellence No 6.1". Έβαψα τα μαλλιά μου σε πιο σκούρα απόχρωση και οι αντιδράσεις που πήρα ήταν ποικίλες. Αν είχα οποιεσδήποτε αμφιβολίες για το ποιον του καθενός, τώρα πλέον μπορώ να πω πως είμαι σίγουρη, 1000%, στανταρέ, πεθαμένα σίγουρη ότι περιτριγυρίζομαι από μαρούλια. Ή έστω ανθρώπους που το εγκεφαλογράφημά τους θα έδειχνε μια γραμμή παρόμοια με εκείνη ενός μαρουλιού. Δεν είναι μόνο τρυφερό, είναι και χαζό. Αν ήταν έξυπνο, δεν θα καθόταν να το κόψουν. Αλλά το θέμα μου δεν είναι το μαρούλι ως λαχανικό αλλά ως στάση ζωής.
"Αχ πόσο σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Και το ξανθό σου πήγαινε αλλά σε έδειχνε λίγο ... φτηνή".
Χμμμ... Και τώρα ακρίβυνα? Μέχρι προχτές έμοιαζα με τραγουδίστρια σε 18ης κατηγορίας μπουζουκτζίδικο? Κι αν ναι, γιατί δεν μου το λέγατε?
"Αχ πόσο σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Για να γίνεις πιο έξυπνη το έκανες?"
Ναι καλέ, το επόμενο βήμα για να ανέβω σε πόντους στην κλίμακα iq θα είναι να αφήσω τρίχα στο πόδι και τη μασχάλη.
"Αχ πόσο σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Αναδυκνείει τα μάτια σου!"
Δηλαδή τόσα χρόνια που χαράμιζα το ωραίο γαλάζιο μάτι για να έχω ξανθό μαλλί... δεν βρέθηκε καμιά ρουφιάνα φιλενάδα να μου το πει?
"Αχ καθόλου δεν σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Καλοκαίρι είναι έπρεπε να τα αφήσεις ανοιχτά, τον χειμώνα τα σκουραίνουν".
Ναι και επίσης τινάζουν τις βελέντζες και φτιάχνουν Χριστόψωμα.

Όταν βλέπω κάποιον να κάνει κάποια δραστική αλλαγή στην εξωτερική του εμφάνιση, το πρώτο που σκέφτομαι είναι αν του συνέβη κάτι ή αν έχει άγχος και ξέσπασε εκεί. Εγώ αυτό κάνω πάντα τουλάχιστον. Θα κόψω-βάψω νύχια και μαλλιά. Όσο πιο έντονο το άγχος τόσο πιο δραστική η αλλαγή. Πόσα κιλά μυαλό θέλει για να το σκεφτεί κανείς αυτό?

Και να που οι άνθρωποι - αντικείμενα γίνονται ανθρώπινα υποκείμενα.