Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2009

Το όνειρο του γάμου


Όλα τα κοριτσάκια έχουμε συνδέσει από τα παιδικά μας χρόνια την μέρα του γάμου μας με μια στιγμή απόλυτης ευτυχίας, επιτυχίας του παιδικού μας ονείρου, αυτού που μας πιπίλιζε τ'αυτιά η μαμά "αχ, μια μέρα θα σε δω νυφούλα".

Όλη μας τη ζωή ονειρευόμαστε την ημέρα αυτή, όπου θα ανέβουμε τα σκαλιά της εκκλησίας αλά μπρατσέτα με τον άντρα της ζωής μας, ντυμένο με το καλύτερο κοστούμι κι εμάς δίπλα …πιο όμορφες από ποτέ! Ο θόρυβος από τα φλας να μας τυφλώνει τα μάτια, ο ήχος από τα χειροκροτήματα του κόσμου να μας ζαλίζει! Και εκείνο το απίστευτο συναίσθημα της απόλυτης μέθης, που σε κάνει να νιώθεις λίγο πριγκίπισσα, λίγο σταρ, λίγο diva… ότι η καλή νεράιδα έστρεψε επιτέλους την προσοχή της σε σένα και αποφάσισε να είσαι εσύ ο αποδέκτης του μαγικού ραβδιού της!

Τι γίνεται όμως όταν....το όνειρο θολώνει και εσύ δύσκολα πλέον διακρίνεις τους πρωταγωνιστές του. Γιατί; Γιατί αυτό το όνειρο είναι κατασκευασμένο, δεν είναι δικό σου! Είναι το όνειρο-προκάτ που πιπιλίζουμε σαν καραμέλα χρόνια τώρα!

Κάτι τα σχόλια της πεθεράς για τα μπρατσάκια «ζελεδάκια» που πρέπει να καλυφθούν, κάτι η επιθυμία του πεθερού να μετατραπεί ο γάμος σε ένα ατελείωτο ηπειρώτικο γλέντι με τα ζουμπουρλούδικα αρνιά να σουβλίζονται στην πίστα σαν βιτρίνα ψητοπωλείου, κάτι η θεία που θέλει να παραγγείλει πούλμαν για τις κολλητές-κλώνους της Θεοπούλας- απ’τα ΚΑΠΗ, κάτι….. ο κατάλογος είναι ατελείωτος.

Και βρίσκεσαι σε μια ξεχαρβαλωμένη καρέκλα ενός ΚΤΕΛ. Ντυμένη στα λευκά κρατάς στα χέρια σου μια μαργαρίτα.: «μ’αγαπώ, δεν μ’αγαπώ…»

Σαν χτες θυμάσαι να κρυφακούς τον «αγαπημενούλη» σου να λέει στους κολλητούς του « Καλά, περιμένω να την δω να φοράει το νυφικό εκείνη τη μέρα. MΠΟΥΤΟVISION 2007!» Νιώθεις την Ανίτα Πάνια να ξυπνάει μέσα σου, νιώθεις το παρατράγουδο να σου ανεβαίνει στο λαιμό: «τι έγινε, ρε αρχηγόπουλο, για κάτσε καλά, πριν αρχίζω να μανουριάζω και να σε κλωτσάω σαν τη γυναίκα Μαραντόνα «πάρε πόδι…» και να στα λέω «έέέέκθω απ’τα δόντια, έέέέκθω απ’τα δόντια» σαν τη Μαλάμω!!!»

Φτάνεις στο τελευταίο πέταλο της μαργαρίτας. « Μ’ αγαπάω» λες και χαμογελάς. «Και επειδή μ’ αγαπάω» σκέφτεσαι «θα κάνω στον εαυτό μου το καλύτερο δώρο: την προσωρινή μου ελευθερία! Έως ότου βρω το δικό μου όνειρο. Το δικό μου όνειρο γάμου!!»


ΥΓ.Αυτή είναι η ιστορία μιας φίλης,την οποία έχω πειράξει λίγο.... Όσο για'μενα, πιστεύω πως τίποτα δεν μετράει, ούτε η μέρα του γάμου, ούτε ο μήνας του μέλιτος...τίποτα. Αυτό που μετρά είναι το "μετά". Τι γίνεται μετά, όταν η πριγκήπισα και ο πρίγκηπας φύγουν από τη δεξίωση! Οπότε καλύτερα να μαδάς μαργαρίτες παρά να μαδιέσαι με τον πρίγκηπα για τα μπρίκια....
ΥΓ2. Καλύτερα να γίνω η νύφη του Σατανά παρά του Μα..κα!

2 σχόλια:

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

KAΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ.
ΕΙΣΑΙ ΦΟΒΕΡΗ!!ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΜΑΔΑΣ ΜΑΡΓΑΡΙΤΕΣ ΟΠΩΣ ΓΡΑΦΕΙΣ.

#lockheart# είπε...

λευκη μου...συμφωνω απολυτως.σημασια εχει να διεκδικεις τα θελω σου και να χτιζεις θεμελια στο δικο σου πυργο ονειρων.να εισαι εσυ η νεραιδα των παραμυθιων..οχι ολοι οι αλλοι οι ψευτοφαντασμενοι..
φιλακια.