Πέμπτη, 8 Ιανουαρίου 2009

Μην πεις ποτέ


Μην πεις ποτέ


Πως πέρασε ο χρόνος μακριά σου
σκοτείνιασε ο κόσμος δίχως τα φιλιά σου
στοιχειώνουν τα σημάδια της παλιάς αγάπης
που έσβησε από λάθος πριν να γίνει πάθος
και έγινε ρουτίνα σχέση δίχως χρώμα
και όμως καταβάθος σκέφτομαι
ποτέ μην πεις ποτέ

Δεν πρόσεξα συνήθειες να αλλάζεις
Δε σ’ άκουσα τις νύχτες πως τρομάζεις
Δε μέτραγα τις ώρες που ‘σουν μακριά μου
Ζούσαμε σαν ξένοι δεν ήσουν πια δικιά μου
Κι όταν οι ενδείξεις γίναν αποδείξεις
Φτάσαμε στο τέλος άλλα
ποτέ μην πεις ποτέ

Μην πεις ποτέ, σε μια στιγμή
μπορεί να σου αλλάξει η ζωή
πετάς στα σύννεφα σαν όνειρο
που απρόσμενα σου βγαίνει αληθινό
να κάνεις πάντα αυτό που θες
να ζεις τη κάθε σου στιγμή
και ας μαζεύεις ένα προς ένα τα κομμάτια
της ζωής που σκότωσες χωρίς ενοχές

Περίμενα τη μέρα να αντιδράσεις
και βρήκες λόγο να με προσπεράσεις
ζωές σε δυο παράλληλες γραμμές
πλημμυρισμένες τύψεις δίχως αντιρήσσεις
κάνεις πως δε βλέπεις σου λέω αυτό που θες
για κοίταμε στα μάτια ορκίσου πως
ποτέ δεν θα πεις ποτέ.

ΥΓ. Παρ'όλο που το τραγούδι αυτό είναι αρκετά παλιό, ένας φίλος μου το θύμισε πρόσφατα και πρόσεξα τους στίχους. Σαν να περιγράφει μια ιστορία. Τη δική μου. Της Λίας. Της Ελένης. Και πολλών άλλων. Αν και... είναι αργά.

4 σχόλια:

Ράνια είπε...

Είναι πολύ αργά πάντα!!αυτό που μου έμεινε απο πρόσφατη εμπειρία είναι να μην λέω ποτέ ποτέ!!!και αυτό είναι το μόνο σίγουρο!!!!
Πολλά φιλιά

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΠΟΤΕ.ΑΥΤΟ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ.

Λευκή είπε...

Έχετε δίκιο και οι δύο. Αλλά είμαστε άνθρωποι και το ποτέ το έχουμε σαν πιπίλα. Η ζωή είναι αυτή που έρχεται να μας διαψεύσει.
Αλλά δυστυχώς...παραμένει το γεγονός πως είναι αργά πια.

Πολλά φιλιά παιδιά :-)

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ.ΕΧΕΙΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ