Τετάρτη, 28 Ιανουαρίου 2009

Το ζόρι που ποτέ δεν τελειώνει


Κάνεις κάτι. Για χ λόγους. Χωρίς να το πολυσκεφτείς. Σε ψιλοπιέζουν κιόλας. Και λες "ας το κάνω". Και το κάνεις. Ξέρεις κατά βάθος πως είναι λάθος. Πως δεν θα έχεις καλά ξεμπερδέματα. Αλλά το παλεύεις. Γιατί είσαι αυτή που είσαι. Το παλέυεις, το ζορίζεις, κάνεις υποχωρήσεις. Οι άλλοι συνηθίζουν να σε βλέπουν να υποχωρείς. Να μη μιλάς, όσο κι αν σε πιέζουν. Γιατί είσαι αυτή που είσαι. Και ζορίζουν την κατάσταση μέχρι εκεί που δεν παίρνει.
Τρελένεσαι. Δίνεις μια και τα γκρεμίζεις όλα. Δεν δέχεσαι, δεν ανέχεσαι άλλη πίεση. Από κανέναν.
Είσαι διατεθειμένη να υποστείς όλες τις συνέπειες. Και το κάνεις. Ακόμα και τα άσχημα που θα έρθουν, θα σηκώσεις ανάστημα και θα τα αντιμετωπίσεις.
Μεγάλο το ζόρι. Άλλη μια φορά ζόρι. Αλλά λίγο διαφορετικό. Αυτή τη φορά δεν πονάς γιατί το έχεις διαλέξει εσύ. Είναι το ολοδικό σου ΖΟΡΙ.
Πάντα στα δύσκολα απέδιδες καλύτερα. Πώς το καταφέρνεις αυτό, ακόμα δεν το'χω καταλάβει. Και τώρα που είχες όρεξη και μια ολοκαίνουρια ελευθερία, η ομάδα (εσύ κι ο εαυτός σου) πετούσε!


Αλλά... σε δούλεψαν ακόμα μια φορά. Ψεύτικα όλα. Λίγο σου αφήσαν λάσκα το λουρί και τώρα ήρθε η ώρα να σε μαζέψουν.
Πάλι θα ξεφύγεις εσύ...το ξέρω. Τώρα όμως το ζόρι είναι ακόμα πιο μεγάλο. Έχεις γνωρίσει μια άλλη αίσθηση, την αίσθηση της ελευθερίας...κι αυτό το ζόρι δεν αντέχεται.
Λίγο έμεινε ακόμα. Λίγο. Κάνε υπομονή ρε. Τόσα χρόνια, τόσος καιρός, τόσα ζόρια...στη ουρά θα κολλήσεις!?

Λίγο ακόμα μόνο.

16 σχόλια:

ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ είπε...

Ν' ανησυχήσω;

Μπορεί να φταις κι εσύ λίγο, Λευκή μου, εσύ, που εύκολα δένεσαι με υποσχέσεις κι ελπίζεις, κι ελπίζεις. Να το ξέρεις: η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Συνήθως μετά από εμάς...

Καληνύχτα.

Λευκή είπε...

Δεν είναι τέτοιο το θέμα. :-)

Blackangel είπε...

ΤΣΑ. :-))

Είπα να περάσω να πω μια καλησπέρα, καλημέρα, καληνύχτα (what ever).

Θίγεις ένα ωραίο θέμα. Και εγώ το προχωρώ ακόμα παραπέρα.

Είμαστε πραγματικά ελεύθεροι? Αναφέρομαι κυρίως στη τελευταία σου παράγραφο.

zekia είπε...

εμένα η ζωή πάντως μου έχει δείξει πως τις περισσότερες φορές που κάνεις του κεφαλιού σου, κάνεις καλά:) και στο βάθος του χρόνου νιώθεις περήφανος που όρθωσες ανάστημα και που είχες κότσια. Βέβαια κάποιος σοφός είπε πως ελεύθερος άνθρωπος είναι ο μόνος. Επομένως δε μπορούμε να κάνουμε πάντα το δικό μας... το δικό μας σωστό. Σίγουρα όμως με το συνδυασμό και των δυο και με βάση την αθροιστική μέθοδο κάπου καλά θα καταλήξουμε:)

Ο ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ είπε...

Γνώριμες καταστάσεις και ειδικότερα για μένα στο χώρο της εργασίας. Το ζόρι είναι ζόρι .. όπου και να το τραβάς ! Δεν νομίζω να υπάρχει λόγο για ανησυχία … αφού όπως είπες απέδιδες πάντα καλύτερα στα δύσκολα… εμείς εδώ στη κερκίδα για εμψύχωση ! Καλημέρα !!!!

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Πόσο δίκιο έχεις,και πόσο συμφωνώ μεαυτά που λές.Αλλά,υπάρχει πάντα ένα αλλά..Η αμφιβολία σε κάθε μες πράξη ,σε κάθε μας κίνηση.Λέω κι εγώ πολλές φορές να κάνω αυτό που θέλω εγώ,για μένα..και το κάνω.Έχω κλάψει μόνη μου πολλές φορές για τις επιλογές μου,ίσως ήταν δισβάστακτο το ζοριλίκι απ'αυτό που θα μπορούσα ν'αντέξω..δεν μετανοιώνω ΠΟΤΕ,για τις επιλογές μου,είναι δικές μου κι εγω,μόνον εγω πληρώνω τα λάθη μου...τις περισσότερες φορές μόνη μου,δεν θέλω συμπαράσταση..είμαι εγωίστρια και πολλές φορές προκαλώ τα ζόρια μου,τις αντοχές μου,τη μοίρα μου.
Ο Γιάννης μού έχει πεί πώς με θαυμάζει για το πώς αντιμετωπίζω τις καταστάσεις,ίσως το πιστεύει αυτό που λέει,ίσως όμως και να φοβάται.
Ζόρικα τα πράγματα γενικώς..αλλά γιατί να κωλόσουμε;
Στο κάτω-κάτω τα ζόρια,έχουνε μερικές φορές τη γοητεία τους..
Φιλιά και μή μου στεναχωριέσαι.
Μιά ζωή την έχουμε εξάλλου!

Λευκή είπε...

Blackangel welcome... Δεν με πέτυχες και πολύ στα high μου σήμερα. Η ελευθερία που διατεινόμαστε πως έχουμε είναι αληθινή ή απλά έχουμε όση μας επιτρέπεται από άλλους ή ακόμα και από τον ίδιο μας τον εαυτό?

Λευκή είπε...

zekia έχεις δίκιο, στη σούμα θα φανεί το αποτέλεσμα. Αλλά είναι μακριά-ελπίζω/φιλοδοξώ- η "μέρα της κρίσης". Και τα ζόρια έρχονται εδώ και τώρα.

Λευκή είπε...

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΗ μου κερκίδα thanks!!!
Και με τέτοια κερκίδα το σκορ θα είναι κάτι σαν το 9-8 του ΠΑΟΚ, ελπίζω! Θα βαρεθείτε να με βλέπετε να βαράω πέναλτυ, αλλά στο τέλος θα έρθει η νίκη...

Λευκή είπε...

Νάντια
σε θαυμάζει ή σε έχει φοβηθεί το μάτι του? Όπως και να'χει είναι εκεί, δίπλα σου και σε στηρίζει. Μεγάλο πράγμα αυτό κοπελιά.
Οι επιλογές μας είναι καθαρά εγωιστικές και δεν υπολογίζουμε και πολλά πολλά. Έρχεται το ζόρι της συνέπειας των πράξεών μας και είμαστε ικανές και πρόθυμες να το υποστούμε. Δεν γκρινιάζω για τα ζόρια μου, εγώ τα επέλεξα.
Αλλά μπερδεύονται πολλοί κι εκεί κάπου χαλάει η "συνταγή"...
Καλημέρα σε όλους, αν και αργά σήμερα :p

dreamer-angel είπε...

...κι εγώ το βιολί μου!!!Ουγκα ουγκα φεύγωωωωωωωω μπας και ζήσω ελεύθερηηηηη γιούπιιιιιιιιιιιιι!!!

El Presidente είπε...

..εγω στην ζωη μου κανω κατι μονο επειδη μου αρεσει εστω και λαθος να ηταν εν γνωση μου παντα...
νομιζω το να κανεις κατι επειδη στο επιβαλλουν ειναι σαν να μην το κανεις...
ορισμενες φορες ομως πρεπει και αν δεν το θελουμε στα αληθεια εμεις!

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Εμείς οι Σκορπίνες ξέρεις,ερωτευόμαστε τρελά και απαιτούμε αποκλειστικότητα.Άν στραβώσει κάτι στη πορεία,άσε καλύτερα...
Γιαυτό οι καλοί λογαριασμοί,κανουν τους καλούς φίλους(εραστές).
Ίσως είμαι τυχερή,μέχρι τώρα.Ξέρω ότι τέλειος άντρας δεν υπάρχει.

DmJapan είπε...

Τέλειος άντρας μπορεί να μην υπάρχει, αλλά σίγουρα υπάρχει εκέινος και εκείνη που θα μας δώσουν όσα περισσότερα μπορούν από αυτά που ζητάμε. Βασική προυπόθεση όμως να κάνομε και εμείς το ίδιο. Οποιαδήποτε ανθρώπινη σχέση είναι παιχνίδι για 2 και περισσότερους. Single player mode δεν έχει βγεί ακόμα και όσο δίνουμε σημασία στα θέλω και τισ παραξενιές των ανθρώπων που είναι δίπλα μας τότε μπορούμε να ελπίζουμε ότι κάποια στγμή θα μείνουν δίπλα μας άτομα που θα κάνουν το ίδιο και για εμάς. Τα ζόρια θα είναι ζόρια και πολλές φορές θα κάνουμε λάθος και θα απογοητευτούμε. Αλλά στο τέλος είμαι σίγουρος ότι θα αξίζει τον κόπο.

Λευκή είπε...

DmJapan,
πόσο δίκιο έχεις! Τι ψάχνουμε τελικά? Έναν άνθρωπο που μας ανέχεται και τον ανεχόμαστε όχι με τόση δυσκολία όσο κάποιον άλλο, ή τον τέλειο έρωτα?
Και μήπως υποβάλλουμε εμείς οι ίδιοι τους εαυτούς μας σε άχρηστα ζόρια? Κι αν πορευόμαστε όπως μας καπνίσει έχοντας σαν μοτο "είναι επιλογή μου και ό,τι έρθει θα το δεχτώ" και "θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό"... τότε την ώρα της άθροισης που λέει η zekia τι γίνεται? Κι αν βγούμε "μείον" και φταίει το ξερό μας το κεφάλι, ποιος θα μας δώσει δεύτερη ευκαιρία?
Αφήστε παιδιά, συμπέρασμα δεν βγαίνει μ'αυτό το θέμα.
Ζόρια είναι και κάποτε περνούν.
Αν και όπως λέει ο Αγγελάκας "μαθαίνεις να ζεις χωρίς εμένα, μα δεν αντέχεις το κρυφό σου ζόρι"....

珊珊李 είπε...

抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信社,徵信