Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

Ρούπελ


Αυτές τις μέρες λόγω του ότι -όπως έχω ανακοινώσει σε όλους σας, γνωστούς και άγνωστους :p- είμαι άρρωστη. Κρύωμα, αλλά λόγω χαρακτήρα δεν το αντέχω. Αναγκάστηκα λοιπόν να μείνω στο σπίτι μπας και συνέρθω γρηγορότερα. Πράγμα πολύ δύσκολο για 'μένα που κάνω 800 δουλειές και τρέχω συνέχεια. Η κατάστασή μου έχει δυσκολέψει ακόμα περισσότερο λόγω του ότι ο καιρός είναι τέλειος, έχει αυτή την γλυκιά ανοιξιάτικη ζέστη που σε ξεσηκώνει να βγεις.
Πάντα πιο πολύ με τραβούσαν τα βουνά και όχι τόσο η θάλασσα, ίσως και λόγω καταγωγής. Εδώ και 9 χρόνια κάθε άνοιξη κάνω μια βόλτα, μόνη συνήθως. Ξεκινάω από την Θεσσαλονίκη για να φτάσω στο οχυρό Ρούπελ. Η διαδρομή αυτή είναι καταπληκτική την άνοιξη ειδικά, όταν η φύση σιγά σιγά αυτοϊάται μετά το πέρασμα του χειμώνα, πρασινίζει και μοιάζει να χαμογελάει. Μετά τον μεγάλο και γρήγορο αυτοκινητόδρομο, και λίγο πριν φτάσεις στο οχυρό, ξεκινούν κάποιοι λόφοι, πολύ ομαλοί, γεμάτοι με πρασινάδες και αγριολούλουδα. Καταπληκτική διαδρομή.
Φυσικά η ομορφιά του τοπίου δεν είναι ο μόνος λόγος που με οδηγεί εκεί. Ο κύριος λόγος θα έλεγα είναι ένας άνθρωπος, πολύ αγαπημένος μου, που έχει φύγει εδώ και 9 χρόνια. Ήταν ο παππούς μου.
Αν αρχίσω να γράφω γι'αυτόν δεν θα τελειώσω ποτέ, γι'αυτό θα πω λίγα και σημαντικά. Ήταν ένας απλός άνθρωπος, μορφωμένος για την εποχή του, που επέλεξε να γίνει βοσκός μετά τον τραυματισμό του κάπου κοντά στο Ρούπελ.
Με τον μοναδικό του τρόπο μου έλεγε ιστορίες και περιστατικά για εκείνες τις καταστάσεις που έζησε. Δεν κατηγόρησε ποτέ κανέναν, ούτε ανωτέρους του ούτε τους πολιτικούς της εποχής του. Αυτό όμως που τόνιζε ήταν πως καρδιά, κουράγιο, θάρρος, αυταπάρνηση και Ελλάδα, έχουν μέσα τους μόνο οι απλοί άνθρωποι.
Βέβαια, ξεκινούσε μια ιστορία, έλεγε, έλεγε, παθιαζόταν, κι εκεί πάνω στο καλό, εγώ ο διάβολος τον έκοβα "άντε καλά τώρα παππού, θα με πεις τη συνέχεια άλλη φορά, πάω στην Αντιγόνη να τα πούμε". Κόκκαλο ο παππους!
Ποτέ δεν τον διέκοψα όμως όταν έλεγε την ιστορία για το πώς τραυματίστηκε... κι ακόμα περισσότερο για το "χειρουργείο" που υπέστη.
Ξεσηκώθηκα λοιπόν μ'αυτόν τον καιρό. Μου λείπει κιόλας και θέλω να τον νιώσω κάπως. Vamos στο Ρούπελ!

28 σχόλια:

homemade είπε...

καλησπέρα...ομορφα μέρη που κάποτε κάποιοί ηρωες αφανείς πολέμισαν για μια ζωή καλύτερη δική μας....
νάσαι καλά....ευχαριστω για τις φωτό πολύ ωραίες ....

Λευκή είπε...

Καλησπέρα homemade,
οι εικόνες δεν είναι δικές μου, δυστυχώς, αλλά επιφυλάσσομαι για το άμεσο μέλλον (ελπίζω τουλάχιστον, αν επιζήσω)!
Καλώς ήρθες :-)

dreamer-angel είπε...

Λευκούλαμ σε βρίσκω πολύ τρυφερή απόψε!!!Μήπως ανέβηκε ο πυρετός!!!
Ελα έλα πλάκα κάνω ντεεεεε
Φιλιά πολλά

homemade είπε...

δεν πειράζει που δεν είναι δικές σου σημασια εχει η ανάρτηση..των φωτο...η θυμισει...γιατί να μην επιζήσεις..ο πόλεμος τελειωσε..τουλάχιστον εκεί....
νάσαι καλά ευχαριστώ

Λευκή είπε...

Dreamer,
άστα να πάνε. 38,8, 39,9 και φεύγω με τους φίλους μου για Κάιρο λέμε...
Φιλάκια κούκλα μου

Λευκή είπε...

homemade,
σε λέω δεν θα επιζήσω! Έχω ήδη κάνει διαθήκη στο facebook. Έγραψα "σας αφήνω την κατάρα μου και τα χρέη μου". Κάποιοι διαμαρτυρήθηκαν, δεν ξέρω γιατί.
Κακοί άνθρωποι.
lol

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Περαστηκά σου Λευκή μου, και να θυμάσαι τούτο:
ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ,ΚΟΥΦΑΛΑ ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗ!!
Σιγά-σιγά ανασταίνομαι...το ελπίζω.

Λευκή είπε...

Νάντια,
εσύ είσαι μπέμπα ρε, μια χαρά θα είσαι. Τι να πούμε κι εμεις!?
Φιλάκια και σ'εσένα

ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ είπε...

Αρρώστησες μωράκι μου; Δυο μέρες ξέμεινα από MSN και κύλησες; Περαστικούλια!

Λευκή είπε...

Πάνο εσύ φταις να το ξέρεις. Πάντα το έλεγα, για όλα ένας Παναγιώτης φταίει!

Ανασαιμιά είπε...

Περαστικά σου συμπολίτισσα!

'Οσο για το Ρούπελ πραγματικά με είχε εντυπωσιάσει η περιοχή πριν από μερικά χρόνια που πήγα. 'Ανοιξη ήταν γύρω στο Μάη νομίζω. Μα η μαγεία που υπήρχε τριγύρω και κείνη η περίεργη ησυχία με μόνους ήχους αυτούς από το ελαφρύ αεράκι που το βούισμά του θαρρείς και κάτι σου ψυθιρίζει στ'αυτιά, τα ζουζούνια που τριγύρω πετούσαν και το τραγούδι των πουλιών.

Καλό δρόμο να έχεις!

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Μεταμορφώνομαι για να μην τρελλαθώ,άντε κι αν όλα πάνω καλά,τον άλλο μήνα σούρχομαι Θεσσαλονίκη.
Νάσαι καλά..

Λευκή είπε...

Ανασαιμιά μου
αυτό ακριβώς ήθελα να πω. Εχει μια απίστευτη μαγεία ο τόπος αυτός και μια ησυχία "συντροφική". Όταν βγαίνεις από την ξενάγηση και πας προς το ηρώο και βλέπεις όλη την πεδιάδα στα πόδια σου κυριολεκτικά, είναι απίστευτη η αίσθηση.
Την καλημέρα μου :-)

Νάντια
αλήθεια? άντε έλα να σε περπατήσουμε ;)

Ο ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ είπε...

Αυτά τα μοναχικά ταξίδια μου είναι γνώριμα … που πάμε σε ένα ξεχωριστώ μέρος .. λες και υπάρχει εκεί μια πύλη που μας επιτρέπει να περάσουμε κάπου πιο κοντά … στον αγαπημένο μας άνθρωπο που έχει φύγει … Περαστικά σου ... και Vamos μόλις γίνεις καλά!!
Φιλιά!

Λευκή είπε...

ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΕ
thanks αλλά αυτό ήταν, θα πεθάνω. Σας το είπα να θυμάστε. Στις εφημερίδες θα με δείτε. Είναι η τέταρτη μέρα και συνεχίζω να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Έχω γκρινιάξει σε όλο τον κόσμο, οι φίλοι μου με εχουν σιχαθεί.. Ο δικός μου(φίλος) ο Βαγγέλης χτες έφτασε στο σημείο να με πει "μπαρόβια", τέτοια φωνή έχω αποκτήσει.
Το κόβω γιατί γκρινιάζω πάλι.
Vamos, αλλά ελπίζω να πάω μόνη, χωρίς την παρέα άλλων 4 ατόμων.

nek είπε...

den exw kanei tin diadromi, alla opws tin perigrafeis prepei na nai poly wraia! krima pantws gia ton pappouli s.. eyxomai na ton exeis stin kardia s gia panta. pantws, kapoia stigmi tha ithela na akousw tin istoria gia to pws traymatistike! ;)

Λευκή είπε...

nek
welcome!
Τη διαδρομή αυτή την συνιστώ ανεπιφύλακτα. Όσο για την ιστορία.... θα γίνει κι αυτό, εν καιρώ.
Τα φιλιά μου

nek είπε...

kalws se vrika!ligo dyskolo na vrethw sta meri ayta apo tin athina...anypomonw pantws na diavasw tin istoria!
p.s.:se sympathisa giati exeis to idio onoma me tin skylitsa m!! ;)

Λευκή είπε...

nek..
Έλεος!!!

DmJapan είπε...

Η αλήθεια είναι ότι πάντα έτσι γίνεται. Κάποια μέρη και κάποια ακούσματα έχουν μια ιδιαίτερη σημασία για τον καθένα μας. Πόσες φορές έχουμε απορήσει με ανθρώπους ποθ δεν μπορούν να "δουν" πόσο ωραίο είναι το τάδε αγαπημένο μας κομμάτι , μόνο και μόνο για να ανακαλύψουμε ότι αυτό που το κάνει καταπληκτικό δεν είναι το ίδιο το κομμάτι αλλά τα μέρη του εαυτού μας που έχουμε συνδέσει με αυτό.

Mikros Alitis είπε...

Ο προπαππούς μου είχε χάσει το πόδι του στη μάχη του Σκρα. Ο αδερφός της γιαγιάς μου ήταν μαυραγορίτης στην κατοχή, μόνο που εκλεβε τους πάντες, μέχρι που έφτασε η κατάσταση στο απροχώρητο και τον κυνήγαγαν Ιταλοί και αντάρτες. Τελικά τον σκότωσαν στο λιμάνι ενώ ο ίδιος τράβαγε κουπί μέσα σε μια βάρκα για να ξεφύγει. Η γιαγιά μου πάντως ήταν πάντα πολύ περήφανη για τον αδερφό της,Ο άλλος παππούς μου είχε σκοτώσει έναν Γερμανό αξιωματικό....

Θελώ πολύ να διαβασω αυτές τις ιστορίες του παππού σου... ελπίζω κάποια μέρα να τις γράψεις...

Περαστικά σου...

Πως είσαι σήμερα;;;

Μιχάλης είπε...

Κάηκα!
Πάνω πού εἶδα κι ἔπαθα νά αὐξήσω τόν ἀριθμό τῶν ἀναγνωστῶν μου (καί τά ἔσοδα τῶν διαφημίσεων βέβαια) ἐσύ πᾶς καί ἀρρωσταίνεις; Πᾶς νά μοῦ κολλήσεις καί τήν πελατεία;
Λοιπόν νά ξεκινήσω ἀπό τά βασικά:
Ἄμεσα πλακώνεις τίς φρέσκες πορτοκαλάδες γιά ὑγρά καί βιταμίνες.
-Μακροπρόθεσμα κόβεις τό πολύ οἰνόπνευμα (ἄν πίνεις) καί σταματᾶς νά τρῶς ἁλμυρά, πιπέρια, πολλά τηγανητά καί λοιπά πικάντικα. Ὅλα αὐτά θά σοῦ χρησιμεύσουν σάν φάρμακο ὅταν θά ξανά-ἀρρωστήσεις. Ὅταν κρυώνεις πίνεις ἕνα δυό ποτήρια ἀλκοόλ καί τρῶς καυτερά καί τηγανιτά. Ἔτσι δίνεις «φωτιά» πού τήν χρειάζεται ὁ ὀργανισμός σου.
-Αὐτό εἶναι πιό δύσκολο: Ἀπό τό καλοκαίρι συνήθισε νά κάνεις τελείως κρύο μπάνιο στό σπίτι καί συνέχισε τήν συνήθεια καί τόν χειμώνα. Σού ἐγγυῶμαι ὅτι θά ξεχάσεις τί σημαίνει γρίπη, πυρετός καί βήχας. Αὐτό τό «ἔχω πάθει» ἐγώ τά τελευταῖα 10 χρόνια.
-Καλόν θά ἦταν νά πᾶς σέ κάποιον καλό ὁμοιοπαθητικό γιατρό. Κάνει ἀργά ἀλλά σταθερά ρυθμίσεις πρός τό καλύτερό της ὑγείας. Τό μόνο μειονέκτημα εἶναι πού δέν μπορεῖς νά πιεῖς καφέ.
Ξεκίνα ἀμέσως γιατί θά ἐπιστρέψω γιά ἔλεγχο μεθαύριο.

El Presidente είπε...

Ειναι γεγονος πως παντα ηρωες ειναι ανθρωποι απλοι με αγνα αισθηματα και πως αυτοι πολλες φορες δεν εχουν αγαλματα ουτε αναφερουν το ονομα τους σε μνημοσυνα με τιμες και τυμπανοκρουσιες...για εμενα αυτοι ειναι ηρωες!

Λευκή είπε...

DmJapan,
πολλές φορές μου συμβαίνει αυτό, περιγράφω κάτι και απορώ που οι άλλοι δεν το βρίσκουν τόσο τέλειο και καταπληκτικό όσο εγώ. Μάλλον φταίει αυτή η σύνδεση που κάνουμε, εικόνες και τοποθεσίες με ανθρώπους και συναισθήματα.

Mikre Aliti,
όλες οι πτυχές των ανθρώπων ξετυλίγονταν εκείνα τα χρόνια. Οι δυσκολίες δοκιμάζουν τις αντοχές τους και οι καταστάσεις τους σπρώχνουν σε ακρότητες. Τύποι σαν τον αδερφό της γιαγιάς σου υπήρξαν πολλοί αλλά επίσης πολλές ήταν και οι δικαιολογίες που θα μπορούσαμε να δώσουμε.
Σήμερα είμαι καλύτερα, ευχαριστώ που ρωτάς, γλυκέ μου :-)


Μιχάλη,
αν τα κάνω αυτά που λες με βλέπω στα θυμαράκια... Ευχαριστώ πάντως για το ενδιαφέρον, και καλή τύχη στο "κυνήγι".

El presidente
πάντα αυτό έλεγε ο παππούς μου, μετά από κάθε ιστορία. Οι "μεγάλοι" είναι για τα σαλόνια και τις αποφάσεις, οι απλοί είναι για να τα βγάλουν πέρα με τις αποφάσεις των μεγάλων. Και ειδικά εδώ στην Ελλάδα οι μικροί είναι λιοντάρια.

Ανασαιμιά είπε...

Εντάξει η ίωση; Πέρασε; Ελπίζω πάντως να σε βρίσκω καλύτερα!

Πέρασα να σου αφήσω μια προσκλησούλα κάτω από το πατάκι σου. :)

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

KAΛΗΣΠΕΡΑ.ΕΠΕΣΑ ΣΕ ΙΩΣΗ;ΓΡΗΓΟΡΑ ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΓΡΑΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ.ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΖΩΗΣ.

Λευκή είπε...

Ανασαιμιά,
έρχομαι!

Σκρουτζάκο μου,
καλησπέρα γλυκέ μου! :-)

Αναστασία είπε...

Βρήκα το μπλογκ σου τυχαία αναζητώντας λεπτομέρειες και εικόνες του ιστορικού οχυρού Ρούπελ.

Εχθές ήμουν εκεί.
Σε εκείνα τα χώματα που η Ελληνική ψυχή δεν παραδόθηκε αλλά καταλήφθηκε.
Η καρδιά μου χτυπά ακόμη δυνατά και εκείνα τα λόγια ηχούν στ΄ αυτιά μου…
«ΕΠΕΣΑΝ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑΣ»
Δυο εν ζωή ακόμη αγωνιστές του ιστορικού αυτού οχυρού κατέθεσαν στεφάνι με μάτια μου έτρεχαν και χέρια που έτρεμαν.
Δεν έχω λόγια…μαρμαρωμένη ακόμη θυμάμαι όλες εκείνες τις σκηνές.
Οι ήχοι από τα πολυβόλα που έπεφταν μετά την ανάγνωση των ονομάτων των ηρώων ακόμη χτυπούνε στα αυτιά μου.

Το βιβλίο του στρατηγού Ηλία Κοτρίδη που αγόρασα από εκεί είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους τους ήρωες και εμπεριέχει χειρόγραφές μαρτυρίες όσων επέζησαν.
Αξίζει πραγματικά να το διαβάσει κανείς.

Λίγο καθυστερημένα αλλά δεν μπόρεσα να σου γράψω.
Θα ήθελα να μας γράψεις τις αφηγήσεις του παππού σου.

Καλή εβδομάδα