Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Απόηχος


Το έχω συνηθίσει πλέον, κάθε φορά που πάω στα πάτρια εδάφη (συνήθως για κάποιο εορταστικό τριήμερο) κάνω μια ανάρτηση που αφορά αυτό ακριβώς το ταξιδάκι.
Και τι ταξιδάκι! Οδυσσειούλα, που θα έλεγε και η Πετρούλα. Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Η μαμά άρχισε να τηλεφωνεί εντατικά και επίμονα 5 φορές την ημέρα από την προηγούμενη Δευτέρα (μην τύχει και κανονίσω να πάω αλλού). Με παρακάλεσε, με απείλησε, κλάφτηκε, προειδοποίησε πως θα πάθει στιγμιαία καρδιακή προσβολή σε περίπτωση που ανακοινώσω εκδρομή για αλλού, και όλα αυτά από...συνήθεια! Της είχα πει ήδη πως θα πήγαινα!
Αφού χαιρέτισα όλο τον κόσμο που ήξερα, γνωστούς και άγνωστους(λες και έφευγα για μετανάστρια στο Βούπερταλ), ξεκίνησα με το αεριωθούμενό μου αυτοκίνητο (την κούρσα που λέει και ο Γιωργος) για το ταξίδι μου . Ροβολάω τον κατήφορο και βγαίνω στον περιφερειακό. Χα! Πίτα ο δρομάκος. Τα φανάρια άναβαν δεν άναβαν... εμείς τα αγνοούσαμε. Εκεί-εκεί στην Β' Εθνική. Δεν κατάλαβα για ποιο λόγο, ούτε ατύχημα είχε, ούτε βροχή είχε, η ουσία είναι πως έκανα 45 λεπτά να βγω στον μεγάλο-δρόμο-που-βάζεις-πέμπτη-και-τρέχεις-σα-να-σε-κυνηγάνε (στην Εθνική). Βάζω κι εγώ πέμπτη και τρέχω σαν να με κυνηγάνε. Αϊτός το seicento! Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν περνάω τον δρόμο κοντά στη Λεπτοκαρυά, που είναι μεγάλος και όλο ευθεία κι έχει και λίγη κατηφορίτσα, κι αν έχω και ούριο άνεμο βλέπω την βελονίτσα να φτάνει 160.... (γκαζιάρα η βλάχα χρυσά μου). Κι εκεί που όλα πάνε καλά, το παραθύρι κατεβασμένο και ο άνεμος παίρνει το μαλλί ... να μια φωτιά. Παράλληλα με την γέφυρα του Αλιάκμονα ένας πανέξυπνος, έβαλε φωτιά σε ξερά χόρτα στο χωράφι του και όλος ο καπνός με τη βοήθεια του αέρα ωθούνταν στον μεγάλο-δρόμο-που-βάζεις-πέμπτη-και-τρέχεις-σα-να-σε-κυνηγάνε και δεν βλέπαμε τίποτα. Και εκεί που τρέχεις σαν να σε κυνηγάνε, πλακώνεσαι στα φρένα και επαναλαμβάνεις την προσευχή στον καλό σου Θεούλη "σε παρακαλώ μην πάω και πέσω σε κανέναν και μην πέσει κανένας πάνω μου Θεέ μου, ίσαμε το μπόι μου λαμπάδα θα σ'ανάψω". Αφού γλίτωσα από του Χάρου τα δόντια, ξαναπατάω το άκρο δεξιό πεντάλ στο τέρμα και βρίσκομαι στην είσοδο των Τεμπών. Ωραιότατη η φύση, τα δεντράκια πρασινίζουν, τα πουλάκια ανθίζουν και τα λουλουδάκια κελαηδούν, και οι νταλίκες μες στη μέση κουβαλούν κανονικότατα τα φορτία τους παρά το απαγορευτικό. Η δε Τροχαία, δεν σταματά τα φορτηγά, και τα επικαθήμενα και την νταλίκα, αλλά κάνει στην άκρη ένα γύφτικο Ντάτσουν που κουβαλά κάτι μπάλες με άχυρο.
Περνάω τα Τέμπη, ζωντανή. Λίγο πριν φτάσω Λάρισα, ανακαλύπτω πως εκεί στη Λάρισα είναι πάρα πολύ έξυπνοι οι άνθρωποι. Και εργατικοί. Έχουν κάτι εκσκαφείς και δουλεύουν σε κάτι έργα, και σηκώνουν του κόσμου την σκόνη. Η οποία μαντέψτε πού πάει!!!!!! Μα φυσικά στον μεγάλο-δρόμο-που-βάζεις-πέμπτη-και-τρέχεις-σα-να-σε-κυνηγάνε!!!! Σκόνη και κουρνιαχτός μες στο δρόμο, ανακαλλώ την γνωστή προσευχή που την έχω μάθει πια παπαγαλία, και ναι...κυρίες και κύριοι! Βγαίνω ζωντανή ΚΑΙ από αυτό και συνεχίζω ακάθεκτη και με την αίσθηση του άτρωτου να πλανάται στην υπερπολυτελή καμπίνα της κούρσας...
Και... (μα ποιος με μάτιασε? να δεις, εκείνος ο βλάχος το τυρόγαλο με το ΡΙΖ ήτανε στα διόδια. με κοιτούσε σαν φρεσκοψημένη λαγάνα). Και, λέγω, χάνω την έξοδο για Καρδίτσα. Βρίζω λιγάκι, κομψά αλλά βρίζω. Βλέπω (η ξανθιά) πινακίδα για Τρίκαλα. Ε, κατά κει πάω κι εγώ, λέω.
Να μη σας τα πολυλογώ (δεν σας νοιάζει κιόλας) πήγα Καρδίτσα μέσω Τρικάλων. Ο αδερφός μου γελούσε μέχρι να φύγω. Ο πατέρας μου χαμογέλασε συγκαταβατικά. Η μαμά (από εκείνη πήρα το χρώμμα των μαλλιών μου) είπε "μπορεί να συμβεί στον καθένα" και την αγάπησα απ'την αρχή ξανά.
Άφού έφτασα, σώα και αβλαβής αλλά ολίγον φρενοβλαβής, εκεί φυσικά πέρασα καταπληκτικά, με την οικογένεια, φίλους παλιούς, συμμαθητές, κουμπάρες και ξαδερφοσυνυφάδες. Σήμερα γύρισα, με την συνοδεία πάντα των αγαπημένων μου φορτηγών, νταλικών και νταλικέριδων που δεν καταλαβαίνουν από γιορτές και επιστροφές εκδρομέων και...αν καθίσει κανείς να το σκεφτεί σοβαρά, ναι, πήγα και ήρθα ζωντανή από καθαρή τύχη.
Καλά το ξέρω...πώς τολμάω και μιλάω για κατασκευές δρόμων κτλ εν μέσω οικονομικής κρίσης? Sorry....

16 σχόλια:

MOLEMOU είπε...

POS TA PERASES EFAGES KALA STH MAMA TI SOU EKANE GIA PROTI MERA ST XORIO,TI KANOUN TA TRIKALA POS TA EIDES ,PIGES STO NEO EMPORIKO,ELPIZO NA PERASES KALA FILAKIA STH MAMA KAI STO MPAMPA

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ.ΕΚΑΝΕΣ ΤΟ ΤΑΞΙΔΑΚΙ ΣΟΥ ΠΗΡΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑΚΙΑ ΣΟΥ.ΤΕΛΟΣ ΚΑΛΟ ΟΛΑ ΚΑΛΑ.ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΚΡΙΣΗ ΟΠΩΣ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΕΣ;

Νηρηιδα είπε...

η γραφη σου ειναι απολαυστικοτατη ακομη και αν γραφεις για οδυσσεια!
Εμ γι 'αυτο βλεπεις τοσα τζιπ, λογω των τοσων εργων στην Ελλαδα πλεον ειναι ειδος πρωτης αναγκης για τις μετακινησης;)

dreamer-angel είπε...

Παρ όλη την οδύσσεια πέρασες σούπερ κι αυτό είναι που μένει τελικά!!!Χαίρομαι που πέρασες όμορφα!
Φιλιά πολλά

Raven είπε...

Αν δεν ήταν θέμα οικογενείας (λογικό είναι να θέλουν να σε δουν οι άνθρωποι), θα σου έλεγα ότι όποιος φεύγει τα τριήμερα, δυστυχώς θέλει και τα παθαίνει... :) :Ρ

Από ότι γράφεις όμως, παρά το ότι τράβηξες ΜΕΓΑΛΟ λούκι, πέρασες πολύ πολύ καλά! Αυτό δεν έχει σημασία τελικά;

Καλώς σε βρήκα!

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Καλό μήνα είπαμε φιλενάδα;
Σημασία έχει να περνάς καλά με τους δικούς σου ανθρώπους τέτοιες μέρες,η ταλαιπορεία είναι στο πρόγραμμα.
Άσχετο,η Εγνατία περνάει ψηλά απο Καρδίτσα;;(Μη μου πείς ότι το ξάνθηνα!!)

Themis είπε...

Μη ξεχάσεις να πάρεις τηλέφωνο τη μαμά να της πεις ότι γύρισες σώα και αβλαβής!!! :-P

Λευκή είπε...

Molemou,
Καλά πέρασα, έφαγα-έσκασα, την πρώτη μέρα είχε τηγανιά με πράσο (μετά πήρα και κάτι Maalox, τα Τρίκαλα έχουν ακόμα 2 στενά (δεν υπήρξε καμιά θεαματική αύξηση), δεν πήγα στο εμπορικό γιατί έψαχνα σαν παλαβή να βρω το δρόμο για την Καρδίτσα, πέρασα πολύ καλά!
Με μια ανάσα, φίλα μου τα Μολεμάκια :D

Λευκή είπε...

Skroytzako,
Καλό μήνα μικρέ μου. Και λόγω αυτής ακριβώς της κρίσης, βοήθησα και την γιαγιά Λευκοθέα να απαλλαγεί από τα βάρη της σύνταξής της. Αυτή τη φορά δεν αρνήθηκα τα 50αρικα που κράδαινε μπροστά στα μούτρα μου....! :p

Λευκή είπε...

Νηρηίδα,
ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, χαίρομαι που σου άρεσε.:)
Όσο για το τζιπ, δεν είναι υπερβολή να πω πως σε κάποια σημεία των δρόμων και τα τρακτέρ θα κωλώνανε..

Λευκή είπε...

dreamer,
καλά ήταν μωρέ...:)
πάντα περνάμε καλά οικογενειακά...και ειδικά αν έχουμε την τύχη να γλιτώσουμε από τους κινδύνους που δεν εξαρτούνται από εμάς, τότε είναι το καλυτερότερο όλων!
;)
Εσύ έφαγες κανένα προϊστορικό κοτόπουλο πάλι (σαν εκείνη τη μπουτάρα την Τσικνοπέμπτη) ή το'ριξες στα θαλασσινά?

Λευκή είπε...

Raven,
welcome!
Ναι κι εγώ δεν είμαι απ'αυτούς που ξεκουνιούνται εύκολα από το σπιτάκι τους και τη βολή τους αλλά...ένεκα η ανάγκη βλέπεις(και οι απειλές της μαμάς)!
ΥΓ.Για να έρθω κι εγώ από τα μέρη σου να σε τσεκάρω.Αυτό δεν είναι υπόσχεση, είναι απειλή, καλά το κατάλαβες! ;)

Λευκή είπε...

Νάντια, το'χεις ξανοίξει. Είμαι σίγουρη. Μολόγα τα.
Από πάνω από την Καρδίτσα κάτι τσόνια περνάνε μόνο. Δεν έχω προσέξει καμιά Εγνατία, πρέπει να το παραδεχτώ. Αλλά από ό,τι ξέρω η Εγνατία Οδός όλη τη χώρα διασχίζει, απλά από ένα σημείο (που φυσικά δεν ξέρω ποιο είναι) ονομάζεται Αυτοκινητόδρομος Αιγαίου.
Καλό μήνα κούκλα μου :D

ΥΓ. Αν είπα κι εγώ βλακεία, μην αρχίσετε να πετροβολάτε τις ξανθιές όλοι σας...Μην ξεχνάτε, αν ψάξετε στο σόι σας, όλο και κάποια θα βρεθεί! Γι'αυτό...με το μαλακό :p

Λευκή είπε...

Ωχ ο Themis.
Καλέ την πήρα την μανούλα μ, και την είπα "μαμά έφτασα" και με είπε "ωραία, έβαλες τα μπιφτέκια στο ψυγείο?" λέω "όχι τα ξέχασα" και με λέει "άιντε τσακίσου, τα μπιφτέκια έξω κι εσύ χαριεντίζεσαι στα τηλέφωνα?". Όπως καταλαβαίνεις, δεν φτάνει που την πήρα να μην ανησυχεί, τα άκουσα κι από πανω!! :p

homemade είπε...

seisento....και 160....
αμάν πουλί το έκανες....
είμαι αετός χωρίς φτερά...
τελος καλό όλα καλά...
ειδες μαμα μπαμπα΄και λοιπούς συγγενεις πήρες την δόση σου απο σοϊ και πίσω τώρα....
έγυγες απο ωραίο μέρος πήγες σε ωραίο μέρος....

Λευκή είπε...

homemade,
μόνο του πάει πλέον... ;)