Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Υποψίες.


Η υποψία είναι πάντα πιο ερεθιστική από την ρεαλιστική αναπαράσταση. Όταν κάτι παραμένει στη σκέψη και δεν περνά στην πράξη εξιδανικεύεται και γιγαντώνεται . Περίτρανο παράδειγμα αυτού του συμπεράσματος είναι οι θρυλικοί Μεσαιωνικοί ανεκπλήρωτοι έρωτες.

Στο Μεσαίωνα οι γάμοι που τελούνταν, ειδικά στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα ήταν ως επί το πλείστον γάμοι συμφέροντος που οδηγούσαν σε εμπορικές συμφωνίες, συγχωνεύσεις περιουσιών ή ακόμη και απόκτηση τίτλων ευγενείας. Παρά το ότι το γεγονός αυτό ήταν κοινά αποδεκτό και ευρέως διαδεδομένο, δεν σταματούσαν να είναι άνθρωποι με αισθήματα και φυσικά με έφεση στην ροπή προς την αμαρτία και το απαγορευμένο. Ακόμα και σήμερα ακούγονται ιστορίες και γυρίζονται ταινίες με θέματα τέτοιους έρωτες και τραγικούς ήρωες και ηρωίδες. Περίτρανο παράδειγμα η Γκουίνεβιρ, η οποία αν και παντρεμένη με τον βασιλιά, έζησε έναν παράφορο έρωτα με τον ιππότη και φίλο του βασιλιά – συζύγου της, τον Λάνσελοτ. Η παράνομη αυτή αγάπη είχε ως γνωστόν την τραγική κατάληξη όλων των εμπλεκομένων προσώπων, από το σημείο μάλιστα της σαρκικής ολοκλήρωσής της

Συμπερασματικά, αυτό που λείπει από την καθημερινότητα είναι η υποψία. Όταν ένα ζευγάρι συζεί, από ένα σημείο και μετά χάνεται ο αυθορμητισμός, δεν υπάρχει πια τίποτα άξιο εξερεύνησης ή ανακάλυψης και τα μικρά ελαττώματα που ίσως κάποτε φάνταζαν χαριτωμένα μπαίνουν αργά αλλά σταθερά στη σφαίρα του εκνευριστικού. Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα, λέει ο λαός. Η άποψή μου είναι πως η συνεχής τριβή σκοτώνει τον έρωτα. Η ρουτίνα και η σιγουριά του κεκτημένου. Όταν κατακτάς κάτι σε τέτοιον ολοκληρωτικό μάλιστα βαθμό, υπάρχει ένα εύλογο χρονικό διάστημα στο οποίο δρέπεις τις δάφνες σου. Με το πέρας αυτού του χρονικού διαστήματος (που φυσικά ποικίλει ανά περίπτωση και σύμφωνα με τους χαρακτήρες) ο κάθε πολεμιστής – πολεμίστρια, είναι φυσικό και επόμενο να αναζητήσει νέα εδάφη προς ανακάλυψη και κατάκτηση. Εδάφη απάτητα, από τον ίδιο τουλάχιστον, άγνωστα και μη κεκτημένα. Μάλιστα όσο πιο σθεναρή αντίσταση φέρουν οι γηγενείς, τόσο πιο ερεθιστική είναι η υποψία της κατάκτησης.

Ανατρέχοντας στις «5 Διαλέξεις για την Ψυχανάλυση» του Σ. Φρόυντ, θα δούμε πως μας λέει εν ολίγοις πως τίποτα και κανείς δεν είναι δικός μας, άσχετα αν το δηλώνει ή το αποδέχεται χωρίς να του ασκηθεί κάποια μορφή ψυχολογικής βίας. Αργά ή γρήγορα θα έρθει η ώρα της «επανάστασης», κατά την οποία το άτομο θα διαλαλήσει με ποικίλους τρόπους πως δεν ανήκει σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό του. Οι δηλώσεις δηλαδή του τύπου «είμαι δικιά σου ζουζουνάκι μου», «είμαι δικός σου τουλουμπίτσα μου», «είσαι δικός μου μπούμπη μου», «είσαι δικιά μου ζαργάνα» μου, είναι αν μη τι άλλο άτοπες, και φυσικά εμπρηστικές για το μέλλον μιας πολλά υποσχόμενης σχέσης.

Ο συνδυασμός βέβαια των παραπάνω κτητικών δηλώσεων με άπλυτες κάλτσες, αξύριστα πόδια ή μασχάλες, με ροχαλητά και με καμένες μπριζόλες είναι το τελειωτικό χτύπημα. Κάποιο πουλάκι θα πετάξει. Κι αν δεν πετάξει σίγουρα θα κάνει μια προσπάθεια ή θα πάρει μια γεύση πτήσης. Μπορεί να πετάξει μια φορά, να γευτεί την ελευθερία που χαρίζει ο άνεμος στα φτερά του και να γυρίσει πάλι πίσω στη φωλιά του. Μπορεί όμως να εθιστεί σ’αυτή την υποψία ελευθερίας και να επιχειρεί συχνά πυκνά χαμηλές πτήσεις. Από την άλλη, μπορεί να ακούσει κατά λάθος το γνωστό τραγούδι «θα ζήσω ελεύθερο πουλί» και να το κάνει ύμνο. Πόσοι και πόσοι δεν έχουν σιγοτραγουδήσει άραγε το άσμα αυτό όπου και αν το έχουν ακούσει? Κι αν παρατηρήσετε, οι περισσότεροι επίδοξοι τραγουδιστές, βγάζουν μια ιδιαίτερη θέρμη και πάθος, που συνδυάζονται με τις ανάλογες κινήσεις χάριν της ενδεδειγμένης σκηνικής παρουσίας που οι ίδιοι οι στίχοι επιβάλλουν.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις μου στάθηκε η Συνοδοιπόρος, με μια ανάρτηση που αξίζει να τη διαβάσετε.

24 σχόλια:

Συνοδοιπορος είπε...

Περί το τέλος του κειμένου σου άρχισα να σκέφτομαι τη Σιμόν Σινιορέ και τον Ζαν Πολ Σαρτρ, που είχαν τη σπάνια σοφία να κρατήσουν τον έρωτά τους μακριά από τη φθορά της συμβίωσης.
Κάθε φορά που τους θυμάμαι, αναρωτιέμαι, πόση αυτοπεποίθηση και πόσο πάθος για ανεξαρτησία χρειάζεται κανείς για να δεχτεί και να διατηρήσει μια τέτοια σχέση.

Polykarpos είπε...

Δύσολο πράγμα η μακρόχρονη σχέση.
Θέλει επινοητικότητα και φαντασί αγια να κρατιέται...

Raven είπε...

Το πρώτο πράγμα που λέω όταν ακούω τέτοιου είδους δηλώσεις είναι: "Μην μου δείχνεις ότι είσαι δεδομένος".

Λογικό δεν είναι σε εκείνο το σημείο να χάνεις το ενδιαφέρον σου; Ξέρεις ότι δεν υπάρχει ανάγκη να προσπαθήσεις για τίποτα... Είναι δικός σου ΟΤΙ και αν κάνεις.

Αυτό ισχύει κατά βάση σε άτομα που είναι ανασφαλή. Λένε αυτή την φράση, επειδή θέλουν να την ακούσουν κιόλας.

Έχω, είχα και θα έχω μεγάλο θέμα με τον γάμο και την συμβίωση. Όχι επειδή θα είναι κάτι μόνιμο. Αλλά επειδή φοβάμαι αυτές τις καταστάσεις. Θα παντρευτώ αν και όταν βρεθεί κάποιος που θα ανακαλύπτω πράγματα για εκείνον και εκείνος για εμένα, μέχρι τα 90 μας!

Όσο ουτοπικό και αν ακούγεται αυτό. Από το να είμαστε δυστυχισμένοι; Καλύτερο δεν είναι;

Πολύ ωραία ανάρτηση!

Φιλιά

γυάλινο δάκρυ είπε...

Τίποτα και κανένας δεν είναι δεδομένα. Ακόμα και αν έτσι νομίζουμε ή θέλουμε να νομίζουμε. Το κακό είναι η ρουτίνα, όταν νιώθεις πλέον πως δεν έχεις να πεις κάτι άλλο, δεν έχεις να μάθεις και να κάνεις κάτι άλλο και προβλέπεις τα πάντα με ακρίβεια..

Λευκή είπε...

Συνοδοιπόρε,

αυτό το είδος σχέσης θέλει πολλά κότσια. Είμαι από τους ανθρώπους που όταν ερωτεύομαι θέλω αποκλειστικότητα, προσοχή και ολοκληρωτισμό. Προσφέρω το ίδιο σε αντάλλαγμα. Αλλά η εμπειρία μου έχει δείξει πως όσο πιο πολύ συμβαίνει αυτό, τόσο πιο γρήγορα έρχεται ο κορεσμός.
Και ειδικά όταν κάποιος βρίσκεται μέσα σε ένα γάμο όπου η κοινή συμβίωση, τα καθημερινά θέματα και η συνεχής τριβή παίρνουν το πάνω χέρι, είναι φυσικό και επόμενο να νιώσει εγκλωβισμένος. Σίγουρα κάπου εκεί ανάμεσα στη ρουτίνα και τον καλώς εννοούμενο εγωισμό θα ψάξει να βρει τον εαυτό του.

Λευκή είπε...

Πολύκαρπε,

αυτό θα ήταν το ιδανικό. Να διευκρινήσω κάτι. Δεν εννοώ πως μετά από το πέρασμα αυτού του "εύλογου χρονικού διαστήματος" που έγραψα, σταματάς να αγαπάς ή να σέβεσαι τον/την σύντροφό σου. Αλλά σταματάς να τον βλέπεις με την ίδια αρχική λαχτάρα. Αυτό όμως θα οδηγήσει είτε στην αναζήτηση κάποιας άλλης "λαχτάρας", είτε στην παραίτηση - αποχώρηση, είτε σε ένα άλλο επίπεδο στη σχέση αυτή. Το επίπεδο αυτό είναι φαντάζομαι η σύμπνοια και η ομόνοια, με βάση την κατανόηση των θεμάτων αυτό. Η κοινή συμπόρευση τότε θα είναι αν μη τι άλλο δεδομένη.
Εγώ πάντως δεν το κατάφερα.

Λευκή είπε...

Raven,

συμφωνώ πως είναι θέμα ανασφάλειας. Άλλωστε τείνουμε συνεχώς να καθορίζουμε τους εαυτούς μας με βάση άλλους. Δηλαδή μας συστήνει κάποιος σε έναν άλλο λέγοντας "από'δω η γυναίκα μου" ή "να σας συστήσω τον αγαπημένο μου". Το χειρότερο δε είναι όταν αυτοσυστηνόμαστε "είμαι η Λευκή, η γυναίκα του Κίτσου". Γιατί όμως κάνουμε αυτό? Γιατί δεν λέμε πχ "γειά σας, είμαι η Λευκή, και μου αρέσουν τα μανταρίνια"?? Κι αυτό είναι κάτι που δείχνει ένα στοιχείο του χαρακτήρα μου, λέω πως είμαι αυτή που είμαι και μου αρέσουν τα μανταρίνια, και όχι πως είμαι κτήμα αλλουνού.
Οι μακροχρόνιες σχέσεις, είτε είναι εντός γάμου είτε εκτός, μπαίνουν δυστυχώς σ'αυτό το παιχνίδι.
Να το πάρεις βρε το αγόρι, μην το παιδεύεις! Και μετά βλέπουμε...
:)

Λευκή είπε...

Δάκρυ μου,

Ναι αυτό ακριβώς. Η ρουτίνα. Που ξέρεις κάθε πιθανή απάντηση στην ερώτησή σου και στο τέλος βαριέσαι να κάνεις κιόλας την ερώτηση.
Χαμένος κόπος, αναμενόμενα όλα.

dreamer-angel είπε...

Γι αυτό εγώ με τον άντρα μου είμαστε 5 μέρες Αθήνα 5 μέρες Χανιά!!!Χω χω χω
Τον περιμένω αύριο και από Μάιο φεύγω εγώ για λίγο!!!
Χα χα χα

dreamer-angel είπε...

Φυσικά και αστειεύομαι!!!Οχι ότι δεν φεύγουμε χώρια διακοπούλες αλλά δεν το κάνουμε για να φρεσκάρουμε τη σχέση αλλά λόγω δουλειάς!!!μην ξεχνάς ότι εμείς δουλεύουμε και μαζί!!!Σκέτη φρίκη είναι αλλά δεν το κάνω θέμα!
Πάντως αυτές οι mini διακοπές μας έχουν χαλαρώσει και ανανεώσει!Τώρα αν αρχίσω να βρίσκω στα σύρματα της Δεη δεν ξέρω τι θα κάνω!!!Αλλά αν είναι να στην κάνει, είναι ανάγκη να πάει στα Χανιά που είναι κλειστή κοινωνία;Δεν στην κάνει και στην Αθήνα άμα θέλει;
Φιλιά πολλά καλή μου!
Φιλιά πολλάααααααα

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Well,nobody's perfect!!
Eγώ πάλι πιστεύω πώς πρέπει νά ζείς τη κάθε στιγμή μέ τον άνθρωπό σου σα νάναι η πρώτη φορά πού συναντιέσαι μαζί του!!
Δύσκολο;Ναί,μά όχι ακατόρθωτο!
Όσο για το γάμο αυτό είναι το τυπικό μέρος της υπόθεσης Έρωτας,στο κάτω κάτω την σημερινή εποχή ποιός δίνει σημασία σέ τέτοιες τυπικούρες περί γάμου ή συμβίωσης;Γιά τη φουκαριάρα τη μάνα μας θά τον κάνουμε!!(τον γάμο!)
Έχω παραδείγματα ζευγαριών μετά από γάμο 20 και 30 χρόνια,νά κοιτάζει ο ένας τον άλλον και νά νιώθεις τον έρωτά τους,μέ τις ματιές τους νά καταλαβαίνεις ότι ό ένας είναι η συνέχεια του άλλου,όσα χρόνια κι άν πέρασαν νιώθουν ΄σαν νά ερωτεύθηκαν μόλις τώρα!
Καλή και η ανεξαρτησία,όμως τα χρόνια περνούν και αισθάνεσαι ότι δέν έκανες τίποτε στη ζωή σου,τρανό παράδειγμα ο αδελφός του πατέρα μου,53 σήμερα,άλλαζε συντρόφους σαν τα πουκάμισα και τώρα;Νά μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω μού έλεγε πρίν μέρες,νά διορθώσω μαλακίες μιάς ολόκληρης ζωής!!Τόσο μετανιωμένος είσαι από τη ζωή σου,του έλεγα.Όχι,έζησα καλά και δέν έχω παράπονα από τη ζωή μου,μαλακισμένες επιλογές έκανα,μού απάντησε χωρίς νά εξηγήσει περισσότερα,ίσως κάποια άλλη φορά!
Αυτός είναι το άλλο άκρο βέβαια,δέν παύει όμως νά αντιπροσωπεύει ένα σημαντικό κομάτι συνανθρώπων μας.
Τέλος πάντων όλα στο μυαλό μας είναι,εμείς αποφασίζουμε,εμείς αναλαμβάνουμε και τις συνέπειες των πράξεών μας!
Πολλά πολλά φιλιά Λευκούλαμ.

Πέτσες © είπε...

Έχεις δίκιο σε όλα...
Να σε πώ και κάτι????
Ειδικά σε αυτή τη χώρα που σε περιορίζουν να κάνεις ταξίδια και γενικά καινούργια πραματα...
Πως γίνεται αυτό???
Με τη δουλεία και με το οτι συνήθως στις ελληνικές οικογένειες δε παίζουν γκαφρα!!!Οπότε???
Όλοι οι νέοι τη πατάνε γιατι πάντα εξαρτιώνται και γενικά δεν έχουν υποχρεώσεις, οπότε όλα είναι μέλι γάλα -ούτε γκρίνιες -ούτε τίποτα....
Και τέλος, ενώ πολύ θέλουν να χωρίσουν απο νωρίς, σκέφτονται οτι δε θα μπορέσουν ξανα βρούνε κάτι τόσο τεριαστό μετά ...ΜΥΘΟΣ....Η ζωή είναι μεγάλη !!!Θα ξανά έρθει και θα ξανα έρθει το κατάλληλο για σένα ....Οπότε οχι βιασυνες ...
φιλούρες και καλημέρα!!!

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Άϊντε κορίτσι μου,έχουμε νέο παιχνιδάκι!!

gaziara είπε...

Καλησπέρα. Ενδιαφέρουσα ανάρτηση. Αλλά θα διαφωνήσω ολίγον με τους προηγούμενους. Νομίζω πως το θέμα εδώ δεν είναι το κεράτωμα. Άλλωστε τη σήμερον ημέρα ένα ψιλοκερατάκι είναι το λιγότερο "κακό" που μπορεί να κάνει κανείς σε μια σχέση.
Το θέμα εδώ πέρα είναι η ατομικότητα και η ανεξαρτησία και κατά πόσο αυτές μπορούν να διατηρηθούν μέσα στα πλαίσια μιας συμβατικής σχέσης, χωρίς να φτάσει κάποιο από τα μέλη στο "απονενοημένο διάβημα" (που είναι το κεράτωμα), αλλά και να έχει μια όμορφη και ζεστή σχέση με τα όλα της.
Η απάντηση είναι μάλλον θέμα μόρφωσης και κατανόησης των ατομικών ελευθεριών. Η χρυσή τομή πρέπει να είναι το σημείο εκείνο που τελειώνει ο εαυτός μας και αρχίζει ο εαυτός του άλλου. Το σημείο αυτό είναι συνεχόμενο και δεν μπορεί παρά να είναι διακριτά χαρακτηρισμένο. Αλλά πρέπει να είναι κατανοητό και κοινά αποδεκτό από όλα τα μέρη.
Δεν ξέρω αν γίνομαι κατανοητή, αλλά μόνο έτσι μπορώ να το προσδιορίσω.

Λευκή είπε...

dreamer,

να λοιπόν που έχουμε μια Σιμόν Σινιορέ και έναν Ζαν Πολ Σαρτρ στην παρέα μας.
Δεν ήθελα να πω όμως πως για να νιώσει εγκλωβισμένος ή ρουτινιασμένος κάποιος σε μια σχέση, πρέπει αναγκαστικά να περνάει πολύ χρόνο με τον άλλο. Ίσα ίσα, είναι θέμα χαρακτήσρων. Μπορεί να περνάς ελάχιστο χρόνο, αλλά η παράδοσή σου να είναι τόσο οικειοθελής και ολοκληρωτική ή ο χαρακτήρας του να σε επισκιάζει/διαφεντεύει τόσο που να μην το αντέχεις. Από την άλλη, μπορεί να περνάς΄πολύ χρόνο με τον άντρα σου λόγω δουλειάς και να αισθάνεσαι ελεύθερο πουλάκι. Όλα αυτά είναι έννοιες σχετικές και υποκειμενικές και τα όριά τους διαφέρουν ανάλογα με χαρακτήρες και προσωπικότητες. Υπάρχει ένα τραγούδι που λέει "εσύ εκεί, κι ο έρωτάς σου διαταγή και τελεσίγραφο"...

Λευκή είπε...

Νάντια,

όλα αυτά που λες είναι μέσα στο παιχνίδι της ζωής. Επιλογές που κάνουμε και αναγκαστικά λουζόμαστε τις συνέπειες των πράξεών μας.
Από την άλλη, όταν είσαι σε μια σχέση (είτε είναι στα όρια του γάμου είτε όχι), αυτά που περιγράφω συμβαίνουν. Είναι πολύ σπάνια τα ζευγάρια που θα δηλώσουν χωρίς φόβο και πάθος πως μετά από χ χρόνια αγαπούν και επιθυμούν με την ίδια αρχική λαχτάρα τον/την σύντροφό τους, και πως συνεχίζουν να νιώθουν ελεύθεροι και χωρίς ίχνος καταπίεσης και χωρίς να καταπιέζουν κιόλας τον άλλο! Α, και χωρίς να έχουν δοκιμάσει κάποια άλλη "κανάρα" στην διάρκεια...

Λευκή είπε...

Πέτσες,

Συμφωνώ απόλυτα σ'αυτό! Πιστεύω πως ποτέ δεν είναι αργά και πως όλοι οι άνθρωποι δικαιούνται αν μη τι άλλο να λάβουν μέρος στο κυνήγι για την ευτυχία.
Ο λάκος όμως σ'αυτή τη φάβα είναι όταν έχουν κάνει καμιά 2-3-4 παιδιά και μπαίνουν στο δίλημμα αν θα θυσιάσουν την προσωπική τους ευτυχία εις βάρος των παιδιών ή όχι.

Λευκή είπε...

gaziara,

επειδή το σημείο αυτό που λες είναι το πιο σημαντικό απ'όλα, και δεν θα μπορούσα να το πω καλύτερα, αποφάσισα να το ζωγραφίσω!
-------=======-----------

χμμμμ????

Συνοδοιπόρος είπε...

Το ερώτημα ήταν πάντα πόσα ξέρουμε αληθινά για το σύντροφό μας. Ή καλύτερα τι ξέρουμε γι' αυτόν.
Πιο πάνω η Raven λέει ότι θέλει να ανακαλύπτει πράγματα για το σύντροφό της κι αυτός για εκείνη, μέχρι τα 90 τους. Μα αυτό, δεν είναι θέμα να σου κάτσει ή να έχει κανείς την τύχη να το βρει. Αυτό είναι δεδομένο ότι μπορεί να το έχει κανείς, αλλά μόνο όταν έχει καταλάβει ότι ο απέναντί μας είναι ένας ωκεανός δεδομένων. Ο καθένας από εμάς είναι ένα σύμπαν. Δεν φτάνει μια ζωή, ούτε για να μάθουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Πόσο μάλλον να μάθουμε έναν άλλο άνθρωπο.

Η επιλογή μας στο ποιος άνθρωπος θα γίνει ταίρι μας, βασίζεται συνειδητά ή ασυνείδητα σε ορισμένα μόνο δεδομένα. Είναι συνήθως το γενικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτός κινείται και όπου νιώθουμε ότι έχουμε να μοιραστούμε εμπειρίες μαζί του, είτε λόγω της διαφορετικότητας είτε λόγω της ομοιότητάς μας, είτε λόγω του αποτελέσματος που παράγει ο συνδυασμός των δύο. Αργότερα αρχίζει η πραγματική και ουσιαστική γνωριμία, η οποία θα αποκαλύψει αν ο ρυθμός ανάπτυξης των δύο συμπίπτει σε βαθμό που να μπορεί να κρατήσει το ενδιαφέρον και των δύο για συντήρηση της σχέσης.

Όταν μια σχέση χαλάει, για μένα, καλώς χαλάει. Σημαίνει ότι έδωσε ό,τι είχε να δώσει.
Ωστόσο, για εκείνους που εύκολα βαριούνται ή νομίζουν ότι έμαθαν ό,τι είχαν να μάθουν και ψάχνουν διαρκώς για νέες εμπειρίες, έχω να πω ότι για μένα είναι σαφές ότι δεν έχουν καμία πρόθεση να μάθουν ούτε τον εαυτό τους ούτε τον απέναντί τους.
Χάνουν έτσι την ευκαιρία να αναπτυχθούν μέσα από τη συντροφικότητα και ουσιαστικά ακολουθούν μοναχικό δρόμο. Δεν λέω ότι αυτό είναι κακό ή καλό, απλώς έτσι είναι.

Τα πορίσματα που βγάζουμε ο ένας για τον άλλο είναι κυρίως επιφανειακά, γιατί ο τρόπος που κατά κανόνα ακολουθείται από τους περισσότερους ανθρώπους για την εξαγωγή τους είναι η ανάλυση των εκδηλώσεων, δηλαδή ζητήματα συμπεριφοράς και όχι η ανάλυση των αιτιών τους και η προέλευσή τους.
Αλλά όταν δεν ξέρουμε τα κίνητρα πίσω από τις πράξεις, ουσιαστικά δεν ξέρουμε τίποτα.

Λευκή είπε...

Συνοδοιπόρε,

ήταν η σειρά σου να με στειλεις για χόρτα...;-)

Θα συμφωνήσω μ'αυτό που έγραψες, πως μας παίρνει μια ζωή να μάθουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, πόσο μάλλον κάποιον άλλο άνθρωπο. Δοκιμάζουμε συνεχώς τα όριά μας. Κι αυτό είναι πιο έντονο μέσα σε μια σχέση.
Λέω πως ξέρω πόσο μπορώ να ανεχθώ από το κάθε τι, αλλά έρχομαι στο σημείο που λέω "enough is enough" που λένε και στο χωριό μου.
Αυτές οι μικρές επαναστάσεις έχουν λόγο και αιτία. Έχουν βάση στην προσωπικότητά μας και σε διάφορα παρελθοντικά βιώματα τα οποία αν και πολλές φορές δεν τους δίνουμε σημασία, λειτουργούν καθοριστικά και υποσυνείδητα.
Για να χαλάσει μια σχέση σημαίνει πως κάτι δεν πάει καλά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Και καλά θα κάνουν όσοι νιώθουν κάποια μικρή ακίδα να την ψάχνουν και να την αφαιρούν. Αν δεν μπορούν να το κάνουν αυτό, ας ακολουθούν ξεχωριστούς δρόμους. "Η ζωή είναι μεγάλη, μην την κάνεις καρναβάλι". Αυτοί που ψάχνουν διαρκώς για καινούριες εμπειρίες έχουν επίσης πολλά θέματα να λύσουν, παρέα με κάποιον επαγγελματία ίσως. Το να προσπαθήσεις να υπάρξεις σε μια σχέση αλλά για χ λόγους να αποτύχεις, είναι μέσα στο παιχνίδι. Αρκεί να αποχωρήσεις αξιοπρεπώς και με το δυνατόν λιγότερο ψυχολογικό κόστος για όλα τα μέρη.

Ευρύνοος είπε...

Ωκεανός σκέψεων, λέξεων..
για ανάλυση του τίποτα..

μην βιαστείτε να με κρεμάσετε στην πλατεία του χωριού..

συμβόλαια δεν υπάρχουν δυστυχώς για την επιτυχία..
ξεκινούν δυό άνθρωποι για το ταξίδι της ευτυχίας..

ο δρόμος, γεμάτος λακούβες, χώματα, λάσπες, εμπόδια..
ο δρόμος γεμάτος όμορφα τοπία, πανέμορφα βουνά που σε περιμένουν να διαβείς..

μα το μόνο πρόβλημα είναι οτι τούτο το ΟΧΗΜΑ απαιτεί 2 οδηγούς..
οδηγούς που κουβαλάνε Βιώματα, Εμπειρίες, Χαρακτήρα, Απόψεις και τόσα άλλα..

συζητούμε για σχέση νομίζω..
λόγω οτι έχω αρκετά μπαγκάζια απο τέτοιο δρόμο, θεωρώ οτι όλα ανήκουν στην θεά Τύχη..
δεν υπάρχουν κανόνες, δέν υπάρχουν οδηγίες, δέν υπάρχει τίποτα..

οι 2 οδηγοί μας, πρέπει να έχουν το βλέμμα πάντα στο δρόμο και να κρατάνε το Οχημα σε καλή κατάσταση..
να ξεκουράζουν ο ένας τον άλλο σε περίπτωση κόπωσης και να Τύχει να έχουν Κοινές επιθυμίες, τουλάχιστον στο πώς βλέπουν την σχέση..

το τι κάνει καθένας στον ελεύθερο χρόνο τροχασμού, είναι καθαρά στην συνείδηση του..

σας κούρασα όμως και δεν έχω τέτοιο σκοπό..

χαιρετώ σας..

Λευκή είπε...

Ευρύνοε,

δεν συζυτάμε για το τίποτα. Αναλύουμε τα πάντα, όσα τουλάχιστον μας προβληματίζουν.
Και είναι σημαντική αυτή η ανάλυση γιατί ίσως προσφέρει σε κάποιους μια καλύτερη οπτική ή ίσως εξηγήσει σε κάποιους άλλους αντιδράσεις ή ίσως και πράξεις που έχουν κάνει οι ίδιοι ή έχουν υποστεί από τους εκάστοτε συντρόφους τους.
Το σημείο όμως είναι "ο ελεύθερος χρόνος τροχασμού". Που παρεξηγείται κατά πώς μας βολεύει. Δλδ εσύ μπορεί να τρέχεις στο λιβάδι σου πχ, χωρίς κακή πρόθεση, και η σύντροφός σου να υποθέτει πως αφού τρέχεις, θα κυνηγήσεις (και θα πιάσεις) κάποια αγελάδα.
;-)

Λευκή είπε...

*συζητάμε.
(φτου γμτ την βιασύνη μου)

zekia είπε...

βέβαια σε όλα τα πράγματα υπάρχει μια φθορά αλλά όλοι χρειαζόμαστε και ένα καταφύγιο. Καλή η περιπέτεια αλλά κάποια στιγμή κουράζεσαι, θες να ηρεμήσεις και να κατασταλάξεις.