Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Η αβάσταχτη βαρύτητα της αντικοινωνικότητας


Υπάρχει ένα σπίτι, κάπου σε ένα βουνό. Δεν υπάρχει ίχνος θάλασσας, αλλά εκεί ζει μια λίμνη γεμάτη ναϊάδες.
Εκεί υψωνόταν κάποτε και ο Μαλόκεδρος. Τώρα πια είναι μόνο η ονομασία μιας τοποθεσίας σε μια συνοικία του χωριού. Ο Μαλόκεδρος είναι ένα είδος κέδρου που μας έρχεται από τα αρχαία χρόνια και που μπορεί να βρεθεί ίσως ακόμα στα δάση μας. Παλιά, στο χωριό μας τα καλοκαίρια γινόντουσαν τα πιο όμορφα πάρτυ εκεί. Τα παιδιά μαζευόντουσαν, άναβαν φωτιές, μιλούσαν, γελούσαν, τραγουδούσαν, με κιθάρες και μπύρες Amstel.
Λίγο πιο κάτω από ΤΟ ΣΠΙΤΙ, είναι μια περιοχή ολόκληρη που αυτή την εποχή είναι κόκκινη! Μια κατηφορική πλαγιά γεμάτη φραουλιές. Οι πιο νόστιμες φράουλες που υπάρχουν στον κόσμο! Αλήθεια!
Το ξύλινο σκαλιστό μπαλκόνι έχει θέα στη Λίμνη και στην αριστερή πλευρά στην κόκκινη πλαγιά. Στη δεξιά πλευρά βλέπεις την εκκλησία του χωριού, τον Άγιο Γεώργιο. Πίσω από την κόκκινη πλαγιά είναι το νεκροταφείο. Έχει τα πιο λυγερά κυπαρίσσια.
Αν κάνεις να βγεις στο μπαλκόνι θα πρέπει να αρχίσεις να μοιράζεις "καλημέρες". Αν δεν το κάνεις, θα γίνει σούσουρο στο χωριό τύπου "α η κόρη του Τάδε δεν μας είπε καλημέρα" και μέχρι το απόγευμα ο Τάδε που δεν είναι καν στο χωριό, θα μάθει πως έχει μια κόρη ακοινώνητη!
Αν κάνεις και βγεις από το σπίτι, στα 30 μέτρα θα είναι το καφενείο των παιδικών σου φίλων. Που μόλις σε δουν θα παρατήσουν το μακιάτο του τουρίστα και θα τρέξουν να σου κάνουν έναν περιποιημένο ελληνικό και εννοείται πως θα μαζευτούν 10 άτομα άσχετοι να σου λένε το φλυτζάνι...κι ας μην το ξέρει κανείς!
Θα προχωρήσεις στους δρόμους...θα μυρίσεις τα γιασεμιά και τις μολόχες στα ξύλινα μπαλκόνια. Θα δεις χρώμματα κόκκινα.... Παλιούς τενεκέδες από τυρί που έχουν βάψει οι νοικοκυρές με κόκκινη λαδομπογιά και έχουν φυτέψει βασιλικούς και δυόσμους. Αν κάνει και τραβήξει ένα αεράκι, θα μυρίσεις την μυρωδιά της καστανιάς και των πεύκων. Τέτοιο καιρό υπάρχει και το άρωμα του καμένου ξύλου στο τζάκι. Διάχυτο. Ανακατεύεται με τη μυρωδιά των λουλουδιών και σε ξεμυαλίζει.
Αν βγεις βόλτα το απόγευμα, την ώρα που οι παππούδες κοιμούνται, οι ήχοι που θα ακούς μοιάζουν με μουσική. Θ'ακούσεις πουλιά μακριά στο δάσος, μια γάτα να τρέχει και να νιαουρίζει και το αεράκι...ακούγεται, αλήθεια!
Μπορείς να πας να χαϊδέψεις τα άλογα. Να κάνεις ιππασία στις όχθες της Λίμνης. Το άλογο, αν σε γνωρίζει σου μιλάει. Αλήθεια!

ΥΓ. Σ 'ευχαριστώ φίλε μου που μου θύμησες το χωριό μου :))
ΥΓ2. Αντιγόνη....θα σου γράψω. Αλήθεια!

16 σχόλια:

aKanonisti είπε...

Πολύ όμορφο....Αλήθεια!

Ευρύνοος είπε...

Δεν είναι να απορείς που άφησαν οι νέοι όλους τους τόπους που έσφυζαν απο ζωή και ομορφιά για τους δρόμους της Αθήνας ή άλλων πόλεων;

γιατί άραγε;
ένα γιατί, που δέν έχει ξεκάθαρη απάντηση..
ένα γιατί, που η απάντηση η πραγματική, βρίσκεται βαθιά κρυμμένη στα φύλλα της καρδιάς..

δήθεν για καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου.. χα..
ποιό δένδρο και ποιό ζώο θα μιλούσε στο κέντρο της Αθήνας και τί θα ομολογούσε ο άνεμος άραγε;

καλημέρα..

Ο ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ είπε...

Τα τουριστικά σου πάνε τελικά … Μας χάρισες μια όμορφη «ξενάγηση» στο παρελθών και το παρών ενός χωριού .. που θα μπορούσε να είναι το χωριό του κάθε Έλληνα. Έχω την τύχη να επισκέπτομαι τα δικά μου μέρη αρκετά συχνά.. και πάντα οι αναμνήσεις περασμένων μεγαλείων .. προσθέτουν μια μελαγχολία …στην κάθε στιγμή που περνάω στα σοκάκια .. και στα δάση με τα έλατα και τις καστανιές. Και ‘γω ακούω και μυρίζω … απολαμβάνω .. και απορώ πως οι άνθρωποι ξέχασαν ότι η ομορφιά και η ευτυχία βρίσκεται μπροστά τους .. σε αφθονία … αρκεί να ξέρουν πώς να την αγγίξουν. Όμορφη ανάρτηση … απουσίασα για αρκετό καιρό και τώρα σας βρίσκω όλους μεταλλαγμένους με τη καλή έννοια. Σειρά μου λοιπόν…

Λευκή είπε...

aKanonisti,

χαίρομαι που σου άρεσε, αλήθεια!

Λευκή είπε...

Ευρύνοε
καλησπέρα.

Είχα πρόσφατα μια συζήτηση γι'αυτό το θέμα... Λέγαμε πως οι γονείς μας κάναν τα πάντα για να φύγουν από τα χωριά τους για να προσφέρουν σ'εμάς μια καλύτερη ζωή. Εμείς από την άλλη μάθαμε, διαβάσαμε, είδαμε τον κόσμο και την ασχήμια του και θέλουμε να γυρίσουμε πίσω...στο απλό.
Επιστροφή εκεί που ξεκινούν όλα. Μου φαίνεται δίκαιο. Ακριβοδίκαιο μάλιστα.
:)

NANTIA-BAD RELIGION 7 είπε...

Καλησπέρα Λευκούλαμ,
Πολύ όμορφη η ανάρτησή σου.Εγω δυστυχώς δεν μπορώ να πω τίποτε για οτιδήποτε σχέση έχει με το χωριό,βλέπεις γεννήθηκα και μεγάλωσα σε αυτή τη τερατούπολη που λέγεται Αθήνα!Ελπίζω εκει που πάω να περάσω κι εγω στιγμές σαν κι αυτές που περιγράφεις.
Νάσαι καλά και καλό απόγευμα.

Λευκή είπε...

metallagmene,

μερικές φορές η μετάλλαξη δεν είναι ακριβώς μετάλλαξη. Παίρνει την έννοια της εξέλιξης. Στην περίπτωση αυτή της θετικής εξέλιξης.
Για να σε δούμε κι εσένα λοιπόν...άξιζε τον κόπο η απομάκρυνση?

dreamer-angel είπε...

Θα συμφωνήσω με τους από πάνω!!!Εχεις ένα υπέροχο χωριό!!!
Φιλιά πολλά

Λευκή είπε...

dreamer μου,

ξέρω....ευχαριστώ! Απλά ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την αίσθηση και να "βρεθώ" κι εγώ λιγάκι εκεί.
:)

Ευρύνοος είπε...

κι εμείς, εραστές του απλού και του ελάχιστου, παίρνουμε "δόσεις" απλότητας σε κάθε ευκαιρία..

δυστυχώς το "χωριό" μου είναι ένα υδροκέφαλο πλάσμα, που δημιουργήθηκε απο τον τυχοδιωκτισμό των α-νόητων..

γι αυτό ίσως θεωρώ εαυτόν, πολίτη του κόσμου και όχι ενός συγκεκριμένου τόπου..

γι αυτό με κάθε ευκαιρία "ταξιδεύω", "έτσι" η "αλλιώς"..

καλησπέρα..

Συνοδοιπορος είπε...

Τι να πρωτοθυμηθώ για σένα
όμορφο χωριό (δις)
που σε προίκισε η φύση
με νοικοκυριό (ξαναδις)

Αι να πάμι πίσου στου χουργιό... και να τρώμε τα άγια χώματά του
γιατί από δουλειά:
ψάξε ψάξε δεν θα τη βρεις

John Begood είπε...

Τι μου θύμισες τώρα!!
Μικ΄ρα παιδιά περιμέναμε με την αδελφή μου πως και πως να τελειώσει το σχολείο και να πάμε στο χωριό!
Όλη μέρα έξω,τρέξιμο,κυνηγητό κρυφτό περπάτημα και εξερεύνηση!!
Όμορφα και ανέμελα χρόνια της αθωότητας.
Σήμερα;Ψάχνουμε μέσα απο τις υποχρεώσεις και τα κυνηγητά της καθημερινότητας,μήπως ξεκλέψουμε λίγο χρόνο έστω ένα απόγευμα να πάμε λίγο πιό έξω,σέ όποιαδήποτε εξοχή,μήπως και μυρίσουν τα παιδιά μας την άνοιξη,να τρέξουν ανέμελα χωρίς προφυλάξεις μήπως και ξεπροβάλει απο τη γωνιά κάποιο αυτοκίνητο και τα χτυπήσει!
Αλήθεια,πόσο ηλίθιοι και ακταστροφείς είμαστε οι ίδιοι στη ζωή μας.
Νά είσαι καλά και πάντα να μας θυμίζεις ότι υπάρχει και αυτή η ζωή.

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΣΟΥ.ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ.

AETOS είπε...

Αλήθεια, μου αρέσει πού το χωριό σου... αλλά πιο πολύ, μου αρέσει το πώς τα λες.. Καλό σου βράδυ.

γυάλινο δάκρυ είπε...

Πολύ όμορφη η περιγραφή σου.. αλλά έχω κι εγώ το σύνδρομο της μεγαλούπολης!! Όταν βρίσκομαι σε εξοχή για πάνω από μερικές μέρες τρελαίνομαι από την ησυχία και την ερημιά!!
Πάντως αν εξαιρέσεις αυτό το "αν δεν πεις καλημέρα σε λένε αντικοινωνικό" όλα τα άλλα που περιγράφεις τα ζήλεψα!

zekia είπε...

όσο μεγαλώνω τόσο πιο τυχερή νιώθω που μεγάλωσα σε χωριό, όχι βέβαια τόσο ειδυλλιακό όσο αυτό που περιγράφεις, ένα απλό χωριό. Και μόνο η επαφή με τη φύση με κάνει άλλο άνθρωπο, σου δίνει άλλο περιεχόμενο και άλλη ουσία. Να σε καλά που μας ταξίδεψες