Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Τσεκούρι? Και άλλα...!



Καιρό είχα να γράψω για κανένα τσεκούρι. Όχι τπτ άλλο, αλλά θα νομίζεις πως δεν το'χω πια.
Έλα μου όμως που το'χω.
Άκου. Βλάκα.
Άκου και picture this.
Κοριτσάκι με 2 μακριές ξανθές κοτσίδες, κάθεται μουτρωμένο στην άκρη της αυλής. Τα'χει πάρει γιατί αυτή θέλει να πάει να παίξει μπάλα και η μάνα της την έχει ντύσει καρναβάλι (κοριτσίστικα) γιατί περιμένουν επισκέψεις. Η μικρή είναι αγοροκόριτσο αλλά η μάνα της επιμένει. Είναι τυπάκι που στο σχολείο όταν μπαίνει τερματοφύλακας έχει τέτοιο καλό σουτ που βάζει γκολ στο απέναντι τέρμα.
Κάθεται η πιτσιρίκα με τις καλοχτενισμένες της κοτσίδες, με το κίτρινο φουστανάκι όλο φραμπαλάδες και με κάτι λουστρινένια παπούτσια, με τα χέρια κάτω από το πηγούνι και τρελά νεύρα να σκέφτεται πώς θα το σκάσει να πάει στο γήπεδο που'χει ραντεβού να κατατροπώσει κάτι χαζοαγόρια.
Πλακώνουν οι επισκέψεις. Χαμογελάει συγκρατημένα μόλις βλέπει ένα άλλο κοριτσάκι, ντυμένο πανομοιότυπα και το ίδιο δυστυχισμένο. Και της έρχεται. Ιδέα! Ας εκμεταλευτώ το κοριτσάκι, πού ξες, μπορεί να μην είναι τόσο βλήτο όσο φαίνεται. Δε γαμείς!?!
Πάει λοιπόν με ένα χαμόγελο από το ένα αυτί στο άλλο (τέτοιο χαμόγελο ούτε η Κρεστ) στη μάνα της. "Μαμάκα να πάω με την Μαιρούλα μια βόλτα να δει το χωριο γιατί στην Αθήνα δεν έχουν χωριό???" Η μάνα της κάτι υποψιάζεται, αλλά θέλει να δείξει κυρία μπροστά στους ξένοι. "Να πάτε κοριτσάκια μου" και ρίχνοντας το πιο παγωμένο βλέμα της στην κόρη της συνεχίζει "Και προσοχή ε?"
Η δικιά μας χαμογελά χαιρέκακα αλλά λέει γλυκά "Ναι βρε μαμά".
Παίρνει τη δόλια Μαιρούλα από το χεράκι και την τραβολογάει διακριτικά μεν, σταθερά δε προς το γήπεδο του χωριού. Η Μαιρούλα ακολουθεί πειθήνια.
Εκεί βρίσκουν τα χαζοαγόρια που της πουλούσαν μαγκιές. Η μικρή μας δεν μασάει από κάτι τέτοια. Τους παίζει μια μπάλα απίστευτη, αλλά επειδή η Μαιρούλα δεν μπορεί να πάρει τα πόδια της χάνουν παταγωδώς. Η δικιά μας έχει γίνει τούρμπο και είναι έτοιμη να πλακώσει τη Μαιρούλα. Η Μαιρούλα μόλις βλέπει τα δύσκολα κάνει να φύγει. Η μικρή την κυνηγάει. Την προλαβαίνει στην είσοδο του νεκροταφείου που είναι δίπλα στο γήπεδο. Ιδέα!!!!
Το συζητάνε και φωνάζουν τα χαζοαγόρια. "Παιδιά ελάτε να δείτε κάτιιιιιιι".
Τα χαζοαγόρια πάνε φυσικά, γιατί είναι χαζά κι άμα η δικιά μας πει κάτι δεν λένε ποτέ όχι. Μαζεύονται όλοι μαζί και με πρώτη τη δικιά μας μπαίνουν στο οστεοφυλάκειο. "Άμα είστε άντρες ελάτε να παίξουμε με τα κεφάλια". Τα χαζοαγόρια τους πάει να, αλλά θέλουν να δείξουν στη μικρή πως έχουν αρχίδια. Μπορεί άλλωστε να είναι άγρια αλλά είναι και όμορφη η άτιμη. Την παρακολουθούν να ανοίγει τα μεταλλικά κουτιά και να βγάζει κεφάλια και κάτι μακρουλά που πρέπει να ήταν πόδια. Να τα στήνει στο πεζούλι και να τους κοιτάει προκλητικά "Λοιπόοοοον???? Ποιος θα πάει πρώτος?". Πάει ο πρώτος, ο γενναίος, πετάει το πόδι και πετυχαίνει το κεφάλι. Οι άλλοι που μέχρι εκείνη την ώρα κοιτάζουν, αρχίζουν να γουστάρουν. Και ξεκινάει ένα τρελό παιχνίδι, που φυσικά κερδίζει η δικιά μας, με την ανοχή των άλλων και επειδή είχε θέσει η ίδια τους όρους του παιχνιδιού.
Στο τέλος, παίξανε με τα κεφάλια μόνο. Ήταν βολικά γιατί βάζανε τα χέρια μέσα στις τρύπες και έτσι τα πετούσαν πιο μακριά.
Όταν περασε η ώρα... έπρεπε να συμμαζέψουν. Ποιο πόδι πάει με ποιο κεφάλι και σε ποιο κουτι?????
Μέχρι σήμερα, σ'εκείνο το χωριό, στο οστεοφυλάκιο γίνεται της Πόπης.
Φυσικά, δεν το έμαθε ποτέ κανείς.... μόνο εσείς!

ΥΓ. Ναι, αυτή η μικρή που βλέπετε τόσο δυστυχισμένη στη φωτογραφία επειδή της βάλανε φουστάνι...αυτή τα έκανε όλα.

30 σχόλια:

Συνοδοιπορος είπε...

Καλή φάση!
Εμένα πάντως, το άρρωστο μυαλό μου, διαβάζοντας αυτό το κείμενο, πήγε στα λείψανα του Βούδα που τα έφεραν, λέει, στην Ελλάδα για προσκύνημα.
Είσαι να πάμε τάχα για προσκυνήτριες και να αρπάξουμε τίποτα γοφούς μαζί με τις ωμοπλάτες να παίξουμε μπέηζμπολ με μπάλα το κρανίο;

Λευκή είπε...

Συνοδοιπόρε,

το κρανίο λέει!!! Το πιάνεις και είναι σαν μπάλα του μπόουλινγκ.
Πάμε να τονε προσκυνήσουμε, αμέ, γουστάρω!
Αφορισμούς δίνουν οι Βουδιστές ή είναι μόνο δικιά μας πατέντα?

Συνοδοιπορος είπε...

Δε με νοιάζει αν δίνουν αυτοί. Δίνω εγώ αφορισμούς, αυθαίρετα και τσαμπουκαλίδικα.
Το δούλεμα πάει σύννεφο. Όλο και χειρότερα, όλο και χειρότερα...
Ό,τι κόκκαλα σκορπίσατε με τους φίλους σου όταν ήσαστε παιδιά, τα έχουν μαζέψει κάθε τύπου μάγκες και μας τα σερβίρουν ως λείψανα του ενός και του άλλου. Είχαμε τα λείψανα των χριστιανών, τώρα έχουμε και τα αλλόθρησκα. Μάθανε πως γ.....ε, πλακώσανε κι οι γύφτοι!

γυάλινο δάκρυ είπε...

LOL!
-Μαμά, να παίξω με τον παππού;
-Ναι, αλλά όταν τελειώσεις βάλε τα κόκκαλα πίσω στην ντουλάπα!!!

MOLEMOU είπε...

MPORRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR KALA MORE TI EGRAPSE PALI BRADIATIKA NA BGEI KANAS PAPOUS KAI NA SE KINIGA STON UPNO 8ELEIS PAPAAAAAAAAAAAA-KALHMERA LEFKIM

Λευκή είπε...

Συνοδοιπόρε μου,
τι συνέβη? Τι δεν πήρα πρέφα? Διατί τραβάς τις κοτσίδες σου????
Να δεις που κάτι είπανε στην τηλεόραση και μου την συγχίσανε.
Γμτ.
Fuck'em κούκλα μου... ;-)
Εδώ ακόμα πουλάνε τίμιο ξύλο.
Σε πολύ προσιτή τιμή.

Λευκή είπε...

γυάλινο δάκρυ,

χαχαχα έτσι ακριβώς!!!
Βασικά ευτυχώς ο δικός μου ο παππούς ζούσε τότε και τώρα ξέρουμε πού τον έχουμε. Είπα και στη γιαγιά να κλειδώσει το κουτί καλού κακού.

Λευκή είπε...

Molemou,


Έλα ρε, μικρό παιδί ήμανε τότε, αφήκετέ με!
Τώρα δεν κάνω τέτοια, σοβάρεψα.
:P

Θανασης είπε...

ακριβως επειδη εισασταν μικρα παιδια δεν σας μαλωνω μπρρρρρρρρρρ παναγια μου? καλα που μου το ειπες να παω να κλειδωσω καλα τον πατερα μου μην τον βρω σε κανενα γηπεδο

Nikos.Lioliopoulos είπε...

Xa xa φοβερό παιχνίδι.Μπράβο.
Ευρηματικούς σας βρίσκω στο χωριό σας. Το γήπεδο δίπλα στο νεκροταφείο!

Λευκή είπε...

Θανάσης,

κλείδωσέ τον τον father γιατί τα παιδάκια έχουν φαντασία!!
Αθώα μεν, αλλά δεν ξέρεις καμιά φορά. Κρίμα δεν είναι μαζί του να βρεθεί και κάποιο χέρι/πόδι κανενός γείτονα? Και σκέψου λέει να μην χωνευόντουσαν και να βρεθούνε "ανάμικτοι" στον αιώνα τον άπαντα.
χαχαχαχαχ
Αχ συγγνώμη, ξέρω πως είναι μακάβριο, αλλά μου φαίνεται πολύ αστείο.
:)
Θα πάω να εξομολογηθώ στον πιο sexy παπά που θα βρώ μπροστά μου.

Λευκή είπε...

Nikos.Lioliopoulos,

ναι, είμαι από advanced χωριό. Έτη φωτός μπροστά.
:P

Λευκή είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
dreamer-angel είπε...

Mετά απ αυτό εγώ θα ζητήσω να με κάψουν!Χα χα χα

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΩ ΠΩ ΤΙ ΣΚΑΡΦΙΣΤΗΚΕ Η ΜΙΚΡΗ;ΠΟΥ ΝΑ ΗΞΕΡΕ ΤΟ ΧΩΡΙΟ.ΧΕ ΧΕ!!!ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΑ.

Λευκή είπε...

dreamer,

lol!
Αλλά έχεις ένα κάποιο δίκιο...δε λέω!
:P

Λευκή είπε...

Skoutzako,


α κι αυτή η ιστορία είναι από τις πιο "light"...
Αυτή η συγκεκριμένη μικρή είχε κάνει μεγάλα επεισόδια κατά καιρούς.
Θα σας λέω πότε πότε καμιά τέτοια ιστορία, όχι τπτ άλλο, αλλά για να καταλάβετε κι εσείς με ποια έχετε να κάνετε!
;-)

bessy είπε...

ως καινουριο μελος ομολογω οτι εντυπωσιαστηκα.μπραβο Λευκη.πολυ ευρηματικο το bowling με τα κοκκαλα.
απορω που το σκαρφιστηκες.
και εγω θα συμφωνησω με την dreamer-angel θα ζητησω να με καψουν.ποτε δεν ξερεις τι μπορει να σου τυχει.......

Μάτα είπε...

Μεγάλο μούτρο η μικρή! Ελπίζω να μην της πέρασε τώρα που μεγάλωσε!

Φιλιά και καλό ΣΚ

homemade είπε...

α...συγνώμη την γιαγιά....την άφησαν.....

γειά σου λευκή με τα ωραία σου...
πολύ ωραίο νάσαικαλά

John Begood είπε...

Υπήρχε κάποτε κάποιος ο οποίος μετά απο ένα τραγικό συμβάν σε πολύ δικό του πρόσωπο,απέκτησε την κακή(;)συνήθεια τα βράδια να πηδάει τη μάντρα του νεκροταφείου,να κάθεται δίπλα στο τάφο,να μιλάει,να κλαίει,να τραγουδάει σε αυτό το πρόσωπο μέχρι το πρωί.Δεν τον έσκιαζε ο χώρος γιατί πολλές φορές τον πλησίασε ο θάνατος,τον ακούμπησε μα τον προσπέρασε,μέχρι τώρα.
Είχε γράψει και μιά κασέτα ολόκληρη με ένα μόνο τραγούδι και το έπαιζε κάθε βράδυ πάνω στον τάφο της!Ποιό τραγούδι,το I'm on fire!
Μπορεί και να την έχει ακόμα αυτή τη κασέτα.
Ψυχάκιας;Τρελός;Απελπισμένος;Κολημένος;
Μπορεί,τί σημασία έχει τώρα πιά....

Ανώνυμος είπε...

http://dreamer-angela.blogspot.com/2009/05/blog-post_08.html

Λευκή είπε...

Bessy,

καλώς μας ήρθες!
Εδώ είναι ολίγον ανορθόδοξα τα πράγματα όπως κατάλαβες, αλλά... είμαστε καλά παιδιά!

Κι εσύ στο κάψιμο ε?
Ρε πού είναι ο αναπτήρας μου?
:P

Λευκή είπε...

Μάτα,

βασικά είναι αδιόρθωτη η κατάσταση... αλλά πλέον δεν παίζει τόσο μακάβρια παιχνίδια με τα φιλαράκια της...
Από θέμα χαρακτήρα πάντως (θέλω να πιστεύω) το'χει ακόμα!
;-)

Λευκή είπε...

homemade,

:))

Εγώ ευχαριστώ που περνάς!
:)

Λευκή είπε...

Ανώνυμε...

το έχω δει σχεδόν από την πρώτη ώρα που το ανέβασε.
Κάποιες φορές, τα λόγια είναι φτώχεια, γι'αυτό και δεν σχολίασα.
Η τύπισα αυτή είναι.... άπαιχτη, και αν δεις την προηγούμενη ανάρτησή μου θα καταλάβεις τι εννοώ.

Υπάρχουν κάποια blogs που επισκέπτομαι καθημερινά. Άλλες φορές αφήνω σχόλια, άλλες όχι. Για δικούς μου λόγους.

Ο ΜΕΤΑΛΛΑΓΜΕΝΟΣ είπε...

Όταν πεθάνω θάφτε με
Στα κυπαρίσσια τα μεγάλα
Για να’ ρχεται η Λευκή
αμάν αμάαααν
Με το κρανίο μου να παίζει μπάλα…

Λευκή είπε...

Ωραία, δίνω έμπνευση και σε ρεμπέτικα.
Καλή φάση.
Θα το πω στον μπαμπά μου, θα γουστάρει πολύ...!

zekia είπε...

χαχχαααχα φοβερή ιστορία, αν σε ήξερα μικρή θα ήσουν η ηρωίδα μου! εμένα μου άρεσαν τα αγορίστικα παιχνίδια και να κάνω παρέα με αγόρια γενικώς αλλά δεν είχα καθόλου ταλέντο στα αθλήματα και στις σωματικές επιδόσεις γενικώς, και με διάλεγαν τελευταία όταν χώριζαν ομάδες. (Πρέπει να έχω σοβαρά ψυχολογικά τραύματα). Επομένως σε θαυμάζω!!!! Εύγε!

υγ. τα κόκαλα πρέπει να κάνουν ωραίο ήχο όταν χτυπάνε μεταξύ τους και όταν σπάνε..

Λευκή είπε...

zekia,

άσε παιδί βιολί ήμουν. Πρέπει όλα τα υπόλοιπα παιδάκια που έκανα παρέα να έχουν ψυχολογικά προβλήματα. Αλλά το περίεργο είναι πως ακόμα με μιλάνε... Τι να πεις???
Χαζοαγόρια! ;-)