Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Άρχων των αρχών


Αρχίζοντας, θα πρέπει να αποδεχτούμε αξιωματικά πως ο σκοπός κάθε αρχής είναι το τέλος. Αρχικά ένα νεογέννητο παιδί μοιάζει με καθαρό χαρτί. Ο πρωταρχικός του δάσκαλος - ο γονέας- μπορεί να πάρει το μολύβι της διδαχής και να γράψει ό,τι προαιρείται πάνω στο όμορφο, χαριτωμένο, λευκό του χαρτί. Μπορεί να κάνει καινούρια σχέδια, όμορφα και φωτεινά ή μπορεί να ακολουθήσει απλώς την πεπατημένη.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις σχέσεις. Το "μωρό" είναι η ίδια η σχέση και οι δάσκαλοι - το ζευγάρι- παραλαμβάνουν ένα ολόλευκο χαρτί έτοιμο προς μουντζούρωμα.
Στην αρχή, μόλις παίρνουμε στα χέρια μας ένα καινούριο τετράδιο, γεμάτο ομοιόμορφες λείες, λευκές, ανόθευτες, απείραχτες, καθαρές σελίδες στέκουμε και το θαυμάζουμε. Έχω αγοράσει πολλές φορές τέτοια όμορφα τετράδια που λυπάμαι να τα "λερώσω". Έχω κρατήσει μερικά εντελώς ανέγγιχτα.
Τα τετράδια όμως έχουν φτιαχτεί γι'αυτόν τον σκοπό. Για να λερωθούν. Από γραμμές, σχέδια, μουντζούρες, διορθώσεις, υπογραμμίσεις.
Ας ανοίξουμε ένα τέτοιο τετράδιο. (Ή μπορεί να πάρουμε ένα μωρό εναλλακτικά, ή ακόμα και ένα φρέσκο ζευγάρι). Ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος "τι όμορφο και καθαρό τετράδιο που έχω! Αμφιβάλλω αν έχει κανείς τόσο ωραίο τετραδιάκι σαν το δικό μου! Αχ τι γλυκούλι που είναι!". Παρά το ότι το αγοράσαμε-γεννήσαμε-δημιουργήσαμε, για να το κατακτήσουμε πραγματικά, να γίνει κτήμα μας, πρέπει να βάλουμε την προσωπική μας σφραγίδα. Θα του δείξουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Θα πάρουμε ένα στυλό με την κατάλληλη μύτη που κάνει τα γράμματά μας να φαντάζουν καταπληκτικά καθώς το σέρνουμε πάνω του. Και γίνεται η αρχή...
Γράφουμε, λέμε, υποσχόμαστε, γεμίζουμε το τετράδιο. Το φορτώνουμε με δικά μας θέλω, του επιβαλλόμαστε. Μπορεί γράφοντας να πέσει η καύτρα του τσιγάρου μας πάνω του και να καεί. Θα τη διώξουμε βέβαια, αλλά το κακό θα έχει γίνει. Θα περάσει κάποιος καιρός, αλλά το ενδιαφέρον μας θα φθίνει. Ίσως γιατί το ίδιο το τετράδιο, από ένα σημείο και μετά, αποκτά υπόσταση. Δεν είναι απλά κάτι όμορφο που βρήκαμε στον πάγκο του βιβλιοχαρτοπωλείου. Τώρα πλέον έχει τίτλο "Πρόχειρο", "Βασιλάκης", "Γιώργος + Μαρία = love for ever". Κάτι που έχει ξεκινήσει με έναν τρόπο συγκεκριμένο δεν μπορεί να αλλάζει κατά πώς μας βολεύει. Τώρα πλέον έχει όνομα, υπόσταση, χρήση, θέση. Τώρα έχει τη δυναμική να αποφασίσει μόνο του. Αυτό μας φοβίζει ίσως. Ίσως όμως φτάσαμε στο σημείο που βαρεθήκαμε. Βαριόμαστε να γράφουμε. Ας έχουμε φτάσει στη μέση, δεν πειράζει. Ίσως βρούμε κάποιο άλλο τετραδιάκι, πιο ενδιαφέρον. Καινούριο.
Η αρχή και η συνέχεια καθορίζονται από τις αρχές μας. Όποιες κι αν είναι όμως, είναι αδιάφορες όταν φτάνουμε στο σημείο να αποδεχτούμε πως πια είτε έχει παλιώσει, είτε έχει ενηλικιωθεί είτε το έχουμε βαρεθεί, έρχεται ο στόχος της ΑΡΧΗΣ! Που έχουμε ήδη αποδεχτεί εξ'ορισμού πως είναι ο ΤΕΛΟΣ.
Κάτι τόσο ελπιδοφόρο όπως μια αρχή, δεν είναι ειρωνικό να αποζητά και να οδεύει προς το τέλος? Δεν ησυχάζει ποτέ αν δεν έρθει αυτό.
Η αρχή που καθορίζει την αρχή είναι το τέλος.

:)

14 σχόλια:

Υάδα είπε...

Ξέρεις με τί δεν μπόρεσα ποτέ να πορευτώ; Με την ουσία του τέλους. Είτε αυτό είναι ένα ταξίδι, είτε η τελευταία σελίδα ενός τετραδίου, είτε κάτι διαφορετικό, άυλο και ανέγγιχτο.

Αν όπως γράφεις, βρούμε ένα άλλο τετραδιάκι πιο καθαρό, πιο εντυπωσιακό, τότε δεν ξέρω τί πρέπει να κάνουμε. Ποτέ δεν ήξερα. Ποτέ δε θέλησα να μάθω. Πορεύεσαι με κάτι επειδή το θέλεις, επειδή το αγαπάς. Και επειδή είμαι οπαδός του ποτέ και του πάντα ίσως θα βασανίζομαι.. για καιρό ακόμη..

Καλή σου μέρα :-))

dreamer-angel είπε...

Τι πίνεις και δε μας δινεις ρε κοπελιά!Τι είναι αυτά Κυριακάτικα!!! Χα χα χα χα

Flonsavardu είπε...

πολύ όμορφη μεταφορά! ειδικά της σχέσης με το τετράδιο, διότι παιδί δεν έχω και δεν μπορώ να συμπάσχω. νομίζω ωστόσο ότι σημαντικό είναι να αγαπάς αυτό που κάνεις. όπως και το να γράφεις κάποιο τετράδιο. κάποιο βιβλίο, οτιδήποτε. υπάρχουν οι άνθρωποι που βαριούνται εύκολα. αυτοί δεν θα γίνουν ποτέ συγγραφείς, θα γράφουν πάντοτε μικρά διηγήματα, ίσως να είναι και κακογραμμένα, ίσως να λένε συνεχώς τα ίδια και τα ίδια. και υπάρχουν οι άνθρωποι που βρίσκουν μια ιδέα, την αγαπούν, τελειώνουν το βιβλίο και μετά γράφουν και συνέχειες με τους ίδιους ήρωες. ε; πες καλέ δεν υπάρχουν;;; χιχι.

Συνοδοιπορος είπε...

Ο καθορισμός της σχέσης μεταξύ αρχής και τέλους είναι αυτό που φανερώνει τις αρχές μας με τις οποίες θα πορευτούμε από το ένα σημείο στο άλλο. Η ίδια η σχέση μας με την αρχή και το τέλος είναι που κάνει ενδιαφέρουσα ή αδιάφορη τη διαδρομή.
Έχουμε πάντα τη δυνατότητα να περιφρονήσουμε το καινούριο μας τετράδιο και τις προοπτικές που μας ανοίγει η ύπαρξή του, όπως επίσης μπορούμε να φορτωθούμε ένα ακόμα άχθος λόγω της αίσθησης βαρύτητας που μας δίνει. Μπορούμε ακόμα και να μετατρέψουμε τη χρησιμότητά του και να του δώσουμε έναν άλλο ρόλο.

Εκείνο που έχει αξία είναι, όχι μόνο να αντιλαμβανόμαστε την αξιωματική αρχή της αρχής και του τέλους, αλλά να τη συνειδητοποιούμε και να τη βιώνουμε καθημερινά. Τότε η διαδρομή μπορεί να αποτελεί ένα ακόμα παιχνίδι ανάμεσα σε τόσα και το τέλος μπορεί να μην φαντάζει σαν απειλή, αλλά σαν υπόσχεση, δεδομένου ότι όλες οι διαδρομές δεν είναι κατ' ανάγκην ευχάριστες.

Λευκή είπε...

Υάδα,

Καταλαβαίνω αυτό που λες, ότι δηλαδή δεν είναι εύκολο να αποδεχτεί κανείς την ουσία του τέλους. Αλλά το τέλος, ακριβώς επειδή είναι οριστικό και δεν έχει πισωγυρίσματα ούτε ψέυτικες υποσχέσεις, νομίζω πως πρέπει να το έχουμε σε μεγάλη υπόληψη. Μπορεί να είναι καταδικαστικό, αλλά είναι ξεκάθαρο. Στέκεται απέναντί σου κι όταν βρεις το θάρρος να το αποδεχτείς είναι αφοπλιστικά λυτρωτικό.

Τετραδιάκια καινούρια βρίσκουμε όλη την ώρα, έστω και ασυνείδητα.
Α! Το ποτέ και το πάντα! Έννοιες δύσκολες! Το τέλος μ'αρέσει γιατί δεν παίρνει άλλη εξήγηση πέρα από αυτό που λέει η ίδια η λέξη. Αλλά αυτές οι δύο είναι ύπουλες.

Καλό απόγευμα :))

Λευκή είπε...

dreamer,

μπα, έχω καιρό να πιω!
Απλά κάποιες σκέψεις ένα Κυριακάτικο ξημέρωμα, τίποτα συνταρακτικό.
Και για να το δώσω πιο μελωδικά...
μπες εδώ :))
http://www.youtube.com/watch?v=1JJSFzwhSAU&feature=related

Λευκή είπε...

Flon,

ωχ πονάει αυτό που είπες!
Ούτε κι εγώ έχω παιδί κυριολεκτικά. Αλλά έχω πολλά πολλά παιδάκια μεταφορικώς(κάποιους πίνακες, μια γάτα, κάτι προσπάθειες γραφής). Σκέφτομαι όμως πως για να έχω τόση λατρεία και τόση περηφάνεια για τα δικά μου τα "παιδιά", οι κανονικοί γονείς θα πρέπει να το νιώθουν αυτό εις την νιοστή.
Είναι σημαντικό φυσικά να αγαπάς αυτό που κάνεις, διαφορετικά θα το παρατήσεις. Αυτοί που βαριούνται είναι το μεγάλο θέμα!
Όσο για τους άλλους... υποθέτω πως υπάρχουν. Αλλά δεν μπορώ να το αποδείξω. Δεν μπορώ να δείξω κάποιον με το δάχτυλο, να αυτός είναι. Φαντάζομαι πως υπάρχουν, επειδή για όλα τα πράγματα υπάρχει ο αντίποδας, το γιν και το γιαν.
Αλλά...πόσα σήκουελ έχουν βγει τόσο καλά όσο η ΑΡΧΙΚΗ ταινεία?
Ε????ε????
χοχοχο :P

Λευκή είπε...

Συνοδοιπόρε,

Το περίεργο είναι πως δεν υπάρχει ακριβώς ελεύθερη βούληση όσο αφορά στις αρχές που διέπουν την πορεία και την συμπεριφορά μας στο διάστημα μεταξύ αρχής και τέλους. Ο λόγος είναι απλός, γιατί κάποιοι άλλοι έχουν ήδη χρησιμοποιήσει εμάς τους ίδιους σαν τετράδιο, οπότε έχουν αποτυπωθεί διάφορες ή και αδιάφορες αρχές. Φαύλος κύκλος. Ουσιαστικά είμαστε έρμαια των εννοιών και των καταστάσεων. Ποιος έχει το κουράγιο να ξεκινήσει από το μηδέν αγνοώντας τα πάντα? Με γομολάστιχα να σβήσεις κάτι σ'ένα τετράδιο, θα μείνουν κάποια σημάδια ανάγλυφα του μολυβιού πάνω στο χαρτί. Ακόμα και διορθωτικό να χρησιμοποιήσεις, δεν μπορείς να παραβλέψεις το γεγονός αυτό. Το "καλυπτικό" θα είναι πάντα εκεί, υποδηλώνοντας πως κάτι υπήρχε εκεί. Κάτι γράφτηκε πιο πριν.
Συνειδητά λοιπόν, πορευόμαστε. Με τις αρχές μας ως έχουν και όπως έχουν διαμορφωθεί από άλλους.

Συνοδοιπορος είπε...

Οι αρχές μας δεν είναι τραύματα για να έχουν δημιουργηθεί από άλλους, αν και για την εγκυρότητα αυτού του θεωρήματος θα μπορούσαμε να πούμε πολλά. Να έχουν επηρεαστεί ίσως, αλλά η ευθύνη για μια τέτοια άδεια βαραίνει εμάς. Δεν είμαστε για πάντα ανήλικα. Ο συνειδητός καθορισμός των αρχών μας είναι ακριβώς η ελεύθερη βούλησή μας.
Σαφώς υπάρχουν σημεία της διαδρομής μας από την αρχή μέχρι το τέλος, που δεν καθορίζονται ακριβώς ελεύθερα από εμάς, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να επηρεάσουν τις αρχές μας.
Σε κάθε περίπτωση είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι οι καταστάσεις, κάνουν τους κύκλους τους ολοκληρώνοντας την πορεία τους και τελειώνουν για να δώσουν τη θέση τους σε άλλες, νέες εμπειρίες. Είναι μια από τις δίκαιες διευθετήσεις της ζωής, που εν μέρει διορθώνει εκείνη την αδυναμία της να μας παραχωρήσει τον πλήρη έλεγχο της ζωής μας.
Γιατί, όπως είπα και προηγουμένως, για να εξετάσει κανείς σφαιρικά το ζήτημα της αρχής και του τέλους, πρέπει να λάβει υπόψη ότι δεν τελειώνουν μόνο τα ευχάριστα αλλά ευτυχώς τελειώνουν οπωσδήποτε και τα δυσάρεστα.

Λευκή είπε...

Βλέπεις το ποτήρι μισογεμάτο.
Εγώ από την άλλη, πιστεύω πως η δύναμη του υποσυνείδητου που περιέχει αρχές και ερεθίσματα που μας έχουν αποτυπωθεί από την παιδική μας ηλικία είναι πολύ μεγάλη. Πιστεύω πως δεν έχουμε ακριβώς ελεύθερη βούληση αλλά είμαστε εν ολίγοις δέσμιοι του υποσυνειδήτου. Δεν είναι θέμα φυσικά αυτό για να το χρησιμοποιούμε ως αιτιολογία ή διακιολογία για τις επιλογές μας. Εννοείται πως εμείς και μόνο εμείς έχουμε την ευθύνη των πράξεών μας.
Το πώς φερόμαστε σε ένα καθαρό τετράδιο είναι μεν αποκλειστικά δική μας επιλογή και ευθύνη, είναι όμως σαφώς επηρρεασμένο από χίλιους δυο παραλθοντικούς παράγοντες και γραψίματα που έχουν γίνει πάνω μας.

Λευκή είπε...

* παρελθοντικούς.

(γκρρρρρρ τσαντίζομαι τρελά όταν κάνω ορθογραφικά.)

Συνοδοιπορος είπε...

Έχεις κάνει και χειρότερα. Αυτή τη φορά πάντως, δεν ήταν ορθογραφικό το λάθος σου αλλά τυπογραφικό ;)
Εγώ, που δεν έχω καμία δικαιολογία, δεν τσαντίζομαι καθόλου όταν κάνω ορθογραφικά, γιατί ξέρω τους λόγους που τα κάνω και θεωρώ δικαίωμά μου να ξεφεύγω από το νόμο πού και πού.

Λευκή είπε...

Τι κακιά!!!!
:))))
:PP

珊珊李 είπε...

徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信社,徵信,徵信社,尋人,偵探,偵探社,徵才,私家偵探,徵信,徵信社,徵信公司,抓猴,出軌,背叛,婚姻,劈腿,感情,第三者,婚外情,一夜情,小老婆,外遇,商標,市場調查,公平交易法,抓姦,債務,債務協商,應收帳款,詐欺,離婚,監護權,法律諮詢,法律常識,離婚諮詢,錄音,找人,追蹤器,GPS,徵信,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信,徵信社,徵信公司,尋人,抓姦,外遇,徵信社,徵信,徵信社,尋人,偵探,偵探社,徵才,私家偵探,徵信,徵信社,徵信公司,抓猴,出軌,背叛,婚姻,劈腿