Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Πασιφανές προφανώς..


Κοιτώ γύρω μου και βλέπω συνεχώς τα ίδια αντικείμενα και τα ίδια πρόσωπα που πλέον έχουν αρχίσει μέσα στο μυαλό μου να μοιάζουν σαν αντικείμενα κι αυτά. Τοποθετώ τους ανθρώπους σε βάσεις - προθήκες ανάλογα με τις διανοητικές τους δυνατότητες που ακόμα και ένας κοινός νους μπορεί να διακρίνει.
Το τελευταίο τεστάκι που έκανα στους ανθρώπους - αντικείμενα που με περιβάλλουν είναι το τεστ "creme excellence No 6.1". Έβαψα τα μαλλιά μου σε πιο σκούρα απόχρωση και οι αντιδράσεις που πήρα ήταν ποικίλες. Αν είχα οποιεσδήποτε αμφιβολίες για το ποιον του καθενός, τώρα πλέον μπορώ να πω πως είμαι σίγουρη, 1000%, στανταρέ, πεθαμένα σίγουρη ότι περιτριγυρίζομαι από μαρούλια. Ή έστω ανθρώπους που το εγκεφαλογράφημά τους θα έδειχνε μια γραμμή παρόμοια με εκείνη ενός μαρουλιού. Δεν είναι μόνο τρυφερό, είναι και χαζό. Αν ήταν έξυπνο, δεν θα καθόταν να το κόψουν. Αλλά το θέμα μου δεν είναι το μαρούλι ως λαχανικό αλλά ως στάση ζωής.
"Αχ πόσο σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Και το ξανθό σου πήγαινε αλλά σε έδειχνε λίγο ... φτηνή".
Χμμμ... Και τώρα ακρίβυνα? Μέχρι προχτές έμοιαζα με τραγουδίστρια σε 18ης κατηγορίας μπουζουκτζίδικο? Κι αν ναι, γιατί δεν μου το λέγατε?
"Αχ πόσο σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Για να γίνεις πιο έξυπνη το έκανες?"
Ναι καλέ, το επόμενο βήμα για να ανέβω σε πόντους στην κλίμακα iq θα είναι να αφήσω τρίχα στο πόδι και τη μασχάλη.
"Αχ πόσο σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Αναδυκνείει τα μάτια σου!"
Δηλαδή τόσα χρόνια που χαράμιζα το ωραίο γαλάζιο μάτι για να έχω ξανθό μαλλί... δεν βρέθηκε καμιά ρουφιάνα φιλενάδα να μου το πει?
"Αχ καθόλου δεν σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Καλοκαίρι είναι έπρεπε να τα αφήσεις ανοιχτά, τον χειμώνα τα σκουραίνουν".
Ναι και επίσης τινάζουν τις βελέντζες και φτιάχνουν Χριστόψωμα.

Όταν βλέπω κάποιον να κάνει κάποια δραστική αλλαγή στην εξωτερική του εμφάνιση, το πρώτο που σκέφτομαι είναι αν του συνέβη κάτι ή αν έχει άγχος και ξέσπασε εκεί. Εγώ αυτό κάνω πάντα τουλάχιστον. Θα κόψω-βάψω νύχια και μαλλιά. Όσο πιο έντονο το άγχος τόσο πιο δραστική η αλλαγή. Πόσα κιλά μυαλό θέλει για να το σκεφτεί κανείς αυτό?

Και να που οι άνθρωποι - αντικείμενα γίνονται ανθρώπινα υποκείμενα.

4 σχόλια:

Ευρύνοος είπε...

Ποιός σε πείραξε πάλι ε;
εγώ λέω να κόψω τα αυτιά μου σάν ντόπερμαν.. θα δείχνω λίγο.. Σπόκ..

μα τα κακόμοιρα τα μαρούλια τί φταίνε.. σε λαχανόκηπους συχνάζεις;

άντε καληνύχτα..

zekia είπε...

είσαι λιγάκι αυστηρή νομίζω:) εκτός βέβαια και αν τα συγκεκριμένα άτομα σου την είχαν δώσει γενικώς και αυτή ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι

pandora είπε...

Καλύτερα στο κομμωτήριο παρά στον ψυχαναλυτή! Το έχω καρατσεκάρει αυτό.
Φιλάκια σοφιστικέ ex blonde!

Heliotypon είπε...

Δες το και αλλιώς: Η αλλαγή αρέσει συνήθως. Πόσες φορές δεν νοιώθουμε ότι είμαστε σε καινούργιο σπίτι μόνο και μόνο γιατί αλλάξαμε χρώματα στους τοίχους! 'Η αγοράζοντας ένα καινούριο ρούχο νοιώθουμε καλλίτερα! 'Ισως και να είναι γνήσιες οι αντιδράσεις των φίλων σου.