Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Μπήκε για τα καλά!


Το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά. Τις τελευταίες δύο μέρες έχω μια μεγάλη επιθυμία να πάω να αγοράσω σχολικά. Να ψάξω ανάμεσα στα τετράδια να διαλέξω σχέδια και ποιότητα χαρτιού, να ανακατέψω τα μολύβια στις μολυβοθήκες του βιβλιοπωλείου και να δοκιμάσω τα γράμματα που κάνουν όλων των ειδών τα στυλό. Και μετά να κουβαλήσω όλες τις σακούλες που θα έχω στο σπίτι, να αραδιάσω τα πάντα πάνω στο γραφείο μου (που δεν είναι ακριβώς γραφείο, λέγεται σεκρετέρ και το έχω πληρώσει όσο ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο:P) και να ταχτοποιώ με τις ώρες.

Το σεκρετέρ αυτό είναι πολύ ωραίο, χαίρομαι να ανοίγω τετράδια εκεί πάνω και να γράφω, να γράφω και να μην καταλαβαίνω πώς έχουν περάσει τόσες ώρες και γιατί το χέρι μου πονάει. Έχει πολλά συρτάρια, μερικά κρυφά κι έχω εκεί μέσα ό,τι θες! Άνετα ανοίγω ένα μικρό νηπιαγωγείο, τίποτα δεν θα λείψει στα πιτσιρίκια.

Συνήθως ξεκινάω την διαδικασία αυτή το απόγευμα, χωρίς να έχω ανάψει κάποιο φως. Μόνο με το φως που μπαίνει από το παράθυρο. Και όσο ο ήλιος βασιλεύει και δυσκολεύομαι να δω τι γράφω, τόσο πιο κοντά έρχομαι στο τετράδιο και στο γραφείο. Σκύβω και η μυρωδιά του χαρτιού και του ξύλου με ξεμυαλίζουν!!

Μου λείπουν πολύ αυτά τα απογεύματα, με τα τετράδια, τα στυλό και το γραφείο μου. Και η γάτα μου, κι αυτή μου λείπει. Εγώ καθόμουν στο γραφείο κι αυτή στα πόδια μου. Τι ζέστη!!! Ήταν σιάμ βλέπετε. Πολύ τρίχα! Αλλά και ζεστασιά. :))

Κι όταν είμαι σ'αυτή την χουχουλιάρικη διάθεση, ακούω αυτά! ;-)
Καλέέέέέ!!! Ξέχασα το password!!! Ντιπ χαζή! Λοιπόν γράψε leyki και ούτε γάτα ούτε ζημιά :P

8 σχόλια:

happypepper είπε...

Λοιπόν το ξύλο και το χαρτί είναι φετίχ! Απίστευτο φετίχ!
Σκεφτόμουν τις προάλλες ότι όσο δε με ενδιαφέρει καθόλου στη ζωή μου η Μερτσεντέ και το εξοχικό στη Μύκονο, άλλο τόσο θα ήθελα ένα study room σαν αυτό του Σέρλοκ Χόλμς με βιβλιοθήκη γύρω γύρω, τραπεζάκι στη μέση για τα μεγάλα λευκώματα που δε χωράνε στα ράφια, μπερζέρα (τύπος βαθιάς πολυθρόνας) με τραπεζάκι δίπλα και μπράντυ στο ποτήρι χειμωνιάτικο απόγευμα χωρίς κινητό. Το σεκρετέρ είναι ανάλογο. με μπόλικα συρταράκια να ομαδομοιήσω τους ψυχαναγκασμούς μου όλους "στη θέση τους".
Μέχρι τότε όμως έχω βρει κάτι μικρότερο, εξίσου ξύλινο, σχετικά όμορφα αντιδραστικό με κάτι συρταράκια σκέτο λουκουμάκι (μικρό, γλυκό και συναρπαστικά μεθυστικό).
Η Ηδονή του φετίχ...

Sad_Vampiress είπε...

Να γυριζα πισω στο σχολειο ξανα...

Κοντευω να παω να γραφτω σε ιεκ... τοσο μου λειπει η αισθηση με τα τετραδια τα στυλο και τα μολυβια...

Λευκή είπε...

happypepper,

Το ΟΝΕΙΡΟ, είναι ένα : Αναπαλαίωση του σπιτιού του παππού στο χωριό (970 μέτρα υψόμετρο). Η αναπαλαίωση θα περιλαμβάνει μια τεράστια τζαμαρία από άκρη σε άκρη για να έχω άπλετη θέα στη λίμνη, άκατέργαστη πέτρα στο τζάκι και σκούρα ξύλινα σκαλιστά ή μη έπιπλα. Στις άκρες μάλιστα της τζαμαρίας θα υπάρχουν κουρτινάκια φτιαγμένα με βελονάκι. Οι τοίχοι δε, θα καλύπτονται από την μεγαλύτερη βιβλιοθήκη και το σεκρετέρ θα είναι ακριβώς στο σημείο που πρέπει. Κάποια πράγματα ήδη υπάρχουν (όπως η ΤΕΛΕΙΑ μπερζέρα- αλήθεια πολύ χάρηκα που κάποιος άλλος εκτός από εμένα ξέρει τι είναι- και διάφορα άλλα).
Επίσης αυτόν τον καιρό έχω επιδοθεί στο αγώνισμα θέλω-να-βρω-τα-πιο-ΤΕΛΕΙΑ-μαξιλαράκια-του κόσμου, που πρέπει να είναι "κάπως". Όχι βιομηχανοποιημένα πανάκριβα και στυλάτα, αλλά "κάπως" κι αυτό το "κάπως" να τα κάνει πολύ ιδιαίτερα.
Πάλι ξεχάστηκα και είπα πολλά έ? :P

Λευκή είπε...

Sad_Vampiress,

το Ε.Α.Π. σου λέει κάτι? ;-)

happypepper είπε...

Καφέ θα κερνάς
μπαι δε λέικ;

Λευκή είπε...

Καλέ ναι. Ας κάνω εγώ τα υπόλοιπα και ό,τι θέτε...! ;-)

zekia είπε...

Τελικά πάνω εκεί που πάω να πιστέψω οτι είμαι περίεργη, διαβάζω κάτι τέτοια ποστ και αντιλαμβάνομαι οτι όλοι ίδιοι είμαστε.
Η δοκιμή των στυλό που γράφεις πάντα το όνομα σου ίσα με 20 φορές, το φως που αργεί να ανάψει γιατί είσαι πολύ απασχολημένος με το γραπτό σου, το αράδιασμα της νέας παρτίδας σχολικών.... όλοι τα ίδια κάνουμε!

Λευκή είπε...

zekia,

αυτό το έχω καταλάβει κι εγώ. Έχω πολλά κοινά με πολλούς εδώ γύρω και μ'αρέσει! Αν μη τι άλλο δεν αισθάνομαι "μόνη".
:))