Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Sex and the sea food


Αυτό το Σαββατοκύριακο στο αποκαλούμενο (από εμένα) "Αλκατράζ" ή αλλιώς νησί της Μυκόνου, ήχησε το κουδούνι του επισκεπτηρίου. "Ποιος να'ναι?" σκέφτηκα. Ποιος άλλος? Ο αγαπημένος μου ήρθε να με δει και αποφάσισε να με βγάλει έξω να δω και κανέναν άλλον άνθρωπο πέρα από τους "δεσμοφύλακες" και τους "συγκρατούμενούς" μου.

Η πονεμένη ιστορία του καφέ:

Day 1: Ξυπνάμε σαν όλους τους ανθρώπους του κόσμου όμορφα όμορφα και, σαν όλους τους ανθρώπους του κόσμου εγώ (αυτός όχι, γιατί είναι ανάποδος) θέλω να πιω μια κούπα γαλλικό καφέ. Ναι, το ομολογώ, έχω αυτή την περίεργη και αλλοπρόσαλη συνήθεια. Το λοιπόν, βρισκόμαστε σε ένα παραθαλάσσιο καφέ. Μια κοπελίτσα με νεύρα (πολλά) έρχεται να μας πάρει την παραγγελία. Με τα πολλά, φέρνει αυτά που ζητήσαμε (έναν γαλλικό καφέ και μια κρύα σοκολάτα). Ο καφές που λέτε ήταν "ριγμένος" σε μια κούπα. Στο πιατάκι είχε ένα φακελάκι ζάχαρη. Δεν είχε όμως κουταλάκι. Με το δάχτυλο θα τον ανακάτευα? Της ζητάω ένα κουταλάκι, με αγριοκοιτάει μια, και μου το φέρνει. Το κοιτάω κι εγώ και βλέπω πως αυτό είναι παμβρώμικο. Την φωνάζω και της ζητάω να μου φέρει ένα άλλο. Ειλικρινά, τα πήρε στο κρανίο. "Από το πλυντήριο είναι" μου πετάει και με ακόμα περισσότερα νεύρα μου φέρνει ένα άλλο εξίσου βρώμικο. Κοιταζόμαστε με τον αγαπημένο μου και δεν λέμε τίποτα. Για να πούμε την αλήθεια, δεν έπαιρνε συζήτηση η καθαριότητα, αλλά και η κοπελιά μας "είχε" άνετα και τους 2 οπότε δεν της είπαμε πως κι εμείς στα σπίτια μας έχουμε πλυντήρια πιάτων και γνωρίζουμε πώς βγαίνουν τα πιατικά από αυτά. Την λύση μας έδωσε το καλαμάκι που είχε στην σοκολάτα του και ανακατέψαμε τον καφέ, μόνο και μόνο για να το δοκιμάσω και να διαπιστώσω πως μυρίζει περίεργα. Τζίφος.

Day 2:

Ξυπνάμε σαν όλους τους ανθρώπους του κόσμου και όπως την προηγούμενη μέρα βρισκόμαστε σε ένα παραθαλάσσιο καφέ. Περιμένουμε κάμποσο, εμφανίζεται ο σερβιτόρος και του λέω με πολύ καθαρά ελληνικά "θα ήθελα έναν καφέ γαλλικό και μια σοκολάτα κρύα". "Φίλτρου δηλαδή?" ρωτάει. "Ναι" απαντάω. Περιμένουμε σαν καλά παιδιά αυτά που παραγγείλαμε και γινόμαστε μάρτυρες μιας μικρής μάχης. Μια κοπέλα που προφανώς έκανε διακοπές μόνη της είχε καθίσει σε ένα τραπέζι που είχε καρέκλες για 4 άτομα. Το μαγαζί είχε 3 παρέες όλο κι όλο να σημειώσω. Με το που έρχονται 4 άτομα μαζεμένα, ο σερβιτόρος πηγαίνει στην κοπέλα αυτή και της λέει να καθίσει κάπου αλλού για να καθίσουν οι 4 εκεί. Η κοπέλα όμως τα παίρνει και με το δίκιο της " με έχετε σηκώσει 4 φορές μέχρι τώρα για τον ίδιο λόγο, δεν υπάρχει περίπτωση να ξανασηκωθώ". Αυτό το πράγμα δεν το καταλαβαίνω, δηλαδή οι μόνοι δεν μετράνε? Πρέπει να είσαι μέλος σε ασκέρι για να σε προσέξουν? Τέλος πάντων, πίσω στα δικά μας. Έρχεται ο ρημαδοκαφές. Τον κοιτάζω (τον καφέ) και με κοιτάει κι αυτός. "Μα τι είν'τούτο?" διερωτάμαι. Ούτε γαλλικός ούτε φίλτρου ήταν πάντως. Κι εμείς στα σπίτια μας έχουμε καφετιέρες και ξέρουμε πώς βγαίνει ο καφές. Η σοκολάτα δε, έδινε μια εικόνα στόκου, γρανίτας και λαπαδιασμένου τραχανά. Τζίφος.

Day 2 (sequel): Αφού με τον καφέ δεν είδαμε χαϊρι, είπαμε να πάμε για φαγητό. Στο συγκεκριμένο εστιατόριο είχαμε ξαναπάει και ξέραμε τι να περιμένουμε. Πεντανόστιμο φαγητό, χαζό-σέρβις και γενικά αργόστροφο προσωπικό. Thats'ok, αυτό το ανεχόμαστε (το φαγητό είναι πεντανόστιμο ξαναλέω). Το μαγαζί με το που φτάσαμε ήταν άδειο. Εμείς και η γκαρσόνα δλδ. Και τα 30 τους τραπέζια ήταν άδεια. Προχωράω μπροστά και πάω καρφί να καθίσω σε ένα τραπέζι με 4 καρέκλες. Η γκαρσόνα έρχεται και μου λέει "καθίστε εδώ που είναι για 2". Δεν μιλάω. Κάθόμαστε στο τραπέζι για 2. "Δεν έχετε κανένα πλοίο να προλάβετε ε? Δεν βιάζεστε ε?" "Χμχμ" λέει ο αγαπημένος μου ο οποίος την ψυλιάστηκε την υπόθεση "όλο και κάτι έχουμε να προλάβουμε". Αν λέγαμε δεν έχουμε τίποτα, αυτή θα μας κρατούσε εκεί μέχρι τώρα, πάω στοίχημα. Παραγγέλνουμε λοιπόν και περιμένουμε. Είχε και ένα δροσερό αεράκι, άρχισαν (σιγά...σιγά...σιγά...) τα πιάτα να έρχονται, αφοσιωθήκαμε στο φαγητό και δεν πολυμιλούσαμε. Εν τω μεταξύ, στο τραπέζι που δεν με άφησε η άλλη να καθίσω πριν, είχαν έρθει κάτι κοπελίτσες. Τέσσερις. (Τις άφησε να καθίσουν). Αυτές δεν έβαζαν γλώσσα μέσα τους και αφού εμείς δεν μιλούσαμε, σαν καλή κουτσομπόλα έστησα αυτί. Και προβληματίστηκα με τους προβληματισμούς τους. "Ναι αλλά στο πρώτο επεισόδειο δεν έδειξε πώς γνωρίστηκε η Κάρι με την Σαμάνθα. Δείχνει πως γνωριζόντουσαν από παλιά αλλά δεν μας διευκρίνησε από πότε". "Εγώ νομίζω πως η Κάρι ήταν από χωρίο" "Ποιο χωριό?" "Κάπου λέει απο το Κάνσας" "Αααααα!!!!"

Προβληματίστηκα τόσο πολύ, που τις άκουγα και έτρωγα. Δεν σταμάτησα. Αυτές έλεγαν, εγώ έτρωγα. Αυτό το ριζότο με τα θαλασσινά το τσάκισα. Όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε ένιωθα πως έπρεπε να με σηκώσει γερανός, τόσο πολύ έφαγα.

12 σχόλια:

Flonsavardu είπε...

πωπωπω προβληματισμοί. αυτό που ανέχεσαι τέτοια συμπεριφορά από ανθρώπους στο ίδιο σου το νησί δεν το καταλαβαίνω!

Aunt Donna είπε...

...χαρα στην υπομονη σου! Μονοα υτο εχω αν σου πω καλη μου!

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

ΠΩ ΠΩ!!!ΕΙΔΕΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΑΡΚΕΤΟΙ;Η ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΟΜΩΣ ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ.ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΘΗΚΕΣ.ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ.

D.Angel είπε...

Μπράβο ρε Λευκή!Τέρας ψυχραιμίας!
Δεν ξέρω αν θα άντεχα!
Φιλιάααααααααααααααα

zekia είπε...

Έτσι είναι γλυκιά μου το gramour-ness, πρέπει να σε βλέπουν ως όρθιο 10εωρο στο μαγαζί, όχι ως άνθρωπο πελάτη. Στα μούτρα τους.

Λευκή είπε...

Flon,

μαρή συγκεντρώσου!!! Αν ήταν δικό μου το νησί θα το αποκαλούσα "Αλκατράζ"? Βρίσκομαι εδώ λόγω δουλειάς και μόνο, γι'αυτό με βλέπεις έτσι σαλταρισμένη!!!

Λευκή είπε...

Θεία,

ΠΡΕΠΕΙ να βρω τρόπο να σου δώσω τη συνταγή γι'αυτό το ριζότο. ΠΡΕΠΕΙ!

Λευκή είπε...

Σκρουτζάκο,

άστα να πάνε, μέχρι κι εγώ αγχώθηκα που δεν ήξερα το χωριό της Κάρι...

Λευκή είπε...

Dreamer,


ναι, τέρας! Όπως τα λες! ;-)

Λευκή είπε...

zekia,

αυτό το θέμα με το όρθιο 10ευρο που λες είναι απίστευτο. Ειδικά στα τουριστικά μέρη, έχουν βρει τον τρόπο με το που σε βλέπουν να ζυγίζουν το πορτοφόλι σου. Ακόμα δεν έχω καταφέρει να βρω πώς ανακάλυψαν την τεχνική...

happypepper είπε...

Λευκή μου,
Τις Ηλίθιες δε θα τις σχολιάσω καν γιατί χχρειάζεται να αλλάξω σκληρό δίσκο να χωράει αυτά που έχω να πω.
Για το σέρβις, εμπορευματοποιηση αγαπητή μου! Λεφτουδάκια!
Ποιός νοιάζεται για ανθρώπους τη σήμερον; ε;

Λευκή είπε...

happypepper,

ναι συμφωνώ, καθαρή εμπορευματοποίηση είναι το όλο θέμα. Απλά αναρωτιέμαι, αυτοί οι άνθρωποι που εργάζονται... δεν έχουν μια κάποια, οποιαδήποτε, ελάχιστη ευγένεια σαν άνθρωποι και μόνο? Το να είσαι ευγενής δεν είναι θέμα εργασιακό, δεν μπορεί να σου το επιβάλει το αφεντικό σου.