Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

Η μελωδία της βαρεμάρας

Βαριέμαι. Απέραντα. Ασύστολα. Μοναδικά. Ολοκληρωτικά. Με φόρα. Οριζοντίως και καθέτως. Πλαγίως. Ανυπερθέτως. Τι να κάνω πες μου, λιώνω απ'τον καημό μου. Πολλά λαϊκά ακούω τώρα που το σκέφτομαι. Βαριέμαι τόσο που πέρασα 5 ώρες με το facebook ανοιχτό. Μίλησα με 5-6 άτομα. Έναν κόντεψα να τον πρήξω. Ευτυχώς όμως είναι άντρας, έχει περάσει και στρατό. Τι άλλο έκανα? Ααααα πρέπει να διάβασα όλα τα blogs όλως των Ελλήνων της οικουμένης. Ό,τι να'ναι γράφουμε τελικά. Ο καθένας με τον πόνο του. Επίσης έκανα reply στα mails διάφορων bloggers που για να διαφημίσουν τα χαζο-μπλογκς τους μας στελνουν αβέρτα τις αναρτήσεις τους και τους είπα "ρε ασταδιαλα, αν ήθελα να μαθαίνω τα νέα σας θα γραφόμουν από μόνη μου". Μετά αφού το φχαριστήθηκα έφτιαξα έναν καφέ, πήρα τη μαμά μου και της κλάφτηκα, μετά πήρα την Αντιγόνη και της κλάφτηκα, μετά τον Θωμά και διάφορους άλλους στους οποίους κλάφτηκα επίσης. Στο τέλος τέλος έψαξα για διάφορους που βαριούνται και πέτυχα το εξής φοβερό blog. Θεός ο άνθρωπος!!!!!! χαχα δείτε, δείτε! :)))
http://varetos.blogspot.com/

3 σχόλια:

D.Angel είπε...

Επεισοδιακή μέρα βαρεμάρας!
Χα χα χα χα
Φιλιά πολλά

Nikos.Lioliopoulos είπε...

Δε βαριεσαι...

zekia είπε...

συγχώρα με για τα μεζεμένα σχόλια. Έχω καιρό να μπω στο blog σου και τώρα διαβάζω και σχολιάζω μαζεμένα. Το μπλογκ που ανακάλυψες είναι θεικό. Δεν έχω λόγια!