Τρίτη, 31 Μαρτίου 2009

Η ώρα του μαλάκα


Νομίζω πως πρέπει να ξεκινήσω ένα κίνημα τέτοιο. Και μάλιστα όχι ετήσιο, αλλά εβδομαδιαίο. Όπου θα μπορώ να αισθάνομαι μαλάκας για μια ώρα συνεχόμενα χωρίς τύψεις, ντροπές και δισταγμούς. Κι έχω πολλούς λόγους να το γιορτάζω.
Αισθάνομαι μαλάκας γιατί υποστήριξα την ώρα της Γης και το συνολικό απότέλεσμα που είχαμε σαν χώρα ήταν ένα 7% μείωση κατανάλωσης.
Αισθάνομαι μαλάκας γιατί άρχισα να βλέπω τηλεόραση μετά από 2 χρόνια. Τσακώνονται αναμεταξύ τους, για τα συμβόλαιά τους και για τα 30.000 που θα παίρνει η Καγιά το μήνα για να παρουσιάζει ένα διωράκι τον πρωινό καφέ, κι εγώ δουλέυω σα μαλάκας ώρες ατελείωτες και τέτοια λεφτά δεν θα δω ποτέ.
Αισθάνομαι μαλάκας γιατί πληρώνω μια περιουσία στην Cosmote για να έχω internet και την περισσότερη ώρα είμαι offline.
Αισθάνομαι μαλάκας γιατί (στην τηλεόραση πάλι) κυκλοφορούν διάφορα υποκείμενα αμφιβόλου ποιότητος και παρελθόντος που λένε γνώμες και ο κοσμάκης τους ακούει, και ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ από πάνω!!!!
Αισθάνομαι μαλάκας γιατί πληρώνω τον Ρουβά να κουνιέται στη Eurovision. Με την (απίθανη) προοπτική να βγει πρώτος μπας και διαφημιστεί η χώρα και έρθει κανένας τουρίστας. Λες και περιμένανε τον Σάκη για να μάθουν την Ελλάδα. Αν είναι δυνατόν!
Αισθάνομαι μαλάκας γιατί έμαθα πρόσφατα πως ο Νταλάρας δεν είναι μαλάκας κι εγώ τον είχα τόσα χρόνια του πεταματού.
Αισθάνομαι μαλάκας γιατί έμαθα πως 50.000 άνθρωποι είναι σήμερα στη χώρα μου άστεγοι, και η εκκλησία δεν κάνει και πολλά γι'αυτό.
Αισθάνομαι μαλάκας γιατί κούρασα τον πρωθυπουργό μου. Μα τι μαλάκας που είμαι!!!!! Σα δεν ντρέπομαι.
Αισθάνομαι μαλάκας γιατί 32 μητροπόλεις της χώρας αρνούνται να καταβάλουν το ΕΤΑΚ για τα ακίνητα που κατέχουν.
Μετά από την δική σας πολύτιμη συμβολή να προσθέσω πως αισθάνομαι μαλάκας και για τα παρακάτω :
Που νομίζω ότι υπάρχει Εθνικο Συστημα Υγειας.
Γιατί δέχομαι να πληρώνω διόδια για δρόμους που ευθύνονται για 2.000 νεκρους καθε χρονο και 200.000 τραυματιες.
Είμαι μαλάκας γιατί πληρώνω τους φόρους μου κανονικά...

Από δω και πέρα λοιπόν, κάθε Σάββατο, 20:30 με 21:30 θα αισθάνομαι ελεύθερα μαλάκας! Όποιοι θέλετε κάντε το.

ΥΓ1. Ρε λες να επικοινωνήσω με το WWF να με υποστηρίξει? Σκεφτείτε headlines "Παγκόσμια υποστήριξη στον μαλάκα τον Έλληνα/Ελληνίδα".
ΥΓ2. Για τους φίλους από Κρήτη : * Παρακαλώ αντικαταστήστε στο παραπάνω κείμενο την λέξη "μαλάκας" με την λέξη "γρόθος"*
ΥΓ3. Thanks tantoguanto!

Κυριακή, 29 Μαρτίου 2009

Μαθήματα Καρδιτσιώτικων, Session1


Πρόσωπα :
Καρδιτσιώτης Νο1.
Καρδιτσιώτισα Νο2.
Καρδιτσιώτης Νο3.
(Διάλεξα να τους αποκαλώ "νούμερα" γιατί τέτοια είναι! :P)

Ανταλλαγή μηνυμάτων στα κινητά :
Νο2 : Ιιιιιιιι μαλάκαμ αυτός είναι ντίρλας. Πήρε τα πλάϊα.
Νο1. :Ιιιιιιιι τλουπώξου και κλείδωσε την πόρτα. Είναι για τα κήπια ο τύπος. Που θα κατέβω και θα τονε γαμήσω.
Νο2. : Σιγά ρε δεν ματσαλάω.
Νο1 : Άι μαρί που δε ματσαλάς, αυτός είναι σκλι αλτσιάρικο. Και σύμασε την τσάντα, σαν τις θειές στην εκκλησία. Τσάκω την γερά.
Νο2: Ιιιιιιι λες να με την αρπάξει?
Νο1: Ρε σι λέω σαν θειά απ΄τους Γοργοβίτες.
Νο2. : Done.

Στο msn
Καρδιτσιώτης Νο 3: Iiiiiiii hiiiiiii!
Καρδιτσιώτισα Νο2:Iiiiiiii what ftians?
Καρδιτσιώτης No3: Exw mplioyriaksei sta oyiskia kai ta peanuts ta xoun katoyrhsei standar. U?
Καρδιτσιώτισα Νο2: Gamiwtai o Dias edw. Rixnei broxa kai m'exei tsatsialiasei ta neyrakia. How is Gantsoudw and Makrykwtsios? Are they still alive?
Καρδιτσιώτης Νο3: Akou fash. Paei o Makrykwtsios sto bar sto Lampero. Katebainei apo to mplari kai straight ston barman. kai toy leei me ba8ia sexy fwnh "Ntinouuuuu. Tsakoy ena katasarka". O Ntinos A8hnaios.
Καρδιτσιώτισα Νο2 : looooooool Meta ap'ayto ta phre ta plaia o Ntinous?????
Καρδιτσιώτης Νο3: Meta he was spotted sth Laka na mazeyei tsouknidia.
Καρδιτσιώτισα Νο2 : Next to Gantsoydw???? Malaka mou exw pe8anei me ponaei to stoma apo to gelio. Tsakizomai.
Καρδιτσιώτης Νο3 : Cya kai tsentsentsali
Καρδιτσιςτισα Νο2 : Tsentsanouli.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Ένα ή πολλά και ανομολόγητα εγκλήματα


Παρακάτω σας παραθέτω την ανοιχτή επιστολή του Θεόδωρου Τενεζού, προς τον πρωθυπουργό και τους πολιτικούς αρχηγούς. Εξηγεί με αφοπλιστική ειλικρίνεια τους λόγους που τον οδήγησαν σε αυτή του την πράξη. Αυτή τη στιγμή που γράφω βρίσκεται στην 42η ημέρα της απεργίας πείνας που έχει κηρύξει…δίκαια κατ’ εμέ.

Δεν έχω πολλά να σχολιάσω, να πω μόνο πως αυτός ο άνθρωπος κινδυνεύει. Εμείς δεν αντέχουμε 2 ώρες αν δεν «τσιμπήσουμε» κάτι, κι αυτός παλεύει για τη ζωή του. Η απάντηση που πήρε? Χμμμ…Καμιά, επίσημα. Ανεπίσημα, «αφήστε τον, είναι τρελός».

Επίσης, σήμερα ο φίλος μου El Presidente (και θέλω να τον ευχαριστήσω γι’ αυτό), βοήθησε εμένα και την επίσης φίλη Bad Religion7, να βάλουμε την live camera από την Πατησίων όπου βρίσκεται ο Θόδωρος. Όσο παρακολουθήσαμε…είδαμε κάτι που μας συγκίνησε. Κάποιοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ του πήγαν μια μπουκάλα για να ζεσταίνεται, γιατί όπως καταλαβαίνετε οι θερμοκρασίες σε μια σκηνή στο πεζοδρόμιο είναι πολύ διαφορετικές απ’ αυτές που έχουμε στα σπίτια μας…

Να πω πως μακάρι να βρισκόμασταν κάπου εκεί κοντά να του δώσουμε θάρρος. Ένας άλλος φίλος, ο Artistz, μένει κάπου εκεί κοντά και περνάει πότε πότε. Του λέει «φίλε κουράγιο». Τι άλλο να πεις?

Η Οργάνωση STOPCARTEL επειγόντως υπενθυμίζει στην ελληνική κυβέρνηση :

1) Τους υπάρχοντες κινδύνους ανεπανόρθωτης βλάβης της υγείας και / ή της απώλειας της ζωής του Απεργού Πείνας Θεόδωρου Τενέζου.

2) Το γεγονός ότι αυτή η πολιτική διαμαρτυρία είναι ειρηνική και, ως εκ τούτου, οι προσπάθειες παρενόχλησης, ο εκφοβισμός, η ο βίαιος τερματισμός της Απεργίας Πείνας είναι παράνομες ενέργειες.

Και τα δύο δεν μπορεί να γίνουν ανεκτά σε μια Ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα. ”

Ανοικτή επιστολή πρός τον πρωθυπουργό Κ.Καραμανλή έστειλε ο Απεργός Πείνας Θεόδωρος Τενέζος.Η επιστολή κοινοποιήθηκε σέ όλους τούς πολιτικούς αρχηγούς,όπως και στόν Πρόεδρο της Δημοκρατίας.
Προς Πρωθυπουργό
κ.Κ.Καραμανλή
Αριθμ. Πρωτ. Κ2549/20-3-2009
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,
Ονομάζομαι Θεόδωρος Τενέζος.
Το επάγγελμα μου είναι μικρομεσαίος επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στον χώρο του χάλυβα και συγκεκριμένα στην εμπορία, μεταποίηση και τοποθέτηση σιδηρού μπετόν για οικοδομές
Αυτοδημιούργητος!
Στον χώρο του χάλυβα από το 1989,εργαζομενος αρχικά σε μικρές οικοδομές και αργότερα σε μεγάλα τεχνικά έργα ανά την Ελλάδα ,συνεργαζόμενος με πολλές τεχνικές εταιρίες.
Το 2004 εξαγόρασα μια εταιρία εμπορίας σιδηρού (στον Ρεντη, στην βιομηχανική ζώνη του Ελαιώνα)που εμπορεύονταν αποκλείστηκα σίδηρο της χαλυβουργίας SIDENOR, με κύκλο εργασίας 250 τόνους τον μήνα.
Μέσα σε 18 μήνες με πολύ κόπο και δουλειά ο κύκλος εργασίας έφτασε τους 1100 τόνους , δηλαδή ανάπτυξη 11% μηνιαίως.
Η επιχείρηση απασχολούσε 220-250 άτομα προσωπικό.
Το 2006 αισθανόμενος περιορισμό στην άνοδο της επιχείρησης μου από τις χαλυβουργίες και τους χονδρεμπόρους τους ,αποφάσισα να φέρω σίδερο από το το εξωτερικό (από χώρες της Ε.Ε.).Για αυτή μου την κίνηση ,που ήταν ενάντια στα συμφέροντα των χονδρεμπόρων και των χαλυβουργιών( διότι η τιμή του εισαγόμενου έπεφτε 80- 100 ευρώ /τόνο , πιο φθηνό ),το καρτελ του χάλυβα με προειδοποίησε μέσω επωνύμου μεγάλου χονδρεμπόρου να μην προβώ στην εισαγωγή.
Δεν συμμορφώθηκα στην εντολή τους και σε 2 μήνες με συλλογικό εμπάργκο μου κλείσανε την επιχείρηση, καταστρέφοντας εμένα, τον συνεταίρο μου και τους εργαζομένους μας.
Προσέφυγα στο νομοθετημένο όργανο του κράτους την Επιτροπή Ανταγωνισμού με καταγγελία από το 2006,για κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης ,οικονομικής εξάρτησης και οριζοντίων συμπράξεων, δηλαδή καρτελ.
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού αντί να προφυλάξει τόν καταγγέλλοντα, ως όφειλε, με σωρεία από παρανομίες και παραλείψεις πρόσφερε απλοχέρη και πλήρη κάλυψη στους καταγγελμένους ,δηλαδή τις 3 χαλυβουργίες και τους χονδρεμπόρους τους , παρά την επιβεβαίωση της καταγγελίας μας από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) τον Ιούνιο του 2008.
Απελπισμένος κατάφυγα στους αρμοδίους υπουργούς κ. Φώλια και κ. Χατζηδάκη καθώς και στον υφυπουργό κ. Βλαχο, ζητώντας τα αυτονόητα, δηλαδή να λειτουργήσει η Ε.Α. σύμφωνα με τους νόμους του Ελληνικού κράτους και της Ε.Ε.
Η απάντηση που έλαβα ήταν σιωπηρά αρνητική και ο κύριος Βλάχος μου δήλωσε ?Εγώ αυτόν τον ογκόλιθο που λέγεται ΣΙΔΕΝΟΡ δεν μπορώ να τον μετακινήσω?!!
Με μεγάλη μου λύπη διαπιστώνω δυστυχώς ότι τα μεγάλα συμφέροντα εξουσιάζουν τις δομές και τους μηχανισμούς δικαιοσύνης του Ελληνικού κράτους ,καθώς και ότι έχουν επιβληθεί πλήρως στον πολιτικό κόσμο διαβρώνοντας τους θεσμούς και την έννοια της Δημοκρατίας.
Η αγανάκτηση και η απελπισία ως άνθρωπο και Έλληνα πολίτη με οδήγησε στην έσχατη μορφή διαμαρτυρίας μέχρι τέλους ,την Πολιτική Απεργία Πείνας.
Για 36η ημέρα βρίσκομαι έξω από τα γραφεία της Ε.Α.,Πατησιων 70 και Κοτσικα, καταγγέλλοντας την δομή του πολιτικό-οικονομικού συστήματος που μας έχει οδηγήσει ως πολίτες και ως χώρα στην απόγνωση, την φτώχια και τελικά την καταστροφή!
Κύριε Πρωθυπουργέ
Νιώθοντας στο πετσί μου για 36 ημέρες την απάθεια και την αδιαφορία, ακόμα και σε ανθρωπιστικό επίπεδο, για την ζωή μου από τον πολιτικό κόσμο, σας ζητώ:
Αν πραγματικά είστε γνήσιος πολιτικός άνδρας και αγαπάτε τον Ελληνικό λαό, καλέστε σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο και
-ζητήστε συγνώμη από τους Έλληνες πολίτες για την εξαθλίωση που έφτασε το Ελληνικό κράτος.
-αποτινάξετε τον ζυγό των μεγάλων συμφερόντων που σας κρατά δέσμιους
-και καλέστε ελεύθεροι πλέον τον Ελληνικό λαό να στηρίξει ένα καινούργιο ξεκίνημα, με την συμμετοχή αντιπροσώπων της κοινωνίας των πολιτών, του πολιτικού κόσμου στο κοινοβούλιο , σε Πανεθνική συνδιάσκεψη με σκοπό να χτίσουμε όλοι μαζί ένα κράτος δικαίου και Ισονομίας χωρίς ταξικές και οικονομικές διαφορές.
Για να αντιμετωπίσουμε την επερχόμενη, οικονομική και πολιτική, κρίση από κοινού. Για το καλύτερο ΑΥΡΙΟ όλων μας!
Με πραγματική Αγάπη, Αθήνα 20-3-2009
Ο απεργός πείνας για 36η ημέρα
Θεόδωρος Τενεζος
Κοινοποίηση Προς:
Πρόεδρο Δημοκρατίας κ.Κάρολο Παπούλια Αριθμ. Πρωτ. 8/20-3-2009
Γεώργιο Παπανδρέου ΠΑΣΟΚ Αριθμ.Πρωτ.127/20-3-2009
Αλέξανδρο Τσιπρα ΣΥΡΙΖΑ Αριθμ. Πρωτ. 69966/20-3-2009
Γεώργιο Καραντζαφερη ΛΑΟΣ Αριθμ.Πρωτ. 1318/20-3-2009
Αλέκα Παπαρήγα ΚΚΕ Αριθμ.Πρωτ. 87/20-3-2009


ΥΓ. Πολλοί αναρωτιώμασταν γιατί δεν έχει ακουστεί τίποτα για το θέμα αυτό στα μεγάλα κανάλια ή οπουδήποτε αλλού εκτός των blogs. Σήμερα ανακάλυψα πως στο πολύ καλό tvxs.gr υπάρχει ρεπορτάζ, και μάλιστα εκτενέστατο και κατατοπιστικότατο. Τα συγχαρητήριά μου στον κύριο Σ. Κούλογλου.

Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

Είμαι ΦΑΣΙΣΤΟΜΟΥΤΡΟ

Σάββατο,28 Μαρτίου 2009
Μετά από αυτά που διάβασα στα σχόλια, θέλησα να κάνω αυτό το mini update, για να εξηγούμαι και να μην παρεξηγούμαι. Κατάλαβα πως κάποιοι δεν πήρατε πρέφα τι ήθελα να πω. Καλά, είμαι και επιστήμων άνθρωπος, δεν τα γράφω στην καθομιλουμένη, η αρχαϊζουσα και η καθαρεύουσα με βγαίνουνε ρε παιδάκι μ, το'χω το θεματάκι!!!
Anyway...
Με πείραξε που άκουσα τον κύριο Βελόπουλο να με κατηγορεί για φασίζουσα ανωνυμία. Αυτό, προερχόμενο από έναν άνθρωπο που ανήκει πολιτικά σε ένα κόμμα με διακριτές εθνικόφρονες αντιλήψεις/θέσεις, είναι αν μη τι άλλο γελοίο! Παρ'όλα αυτά, θέλησα να προτείνω τρόπους, σε περίπτωση που νιώσει ο οποιοσδήποτε να θίγεται από τα μη τεκμηριωμένα λεγόμενά μου (μιλάω στο πρώτο ενικό, αν και ξέρω πως πολλοί συμφωνείτε μαζί μου).
Αν κάποιος προσπαθήσει να πάρει το nick "Amandarobins" στο blogspot, η υπηρεσία ΔΕΝ θα του το επιτρέψει. Αυτό σημαίνει πως είναι κάτι σαν υπογραφή. Πώς λέμε "Μήτσος"?? Άρα, αν ακολουθήσει διαδικασίες δια της νόμιμης οδού, μπορεί ο οποιοσδήποτε να "αμυνθεί". Έχει γίνει και στο παρελθόν σε κάποιους bloggers.
Ανοίχτηκε μια συζήτηση στη φόρμα των σχολίων, με ανώνυμα σχόλια, που αφορά το τι είναι δημοκρατικό και τι φασιστικό. Ό,τι να'ναι!!!!!!!! Να σας πω ρε παιδιά, είμαστε νέοι άνθρωποι όλοι, διαβάστε και κανένα βιβλίο. Κάντε καμιά συζήτηση με νορμάλ ανθρώπους. Φτάσαμε στο σημείο να συζητάμε αν έκανε καλό στη χώρα ή οχι? Πάτε καλά? Ρωτήστε τους νεκρούς, ρωτήστε αυτούς που έχουν βασανιστεί, ρωτήστε τους εξόριστους....
Και δεν τις βγάζω τις φωτογραφίες του Παπαδόπουλου, έτσι, για να θυμούνται αυτοί που τα έζησαν, για να μαθαίνουν οι νεότεροι και να ψαχτούν οι αδαείς (και αυτοί που "διάβαζαν" σε όλη τη διάρκεια της επταετίας και δεν κατάλαβαν τι παίχτηκε)....



http://rantar.blogspot.com/2008/03/blog-post_13.html http://www.ppol.gr/fullarticle.php?id=3150
Χτες το βράδυ, ένεκα απύθμενης βαρεμάρας, αναγκάστηκα να παρακολουθήσω τηλεόραση, γιατί αλλιώς δεν θα έκοβα μόνο φλέβες, αλλά και το χέρι ακόμα (από τη ρίζα).
Δηλώνω υπεύθυνα πως έπρεπε να το είχα πράξει, πριν τολμήσει (το χέρι) και πατήσει το on στο τηλεκοντρόλ.
Κι αυτό γιατί έμαθα πως είμαι φασίστας.
Αμέ. Εγώ. Το είπε ο κος Κυριάκος Βελόπουλος. Γιατί λέει γράφω ανώνυμα σε blog. Επηρρεάζω συνειδήσεις και του επιτίθεμαι χωρίς εκείνος να μπορεί να αμυνθεί, γιατί κρύβομαι πίσω από την κουκούλα της ανωνυμίας μου. Αυτός ο χαρακτηρισμός, ερχόμενος από ένα τόσο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ πρόσωπο, με τέτοιο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ βιογραφικό και με τόσο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ φίλους (βλέπε Λεπέν), ειλικρινά με μπέρδεψε. Και στεναχωρέθηκα κιόλας.
Θυμάμαι τον παππού μου, στα 10 μου, να προσπαθεί να μου εξηγήσει (με αληθινές ιστορίες και παραδείγματα) το πώς του φέρθηκαν οι ΦΑΣΙΣΤΕΣ. Επίσης, θυμάμαι τον αδερφό του παππού μου -αμυδρά μεν- να λέει για ένα όμορφο εξωτικό νησί κάπου νότια...δεν ξέρω ... αν θέλετε μου θυμίζετε το όνομα του συγκεκριμένου resort... όπου ο παππούς ο Κώστας πέρασε 3 χρόνια σε αναγκαστικές διακοπές. Ακόμη, θυμάμαι τον μπαμπά μου να μου λέει πριν να πάω να ψηφίσω για πρώτη φορά, στα 18 μου "Ψήφισε ό,τι θές, αλλά έτσι και πάρω πρέφα πως το'ριξες στους μαύρους θα σε πνίξω με τα ίδια με τα ίδια μου τα χέρια. Εγώ σε έκανα, εγώ θα σε τελειώσω". Ακριβώς τα ίδια είπε και στον αδερφό μου κάποια χρόνια αργότερα. Να θυμηθώ και τον άλλο παππού (από την πλευρά της μάνας μου) που είχε "χαθεί" σε κάποια βουνά κατά τη διάρκεια της 7ετίας λόγω φρονημάτων?
Μπα, ας μην τα θυμηθώ. Το είπε ο κος Βελόπουλος άλλωστε.
Τώρα...για να πούμε και την μαύρη αλήθεια κύριε Βελόπουλε, αν θελήσετε να με βρείτε δεν πιστεύω να δυσκολευτείτε τόσο πολύ πια. Έχω δώσει το mail μου και το blog είναι κάτι σαν το σπίτι μου εδώ και κάμποσο καιρό τώρα. Το ίδιο ισχύει και για πολλούς άλλους bloggers, αλλά μιλώ για τον εαυτό μου. Δηλαδή, αν σας συκοφαντήσω χωρίς αποδείξεις και στοιχεία ή αν νιώσετε πως θίγεστε από τα γραφόμενά μου, το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να καταθέσετε μια ωραιότατη μηνυσούλα και τα παιδιά με τα μπλε που κάθονται πίσω από πισιά, θα με βρουν αμέσως! Ντιπ ζόρι δηλαδή.
Μάλλον δεν έχετε ιδέα για το θεματάκι αυτό. Ασχοληθήκατε ποτέ με το social internet? Μπα ε? Με το blogging? Χλωμό. Μέχρι και ο τελευταίος blogger χρησιμοποιεί ψευδώνυμο. Δεν το κάνει για να κρυφτεί, αλλά για να έχει την ευκαιρία μιας ακόμα πιο ελεύθερης έκφρασης.
Εκτός πια κι αν δεν αναφέρεστε σ'εμένα, αλλά σε άλλα blogs, μεγάλης επισκεψιμότητας που "χτυπάνε" τηλεθεάσεις προσκείμενων στην παράταξή σας εκπομπών.
Δεν θα χαρακτηρίσω το σχόλιο σας λοιπόν "άκρως φασιστικό", γιατί α.το θεωρώ απίστευτα προσβλητικό αν κι εσείς το κάνατε λες και με είπατε "χαριτωμένη" και β.γιατί είμαι όντως ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ και σας αφήνω να λέτε ό,τι παπαριά σας έρθει. Είμαι ο λαός κι εσείς το ΛΑ.Ο.Σ. Η διαφορά είναι ευδιάκριτη πιστεύω.

ΥΓ. Εδώ κολλάει αυτό που έχει αναρτημένο στην ΔΕΞΙΑ πλευρά του blog του ο φίλος Blackangel...
"ΧΑΣΙΣΤΕΣ ΦΟΥΝΤΙΚΟΙ"

Δευτέρα, 23 Μαρτίου 2009

Η ώρα της Γης


Τι είναι η Ώρα της Γης

Η Ώρα της Γης (EARTH HOUR) ξεκίνησε ως μία εκστρατεία ευαισθητοποίησης που καλούσε τους πολίτες του Σίδνεϊ για να σβήσουν τα φώτα τους ένα βράδυ, για μια ώρα. Η ενέργεια αυτή σύντομα μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες πρωτοβουλίες ενάντια στην κλιματική αλλαγή παγκοσμίως. Φέτος, στις 20.30 το Σάββατο 28 Μαρτίου, καλούμε τους πολίτες σε ολόκληρο τον κόσμο να σβήσουν τα φώτα τους για μία ώρα – την Ώρα της Γης. Στόχος μας είναι να συμμετάσχουν 1 δισεκατομμύριο άνθρωποι, σε περισσότερες από 1000 πόλεις, και όλοι μαζί να αποδείξουμε πως είναι δυνατόν να δράσουμε ενάντια στην υπερθέρμανση του πλανήτη.

Η Ώρα της Γης ξεκίνησε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας με τη συμμετοχή 2.2 εκατομμυρίων νοικοκυριών και επιχειρήσεων που έσβησαν τα φώτα τους για μία ώρα. Μόλις έναν χρόνο αργότερα η εκστρατεία μετατράπηκε σε ένα παγκόσμιο κίνημα για το κλίμα με τη συμμετοχή 100 εκατομμυρίων ανθρώπων σε 35 χώρες. Παγκοσμίως γνωστά κτίρια και τοποθεσίες όπως η γέφυρα Golden Gate και το Κολοσσαίο, σκοτείνιασαν για μία ώρα και μετατράπηκαν σε σύμβολα ελπίδας για ένα πρόβλημα που γίνεται κάθε ώρα και πιο έντονο.

Η Ώρα της Γης 2009 απευθύνεται σε κάθε πολίτη, κάθε επιχείρηση και κάθε ανθρώπινη κοινότητα στον πλανήτη. Μας καλεί να δράσουμε, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και να συμμετέχουμε ενεργά σε πρωτοβουλίες για ένα βιώσιμο μέλλον. Πασίγνωστες τοποθεσίες, μνημεία και κτίρια σε όλο τον πλανήτη θα σκοτεινιάσουν και φέτος. Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο θα σβήσουν τα φώτα τους και θα ενώσουν για μία ώρα τις ζωές για το μέλλον του πολύτιμου πλανήτη μας.

Περισσότερες από 64 χώρες συμμετέχουν στην Ώρα της Γης 2009. Αυτός ο αριθμός μεγαλώνει καθημερινά, καθώς οι άνθρωποι καταλαβαίνουν πως μία τόσο απλή ενέργεια, όπως το να σβήσουν τα φώτα τους, μπορεί να έχει τόσο μεγάλη συμβολή στην έλευση της αλλαγής.

Η Ώρα της Γης είναι ένα μήνυμα ελπίδας και δράσης.



Θα συμφωνήσω με όλους εσάς που θα πείτε πως με μια ώρα με κλειστά τα φώτα δεν θα σωθεί ο πλανήτης. Ακόμη, θα συμφωνήσω πως η μεγαλύτερη ζημιά γίνεται από τις επιχειρήσεις και όχι από τα οικιακά απόβλητα. Αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι επιχειρήσεις δεν λειτουργούν με αυτόματο πιλότο. Εργάζονται σ'αυτές άνθρωποι, εσείς κι εγώ, που αν διαμορφώσουμε μια οικολογική συνείδηση, ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ. Παρακάτω θα δώσω μερικές συμβουλές όπως τις διάβασα στο www.wwf.gr. Πρόκειται για μερικές απλές καθημερινές κινήσεις πουμπορούμε να κάνουμε όλοι μας τοποθετώντας το μικρό μας λιθαράκι στην προσπάθεια διάσωσης του πλανήτη μας.

Άλλαξε συνήθειες στο σπίτι!

Προσπαθήστε να μειώσετε τα σκουπίδια -ιδιαίτερα εάν κατοικείτε σε μικρά νησιά ή ορεινά μέρη - όπου ενδέχεται να μην υπάρχει κατάλληλη υποδομή για την αποκομιδή των απορριμμάτων.

Αποφεύγετε τη χρήση πλαστικών ειδών μιας χρήσης, όπως κυπελλάκια, πιάτα, ξυριστικές μηχανές κτλ

Μάθετε να λέτε "όχι" στις πλαστικές σακούλες ή, τουλάχιστον, προτιμήστε αυτές που είναι ανακυκλωμένες.

Προτιμάτε τα απορρυπαντικά σε συμπυκνωμένη μορφή (απαιτούν μικρότερη συσκευασία) ή σε χάρτινη συσκευασία (ιδιαίτερα αν είναι ανακυκλωμένη).

Αποφύγετε μπαταρίες που περιέχουν κάδμιο ή υδράργυρο και πριτιμήστε τις επαναφορτιζόμενες. Επιστρέψτε τις χρησιμοποιημένες μπαταρίες στα καταστήματα που τις συγκεντρώνουν για ανακύκλωση.

Φτιάξτε το δικό σας λίπασμα ανακυκλώνοντας τα οργανικά υπολείμματα που μέχρι τώρα κατέληγαν στα σκουπίδια σας.

Συγκεντρώστε χαρτί για ανακύκλωση και πηγαίνετέ το στους ειδικούς κάδους συλλογής.

Μη χρησιμοποιείτε "ρολό"κουζίνας, προτιμήστε τις υφασμάτινες πετσέτες. Το χαρτί πετιέται μετά τη χρήση του, ενώ για τη λεύκανσή του απαιτείται χλώριο που ρυπαίνει το περιβάλλον.

Τα αλουμινένια κουτάκια ανακυκλώνονται. Συμβάλλοντας κι εσείς στην ανακύκλωσή τους βοηθάτε να μειωθεί η εξόρυξη βωξίτη, να εξοικονομηθεί ενέργεια και να περιοριστεί ο όγκος των σκουπιδιών.

Αντικαταστήστε τους ηλεκτρικούς λαμπτήρες με αντίστοιχους οικονομίας. Θα συνεισφέρετε στη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης, και μακροπρόθεμα θα εξοικονομήσετε χρήματα από τους λογαριασμούς.

Αποφεύγετε να αφήνετε τις ηλεκτρικές συσκευές σε κατάσταση αναμονής (stand by).Οι ποσότητες ενέργειας που μπορούν να εξοικονομηθούν με αυτόν τον απλό τρόπο είναι τεράστιες.

Όταν αγοράζετε καινούργιες συσκευές συμβουλευτείτε το σήμα ενεργειακής απόδοσης τους. Προτιμώντας τις ενεργειακά πιο αποδοτικές συνεισφέρετε στη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και κάνετε σημαντική οικονομία στους λογαριασμούς του ρεύματος.

Προτιμήστε τις γυάλινες συσκευασίες – ειδικά αυτές που μπορούν να επιστραφούν. Αυτές που δεν επιστρέφονται μπορείτε να τις επαναχρησιμοποιήτε ή να τις ανακυκλώνετε.

Ακολουθήστε τις δοσολογίες των προϊόντων καθαρισμού, καθώς αυτές επαρκούν 100% για το επιθυμητό αποτέλεσμα. Θυμηθείτε, ότι διπλάσια ποσότητα απορρυπαντικού δε σημαίνει διπλάσια καθαριότητα.

Προτιμήστε τα προϊόντα χαρτιού που προέρχονται από ανακύκλωση.


Κυριακή, 22 Μαρτίου 2009

THE SCENE!



Αυτή είναι η αγαπημένη μου σκηνή, από την πιο αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών! Ναι είμαι ανώμαλη, το ξέρω! Get used to it!

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Friends


Είναι φορές που θέλω να βρίσω. Πολύ. Πραγματικά. Με εκφράσεις που θα κάνουν και την kwlogria να κοκκινίσει. Δεν θα το κάνω όμως. Γιατί δεν φταίνε τίποτα τα αθώα πλάσματα, τα παιδιά και τα σκυλιά που διαβάζουν το blog. (Λες και διαβάζει κανένα παιδί...μάλλον τα σκυλιά είναι πιο πιθανά να διαβάζουν). Αλλά δεν γουστάρω να ξεσκιστώ στα μπινελίκια δημοσίως. Το κάνω ιδιωτικά. Και μοναχικά θα έλεγα. Χτες π.χ. κλείστηκα στο δωμάτιό μου και έβριζα. Τι μάνες θυμήθηκα, τι videa καμένα, τι άρρωστες σεξουαλικές πράξεις και διάφορα αντικείμενα να μπαίνουν με φόρα σε διάφορες εσοχές του ανδρικού σώματος, δεν λέγεται. Τούρμπο η δικιά σου.
Κι αφού "έκανε έρωτα ο Δίας με τον εαυτό του"...Κάθισα και σκέφτηκα και είδα πως δεν μ'αγαπάς.
Για να μη σας πρήζω χωρίς να καταλαβαίνετε τι λέω κιόλας, θα εξηγηθώ. Γενικά είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος (ζώο, για την ακρίβεια). Είμαι και λίγο εξυπνούλα, έχω και κάμποσο χιούμορ, οπότε πάντα με περιτριγύριζε κόσμος και κοσμάκης. Φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι. Φυσικά, είμαι σε όλα μέσα. Υπάρχουν όμως μερικοί άνθρωποι, τους οποίους για χ λόγους έχω ξεχωρίσει και έχω "επενδύσει" συναισθηματικά. Είναι οι τύποι που δεν θα με δουν μόνο στα high μου, αλλά και τις ώρες τις δύσκολες.
Επίσης, μπορεί να είμαι γενικώς αχαχούχα, αλλά αν προσπαθήσει να με κάνει κάποιος να "ανοιχτώ" θα δει πως είναι τρομερά δύσκολο. Γίνομαι μονόχνωτη, αμυντική και ειρωνική. Και πάλι όμως υπάρχουν μερικοί άνθρωποι -προσεκτικά επιλεγμένοι- οι οποίοι με ξέρουν σαν κάλπικη δεκάρα.
Σύνδεση βρισιδίων με δηλώσεις περί φιλίας
Ένας φίλος είναι μεγάλος μαλάκας. Το είχα στα υπόψιν, αλλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Το σκέφτομαι τώρα και φουντώνω, γι'αυτό σταματάω μην αρχίσω τα μπινελίκια. !@#$#@$#@!#$#@!#!#@#%^^&^#@ (όπως καταλάβατε, η λέξη "@=αρχίδι" είναι κυρίαρχη).

Τρίτη, 17 Μαρτίου 2009

Δεν θέλω καρδιά μου να κλαις


Σαν σήμερα έφυγε ο Νικόλας.
Ίσως περνάει καλά'κει πάνω...ποιος ξέρει?

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

Madness


Καλημέρα…! Τι μου κάνετε πουλάκια μου? Εγώ καλά, απολαμβάνω την (υπέρ του δέοντος) φροντίδα των δικών μου. Είχα πολύ καιρό να νιώσω έτσι, υπό την αιγίδα του μπαμπάκα, και προς το παρόν γουστάρω. Έχω αφήσει δηλαδή τα ζόρια κατά μέρος .

Στο θέμα μας τώρα.

Ξέρετε πως δεν τα πήγαινα καλά με τα τηλεοπτικά, και ειδικά αυτές τις μέρες μπαίνω στο internet μόνο για το blog, άντε και να δαγκώσω κάνα λαιμουδάκι στο facebook,σαν καλός βαμπίρης που είμαι ( sinister vampire) παρακαλώ πολύ. Α! Είμαι και στους Πολέμους Συμμοριών, αλλά δεν παίζω πολύ γιατί με νικάνε όλοι. Και στους Πρωτόγονους μπαίνω, όπου είμαι αρχηγός μιας φυλής και λέγομαι «Κουνατούμπα Κικιρίκι». Σήμερα λοιπόν είπα να ενημερωθώ κι εγώ σαν άνθρωπος.

Βλέπω…ο Ομπάμα στην Τουρκία. Εμάς μας φτύνει και προσβαλλόμαστε.

Βλέπω…στην Αθήνα, ληστεία με δύο νεκρούς.

Βλέπω…στη Θεσσαλονίκη γκαζάκια.

Βλέπω…νεαρούς να τα κάνουν γυαλιά καρφιά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.

Βλέπω…πολιτική αντιπαράθεση για την έξαρση της βίας.

Βλέπω την Φ. Πάλλη-Πετραλιά να λέει πως η οικονομική κατάσταση του ΙΚΑ και οι παροχές του είναι καλές.

Και απαντώ, με την λογική του απλού ανθρώπου : Ρε πλάκα με κάνετε? Πάτε καλά χρυσά μου? Συσκέπτονται λέει, και αντιπαρατίθενται στην πολιτική αρένα. Δε γαμιόμαστε λίγο λέω εγώ? Τουλάχιστον έτσι, όλο και κάποιο αποτέλεσμα θα βγει. Μα ακόμα αναρωτιέστε ανίκανοι, καρεκλοκένταυροι άχρηστοι που επιπλέετε μόνο χάρη στην διακριτική μας ευχέρεια…τι πάει λάθος και έχει έξαρση η βία? Όταν με πηδάς, εγώ δεν θα ανταποδώσω με όποιον τρόπο μπορώ? Πόσο μαλάκας να είμαι πια? Ρωτάτε τι φταίει?

Εσείς ρε. Δεν έχετε καν γνώση τι θα πει η λέξη «ευθιξία». Παραιτηθείτε. Όποιος έχει έστω και λίγη τσίπα πάνω του τουλάχιστον. Μα πώς τολμάτε μετά από τέτοιες συνθήκες που προσφέρετε στους ψηφοφόρους σας να τους ζητάτε ξανά και ξανά την ψήφο τους?

Εμείς. Που μετά από όλα αυτά, ξαναδίνουμε την πουτάνα την ψήφο. Ειλικρινά, αυτό είναι από τα πιο kinky που υπάρχουν! Σκεφτείτε το λίγο!

Η φτώχεια. Πώς να ζήσει ο άλλος την οικογένειά του με μισθό 1000 ευρώ? Δεν μιλάω γι’αυτούς που παίρνουν λιγότερα, γιατί εκείνοι είναι για φούντο, πραγματικά.

Ο καταναλωτισμός. Μου ταΐζατε τόσα χρόνια τον εγκέφαλο με διαφημίσεις και πλασματικές ανάγκες και τώρα μου λέτε «stop». Δεν έχεις λεφτά. Δεν σου δίνω διακοποδάνειο για να πας στο μέρος που σου διαφημίζω.

Δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει ακριβώς, για να αμυνθούμε αν μη τι άλλο. Δεν ξέρω, δεν είμαι οικονομολόγος, δεν είμαι επαναστάτρια, δεν είμαι φωστήρας, δεν ξέρω καν αν μπορώ να κάνω κάτι. Αλλά έρχεται συνεχώς στο νου μου εκείνο το ανέκδοτο που λέει «ελάτε ρε παιδιά, να οργανωθούμε λιγάκι!»……….

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

Έτσι.


Τώρα μπήκα εδώ πέρα για να γράψω. Δεν έχω τίποτα ιδιαίτερο στο μυαλό μου (ως γνωστόν) αλλά ένεκα του ότι αύριο θα κόψω τον fucking ΟΤΕ και κατ'επέκτασιν και το fucking BaudTec θα μετακομίσει σε άλλο μέρος από'κεί που θα μετακομίσω εγώ, μ'έχει πιάσει κάτι. Να πω, να πω, να προλάβω να πω κι άλλα, να σας καρφωθώ στον εγκέφαλο σαν τσεκούρι να ματώσετε και να ουρλιάζετε. Βασικά είναι τεχνικώς αδύνατον, γιατί άμα σε καρφωθεί τσεκούρι στο κεφάλι μετά δεν θα μπορείς να ουρλιάξεις και αν κάποιο τσεκούρι κατευθύνεται στο κεφάλι σου α. κοιτάς να το αποφύγεις, δεν κοιτάς να ουρλιάξεις και β. δεν προλαβαίνεις, δεν έχεις χρόνο, δεν βγαίνεις μάνα μου πώς το λένε, να ουρλιάξεις.
Ας πάρουμε μια άλλη περίπτωση. Με τσεκούρι πάλι. Είσαι λέει παιδαράς άντρας, ψηλός, μακρυμάλλης, ξανθός, πρασινομάτης με μπρατσάρες και κοιλιακούς φέτες. (ρε κοπέλα μου ούτε στις ταινείες δεν έχει τέτοιους, αλλά τεσπα, προχωράμε). Λοιπόν είσαι αυτός ο τυπάς και λέει είσαι στο δάσος. Κι έχεις την γιαλαλαϊ βλαχο-γκόμενα που μόλις έχει πήξει το τυρί, να ξαπλώνει στη βελέτζα μπροστά στο τζάκι, με ένα light σεγκούνι ριγμένο ελαφρά στους ώμους της. Και σε λέει το παιδί "Μήτσου μ, κρυώνου". Τι κάνεις εσύ σαν άτομο και σαν προσωπικότητα? But of course, ανασηκώνεις το μανίκι από το πρασινοκαφέ φλις πουκαμισάκι και αρπάζεις το τσεκούρι για να σκίσεις ξύλα, να τα ρίξεις στο τζάκι για να μην κρυώνει το παιδί. Picture this (που έλεγε και η γηραιότερη στα Χρυσά Κορίτσια) : Ο τυπάς με το τσεκούρι πιάνει ένα κούτσουρο, το τοποθετεί, και παίρνει φόρα με το τσεκούρι. Στο βάθος ακούγεται μια φωνή..."Γειά σου παλήήηήκαρε"(ο μπάρμπας από την "Φάρμα" του Αρναούτογλου, τον θυμάστε?). Και με νέα δύναμη (εμ σε είπε παλήήήήκαρε) δίνεις μια και πάρτο κάτω το κουτσουράκι. Κάνεις κάμποσα, ιδρώνεις, ζεστένεσαι, πετάς και το πουκάμισο. Από μέσα, φανελάκι Minerva ή Helios, αναλόγως πιο έπλυνε η γιαλαλαϊ προσφάτως. Τι εικόνα!!!! Όλα τα λεφτα. Λοιπόν. Μένεις με το φανελάκι. Ένας μοναχικός λύκος ουρλιάζει. Όχι λόγω του τσεκουριού. Εντελώς στο άσχετο. Κόβεις κάμποσα ακόμα και αρχίζεις το κουβάλημα. Η γκόμενα ακόμα στη βελέτζα. "Μήτσου μ, άργησες. Κρύωσε ο τραχανάς." Την ρίχνεις ένα βλοσυρό βλέμμα σα να λες "δε μας γαμείς κι εσύ ρε ούφο" και τοποθετείς τα ξύλα στο τζάκι σχηματίζοντας μια πυραμίδα. Τσαφ. Λαμπαδιάζουν. Χαίρεται η γκόμενα. "Μήτσου μ, έλα κουντά μ." Την αγνοείς και τρως τον κρύο λαπαδιασμένο τραχανά. Κάνεις κι ένα τσιγαράκι. Στανιάρεις. Αυτή εκεί. Βελέτζα και άγιος ο θεός. "Τη γαμείς ή δε την γαμείς κύριε Πρόεδρε?". Λογικά, τη γαμείς. Το ερώτημα όμως παραμένει. Θα γινόταν τίποτα απ'όλα αυτά αν δεν υπήρχε το τσεκούρι???? εεε????
Το ξέρω, φτιαχτήκατε. Κουφαλίτσες. Άλλο ένα, έτσι για να σας λείψω τρελά.
Λοιπόν.
Τσεκούρι ε?. Οκ. Το'χω.
Picture this.
Φάρμα στην Utah. Κοπελιές με άθλια φορέματα και αγοράκια με φαβορίτα-μπούκλα. Στο φάμιλυ, χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Κάνουν τζέρτζελο αναμεταξύ τους και ούτε ξέρουν τίνος παιδί είναι ποιο. Ο αρχηγός της φυλής, ο αρχιμορμόνος, έχει 11 παιδιά, 4 γυναίκες κι όλες αδερφές (μεταξύ τους). To δεκαεξαβάλβιδο κάρο έχει χαλάσει. Prob. Πρέπει να το φτιάξει γιατί πρέπει αύριο να πουλήσει τη σοδεία του καλαμποκιού (δεν έχω ιδέα αν καλλιεργούν καλαμπόκι! lol). Big prob. Ζόρια ο τύπος. Φωνάζει τον μεγάλο του γιο. Τον στέλνει για έρευνα αγοράς to a forest nearby. Περνάνε 2 ώρες. Τίποτα. Περνάνε 3. Τίποτα. Περνάνε 4. Μπουχός ο γιος. Σε κάποια φάση ανησυχεί ο πατέρας. Το παιδί του δεν συνήθιζε να εξαφανίζεται έτσι. Μια και δυο παίρνει το μονοπάτι για το δάσος. Ψάχνει από'δω. Τίποτα. Ψάχνει από'κει. Τίποτα. Φωνάζει το όνομά του. Τίποτα. No response. Ξαφνικά βλέπει ένα μεγάλο δέντρο με μια κουφάλα και τον γιο του. Ο γιος πηδούσε την κουφάλα. Τρελένεται ο πατέρας. Τη γούσταρε από καιρό αυτή την τύπισα, είχε παιχτεί κι ένα ψιλοχαμούρεμα κάποτε και την είχε ερωτευτεί τρελά. Αρπάζει το τσεκούρι που ήταν στηριγμένο στο δέντρο και το καρφώνει στο κεφάλι του γιου, που ούτε προλαβαίνει να ουρλιάξει. Ούτε κιχ. Μόλις συνειδητοποιεί τι έκανε, ζητάει από την κουφάλα να τον σκοτώσει "σκότωσέ με, είναι η τελευταία χάρη που σου ζητώ, να'ρθει η νύχτα να με πάρει να σωθώ.". Η κουφάλα είναι σε δίλημμα. Δε γαμιέται λέει. Δίνει μια κι αυτή με το τσεκούρι στο κεφάλι του μπάρμπα, τέζα ο μπάρμπας. Αν και έχω βάσιμες υποψίες πως την στιγμή ακριβώς που είδε με την άκρη του ματιού του το τσεκούρι να κατεβαίνει πάνω του, το μετάνιωσε και ήθελε να ουρλίαξει "μηηηηηηη". Αλλά φυσικά δεν πρόλαβε για τους λόγους που αναλύσαμε παραπάνω. Η ιστορία έχει happy end, για την κουφάλα τουλάχιστον. Γιατί στο μέρος αυτό, ξέρουν καλά να κρατούν μυστικά. Λαμόγιο η κουφάλα.
Ηθικόν δίδαγμα. Όταν έχετε τις μαύρες σας μην γράφετε στα blogs.
Kisses
Και μην εφησυχάζετε, εδώ "τριγύρω" θα'μαι ;)

Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2009

Παιχνίδια και άλλες αθλοπαιδείες


Μετά από πρόσκληση (επίμονη) της Dreamer και του Nek ,ήρθε η σειρά μου να γίνω ρόμπα οικειοθελώς. Το πρώτο παιχνίδι έχει τον τίτλο
ΓΙΝΕ ΡΟΜΠΑ ΛΕΓΟΝΤΑΣ 10 ΚΟΥΣΟΥΡΙΑ ΣΟΥ. Ξεκινάω!
1. Είμαι αναβλητική. Ποτέ δεν κάνω σήμερα αυτό που μπορώ να κάνω αύριο ή ακόμα καλύτερα αν το κάνει κάποιος άλλος, αύριο κατά προτίμηση.
2. Είμαι "σπάταλη". Το βάζω σε εισαγωγικά γιατί είμαι σπάταλη όταν έχω λίγα λεφτά. Λέω "τι λίγα τι τίποτα?" και τρέχω και παίρνω ένα κραγιόν. Όταν όμως έχω μπόλικα (από γονικές παροχές) με πιάνει μια τρελή τσιγκουνιά που είμαι ικανή να μην αγοράσω ούτε καφέ, κι ας έχει τελειώσει.
3. Είμαι γκρινιάρα. Απίστευτα. Εσείς που με ξέρετε κάπως, θα θυμάστε πώς έκανα όταν αρρώστησα. Είμαι ικανή να πάω σ'έναν αθώο άνθρωπο, να του τραβάω το μανίκι και να λέω με τρελή γκρίνια "είμαι άρρωστηηηηηηηηηηη", λες και θα με γιάνει.
4. Είμαι αθεράπευτα ρομαντική. Μπορεί να το παίζω είρων και κυνική, αλλά λιώνω μ'ένα λουλούδι ή ένα τραγούδι που έχει παιχτεί ειδικά για'μενα.Αχχχχ!
5.Έχω ψώνιο με την καθαριότητα. Κόρη της μάνας μου κανονικότατα! Δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που μπορεί να δηλώσει πως υπήρξε μάρτυρας του φαινομένου "άπλυτα πιάτα" στον νεροχύτη μου.
6. Λατρεύω τα καλλυντικά. Clinique, για την ακρίβεια! Κόλαση κορίτσια!Είμαι ικανή πατρίδα να προδώσω για την καινούρια σειρά σκιών. Ακόμα και τα κουτιά με το αχνοπράσινο χρωμματάκι με φτιάχνουν! lol
7. Είμαι στραβόξυλο. Έτσι και διαμορφώσω μια άποψη ή πάρω κάτι απόφαση, ο κόσμος να γυρίσει τούμπα, θα το κάνω. Δεν αλλάζω γνώμη με τίποτα.
8.Είμαι εκδικητική. Κακό, πολύ κακό, αλλά το έχω. Είμαι καλό παδί μέχρι βλακείας κάποιες φορές, αλλά έτσι και περάσει κάποιος αυτή τη νοητή γραμμή....την έκανε από κούπες. Κάποια στιγμή, μπορεί και χρόνια μετά, θα το βρει μπροστά του. Δεν συγχωρώ. Δέχομαι την συγγνώμη και απλά αφήνω το χρόνο να περάσει μέχρι να δώσω το μάθημά μου.
9.Είμαι αγαθή. Σοβαρά. Δεν πιστεύω ποτέ πως ο οποιοσδήποτε μπορεί να με πλησιάσει με "κακές" προθέσεις. Κι όταν αυτό αποδεικνύεται, σοκάρομαι κάθε φορά.
10. Δεν συμπαθώ τα κινητά. Μπορεί να το έχω ξεχασμένο Σαββατοκύριακο ολόκληρο στην τσάντα μου και να με ψάχνουν στις αστυνομίες.


Dreamer μου θα παίξω και το τελευταίο παιχνίδι που προτείνεις. Το άλλο με ζόρισε πολύ και δεν μου βγήκε. "Εγώ δεν είμαι ποιητής"..
Το παιχίδι αυτό έχει τίτλο 5 ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΟΥΝ
Ξεκινάω!
1.Τα μπλογκοπαίχνιδα της Dreamer :pppppp
2.Όταν αφήνω σχόλιο κάπου και πρέπει να περιμένω να θυμηθεί ο ιδιοκτήτης να το εγκρίνει (ακούς εσύ μικρό, ανόητο, ξανθό υποκείμενο?)
3.Οι γείτονες. Πάλι τσακώθηκαν χτες. Ρε φίλε αφού έχει γκόμενο η τύπισα, το'χουμε εμπεδώσει πια. Ή παράτα την ή βρες κι εσύ μια να ξελαμπικάρεις. Εγώ δεν φταίω τπτ να σ'ακούω!
4.Όταν τελειώνουν οι μπαταρίες του ποντικιού και δεν έχω ανταλλακτικά. Πόσο σπάζομαι!!?!? Δεν λέγεται! Ήθελα και ασύρματο η βλάχα, με ενοχλούσαν τα σύρματα.
5.Οι αναπτήρες. Έχω άπειρους, αλλά όταν θέλω ν'ανάψω ένα τσιγάρο σαν άνθρωπος και σαν προσωπικότητα πάντα μα πάντα, αυτός που έχω στο χέρι μου μόλις έχει τελειώσει...

Αυτά. Τα παραπάνω είναι αλήθεια, δεν είναι φήμες, οπότε αφήνω στην διακριτική σας ευχέρια αν θα με ξαναμιλήσετε ή όχι. (Μιλάτε με ρεεεεεεεεε)
Καλλώ κι εγώ με τη σειρά μου τους γνωστούς-άγνωστους (όχι των Εξαρχείων) του blogging να πάρουν την σκυτάλη. Δλδ όποιος θέλει.
Τα φιλιά μου, μες στην γκρίνια.
Byezz

Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Σκέψεις


Πριν μερικές μέρες διάβασα την ανάρτηση της φίλης dreamer, όπου ευχαριστούσε τους readers της και το βρήκα πολύ ενδιαφέρον. Επίσης μια ακόμα ανάρτηση ήρθε να προστεθεί από τον επίσης φίλο tanthopo με θέμα το blogging γενικά. Πιστεύω πως αξίζει να τις διαβάσετε και τις δύο.
Μου κάνει εντύπωση όμως... σήμερα προστέθηκε ο 90ός αναγνώστης μου. Αλήθεια, με διαβάζετε όλοι? Δεν γράφω και τόσο μεγάλες σοφίες πια. Εντάξει, δεν λέω, χαριτωμένα τα λέω αλλά δεν είμαι και Κούντερα.
Αυτό σημαίνει κάτι σαν...δούναι και λαβείν. Δηλαδή επειδή σε μια τσάρκα μια μέρα που βαριόμουν διάβασα κάτι ενδιαφέρον, γράφτηκα στους readers αυτού του blog. Μετά...το ξέχασα. Αυτός (ο ιδιοκτήτης του blog εκείνου) με το που είδε το τριανταφυλλάκι μου ήρθε και γράφτηκε σ'εμένα. Από υποχρέωση? Από ευγένεια? Όπως και να'χει, γράφτηκε και δεν ξαναπάτησε. Όπως έκανα κι εγώ σ'αυτόν.
Από την άλλη, είναι κάποιοι από μας που μπήκαν σ'αυτό το τρυπάκι ("σου γράφω και μου γράφεις" ή ακόμα καλύτερα "σε γράφω και με γράφεις"). Στην αρχή είχε πλάκα, μετά όμως καταλαβαίνεις πως δεν είσαι έτσι εσύ και δεν έχει νόημα αυτό το πράγμα. Δεν κάνουμε διαγωνισμό αναγνωστών. Βρίσκεσαι στο σημείο να έχεις μπουχτίσει με κάτι που αρχικά σε συγκινούσε πραγματικά.
Κάποιοι άλλοι, δεν ενδιαφέρονται καθόλου. Γράφουν και δεν τους νοιάζει αν θα μπουν να τους διαβάσουν. Και κανένας να μην μπει, δεν χολοσκάνε. Αλλά τότε γιατί γράφουν? Ας τα γράφαν σε τετράδιο να μην πληρώνουν και το connex.
Κάποιοι άλλοι, το'χουν δει "επαγγελματικά" το θεματάκι. Ορμώμενοι από κάπου, καταλήγουν κάπου. Δεκτό και σεβαστότατο. Αλλά δεν μπορείς να τριγυρνάς στα διάφορα blogs και να κατακεραυνώνεις ανθρώπους, καταστάσεις και επικαιρότητα και στο καπάκι να γίνεσαι μέρος αυτού του συστήματος. Είναι αν μη τι άλλο άδικο ως προς τον εαυτό σου.
Κάποιοι, και περισσότερο κάποιες, ψάχνουν άντρα. Και είναι τόσο κραυγαλέες αυτές οι αναρτήσεις που σοκάρομαι! Κορίτσια, behave! Δεκτό και σεβαστότατο επίσης, αλλά κρατήστε τα προσχήματα λιγάκι. Είναι γνωστό πια, το'χουμε καταλάβει όλοι, πως διαβάζοντας τις σκέψεις του άλλου, που μπορεί να τις έχει γράψει σε οποιαδήποτε πνευματική κατάσταση, ερχόμαστε κοντά. Τον νιώθουμε, τον καταλαβαίνουμε, και μαθαίνουμε πολλά περισσότερα από το αν τον είχαμε γνωρίσει τυχαία, σε μια φιλική παρέα για παράδειγμα. Αλλά εδώ κούκλες μου είναι internet, δεν είναι παίξε γέλασε. Ο άλλος μπορεί να είναι παντρεμένος, κουτσός, στραβός, να του λείπουν τα 2 μπροστινά δόντια και χίλια δυο άλλα κουσούρια. Φυσικά για να ψάχνεσαι στο internet, δεν μπορεί, κάποιο κουσούρι θα έχεις κι εσύ αλλά...έλεος!
Έχουμε δει όλοι μας πολλά και διάφορα. Προσωπικά χαίρομαι που μέσα απ'αυτό έχω δημιουργήσει κάποιες ιδιαίτερες/ιδιότυπες φιλίες και συμπάθειες με ανθρώπους που κινούμαστε στο ίδιο μήκος κύματος. Χαμένη δεν βγήκα σε καμιά περίπτωση. Ίσα ίσα... διαμάντια έχω βρει, όπως έλεγα σε μια προηγούμενη ανάρτηση. Σας ευχαριστώ λοιπόν που υπάρχετε στη ζωή μου και στο pc μου. Για τους υπόλοιπους, τους από υποχρέωση readers, τι να πω..... παιδιά, αν τύχει και διαβάσετε αυτό το post, ξεγραφτείτε, δεν με πειράζει. Ας μειωθεί ο αριθμός. That's life. Και υπόσχομαι να κάνω κι εγώ το "ξεκαθάρισμά μου". Τώρα στα κοντά, δεν θα σας ταλαιπωρήσω!

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2009

Μισοτελειωμένες υποθέσεις




Τον τελευταίο καιρό, οι φίλοι και οι γνωστοί, ξέρετε τι μου συμβαίνει. Ετοιμάζομαι να φύγω, κατόπιν ωρίμου σκέψεως φυσικά και αποκλειστικά δικής μου επιλογής/ευθύνης. Χα! η Dreamer μας είχε ζαλίσει, κι εγώ τελικά θα φύγω πρώτη! Είναι και καλό κορίτσι και θέλω να την πλησιάσω...χιλιομετρικά, καταλαβαίνετε. Τουλάχιστον ως προς τον τόπο που σκοπεύει να πάει.
Με χρωστάει κι ένα tattoo... Άστα να πάνε Dreamer, την γα...σες! :p
Και πάνω που πήρα τις ΑΠΟΦΑΣΕΙΣΑΡΕΣ μου, πάνω που τα ταχτοποίησα όλα (για τα τεχνικά ζητήματα μιλάω), πάνω που στρώθηκαν όλα ωραία και καλά.....Να'σου η βλακεία που με δέρνει. Να'τη πετιέται, που λέει και ο Γκουσγκούνης (δεν βλέπω ρε τσόντες, με το είπανε!).
Με πιάνουν τα ψυχολογικά μου, έρχεται στην επιφάνεια από την αρχή ξανά η αγάπη που έχω για την πόλη μου, βάζω στο καντάρι φίλους, στιγμές, μέρη, αναμνήσεις καλές (αποφεύγω τις άσχημες) και όλα αυτά.
Την προηγούμενη Δευτέρα να καταλάβετε, χαιρέτησα καλά καλά τους φίλους ακροατές της εκπομπής μου. Ε και δεν μπορώ. Πισογύρισα... Ξανακύλησα! Με μια λέξη μόνο του "αφεντικού" είπα ναι, θα κάνω και το Σάββατο εκπομπή. Ρεζίλι. "Γεια σας δεν θα με ξανακούσετε, αυτό ήταν, αντίο, σε καλή μεριά" και μετά τσούύύύπ! "Γειά σας τι κάνετε? Καλέ ναι, εγώ είμαι η Λευκή, δεν κάνουν Λευκές τ'αυτιά σας!" Ρόμπα! Αλλά δε με νοιάζει, εγώ έχω τα ψυχολογικά μου. Κακό του κεφαλιού σας αν διαλέξετε Mood για εκείνες τις ώρες. Αλλά τ'ορκίζομαι, να μην πάρει ο Ολυμπιακός πρωτάθλημα, αυτή θα είναι και η τελευταία εκπομπή!
Αυτό που θέλω να πω, είναι πως όσο καλά και να τα'χει ταχτοποιήσει κάποιος στο μυαλό του, πάντα θα εμφανίζονται οι αστάθμητοι παράγοντες που, κακά τα ψέματα, είναι και σημαντικοί.
Έχω μια εικόνα στο μυαλό μου. Ένα χειμωνιάτικο πρωί πριν πολλά χρόνια. Στην παλιά παραλία, στο "Stevens". Κάθομαι μέσα στη ζέστη, δίπλα στην τζαμαρία. Κοιτάζω έξω και στα δεξιά μου, αρκετά μακριά βλέπω το λιμάνι. Στην αριστερή πλευρά ο Λευκός Πύργος. Μπροστά κάνουν τζόκινγκ κάτι τρελαμένοι. Έχει έναν απίστευτο ήλιο, καθαρά χειμωνιάτικο. Παρατηρώ μπροστά μου τη θάλασσα. Οι αχτίδες του ήλιου αντανακλώνται στα νερά του Θερμαϊκού κάνοντας τα νερά να λαμπυρίζουν. Εκτυφλωτική ομορφιά! Αυτή η εικόνα με έκανε να λατρέψω τη Θεσσαλονίκη. Και φυσικά οι άνθρωποί της! Μεγάλη πόλη, απρόσωπη κι αυτή, αλλά όταν πας στο περίπτερο να πάρεις τσιγάρα και ακούς τη γιαγιά μπροστά σου να λέει στον περιπτερά " δε με λες πουλόπο μ, με κράτησες την εφημερίδα που σε είπα?" ε, δεν μπορείς παρά να χαμογελάσεις!
Το ξέρω πως είναι επιλογή μου, το ξέρω πως μια χαρά θα είμαι εκεί που σκοπεύω να πάω, το ξέρω πως δεν πάω σε άλλη ήπειρο, το ξέρω.... όλα τα ξέρω. Αλλά,
αααααααχχχχχχχχχχχχχχ!!!!!!

ΥΓ.ΠΑΟΚ ΟΛΕ αμπαλαέ

Πέμπτη, 5 Μαρτίου 2009

Το σαλάμι

Σε συνέχεια της χτεσινής ανάρτησης. :p

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

Ο κουμπάρος



ΥΓ.Πολύ γουστάρω όμως! :p

Δευτέρα, 2 Μαρτίου 2009

Απόηχος


Το έχω συνηθίσει πλέον, κάθε φορά που πάω στα πάτρια εδάφη (συνήθως για κάποιο εορταστικό τριήμερο) κάνω μια ανάρτηση που αφορά αυτό ακριβώς το ταξιδάκι.
Και τι ταξιδάκι! Οδυσσειούλα, που θα έλεγε και η Πετρούλα. Ας τα πάρουμε από την αρχή.
Η μαμά άρχισε να τηλεφωνεί εντατικά και επίμονα 5 φορές την ημέρα από την προηγούμενη Δευτέρα (μην τύχει και κανονίσω να πάω αλλού). Με παρακάλεσε, με απείλησε, κλάφτηκε, προειδοποίησε πως θα πάθει στιγμιαία καρδιακή προσβολή σε περίπτωση που ανακοινώσω εκδρομή για αλλού, και όλα αυτά από...συνήθεια! Της είχα πει ήδη πως θα πήγαινα!
Αφού χαιρέτισα όλο τον κόσμο που ήξερα, γνωστούς και άγνωστους(λες και έφευγα για μετανάστρια στο Βούπερταλ), ξεκίνησα με το αεριωθούμενό μου αυτοκίνητο (την κούρσα που λέει και ο Γιωργος) για το ταξίδι μου . Ροβολάω τον κατήφορο και βγαίνω στον περιφερειακό. Χα! Πίτα ο δρομάκος. Τα φανάρια άναβαν δεν άναβαν... εμείς τα αγνοούσαμε. Εκεί-εκεί στην Β' Εθνική. Δεν κατάλαβα για ποιο λόγο, ούτε ατύχημα είχε, ούτε βροχή είχε, η ουσία είναι πως έκανα 45 λεπτά να βγω στον μεγάλο-δρόμο-που-βάζεις-πέμπτη-και-τρέχεις-σα-να-σε-κυνηγάνε (στην Εθνική). Βάζω κι εγώ πέμπτη και τρέχω σαν να με κυνηγάνε. Αϊτός το seicento! Και χαίρομαι ακόμα περισσότερο όταν περνάω τον δρόμο κοντά στη Λεπτοκαρυά, που είναι μεγάλος και όλο ευθεία κι έχει και λίγη κατηφορίτσα, κι αν έχω και ούριο άνεμο βλέπω την βελονίτσα να φτάνει 160.... (γκαζιάρα η βλάχα χρυσά μου). Κι εκεί που όλα πάνε καλά, το παραθύρι κατεβασμένο και ο άνεμος παίρνει το μαλλί ... να μια φωτιά. Παράλληλα με την γέφυρα του Αλιάκμονα ένας πανέξυπνος, έβαλε φωτιά σε ξερά χόρτα στο χωράφι του και όλος ο καπνός με τη βοήθεια του αέρα ωθούνταν στον μεγάλο-δρόμο-που-βάζεις-πέμπτη-και-τρέχεις-σα-να-σε-κυνηγάνε και δεν βλέπαμε τίποτα. Και εκεί που τρέχεις σαν να σε κυνηγάνε, πλακώνεσαι στα φρένα και επαναλαμβάνεις την προσευχή στον καλό σου Θεούλη "σε παρακαλώ μην πάω και πέσω σε κανέναν και μην πέσει κανένας πάνω μου Θεέ μου, ίσαμε το μπόι μου λαμπάδα θα σ'ανάψω". Αφού γλίτωσα από του Χάρου τα δόντια, ξαναπατάω το άκρο δεξιό πεντάλ στο τέρμα και βρίσκομαι στην είσοδο των Τεμπών. Ωραιότατη η φύση, τα δεντράκια πρασινίζουν, τα πουλάκια ανθίζουν και τα λουλουδάκια κελαηδούν, και οι νταλίκες μες στη μέση κουβαλούν κανονικότατα τα φορτία τους παρά το απαγορευτικό. Η δε Τροχαία, δεν σταματά τα φορτηγά, και τα επικαθήμενα και την νταλίκα, αλλά κάνει στην άκρη ένα γύφτικο Ντάτσουν που κουβαλά κάτι μπάλες με άχυρο.
Περνάω τα Τέμπη, ζωντανή. Λίγο πριν φτάσω Λάρισα, ανακαλύπτω πως εκεί στη Λάρισα είναι πάρα πολύ έξυπνοι οι άνθρωποι. Και εργατικοί. Έχουν κάτι εκσκαφείς και δουλεύουν σε κάτι έργα, και σηκώνουν του κόσμου την σκόνη. Η οποία μαντέψτε πού πάει!!!!!! Μα φυσικά στον μεγάλο-δρόμο-που-βάζεις-πέμπτη-και-τρέχεις-σα-να-σε-κυνηγάνε!!!! Σκόνη και κουρνιαχτός μες στο δρόμο, ανακαλλώ την γνωστή προσευχή που την έχω μάθει πια παπαγαλία, και ναι...κυρίες και κύριοι! Βγαίνω ζωντανή ΚΑΙ από αυτό και συνεχίζω ακάθεκτη και με την αίσθηση του άτρωτου να πλανάται στην υπερπολυτελή καμπίνα της κούρσας...
Και... (μα ποιος με μάτιασε? να δεις, εκείνος ο βλάχος το τυρόγαλο με το ΡΙΖ ήτανε στα διόδια. με κοιτούσε σαν φρεσκοψημένη λαγάνα). Και, λέγω, χάνω την έξοδο για Καρδίτσα. Βρίζω λιγάκι, κομψά αλλά βρίζω. Βλέπω (η ξανθιά) πινακίδα για Τρίκαλα. Ε, κατά κει πάω κι εγώ, λέω.
Να μη σας τα πολυλογώ (δεν σας νοιάζει κιόλας) πήγα Καρδίτσα μέσω Τρικάλων. Ο αδερφός μου γελούσε μέχρι να φύγω. Ο πατέρας μου χαμογέλασε συγκαταβατικά. Η μαμά (από εκείνη πήρα το χρώμμα των μαλλιών μου) είπε "μπορεί να συμβεί στον καθένα" και την αγάπησα απ'την αρχή ξανά.
Άφού έφτασα, σώα και αβλαβής αλλά ολίγον φρενοβλαβής, εκεί φυσικά πέρασα καταπληκτικά, με την οικογένεια, φίλους παλιούς, συμμαθητές, κουμπάρες και ξαδερφοσυνυφάδες. Σήμερα γύρισα, με την συνοδεία πάντα των αγαπημένων μου φορτηγών, νταλικών και νταλικέριδων που δεν καταλαβαίνουν από γιορτές και επιστροφές εκδρομέων και...αν καθίσει κανείς να το σκεφτεί σοβαρά, ναι, πήγα και ήρθα ζωντανή από καθαρή τύχη.
Καλά το ξέρω...πώς τολμάω και μιλάω για κατασκευές δρόμων κτλ εν μέσω οικονομικής κρίσης? Sorry....