Τρίτη, 28 Απριλίου 2009

Υποψίες.


Η υποψία είναι πάντα πιο ερεθιστική από την ρεαλιστική αναπαράσταση. Όταν κάτι παραμένει στη σκέψη και δεν περνά στην πράξη εξιδανικεύεται και γιγαντώνεται . Περίτρανο παράδειγμα αυτού του συμπεράσματος είναι οι θρυλικοί Μεσαιωνικοί ανεκπλήρωτοι έρωτες.

Στο Μεσαίωνα οι γάμοι που τελούνταν, ειδικά στα ανώτερα κοινωνικά στρώματα ήταν ως επί το πλείστον γάμοι συμφέροντος που οδηγούσαν σε εμπορικές συμφωνίες, συγχωνεύσεις περιουσιών ή ακόμη και απόκτηση τίτλων ευγενείας. Παρά το ότι το γεγονός αυτό ήταν κοινά αποδεκτό και ευρέως διαδεδομένο, δεν σταματούσαν να είναι άνθρωποι με αισθήματα και φυσικά με έφεση στην ροπή προς την αμαρτία και το απαγορευμένο. Ακόμα και σήμερα ακούγονται ιστορίες και γυρίζονται ταινίες με θέματα τέτοιους έρωτες και τραγικούς ήρωες και ηρωίδες. Περίτρανο παράδειγμα η Γκουίνεβιρ, η οποία αν και παντρεμένη με τον βασιλιά, έζησε έναν παράφορο έρωτα με τον ιππότη και φίλο του βασιλιά – συζύγου της, τον Λάνσελοτ. Η παράνομη αυτή αγάπη είχε ως γνωστόν την τραγική κατάληξη όλων των εμπλεκομένων προσώπων, από το σημείο μάλιστα της σαρκικής ολοκλήρωσής της

Συμπερασματικά, αυτό που λείπει από την καθημερινότητα είναι η υποψία. Όταν ένα ζευγάρι συζεί, από ένα σημείο και μετά χάνεται ο αυθορμητισμός, δεν υπάρχει πια τίποτα άξιο εξερεύνησης ή ανακάλυψης και τα μικρά ελαττώματα που ίσως κάποτε φάνταζαν χαριτωμένα μπαίνουν αργά αλλά σταθερά στη σφαίρα του εκνευριστικού. Ο γάμος σκοτώνει τον έρωτα, λέει ο λαός. Η άποψή μου είναι πως η συνεχής τριβή σκοτώνει τον έρωτα. Η ρουτίνα και η σιγουριά του κεκτημένου. Όταν κατακτάς κάτι σε τέτοιον ολοκληρωτικό μάλιστα βαθμό, υπάρχει ένα εύλογο χρονικό διάστημα στο οποίο δρέπεις τις δάφνες σου. Με το πέρας αυτού του χρονικού διαστήματος (που φυσικά ποικίλει ανά περίπτωση και σύμφωνα με τους χαρακτήρες) ο κάθε πολεμιστής – πολεμίστρια, είναι φυσικό και επόμενο να αναζητήσει νέα εδάφη προς ανακάλυψη και κατάκτηση. Εδάφη απάτητα, από τον ίδιο τουλάχιστον, άγνωστα και μη κεκτημένα. Μάλιστα όσο πιο σθεναρή αντίσταση φέρουν οι γηγενείς, τόσο πιο ερεθιστική είναι η υποψία της κατάκτησης.

Ανατρέχοντας στις «5 Διαλέξεις για την Ψυχανάλυση» του Σ. Φρόυντ, θα δούμε πως μας λέει εν ολίγοις πως τίποτα και κανείς δεν είναι δικός μας, άσχετα αν το δηλώνει ή το αποδέχεται χωρίς να του ασκηθεί κάποια μορφή ψυχολογικής βίας. Αργά ή γρήγορα θα έρθει η ώρα της «επανάστασης», κατά την οποία το άτομο θα διαλαλήσει με ποικίλους τρόπους πως δεν ανήκει σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό του. Οι δηλώσεις δηλαδή του τύπου «είμαι δικιά σου ζουζουνάκι μου», «είμαι δικός σου τουλουμπίτσα μου», «είσαι δικός μου μπούμπη μου», «είσαι δικιά μου ζαργάνα» μου, είναι αν μη τι άλλο άτοπες, και φυσικά εμπρηστικές για το μέλλον μιας πολλά υποσχόμενης σχέσης.

Ο συνδυασμός βέβαια των παραπάνω κτητικών δηλώσεων με άπλυτες κάλτσες, αξύριστα πόδια ή μασχάλες, με ροχαλητά και με καμένες μπριζόλες είναι το τελειωτικό χτύπημα. Κάποιο πουλάκι θα πετάξει. Κι αν δεν πετάξει σίγουρα θα κάνει μια προσπάθεια ή θα πάρει μια γεύση πτήσης. Μπορεί να πετάξει μια φορά, να γευτεί την ελευθερία που χαρίζει ο άνεμος στα φτερά του και να γυρίσει πάλι πίσω στη φωλιά του. Μπορεί όμως να εθιστεί σ’αυτή την υποψία ελευθερίας και να επιχειρεί συχνά πυκνά χαμηλές πτήσεις. Από την άλλη, μπορεί να ακούσει κατά λάθος το γνωστό τραγούδι «θα ζήσω ελεύθερο πουλί» και να το κάνει ύμνο. Πόσοι και πόσοι δεν έχουν σιγοτραγουδήσει άραγε το άσμα αυτό όπου και αν το έχουν ακούσει? Κι αν παρατηρήσετε, οι περισσότεροι επίδοξοι τραγουδιστές, βγάζουν μια ιδιαίτερη θέρμη και πάθος, που συνδυάζονται με τις ανάλογες κινήσεις χάριν της ενδεδειγμένης σκηνικής παρουσίας που οι ίδιοι οι στίχοι επιβάλλουν.

Αφορμή για τις παραπάνω σκέψεις μου στάθηκε η Συνοδοιπόρος, με μια ανάρτηση που αξίζει να τη διαβάσετε.

Σάββατο, 25 Απριλίου 2009

Τετάρτη, 22 Απριλίου 2009

Διακοπή


Το blogάκι μου θα κάνει ένα διαλειμματάκι. Διακοπή για διαφημίσεις. Ημίχρονο. Σας φιλώ σταυρωτά σαν κακιά συμπεθέρα. Το mail είναι πασίγνωστο πλέον, μας το ζητάνε κι από τη NASA που λέει και στη διαφήμιση.

Έλα Bye.

Τρίτη, 21 Απριλίου 2009

Ανέκδοτο


Είναι ένας τύπος και τα πίνει στο μπαρ. Ξαφνικά κόβει μια θεογκόμενα με το τελειότερο κορμί που είχε δει ποτέ του. Η τύπισσα είχε γυρισμένη την πλάτη, οπότε αυτός σκέφτεται να πάει να της μιλήσει. Παραγγέλνει ένα ποτό για να την κεράσει, την πλησιάζει κι αυτή τότε γυρίζει προς το μέρος του. Βλέπει αυτός τότε την ασχημότερη μούρη που είχε δει ποτέ. Προς στιγμήν ξαφνιάζεται και φυσικά απογοητεύεται, αλλά τελικά δε μασάει και της λέει:
-Πού το έφτιαξες αυτό το κορμί εσύ κοριτσάρα μου;
-Στο κολυμβητήριο, του λέει αυτή
-Και το κεφαλάκι, δεν το βουτάμε καθόλου μέσα;



ΥΓ. Ευχαριστώ τον Συνοδοιπόρο μου γι'αυτό το ανέκδοτο. Κάθε φορά που το διαβάζω γελάω σα χαζό.
χαχαχαχαχα

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων


Ναι οκ, όπως θες πάρτο. Δεν έστειλα μηνύματα, δεν απάντησα σε κλήσεις, δεν είχα καμιά επαφη "περιττή". Μίλησα με 3 φίλους (μόνο) και την οικογένειά μου. Ποτέ δεν ήμουν των τυπικών "χρόνια πολλά, όλοι καλά? ε κι εμείς, τρώμε, σκάμε, άντε και του χρόνου". Μια απάντηση σε ένα mail έστειλα. Δεν χρειάζεται παραπάνω... Λίγοι και καλοί μου φτάνουν. Κι αυτοί οι λίγοι, είναι αυτοί που επιμένουν. Γιατί άραγε...κάποιες φορές απορώ.

Anyway, αυτό που ήθελα να πω είναι πως μου τη σπάει αυτή η αίσθηση του "είναι υποχρέωσή μου να περνάω καλά και να το δείχνω". Μια με τα Χριστούγεννα...μια με τον μαλάκα τον Βαλεντίνο και μια με το Πάσχα. Έλεος δλδ. Τα Χριστούγεννα είχαμε βρει κάτι τραγούδια γαμάτα που τα παίζαμε στο ραδιόφωνο. Ο τίτλος του ενός ήταν "Merry fucking Christmas". Χαχα, πολύ το γούσταρα! Για το Πάσχα δεν έχω πετύχει κανένα.

!!!!---ΙΔΕΑ---!!!!"Ζητείται συνθέτης να εμπλουτίσει με μουσική στίχους που θα του δώσω εγώ για ένα τραγούδι με τίτλο "Pasha sucks".

Και μετά θα το παίζουμε στα ραδιόφωνα και θα γίνει επιτυχία και θα ανέβει στην κορυφή των charts και και και... Α! θα βάλω μια ροκού φιλενάδα που έχω να το τραγουδήσει και θα σκίσουμε!!!!

Και κάτι ακόμα που έχω σιχαθεί. Τα παιδάκια!!!!! Όχι τα παϊδάκια. Τα παϊδάκια μ'αρέσουν, αλλά έλεος με τα παιδάκια σας!!!! Μαζεύτε τα επιτέλους. Εντάξει, τα συμπαθώ, συνεννοούμαι απταίστως στη γλώσσα τους, έχω και τον τρόπο μου ως "διδάκτωρ".... Αλλά....

Ok, για να καταλάβεις picture this.

Λευκή, με φουστανάκι ωραιότατο, παπουτσάκι κυριλέ, τσαντούλα Λουί Β. πίνει φραπεδιά στον Άγιο Στέφανο και αγναντεύει τα καράβια και παρακαλάει να βρεθεί τσοοοοουυυπ μες στο καράβι. Πιτσιρίκος ετών 4 περίπου με πλησιάζει. Σκάει χαμόγελο. Ανταποδίδω. Με λέει "είσαι πολύ όμορφη, θα μου δώσεις ένα φιλί?". "Άντε έλα λέω εγώ". Του δίνω ένα φιλί και φεύγει ο μπόμπιρας τρεχάτος για τον πατέρα του. Ο οποίoς ήταν αυτός που τον έστειλε στάνταρ! Κόβω το κεφάλι μου γι'αυτό. Δεν περνάνε 2 λεπτά, τσοοοουυυπ κι άλλος πιτσιρίκος, ο οποίος είδε τον πρώτο και το θεώρησε καλή φάση. 2ο φιλί εγώ. Να μη σας τα πολυλογώ, μοίρασα καμιά 5 φιλιά και μάζεψα 3 τηλέφωνα μπαμπάδων. Και ερωτώ κύριε Πρόεδρε.....αυτές οι μανάδες πού τους αφήνουν να βγαίνουν χωρίς αλυσίδα? Δεν φταίνε μόνο αυτοί, φταίνε κι αυτές. Από την άλλη....ΑΝΤΡΕΣ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ!!!! Το σύνθημα παλιό, αλλά πάντα επίκαιρο!

Φιλιά πολλά ρε, και μην παρεξηγηθείτε ;-)

Κυριακή, 19 Απριλίου 2009

Ειδήσεις, ειδήσεις, ειδήσεις!


"Φύλακας άγγελος" των νούμερο ένα καταζητούμενων Βασίλη Παλαιοκώστα και Αλκέτ Ριζάι αποδεικνύεται πως είναι η 34χρονη ξανθιά γυναίκα που είναι τα τελευταία 7 χρόνια σύντροφος του Ριζάι.
Πρόκειται για τη γυναίκα που οργάνωσε την απόδραση των δύο κακοποιών με το ελικόπτερο, νοίκιασε το κρησφύγετο στο Αλεποχώρι και φρόντιζε να βγαίνει η ίδια τα τα ψώνια για να μην κυκλοφορούν στην περιοχή οι δύο καταζητούμενοι, ενώ έδρασε ψύχραιμα και αστραπιαία προκειμένου να ξεφύγουν Παλαιοκώστας και Ριζάι από τα χέρια της ΕΛ.ΑΣ.
Πριν από δύο μήνες, όταν ο Παλαιοκώστας και ο Ριζάι δικάζονταν για την πρώτη απόδραση, η γυναίκα αυτή πήγαινε καθημερινά στο δικαστήριο και συνομιλούσε με τους κατηγορούμενους μπροστά στους αστυνομικούς, οι οποίοι αν και γνώριζαν την ύπαρξή της, υποτίμησαν τον ρόλο της.
Από την ΕΛ.ΑΣ. δεν υποψιάστηκαν το παραμικρό κι έτσι ακόμα και μετά την απόδραση δεν την έθεσαν σε παρακολούθηση. Μάλιστα, η 34χρονη έμεινε στο σπίτι της στο Περιστέρι για λίγες ημέρες μετά την εξαφάνιση των κακοποιών. Όταν τη ρώτησαν οι αστυνομικοί αν γνωρίζει κάτι για την υπόθεση, εκείνη υποστήριξε ότι δεν γνώριζε το παραμικρό. Λίγες ημέρες αργότερα, εξαφανίστηκε και τα ίχνη της χάθηκαν.
Η μητέρα της, η οποία δήλωσε την εξαφάνιση στις αρχές Μαρτίου, αναφέρει: "Δεν γνωρίζω πού μπορεί να βρίσκεται η κόρη μου. Από την ημέρα που εξαφανίστηκε, δεν εππικοινώνησε ξανά μαζί μας. Αν γνώριζα ότι ήταν στο Αλεποχώρι, θα ήμουν μαζί της εκεί".
Η 34χρονη εμφανίστηκε στο Αλεποχώρι στις 20 Φεβρουαρίου, για να νοικιάσει τη μονοκατοικία-κρησφύγετο, έχοντας φροντίσει ν' αλλάξει το χρώμα των μαλλιών της σε καστανό. Η ταυτότητά της έπαψε να είναι γρίφος, αφού στο κρησφύγετο βρέθηκαν τα αποτυπώματά της.
Στο μικροσκόπιο των αστυνομικών, όμως, μπαίνει και ο ρόλος μιας δεύτερης γυναίκας η οποία όταν ο Παλαιοκώστας βρισκόταν στις φυλακές Κορυδαλλού για την εκδίκαση της υπόθεσης της πρώτης απόδρασης, εμφανίστηκε και ζήτησε να τον επισκεφθεί. Μάλιστα, καθώς το επισκεπτήριο επιτρέπεται μόνο σε στενούς συγγενείς, η γυναίκα αυτή είχε δηλώσει αρραβωνιαστικιά του Παλαιοκώστα. Το συμβούλιο των φυλακών δεν έδωσε τη σχετική άδεια, αφού σε συνεννόηση που είχε με την αστυνομία ενημερώθηκε ότι ο Παλαιοκώστας δεν έχει αρραβωνιαστικιά.
Σε ό,τι αφορά τις έρευνες για τον εντοπισμό των κακοποιών, ξεκινούν από το μηδέν, αφού οι αστυνομικοί δεν γνωρίζουν ούτε για το αν έχουν φύγει εκτός Αττικής. Εικάζουν, πάντως, ότι είχαν προσχεδιάσει τη διαφυγή τους σε περίπτωση που τους εντόπιζαν οι αστυνομικοί και είναι πιθανόν να είχαν έτοιμο και δεύτερο κρησφύγετο.
Προς το παρόν, στην Αστυνομία περιμένουν τις απαντήσεις από τις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας για να εντοπίσουν τα πρόσωπα με τα οποία επικοινώνησαν οι δύο δραπέτες, ενώ στα εγκληματολογικά εργαστήρια γίνεται ανάλυση DNA και αποτυπωμάτων για να διαπιστωθεί πόσα και ποια άλλα άτομα ήταν στο κρησφύγετο.

Βρήκα αυτό το άρθρο εδώ.

Για να το σχολιάσουμε λίγο τώρα...Θα με πεις "κοπέλα μου χρονιάρα μέρα εσύ για τον Παλαιοκώστα θα με λες?". Ναι ρε φίλε, δίκιο έχεις, αλλά εγώ δεν πήγα Ανάσταση, είδα τα πυροτεχνήματα από ένα γαμάτο μπαλκόνι και τώρα που τελειώσανε βαριέμαι.
Λοιπόόόόν....Πριν 2 μήνες λέει που δικαζόταν η πρώτη απόδραση, η κυρία αυτή συνομιλούσε με τους κατηγορούμενους μπροστά στους αστυνομικούς. Δηλαδή ούτε καν κινητό χρειαζόντουσαν. Τα λέγανε όμορφα όμορφα χωρίς καν την επικίνδυνη ακτινοβολία του κινητού. ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥΣ.
Οι οποίοι λέει, την υποτίμησαν. Όχι ρε, τι λες τώρα. Ήθελε πολύ μυαλό να την υποψιαστούν. Πάρα πολύ.
Και μετά την απόδραση (τη 2η) δεν την υποψιάστηκαν καν...πήγαν και τη ρώτησαν "καλέ κοπελιά ξες εσύ τίποτα? μπα ε?" "μπα" είπε αυτή και έφυγαν ήσυχοι. Γιατί να την παρακολουθήσουν, αφού είπε το άτομο πως δεν ήξερε τίποτα.
Βέβαια, τα γατόνια του Κορυδαλλού δεν άφησαν την αρρεβωνιάρα του Παλαιοκώστα να τον επισκεφτεί. Με του Ριτζάι την αρραβωνιαστικιά δεν είχαν πρόβλημα, αφού ήταν άσχετη έτσι κι αλλιώς. Ανάξια λόγου.
Εικάζουν λέει, πως οι κακοποιοί είχαν προσχεδιάσει την διαφυγή τους σε περίπτωση που τους μυριζόντουσαν οι αστυνομικοί. Σώπα ρε???? Σοβαρά??? Μα πώς το υποψιαστήκατε αυτό??? Συγκλονιστικό....μόνο εσείς θα μπορούσατε να το καταλάβετε.....να, στ'ορκίζομαι, μη σώσω να φάω κοκορέτσι, έχω ανατσουτσουρώσει ολόκληρη.
Προς το παρόν, ψάχνουν ακόμα τις κλήσεις στα κινητά και το παίζουν CSI New York στο κρυσφήγετο. Όπου ακούς "κρυσφύγετο" και νομίζεις πως είναι κανένα σκοτεινό καταγώγιο, βρώμικο....σαν απρόμαυρη αμερικάνικη ταινία με θέμα την ποτοαπαγόρευση. Κι όμως....ένα ωραιότατο σπιτάκι είναι, που ανετότατα θα πήγαινα για διακοπές.
Αλλά...μπα. Τα κορίτσια βρε είναι αθώα. Σας το λέω εγώ. Δεν ψάχνουν τίποτα παραπάνω από έναν καλό γαμπρό, ε πέρασαν και τα χρόνια, να νοικοκυρευτούν θέλουνε...

Παρασκευή, 17 Απριλίου 2009

Πάρε ένα πλέιλιστ να παίζεις

σήμερα που γαυγίζω.....

Έλα μάνα μου δώσεεεεε...

Να τος και ο Θάνος

Τσούύύύπ! και η άλλη η άτιμη...

Κάντο

έλα κι ένα νορμάλ για ξεκάρφωμα...

Γαβ!

Ψέμα...

Πέμπτη, 16 Απριλίου 2009

Σήμερα είναι Πέμπτη


Λοιπόν λέιντις έντ τσέτλεμεν, τις τελευταίες μέρες διαβάζω εντατικά τη θεία μου τη Donna, που ξεκινώντας με έναν γαμάτο μπακαλιάρο σκορδαλιά, συνέχισε στην Μ. Δευτέρα, μετά στην Μ. Τρίτη και μετά στην Μ.Τετάρτη. Κάτι με λέει πως θα υπάρξει και συνέχεια. Μέχρι το Μ. Σάββατο τουλάχιστον, έχω βάσιμες υποψίες. Παραπέρα δεν έχει. Την Κυριακή τρώνε ζώα. Και είναι μικρή, γι'αυτό δεν την λένε μεγάλη. Τεσπα. Ευλαβικά. Θρησκειολατρικά την εδιαβάζω τη θεία. Κατέβασα και το σιντάκι της. Μπείτε ρε, θα με θυμηθείτε. Εδώ ρε λέω, μην ψάχνεστε.
Αυτά ήτο πρόλογος. Για να μπούμε στο ρεζουμέ τώρα. Έχω γεμίσει μια ωραιότατη κούπα τσαγιού (με ένα special ουίσκι, κόλα και πάγο) και είπα να σας γράψω. Τι να πω όμως. Δε γουστάρω πάλι να γκρινιάξω που είμαι μακριά και έχει γαμηθεί ο Δίας και όλοι οι θεοί που μου'ρχονται πρόχειρα τώρα στο μυαλό. Δε γουστάρω. Μέχρι κι εγώ το βαρέθηκα. Ας γελάσουμε λοιπόν. Πάω στον Γιωργάκη τον μπάρμαν και τον λέω "βάλε με ρε κάτι χαλαρωτικό να νυστάξω". "Κουλή είσαι?" απαντάει. Τον αγριοκοιτάω (μερικές φορές όταν έχεις γαλανά μάτια, άμα δώσεις την κατάλληλη έκφραση ο άλλος τρομοκρατείται. Ζορίστηκα, έδωσα την ένταση, αλλά αυτός δεν μάσησε). Μπαίνω μες στο μπαρ και βάζω το "τσαγάκι" μου. Ε κι εκεί που πίνω την πρώτη γουλιά...τι να δω. Ένα πιάτο αμπελοφάσουλα Μυκόνου. Και παίρνω ένα. Και με βγάζει το μαλακιστήρι μια φωτό, να έχω το φασολάκι στο χέρι το ένα και στο άλλο το special το ουίσκι. Γαμηθήκαμε στα γέλια λέμεεεε! Ήρθαν και κάτι άλλοι εκεί πέρα... Ατραξιόν της βραδιάς γίναμε πάλι. Δε γαμιέται. Γελούσαμε. Ρόμπα. Γουστάρω να γίνομαι ρόμπα. Είναι φορές που ο απλός, αθώος κοσμάκης δε με πλησιάζει. Σκιάζονται? Με περνάνε για σνομπ? Ποιος ξέρει. Και εγώ η ανώμαλη γουστάρω να τσαλακώνομαι, επίτηδες. Μια φορά, είχα πιάσει τα μαλλιά 2 αλογοουρές, στυλ Κάντι Κάντι. Κατουρήθηκαν σε λέω! Χαχα.
Τι άλλο να πω. Κάτσε εδώ και διάβαζε, έχει κι άλλο στην κούπα. Λοιπόν. Έχει βουλιάξει το γαμήδι το νησί. Ρε ποιος σας είπε πως το παραδοσιακόν ελληνικόν Πάσχαν γίνεται στη Μύκονο? Στην Κέρκυρα ρε να πάτε, που είναι τέρμα θεού αρχές διαόλου. Να πάτε στα χωριά σας. Σε ποια λιβάδεια να σουβλίσουμε αρνιά γμτ την τρέλα σας? Και τι αρνιά? Εδω παράγει γκέι, όχι αιγοπρόβατα. Τα κλάμπς δεν άνοιξαν ακόμα. Βρέχει και σηκώνει κύμα στις πισίνες ο κωλοαέρας τους. Μια φορά, ορκίζομαι, είδα δίνη στην πισίνα. Μια άλλη φορά είδα ένα σκύλο που περπατούσε δίπλα στη θάλασσα και κάνει ένα κύμα να με το συμπάθειο και τον έκανε τον σκύλο πάπια. Καθόμουν τις προάλλες στο Ρεμέτζο( που εννοείται πως ΔΕΝ έχει ανοίξει ακόμα μαλάκες που έρχεστε εδώ) και κόντεψα να πάθω πνευμονία.
Κι από την άλλη, έχω απέναντι το γιωτ "Paris" (που το αφιέρωσε το κωλοπαιδαρέλι στην μαλακισμένη), το κοιτάω και λέω...."ε κι άμα μπω και το βάλω μπρος? Τι σκατά, κατά τον βορρά είναι η Θεσσαλονίκη, δεν θα βγώ? Το πολύ πολύ να πιάσω Αλεξανδρούπολη...ε κοντά είναι...".
Ρε σε λέω τέρμα οι διακοπές σε νησί. Βλέπω το Blue Star και παθαίνω ζημιά. Τον Μπραντ Πιτ να έβλεπα τέτοια ταχυκαρδία δεν θα είχα.
Οκ, συμμαζεύομαι, πάλι γκρινιάζω. Αλλά δεν μπορώ γμτ.
Γαμιέται η Μύκονος και τα νησιά τους μέσα και όλα τους. Και τα αμπελοφάσουλα μαζί. Γαμιούνται πιο πολύ κι από τον Θρύλο και τον Πειραιά, που σημειωτέον, το κάνουν ασύστολα.
Γαμιέμαι κι εγώ που έχω αρχές. Αρχίδια αρχές. Ή, εναλλακτικά, αρχές αρχίδια. Ή ακόμα καλύτερα να είχα αρχίδια κι ας μην είχα αρχές. Χμμμ....

Τρίτη, 14 Απριλίου 2009

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

Δεν απάντησα


Απόψε είμαι εδώ. Όπως κάθε βράδυ άλλωστε. Το να είμαι "μακριά" μου έχει δώσει πολλά και διαφορετικά συναισθήματα.
Τις Κυριακές όμως....είναι σίγουρα η μέρα της μελαγχολίας. Την προηγούμενη ήμουν στα "ντάουν" μου. Το απέδωσα στην βροχή και τη συννεφιά. Την πρό-προηγούμενη στην κούραση από τη δουλειά.... Αυτή? Την επόμενη?
Τελικά δεν είμαι καθόλου δεκτική στις αλλαγές. Στραβόξυλο είμαι, το παραδέχομαι.
Ήρθαν κάποια μηνύματα στο κινητό μου... Δεν έχω καλό σήμα και όταν πιάνει μου έρχονται μαζεμένα.
"Κάθε φορά λέω να γράψω- την κλασική αλληλογραφία μας, θυμάσαι?- αλλά οι ρυθμοί της ζωής με κυνηγάνε. Μου λείπεις φιλενάδα. Αφού όμως μπορώ να γράψω μήνυμα στο κινητό...γιατί όχι? Μου λείπεις. Σε σκέφτομαι. Έχω πολλά να σου πω. Μεγαλώσαμε... αλλά είμαστε πιο παιδιά τώρα. Πώς είσαι?"-Αντιγόνη-
"Γιατί έφυγες ρε μαλάκα? Άντε, πολύ κάθισες, φτάνει".-Νίκη-
"Κυρία αυτή που με κάνει αγγλικά είναι κακιά. Έλα να πάμε για μπάσκετ!" -Θωμάς.

Η Αντιγόνη είναι παιδική μου φίλη...Οι παππούδες μας ήταν φίλοι. Οι γιαγιάδες το ίδιο. Οι γονείς μας επίσης. Με την Αντιγόνη κάναμε εξερευνήσεις σε εγκατελειμένα λαγούμια στον σταθμό του χωριού.Μεγαλώσαμε όμως. Δεν απάντησα στο μήνυμα.
Η Νίκη είναι ένα γλυκό παιδί που είχα υπάλληλο σ'ενα μαζαγί που ήμουν διευθύντρια. Δεν απάντησα στο μήνυμα.
Ο Θωμάς είναι ο αγαπημένος μου μαθητής. Του έκανα ιδιαίτερο στα αγγλικά. Μια φορά με πήρε τηλέφωνο και μου είπε πως δεν είχε φίλους να παίξει μπάσκετ. Σε μισή ώρα πηδούσα μαζί του τα κάγκελα του δημοτικού σχολείου (είχαν κλειδωμένη την πόρτα). Ημουν εγώ και καμιά δεκαριά δεκάχρονα που παίζαμε μπάσκετ και φωνάζανε "κυρία, κυρία, σ'εμένα δώσε πάσα". Δεν απάντησα στο μήνυμα.

Μη μου πείτε υπομονή, θα περάσει κι αυτό. Μη.


"Καθάρισα και σκούπισα τον ήλιο.... σφουγγάρισα τον ουρανό και γυάλισα τα σύννεφα. Τελείωσα. Όλα τακτοποιημένα.
Με τους ανθρώπους...τι θα κάνω?"

Κυριακή, 12 Απριλίου 2009

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

Μαγείρεμα


Έχω καιρό να μαγειρέψω...

Και τώρα εσύ θα πεις "τι φλασιές τρως παιδάκι μου, πώς σου ήρθε αυτό???"

Σου εξηγώ μικρό άθλιο σκουλίκι για να μην αναρωτιέσαι...Μιλούσα πριν λίγο με έναν θεότρελο φίλο για συνταγές, πολίτικες, ποντιακές, νησιώτικες και ένιωσα ένα πράγμα περίεργο. Νταξ? Φχαριστήθηκες τώρα? Σκάσε λοιπόν και διάβαζε.

Ποτέ δεν είχα το ψώνιο με την κουζίνα ή την μαγειρική. Πάντα όμως ανακατευόμουν σε όλα. Όταν έφτιαχνε η beloved γιαγιά Λευκοθέα κάτι τρελές πίτες με συνταγές παραδοσιακές της Θεσσαλίας, όταν η μάνα μου ανακάλυπτε νέους τρόπους να συντομεύει τους χρόνους ψήσίματος. Πανταχού παρούσα εγώ, κι ας μην λερωνόμουν..

Μετά έφυγα και ήρθε η ώρα να τραφώ γιατί θα πέθαινα. Ανακάλυψα τα πιτόγυρα. Είχα μια συγκάτοικο τότε, ακόμα χειρότερη από'μένα. Άχρηστη τελείως. Ο μπαμπάς της Έλσας να καταλάβεις ήταν μάγειρας. Ο έρμος ο άνθρωπος σου λέει δυό κορίτσια είναι, ε όλο και κάτι θα κάνουν. Ετοίμαζε μάλιστα τσιγαρισμένο κρεμμύδι σε βαζάκια και μας το έδινε για να μην βρωμάει το σπίτι μας υποτίθεται από τα μαγειρέματα που θα κάναμε. Εμείς όταν πηγαίναμε στο κτελ για να φύγουμε, τα πετούσαμε για να μην κουβαλάμε extra βάρος. Τόσο βόδια δλδ.

Η μάνα μου μας έλεγε να πάμε στη "Γιαννούλα" (μια ταβέρνα στην Κασσάνδρου) γιατί θα πάθουμε σκορβούτο. Όλως περιέργως, δεν πάθαμε. Αντίθετα, έχω γίνει διάσημη στον φοιτητόκοσμο της εποχής μου για την "μακαρονάδα των 14 λεπτών" ή αλλιώς "μακαρονάδα σε 2 τσιγάρα". 'Εχω ταϊσει κόσμο και κοσμάκη!!!

Μετά, ήρθε η ώρα που βρέθηκα σε δικό μου σπίτι. Και με πιάνει ένα τρελό πράγμα. Με γυρνάει ο εγκέφαλος εντελώς. Ήρθε ο κόσμος τούμπα σε λέω. Και να γίνω μια Βέφα κανονική.

Τύπωνα ολόκληρα πακέτα Α4 με συνταγές. Και κάθε τι που έφτιαχνα έπρεπε να είναι σαν την φωτογραφία που έβλεπα, αλλιώς ήταν αποτυχία! Μια φορά, είχα κάνει μια γαλοπούλα...να σε μιλήσει ήταν έτοιμη! Γαμάτη.

Μετά το παράτησα. Back στη "μακαρονάδα σε 2 τσιγάρα" ...

Και τώρα είμαι στην πράσινη περίοδό μου. Σαν ζωγράφος. Τρώω μόνο τα πράσινα. Όχι από άποψη, ούτε και φανατικά. Δεν μαγειρεύω όμως και μου'χει λείψει.

Να είδες? Τσάμπα διάβαζες, μαλακίες έγραψα πάλι.


Α! Κι άμα θες γαμάτες συνταγές που τις καταλαβαίνεις και χωρίς τρελά υλικά (πχ σαφράν από την Αίγυπτο που το έχει μυρίσει παρθένα ιερή αγελάδα),

μπες στην θεία μου την Donna.

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2009

10+1

Η φίλη Νάντια με κάλεσε να παίξω πάλι. Και η Raven. Εγώ σας λέω πονάω, εσείς το βιολί σας. Επειδή είμαι και τεμπελόσκυλο, θα σας κάνω σούμα και τις 2 και θα κάνω τα δύο ένα. Πάλι καλά που δεν με κάλεσαν 3. Σκεφτείτε πώς θα ακουγόταν.
Anyway, από τα 10+1, πρώτα θα σας πω το ένα, που αποτελεί μέρος του παιχνιδιού της Raven. Είναι η πιο αγαπημένη μου ταινία, η καλυτερότερη όλων των εποχών, τα πάντα όλα και δεν δέχομαι κουβέντα.


Και τώρα πάμε στα δέκα μυστικά..... Εντάξει, για όσους με ξέρουν δεν είναι μυστικά. Άλλωστε.. "καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται". Λοιπόν. Here we go.
1. Έχω απίστευτη αδυναμία στον αδερφό μου. Είναι μικρότερός μου, και όταν είμασταν μικρά τον ζήλευα απίστευτα και ήθελα να τον σκοτώσω. Αλήθεια. Μια φορά του λέω "Μάκη έλα να σε μάθω να αναπνέεις κάτω από το νερό". Γεμίζω μια λεκάνη με νερό. Έρχεται ο μικρός και μιας και μου είχε τυφλή εμπιστοσύνη με άφησε να του χώσω το κεφάλι μες στη λεκάνη. Το πατούσα κιόλας. Σε κάποια φάση αρχίζει να γίνεται μπλε. Για καλή του τύχη, κάποιος ήρθε και τον έσωσε. Πώς ζει ακόμα είναι ένα θαύμα, και το πώς με λατρεύει είναι επίσης θαύμα!!!
2. Έχω κολλήματα με τραγούδια. Μπορώ ν'ακούω το ίδιο τραγούδι ώρες ολόκληρες στο repeat και να γουστάρω.
3. Το τραγούδι που είναι σχεδόν πάντα στο repeat είναι το hijo de la luna της Montserrat Caballe...
4.Ζωγραφίζω. Βέβαια προς το παρών τα έργα μου κοσμούν σαλόνια φίλων. Μην νομίζετε, ψυχικό κάνουν! :P
5.Δεν κλαίω. Τελευταία φορά ήταν πριν 9 χρόνια, στην κηδεία του παππού μου. Πριν κάμποσο καιρό δάκρυσα μόνο. Βούρκωσα δλδ. Ψιλοπράγματα. Δεν πιάνεται.
6. Καπνίζω πολύ. Και δεν γουστάρω καν να προσπαθήσω να το κόψω.
7. Λατρεύω τα βουνά. Το μεγαλύτερό μου όνειρο είναι να καταφέρω μια μέρα να χτίσω και να κατοικήσω μόνιμα στο σπίτι του παππού μου, που το έχτισε με τα αδέρφια του με τα ίδια τους τα χέρια. Στο βουνό μας, εννοείται.
8. Όταν έχω ένα πρόβλημα, το αντιμετωπίζω μόνη μου. Δεν μιλάω σε κανένα. Κάθομαι, το σκέφτομαι, στίβω το μυαλό μου, και όταν πλέον έχω πάρει την απόφασή μου, τότε το ανακοινώνω στους άλλους. Τελειωμένα πράγματα.
9. Έχω 3 φοβίες : Τη θάλασσα (όταν ήμουν μικρή κόντεψα να πνιγώ και δεν το ξεπέρασα πλήρως ποτέ). Τους οδοντιάτρους (οι μισοί μου φίλοι είναι οδοντίατροι αλλά εγώ όταν βρεθώ σε ιατρείο λιποθυμάω. Στην ιδέα και μόνο. Έχω λιποθυμήσει μέχρι 5 φορές σε μια επίσκεψη. Ο Έντι ο γιατρός μου, έχει στο ένα χέρι τον τροχό και στο άλλο τον αιθέρα). Τις κυλιόμενες σκάλες (πέφτω. Πάντα!!!!!!)
10. Είμαι πολύ αθώα στη σκέψη. Δηλαδή δεν σκέφτομαι ποτέ πως ο άλλος μπορεί να θέλει κάτι κακό από'μένα, και όταν αυτό πλέον αποκαλύπτεται, σοκάρομαι πάντα!

Αυτάάάάά......
Καλω κι εγώ με τη σειρά μου τους
Συνοδοιπόρος
Νηρηίδα
So far away
Xepetsa (χαχαχαχα εμ τι εσύ θα γλίτωνες?)

Τρίτη, 7 Απριλίου 2009

Αχ αχ αχ...τα πλευράκια μου.


Μετά τα νταουνιάσματα που έιχα προσφάτως, ένας καλός (κακός μάλλον) φίλος με είπε το καταπληκτικό " πρέπει να ασχοληθείς με τον εαυτό σου". Να πάω λέει στο γυμναστήριο, να γίνω μια θεά, νους υγιής εν σωματι υγιές, θ'ανέβω ψυχολογικά, θα τους γαμήσω όλους και μέχρι να φύγω από το κωλονήσι δεν θα θυμάμαι καν τα νταουνιάσματα. Με είπε τι να τρώω κτλ και τι γυμναστικές να κάνω.
Τι να κάνω κι εγώ, λέω για να δούμε, μπας και ξελαμπικάρω. Καλοκαίρι έρχεται, θα έρθουν τα ρουφιανάκια οι ιταλίδες, να μπορούμε να σταθούμε επάξια δίπλα τους.
Πάω λοιπόν στο gym. Για να πω την μαύρη αλήθεια, είχα ξαναπαέι. Είχα πάει και γράφτηκα και ήπια έναν ωραιότατο καφέ με τον ιδιοκτήτη. Πλάκα είχε. Αλλά μετά δεν ξαναπάτησα. Βάζω φορμίτσες, τοπάκι, παπουτσάκια diesel (170 ευρουδάκια) και τσουυυυυυπ! Πάω. Επιφυλακτικά. Βάζω κεφάλι μέσα από την πόρτα. Ψυχή πουθενά. Ωραία λέω, εδώ είμαστε. Το χειρότερό μου είναι να λαχανιάζω και να κάνω σαν τρένο και κάτι πουτάνες να τρέχουν με χίλια στο διάδρομο και να μην ιδρώνουν καν. Κι εγώ δίπλα να κάνω σαν κωλόγρια.
Μπαίνω που λες και πάω το σαϊνι στρέιτ στο ποδήλατο. Τηλεορασίτσα απέναντι, Μενεγάκη να ρωτάει παπαριές... μια χαρούλα. Πάνω που γούσταρα, τσουυυυυπ και ο γυμναστής. Το αρχίδι!!!! Μ'άρεσε που τον είχα συμπαθήσει. Δεν είχε κανέναν άλλον να ασχοληθεί και με πέθανε. Πρέπει να έκανα 23465768775645687 όργανα και άλλες τόσες επαναλλήψεις. Να παρακαλάω τον θεό μου να με γλιτώσει από αυτό το μαρτύριο, να μακαρίζω τους ανάπηρους, να θέλω να ρίξει κεραυνό ο Δίας και να κάνει κουρνιαχτό την χαμογελαστή κωλόφατσά του...
Να με ποτίζει νερό ο πούστης και να με λέει γλυκά "έλα να δοκιμάσουμε και αυτό". Ρε απόβρασμα της κοινωνίας, φασίστα, βασανιστή των SS, εσύ κάθεσαι και κοιτάς, εγώ γαμιέμαι. Σαν γουρούνι έχω ιδρώσει, σιχαίνομαι το είναι μου.
Τεσπα, σε κάποια φάση με λέει "φτάνει για σήμερα, θα σε δω μεθαύριο". Που να σου καεί το dvd και όλα τα extras, σιγά μη με ματαδείς. Πονάνε μέχρι και οι τρίχες της κεφαλής μου μαλάκα άντρα. Όχι δεν έχω ανέβει ψυχολογικά, αισθάνομαι ένα ράκος και πονάω! Το στομάχι μου δε, είναι σαν να με βαρούσανε.
Άντε γεια τώρα, πάω να κλάψω στη γωνίτσα μου.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

Άτιτλο (όπως λέμε "ασυνόδευτο")


Αν και ξανθιά...σκέφτομαι πολύ και πολλά. Είπαμε το blogging είναι ένα είδος αυτοψυχανάλυσης. Μια συνεδρία με όποιον έχει τη διάθεση να σε διαβάσει. Κι ας είναι ο οποιοσδήποτε. Ξέρω πως διαβάζουν αυτά που γράφω και άτομα που σε καμία περίπτωση δεν θα τους εκμυστηρευόμουν κάτι. Δεν θα'θελα να τους δείξω ποια πραγματικά είμαι. Αλλά δε γαμιέται. Έτσι πάει το παιχνιδάκι και θ'ακολουθήσω.
Σήμερα γουστάρω να μαζοχιστώ. Να πέσω στα πατώματα. Να αυτομαστιγωθώ. Όχι γιατί έχω γκάβλες. Απλά γιατί είμαι στα πολύ down μου. Και βασικά γιατί δεν πιάνω το Alter να δω Παρατράγουδα. Αν έπιανε θα έβλεπα κανέναν και θα ανέβαινα λιγάκι. Τους βλέπω και λέω "ok, έχουμε μέλλον ακόμα...δεν πιάσαμε πάτο". Εντάξει, αναγνωρίζω πως υπάρχουν και χειρότερα. Όχι μόνο στα Παρατράγουδα. Γενικά. Αλλά όπως λένε, όσα έχεις δεν τα εκτιμάς. Θες αυτά που δεν έχεις. Τι έχω λοιπόν?
Τα βασικά τα έχω, δεν αντιλλέγω.
Έχω και μια μεγάλη μαλακία όμως. Που την κουβαλάω. Η ώρα του μαλάκα που έλεγα προχτές νομίζατε πως είναι πλάκα? Χα! Το'χω σου λέω ρε παιδάκι μου. Και εντάξει, δεν είναι μόνο το ότι είμαι μαλάκω. Το ζόρι το μεγάλο έρχεται γιατί κάνω μαλακίες. Αβέρτα. Ασύστολα.
Πες πχ, πως όλα πάνε καλά. Ε, στο απόγειο της καλοσύνης, θα δώσω μια και θα τα πατήσω όλα κάτω. Από το απόγειο, στο υπόγειο. Και δεν ησυχάζω αν δεν τα δω όλα γκρεμισμένα. Κι αφού τα γαμήσω όλα, κάθομαι και κλαίγομαι (δεν κλαίω). Λέω "πόσο μαλάκας είσαι πια, την έκανες πάλι". Γιατί δίνεις? Γιατί γκρεμίζεις? Γιατί? Καλό παιδί είσαι, τι σε κυριεύει?
Τώρα είμαι πάλι στο σημείο που κλαίγομαι και σας πρήζω. Σε κανένα μηνάκι ΄που θα'χουν στρώσει λίγο τα πράγματα, με μαθηματική ακρίβεια θα τα γαμήσω πάλι. Και ξέρω και με ποιον τρόπο ακριβώς θα το κάνω. Είναι σαν το κλασικό ανέκδοτο με τον Πόντιο, που βλέπει στο δρόμο μια μπανανόφλουδα και σκέφτεται "όχι ρε πούστη μου, πάλι θα πέσω". Στάνταρ.
Τι τσεκούρια με λες τώρα και τι πολυβόλα. Πώς κάνει ο Μπρους Γουίλις στις ταινίες? Που τα γαμάει όλα και τον δείχνει να φεύγει στο τέλος με το μπαζούκας στον ώμο κι από πίσω να είναι όλα πουτάνα, με φλόγες, ανατιναγμένα αυτοκίνητα, πανζουρλισμός????
Κάπως έτσι θα τα κάνω (χωρίς το φόντο της ταινίας καλέ) και μετά θα ξανακλαίγομαι.
Άντε γειά τώρα, πάω να δω τη βροχή.

Σάββατο, 4 Απριλίου 2009

Spa services


Σήμερα θέλω να σας πω μια ιστορία. Βγαλμένη ΕΝΤΕΛΩΣ από την φαντασία μου. Πρωταγωνιστές είναι ο Μάκης, ο Λάκης και ο Σάκης . Ο Μάκης είναι receptionist σε ένα ξενοδοχείο σε πολύ εξωτικό νησί της Καραϊβικής. Ο Λάκης, είναι γενικών καθηκόντων προς το παρών, μέχρι να αρχίσει η full season. Ο Σάκης είναι ο Αλβανός συντηρητής του ξενοδοχείου.

Μια όμορφη συνηθισμένη μέρα, που έριχνε παπάδες και παπαδιές και σήκωνε φουστίτσες και αυτοκίνητα, έφτασε μια διάσημη πελάτισσα. Δηλαδή πριν καμιά δεκαριά χρόνια μεσουρανούσε σε μια πασίγνωστη σαπουνόπερα, που παίζεται ακόμα και σήμερα. Η κυρία αυτή, που από εδώ και πέρα θα την αποκαλούμε Sally (όπως κάνουν οι συμβολαιογράφοι ) ήτο ολίγον…. Φάλαινα. Κακογερασμένη, γριά φάλαινα. Φυσικά, είχε βαλίτσες γεμάτες με λεφτά, πράγμα που οι 3 φίλοι κατάλαβαν αμέσως γιατί ήταν γατόνια.

Της φέρθηκαν με τον καλύτερο τρόπο δηλαδή. Τι θέλει η Sally μας? Νερό? Με την κάνουλα ο Μάκης. Τι θέλει η Sally μας? Να δει tv? Όρθιος ο Λάκης να αλλάζει τα κανάλια. Να φάει ήθελε η Sally μας? Ο Σάκης έφερνε τα καλύτερα υλικά σε χρόνο dt.

Καλοπερνούσε η Sally μας. Μέχρι που μια μέρα, το βοϊδίσιο μάτι της έπεσε σε ένα flyer που σερνόταν στο lounge… Έγραφε εκεί μέσα πως το ξενοδοχείο διέθετε spa και πολλά άλλα extras, όπως ότι οι πελάτες μπορούν να κάνουν μασάζ, αποτρίχωση, μανικιούρ και πεντικιούρ. Γούρλωσε τα μάτια η Sally μας και λέει «I want it all!!!!». Κόκκαλο ο Μάκης . Φωνάζει τον Λάκη και του εξηγεί. Ο Λάκης, σαν έμπειρος από πελάτες γενικώς, αποφασίζει να μιλήσουν με τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου, τον Κίτσο, γιατί ο γυμναστής δεν είχε ακόμα ξεκινήσει και το spa ήτο ορφανό. Μετά από ένα meeting, αποφασίζουν να περιποιηθούν οι ίδιοι την κυρία Sally. Την ενημερώνουν και την οδηγούν στο δωμάτιο που είχαν ονομάσει «spa center» και που το μόνο που είχε ήταν ένας πάγκος για μασάζ και μια λεκάνη για το πεντικιούρ.

Ο Μάκης την βοηθάει να ξαπλώσει. Αλλά δεν φτάνει. Το τραπέζι είναι ψηλό. Την σπρώχνει και ο Λάκης από τον πισινό. Τίποτα. Ο Κίτσος που ήταν κι αυτός παρών, φωνάζει τον Σάκη, τον γεροδεμένο Αλβανό συντηρητή. Με τα πολλά την ανεβάζουν και τη γυρνάνε ανάσκελα. Έχετε δει ιπποπόταμο ανάσκελα? Τέτοιο θέαμα αντίκριζαν τα όμορφα μπιρμπιλωτά τους μάτια. Αλλά ήταν κύριοι, και τα λεφτά που θα έπαιρναν πολλά. Είχαν λοιπόν χωρίσει από πριν το «σώμα» σε ζώνες. Ο Μάκης θα έκανε το πεντικιούρ, ο Κίτσος το μανικιούρ και ο καημένος ο Λάκης την αποτρίχωση. Ο Σάκης ο συντηρητής, σαν πιο χεροδύναμος θα έκανε στο τέλος το μασάζ. Και ξεκινάνε, όλοι μαζί. Δεν μπορώ να σας περιγράψω παραστατικά , γιατί…δεν ήμουν εκεί. Έμαθα όμως, πως οι φίλοι θα παρακαλούσαν τον Θεό τους να τους λυτρώσει από αυτό το μαρτύριο. Όταν με τα πολλά τελείωσαν, μετά από 3 ώρες πιασίματος τρεμουλιασμένων πατσάδων, ήρθε η ώρα για το μασάζ. Ο Σάκης γύρισε τη φάλαινα μπρούμυτα. Δεν έφτανε με τίποτα όλο της τον όγκο, γι’ αυτό ανέβηκε σε σκαμπό. Την πασάλειψε με κάτι έλαια και άρχισε να τρίβει. Η Sally γούσταρε, κι εκείνος έβριζε στα Αλβανικά και σε όποια γλώσσα είχε πρόχειρη, πάντα χαμογελώντας.

Επιτέλους τελείωσε. Ο Μάκης, ο Λάκης, ο Σάκης αλλά και ο Κίτσος, δεν είχαν ξανακάνει ποτέ στη ζωή τους περιποίηση κάποιου άλλου σώματος, πόσο μάλλον ενός ΤΕΤΟΙΟΥ σώματος, γι’ αυτό και περίμεναν να αμειφθούν αναλόγως με το μέγεθος του σώματος αυτού. Δηλαδή πολλά!!!!!

Έτσι όπως περίμεναν στην άκρη, βλέπουν την Sally να πηδάει με όλα τα τρεμουλιαστά της κρέατα από το τραπέζι και να φεύγει!!! Κοιτιούνται πανικόβλητοι. Ο Κίτσος, ωσάν μάνατζερ, τρέχει πίσω της και της λέει ευγενικά πως πρέπει να πληρώσει.

Και η Sally απαντά…. “But you don’t charge spa services for clients who stay more than ten days in you hotel, it’s written at your flyer”….

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2009

Ne me quitte pas

Είναι φορές που φεύγω. Για να φύγω αρκεί μόνο ένα τραγούδι, μια μουσική, ένα βιβλίο, ακόμα και μια μέρα με την κατάλληλη αναλογία ζέστης-ήλιου-αέρα.
Είναι κάποιες άλλες φορές που ακούω τον Brel.
Δείτε και θα με καταλάβετε :)



Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Il faut oublier
Tout peut s'oublier
Qui s'enfuit déjà
Oublier le temps
Des malentendus
Et le temps perdu
A savoir comment
Oublier ces heures
Qui tuaient parfois
A coups de pourquoi
Le cœur du bonheur
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Moi je t'offrirai
Des perles de pluie
Venues de pays
Où il ne pleut pas
Je creuserai la terre
Jusqu'après ma mort
Pour couvrir ton corps
D'or et de lumière
Je ferai un domaine
Où l'amour sera roi
Où l'amour sera loi
Où tu seras reine
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je t'inventerai
Des mots insensés
Que tu comprendras
Je te parlerai
De ces amants-là
Qui ont vu deux fois
Leurs cœurs s'embraser
Je te raconterai
L'histoire de ce roi
Mort de n'avoir pas
Pu te rencontrer
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

On a vu souvent
Rejaillir le feu
D'un ancien volcan
Qu'on croyait trop vieux
Il est paraît-il
Des terres brûlées
Donnant plus de blé
Qu'un meilleur avril
Et quand vient le soir
Pour qu'un ciel flamboie
Le rouge et le noir
Ne s'épousent-ils pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas

Ne me quitte pas
Je ne vais plus pleurer
Je ne vais plus parler
Je me cacherai là
A te regarder
Danser et sourire
Et à t'écouter
Chanter et puis rire
Laisse-moi devenir
L'ombre de ton ombre
L'ombre de ta main
L'ombre de ton chien
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas
Ne me quitte pas.