Κυριακή, 31 Μαΐου 2009

Άρχων των αρχών


Αρχίζοντας, θα πρέπει να αποδεχτούμε αξιωματικά πως ο σκοπός κάθε αρχής είναι το τέλος. Αρχικά ένα νεογέννητο παιδί μοιάζει με καθαρό χαρτί. Ο πρωταρχικός του δάσκαλος - ο γονέας- μπορεί να πάρει το μολύβι της διδαχής και να γράψει ό,τι προαιρείται πάνω στο όμορφο, χαριτωμένο, λευκό του χαρτί. Μπορεί να κάνει καινούρια σχέδια, όμορφα και φωτεινά ή μπορεί να ακολουθήσει απλώς την πεπατημένη.
Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τις σχέσεις. Το "μωρό" είναι η ίδια η σχέση και οι δάσκαλοι - το ζευγάρι- παραλαμβάνουν ένα ολόλευκο χαρτί έτοιμο προς μουντζούρωμα.
Στην αρχή, μόλις παίρνουμε στα χέρια μας ένα καινούριο τετράδιο, γεμάτο ομοιόμορφες λείες, λευκές, ανόθευτες, απείραχτες, καθαρές σελίδες στέκουμε και το θαυμάζουμε. Έχω αγοράσει πολλές φορές τέτοια όμορφα τετράδια που λυπάμαι να τα "λερώσω". Έχω κρατήσει μερικά εντελώς ανέγγιχτα.
Τα τετράδια όμως έχουν φτιαχτεί γι'αυτόν τον σκοπό. Για να λερωθούν. Από γραμμές, σχέδια, μουντζούρες, διορθώσεις, υπογραμμίσεις.
Ας ανοίξουμε ένα τέτοιο τετράδιο. (Ή μπορεί να πάρουμε ένα μωρό εναλλακτικά, ή ακόμα και ένα φρέσκο ζευγάρι). Ο ενθουσιασμός είναι μεγάλος "τι όμορφο και καθαρό τετράδιο που έχω! Αμφιβάλλω αν έχει κανείς τόσο ωραίο τετραδιάκι σαν το δικό μου! Αχ τι γλυκούλι που είναι!". Παρά το ότι το αγοράσαμε-γεννήσαμε-δημιουργήσαμε, για να το κατακτήσουμε πραγματικά, να γίνει κτήμα μας, πρέπει να βάλουμε την προσωπική μας σφραγίδα. Θα του δείξουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Θα πάρουμε ένα στυλό με την κατάλληλη μύτη που κάνει τα γράμματά μας να φαντάζουν καταπληκτικά καθώς το σέρνουμε πάνω του. Και γίνεται η αρχή...
Γράφουμε, λέμε, υποσχόμαστε, γεμίζουμε το τετράδιο. Το φορτώνουμε με δικά μας θέλω, του επιβαλλόμαστε. Μπορεί γράφοντας να πέσει η καύτρα του τσιγάρου μας πάνω του και να καεί. Θα τη διώξουμε βέβαια, αλλά το κακό θα έχει γίνει. Θα περάσει κάποιος καιρός, αλλά το ενδιαφέρον μας θα φθίνει. Ίσως γιατί το ίδιο το τετράδιο, από ένα σημείο και μετά, αποκτά υπόσταση. Δεν είναι απλά κάτι όμορφο που βρήκαμε στον πάγκο του βιβλιοχαρτοπωλείου. Τώρα πλέον έχει τίτλο "Πρόχειρο", "Βασιλάκης", "Γιώργος + Μαρία = love for ever". Κάτι που έχει ξεκινήσει με έναν τρόπο συγκεκριμένο δεν μπορεί να αλλάζει κατά πώς μας βολεύει. Τώρα πλέον έχει όνομα, υπόσταση, χρήση, θέση. Τώρα έχει τη δυναμική να αποφασίσει μόνο του. Αυτό μας φοβίζει ίσως. Ίσως όμως φτάσαμε στο σημείο που βαρεθήκαμε. Βαριόμαστε να γράφουμε. Ας έχουμε φτάσει στη μέση, δεν πειράζει. Ίσως βρούμε κάποιο άλλο τετραδιάκι, πιο ενδιαφέρον. Καινούριο.
Η αρχή και η συνέχεια καθορίζονται από τις αρχές μας. Όποιες κι αν είναι όμως, είναι αδιάφορες όταν φτάνουμε στο σημείο να αποδεχτούμε πως πια είτε έχει παλιώσει, είτε έχει ενηλικιωθεί είτε το έχουμε βαρεθεί, έρχεται ο στόχος της ΑΡΧΗΣ! Που έχουμε ήδη αποδεχτεί εξ'ορισμού πως είναι ο ΤΕΛΟΣ.
Κάτι τόσο ελπιδοφόρο όπως μια αρχή, δεν είναι ειρωνικό να αποζητά και να οδεύει προς το τέλος? Δεν ησυχάζει ποτέ αν δεν έρθει αυτό.
Η αρχή που καθορίζει την αρχή είναι το τέλος.

:)

Σάββατο, 30 Μαΐου 2009

Agressive or progressive?


Το ότι έχω κολλήματα είναι παγκοσμίως γνωστό. Το τελευταίο μου κόλλημα είναι ένας χαρακτηρισμός που μου αποδώθηκε πρόσφατα.
Έδωσα σε έναν φίλο και "συνάδελφο" κατά μία έννοια, το link για το blog μου. Καλέ ναι, αυτό που διαβάζεις τώρα με τα όμορφά σου μάτια.
Διάβασε ο τύπος κάποιες αναρτήσεις, κι εγώ μετά ρώτησα φυσικά φυσικότατα "πώς σου φάνηκε?". Κι ενώ εγώ περίμενα να ακούσω "είσαι και πρώτη, η καλυτερότερη όλων, τα πάντα όλα των bloggers" ο τύπος με άφησε παγωτό.
"επιθετικότητα...έτσι έχω καταλάβει.Κατά ένα ποσοστό που ξεχωρίζει λίγο".
Κάγκελο η δικιά σου...
Και από εκείνη τη μέρα τον έχω σκάσει τον άνθρωπο να προσπαθώ να του αποδείξω πως δεν είμαι επιθετική.
Να με πει κανείς "γκρινιάρα" να το καταλάβω. Το κάνω ασύστολα. Όλη την ώρα και για ο,τιδήποτε με ενοχλεί.
Να με πει κανείς "αυστηρή" να το καταλάβω. Είμαι, το δέχομαι. Αλλά αυτό αντισταθμίζεται από το γεγονός πως είμαι ακριβοδίκαιη, άρα αυστηρή πρώτα από όλους με τον εαυτό μου.
Να με πει κανείς "φευγάτη" να το καταλάβω. Είναι ώρες ώρες που ονειρεύομαι με ανοιχτά τα μάτια. Μπορεί και σώματι να είμαι κάπου αλλά ψυχή τε είμαι κάπου αλλού φαν παρκ.
Να με πει κανείς "σπάταλη" να το καταλάβω. Πάω και ρημάζω τα Hondos 2 φορές το μήνα και ενδιαμέσως όλο και κάποιο κραγιονάκι θα πάρω, έτσι να μην ξεχνιόμαστε.
Να με πει κανείς "τεμπέλα" να το καταλάβω. Βαριέμαι απίστευτα τα πάντα. Εκτός από κάποιες μεγάλες αγάπες που έχω, όλα τα υπόλοιπα τα σκυλοβαριέμαι.
Μα να με πούνε επιθετική? Πού πα ρε φίλε? Εγώ? Ζαμέ των ζαμών. Μέχρι και στο σχολείο όταν έπαιζα μπάλα, τερματοφύλακας έμπαινα. Αλήθεια. (καλά σε μιλάω είχα τέτοιο σουτ που έβαζα γκολ στο άλλο τέρμα :P)
Έχω να δηλώσω λοιπόν πως είμαι καλό παιδί, δεν είμαι επιθετική (εκτός κι αν με πειράξουν), δεν έχω βαρέσει κανέναν (δεν υπάρχουν πουθενά αποδείξεις) και επίσης είμαι φίλαθλος (όχι οπαδός) της Μπαρτσελόνα.
:))


Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Γλώσσα.


Μα καλά γλώσσα δε βάζεις μέσα σου πια?

Έτσι με είπε.
Χίλια δίκια είχε τι να πω. Δεν μπορώ αφού. Πρέπει να τα λέω. Θα σκάσω αλλιώς. Ειδικά αν έχω τπτ θέματα να ξεκαθαρίσω, άμα δεν πω όλα όσα θέλω να πω ΔΕΝ γίνεται!
Δεν ξέρω, είναι κάποιοι άνθρωποι που τα κρατάνε μέσα τους. Εγώ πάλι πρέπει να τον λούσω τον άλλον (όχι κυριολεκτικά) για να ησυχάσω.
Βέβαια, αυτό βγάινει σε κακό πολλές φορές γιατί πάνω στα νεύρα θα πω κάτι παραπάνω, κάτι δεν θα το διατυπώσω σωστά και θα παρεξηγηθώ. Oh well! Τι να κάνομεν, αυτή είμαι.
Πριν λίγο με έλεγε ένας φίλος πως είμαι "καλό παιδί". Νο! Δεν είμαι. Καλή ήταν η μητέρα Τερέζα και ο Γκάντι. Εγώ απέχω πολύ από αυτούς.
Σκέφτομαι πολύ δυσοίωνα πράγματα, αλλά κατά περίεργο τρόπο έχω πολύ καλή διάθεση αυτή τη στιγμή! Δεν είναι ανωμαλία αυτό?
Σκέφτομαι πχ πως μπορεί να κερδίσει η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές. Ή ακόμα χειρότερα ο Τσίπρας. Για το ΛΑΟΣ δεν σκέφτηκα, αυτό θα ήταν σκέψη-θρίλερ. Και άντε να κοιμηθείς μετά.
Βασικά επειδή δεν ασχολήθηκα μ'αυτές τις εκλογές.... Τι περιμένουμε να γίνει? Φαντάζομαι πως το αποτέλεσμά τους είναι κάτι σαν μια λίγο-πιο-έγκυρη δημοσκόπηση και τπτ παραπάνω. Έτσι κι αλλιώς και που τους στέλνουμε στο Ευρωκοινοβούλιο τούβλα πάνε τσιμεντόλιθοι γυρνάνε. Κατάφερε κανείς τπτ? Κάτι που να κάνει τη διαφορά? Που να μας κάνει να αισθανθούμε έστω και λίγο πολίτες της Ευρώπης ισότιμοι με τους εταίρους μας?
Τσάμπα το πανηγύρι δηλαδή. Έβλεπα τον φιρφιρή τον Αλέξη σήμερα. Μα τι όνομα! Το έχω σιχαθεί (άσχετο). Αυτό που παρατήρησα ήταν η γλώσσα που χρησιμοποιούσε. Ροδέλα, ευέλικτη, χαμελαιοντική, προσαρμοστική αν και κατά βάσιν ξύλινη. Με την Παπαρήγα πιο πολύ διασκέδασα. Ειδικά όταν ανέφερε το Κους-Κους το μεσημέρι. Θεά η γυναίκα!
Κατά τα άλλα τα ξενοδοχεία για το τριήμερο είναι γεμάτα και δεν βλέπω πολλούς να έχουν συγκινηθεί από τις εκλογές. Δεν ιδρώνει το αυτάκι του κόσμου. Τι τους νοιάζει κιόλας? Κουβέντα να γίνεται. Ούτε κι εμένα με νοιάζει. Δεν με νοιάζει γιατί δεν βλέπω κάτι να αλλάζει στο βιωτικό μου επίπεδο. Προς το καλύτερο, εννοείται. Προς το χειρότερο πάει. Αυτά που ακούμε στις ειδήσεις δεν συμβαίνουν στην Ουγκάντα...εδώ γίνονται, δίπλα μας. Από όπου και να πιάσεις την κοινωνία μας λερώνεσαι. Υγεία, δικαιοσύνη, αστυνόμευση, προστασία, κοινωνική αλληλεγγύη.... Όλα σκατά.
Και ο φιρφιρής Αλέξης θα πετύχει λέει το στόχο του αν βγάλει 3 Ευρωβουλευτές.
Χμμμμ....
Ακούει κανείς?
Αλλά και να μην ακούει, δε με νοιάζει. Εγώ θα πάω να αγοράσω Ariel. Ναι. Αμέ! Είδα στη διαφήμιση πως αν πλύνω τα σεντόνια με Ariel δεν θα τσακώνομαι με τον άντρα μου. Α κι αν δεν έχω άντρα, μόλις ξυρίσω τα πόδια μου με σπρέι Veet θα βρω 4!
Μόνο που θα μου κοστίσει μια περιουσία το πλύσιμο τόσων σεντονιών...

Τρίτη, 26 Μαΐου 2009

Ευχές...!!!!


Πες μου τι λόγια να σου πω

τι λέξεις ν'απαγγείλω

να περιγράφουν τις ευχές

που θέλω να σου στείλω?!



Χρόνια σου πολλά μικρέ!

άντε και του χρόνου διπλός, με καμιά σοβαρή γκόμενα,

παράτα τα 20χρονα, μεγάλωσες πια :-)

Σ'αγαπώ πολύ πολύ σκασμένο μου :))


Υπόσχομαι του χρόνου να σου φτιάξω με τα χεράκια μου την τούρτα σου (ξέρεις, εκείνη που είναι σοκολατοθάνατος!)

Προς το παρόν.. πάρε μια ψεύτικη (φάτε μάτια ψάρια)..

Κυριακή, 24 Μαΐου 2009

Κύκλοι



Τα πάντα ξεκινούν με επιθετικές κυκλωτικές κινήσεις.

Η αρχή των όλων, μια κουκκίδα αρχικά, που όμως στη συνέχεια σέρνεται με πίεση πάνω στο λευκό χαρτί δημιουργώντας μια σταθερή έντονη γραμμή. Η γραμμή αυτή δεν είναι διακοπτόμενη.. αντίθετα είναι συνεχής. Δημιουργεί με την σταθερότητά της ελπίδες αέναης συνέχισης. Δείχνει ίσως δείγματα στόχου. Σαν να οδεύει προς κάπου με κάποιο σκοπό.

Όταν ξεκινάει το σχέδιο να παίρνει σχήμα αναγνωρίσιμο, τίποτα δεν είναι ικανό να παρεμβληθεί. Το μολύβι το ίδιο δεν αφήνει περιθώρια παρεμβολής. Γράφει, ζωγραφίζει, σχεδιάζει το σχήμα που επέλεξε.

Το σχήμα όμως είναι κύκλος.

Κάποια στιγμή η συνεχής γραμμή του μολυβιού θα πάρει την πορεία του. Ο σκοπός είναι η ολοκλήρωση του σχήματος. Το μολύβι ξέρει τι πρέπει να κάνει. Θα συνεχίσει μέχρι να φτάσει στο σημείο από όπου ξεκίνησε. Ο κύκλος κλείνει. Το σχήμα ολοκληρώνεται.

Ένας ανεξάρτητος και αντικειμενικός παρατηρητής, βλέποντας το σχήμα, χωρίς να γνωρίζει ίσως την διαδικασία που ακολουθήθηκε θα μπορούσε να αναρωτηθεί τα εξής :

Τι έχει μείνει έξω από την γραμμή που καθορίζει το σχήμα του κύκλου?

Τι είναι αυτό που περικλείει η μαύρη μολυβιά?

Και γιατί επιλέχτηκαν αυτά τα "πράγματα" να κλειστούν μέσα στον κύκλο?

Ο κύκλος ανοίγει...κλείνοντας μοιραία.

Είναι αξίωμα.

Το μολύβι δεν το γνώριζε όταν τον ξεκίνησε?

Κι αν το γνώριζε.. προχώρησε στην πράξη αυτή μόνο και μόνο για να ταξιδέψει πάνω στο χαρτί?

Πέμπτη, 21 Μαΐου 2009

Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος


"Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος" είναι το αγαπημένο γουέστερν του μπαμπά μου. Και της μαμάς μου. Τι κούκλος αυτός ο Κλιντ! Έτσι έλεγε πάντα η μάνα μου και ο πατέρας μου τη σταβοκοιτούσε.

Εμένα πάλι μου άρεσε γιατί είχε άλογα (η αδυναμία μου), είχε μαγκιές-αντριλίκια-καμποϊλίκια (επίσης αδυναμία μου) και υπέροχη μουσική (τρελή αδυναμία). Ποιος δεν ξέρει το μουσικό θέμα της ταινίας αυτής??

Βέβαια...την θυμήθηκα σήμερα γιατί θέλω να σας περιγράψω έναν τύπο ανθρώπου που έχει και τα τρία επίθετα που περιέχονται στον τίτλο της ταινίας αυτής. Πώς λέμε και κοντός και χοντρός και πούστης? Έτσι ακριβώς.

Υπάρχει λοιπόν αυτός ο τύπος ανθρώπου, ο οποίος είναι μια κοινή ανακατώστρα κατίνα. Πιάνει τον έναν με την καλύτερη πρόθεση πάντα, και του διηγείται με λεπτομέρειες, παραστατικά και με πολλή σαλτσούλα (πολλές φορές πικάντικη) συζητήσεις που δεν υπήρξαν καν ποτέ.

Μετά, πάει στον άλλον και κάνει τα ίδια και απαντάει μάλιστα στις κατηγορίες του πρώτου που τις είχε διατυπώσει ο ίδιος παρεπιμπτώντως.

Και μετά, όταν τον πιάνουν οι άλλοι και τον ρωτάνε "γιατί μας μπερδεύεις ρε άνθρωπα" αυτός χαμογελάει και δείχνει τα κοφτερά του δοντάκια.

So.....

Do you feel lucky today? Do you?

Δευτέρα, 18 Μαΐου 2009

Το κρασάκι


Χτες βρέθηκα σε ένα παραδοσιακό ταβερνάκι με μια φίλη. Ο ιδιοκτήτης είναι γνωστός και επέμενε πολύ καιρό να πάμε για να μας ευχαριστήσει για τη συνεργασία μας.

Βάλαμε τα καλά μας λοιπόν και πήγαμε. Ένα όμορφο μαγαζάκι που μου θύμησε πολύ το χωριό μου. Ρώτησα τον ιδιοκτήτη και τελικά είχα δίκιο, ο τύπος καταγόταν από την ίδια περιοχή μ'εμένα και βγήκαμε και ψιλοσόι. Μικρός που είναι ο κόσμος!

Αρχίσαμε να μιλάμε για τις δουλειές, για καταστάσεις που συμβαίνουν, για το χωριό μας...

Για να μας περιποιηθεί, έβγαλε το "καλό" το κρασί, που είχε φέρει από το χωριό, έψησε όλων των ειδών τα κρεατικά, λες και είχαμε να φάμε 10 χρόνια! Ωραίος τύπος. Εμ, πατριώτης.

Με τη συζήτηση, μας πήρε τρεις το πρωί. Είχε διώξει τα γκαρσόνια και έμεινε ο μάγειρας, ο ιδιοκτήτης κι εμείς... Άντε, λέω, να μην σας κρατάμε, τελευταίες μείναμε, ας φύγουμε. Δεν είστε τελευταίες, μου απαντάει ο κυρ Γιώργος. Έχουμε και την τρελή.

Ψάχνοντας με το βλέμμα, είδα μια κυρία, περασμένης ηλικίας, η οποία καθόταν σε μια γωνιά του μαγαζιού, είχε μπροστά της μια μερίδα σαγανάκι και 4 (άδεια προφανώς) μισόλιτρα κρασιού. Φαινόταν μεθυσμένη και τελείως χαμένη στις σκέψεις της. Σαν να το ένιωσε, σήκωσε το βλέμμα της που το είχε καρφωμένο μέχρι εκείνη τη στιγμή στο ανέγγιχτο σαγανάκι της, και με κοίταξε σταθερά στα μάτια. Δεν τράβηξα τη ματιά μου και την κοίταζα. Κατόπιν, εκείνη άρχισε να κλαίει.

Σοκαρισμένη, ανησύχησα μήπως την πρόσβαλλα κοιτώντας την και πήγα στο τραπέζι της. Της συστήθηκα και ρώτησα αν μπορώ να βοηθήσω σε κάτι. Και μου είπε το εξής : 'Ακου με.

Πήρα το ποτήρι μου, παράτησα τους άλλους και κάθισα δίπλα της.

Δεν είπε πολλά, ούτε μου ζήτησε τίποτα. Έμεινε για κάποια ώρα σιωπηλή και έπινε ήσυχα το κρασί της. Μετά, λες και κάτι μέσα της έδωσε ένα σύνθημα, άρχισε να τραγουδάει.

Με μια βραχνή, καταπληκτική, μελωδική φωνή, είπε το "Τζιβαέρι". Η ώρα ήταν τέσσερις και επικρατούσε απόλυτη ησυχία. Κάτι περαστικοί που γυρνούσαν από τα clubs σταμάτησαν και άκουγαν μαγεμένοι. Η παρέα μας, ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού, ο μάγειρας και η φίλη μου, άκουγαν και την κοιτούσαν με ανοιχτό το στόμα.

Όταν τελείωσε το τραγούδι της, μου είπε κάποια πράγματα, δύο προτάσεις όλο κι όλο... (ήταν για'μένα, θα μου επιτρέψετε να τα κρατήσω μυστικά).

Την ευχαρίστησα, και μετά ο μάγειρας την βοήθησε να πάει στο σπίτι της. Ήταν πολύ μεθυσμένη.

Δεν έχω ξανακούσει τέτοια φωνή. Η μουσική είναι ψυχή, κι αυτή η γυναίκα το απέδειξε περίτρανα. Έμαθα αργότερα πως δεν είναι άσχετη με το τραγούδι και πως κάποτε ήταν πολύ γνωστή τραγουδίστρια (δεν θα σας πω το όνομα). Λυπάμαι μόνο που δεν σκέφτηκα να ηχογραφήσω το τραγούδι αυτό... Αλλά δεν ξέρω....μήπως είναι καλύτερα έτσι?

Σάββατο, 16 Μαΐου 2009

Ο αέρας που αναπνέουμε

Η μεγαλύτερη συγκέντρωση παρατηρείται το Σαββατοκύριακο


"Νέφος ναρκωτικών ουσιών ανιχνεύτηκαν στην ατμόσφαιρα της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης.

Συγκεκριμένα, χάρη σε μια νέα τεχνική που εφαρμόστηκε για πρώτη φορά από το Ανώτατο Συμβούλιο Επιστημονικών Ερευνών της Ισπανίας, στην ατμόσφαιρα ανιχνεύτηκαν μικρογραμμάρια κοκαΐνης και ηρωίνης.

Σύμφωνα με την έρευνα, εντοπίστηκαν από 29 έως 850 μικρογραμμάρια κοκαΐνης ανά κυβικό μέτρο, ενώ βρέθηκαν και μικρές ποσότητες ηρωίνης.

Η μεγαλύτερη συγκέντρωση παρατηρείται το Σαββατοκύριακο, κάτι που υποδηλώνει ότι τα Σαββατοκύριακα η χρήση των ναρκωτικών είναι μεγαλύτερη.

Πάντως τα αποτελέσματα των ερευνών δεν αιφνιδίασαν τις αρχές, καθώς γνωρίζουν ότι στα προάστια της ισπανικής πρωτεύουσας δραστηριοποιούνται έμποροι ναρκωτικών."

Το άρθρο το διάβασα εδώ

Πιθανές αντιδράσεις :
1.ΚΙ ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΕΔΩ ΑΚΟΜΑ?????
2.Στην Μύκονο πότε θα κάνουν καμιά μέτρηση?
3.Χασισάκι του θεού δεν πίνει η Μαδρίτη?
4.Δεν τους κάνει εντύπωση λέει... άρα καλά είμαστε. Εμείς θα είχαμε μείνει μ'ανοιχτό το στόμα (μα ήταν υπεράνω πάσης υποψίας, το καλύτερο παιδί του χωριού, να προχτές ήμασταν στο καφενείο και παίζαμε πρέφα).
5.Πού μπορώ να βρω ένα τέτοιο εργαλείο που να μετράει όμως την ΜΑΛΑΚΙΑ του κόσμου? Η οποία είναι συγκεντρωμένη σε απίστευτες ποσότητες από πάνω μας?

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

Όχι ξεπέτα.


Στην προηγούμενή μου ανάρτηση εκατηγορήθην πως έκανα ανάρτηση - ξεπέτα.
Η αλήθεια είναι πως έτσι είναι. Η συγκεκριμένη ήταν για πέταμα. Όχι πως είχα άδικο απλά δεν ήταν και για να το δείξω σε κόσμο. Διότι κιουρία μου, τι φταίει ο άμαχος πληθυσμός?
Τίποτα, απαντώ.
Αλλά μωρέ, ξέρετε τώρα τελευταία που με την έδωσε πολύ ο τύπος αυτός και...ξεσπάω. Άλλωστε το blogging είναι ένας άτυπος (και τσάμπα-πολύ βασικό) ψυχολόγος. Έρχεστε τόσο καιρό εδώ, κάποιοι είστε παλιοί φίλοι. Δεν έχετε παρατηρήσει κάτι? Δεν γκρινιάζω που έφυγα από την Θεσσαλονίκη. Δεν γκρινιάζω που είμαι στο γαμωνήσι. Αλλά μη νομίζετε πως μου πέρασε. Όοοοοχι! Σιγά να μην περνούσε. Άμα κάτι μου κάτσει στραβά, μετά είναι καταδικασμένο. Βλέπω το Blue Star και χαιρετάω τον καπετάνιο. Πήγα και του συστήθηκα. Καλός άνθρωπος, με πέρασε για τρελή, στάνταρ.
Κατά τα άλλα ήρθε το καλοκαιράκι και αυτός ο ήλιος...με ξεμυαλίζει! Όχι πως είχα και πολύ, αλλά θέλω να βρίσκομαι συνέχεια έξω, σε παραλίες και...σε παραλίες. Ε δεν έχει και τπτ άλλο εδώ!
Χάρηκα πολύ πριν μερικές μέρες που έκανα ένα από τα μεγάλα πάθη μου. Πήγα για ιππασία. Μου έδωσαν ένα καταπληκτικό άλογο με το οποίο αρχίσαμε να αλληλοκαταλαβαινόμαστε αμέσως. Ήταν μια πολύ όμορφη μέρα, θα ξαναπάω σύντομα.
Σήμερα ξύπνησα από τα χαράματα. Μαγιουδάκι, πετσετούλα, παρεό και τι άλλο? ΠΑΡΑΛΙΑ! Πήγα και ξαπλώθηκα εκεί όμορφα όμορφα, πήρα κι ένα καφεδάκι, έκανα pr με τα γκαρσόνια, βγήκαμε και κοντοχωριανοί...μια χαρά. Πάω να μπω στη θάλασσα....και μούδιασαν τα πόδια μου. Τι κρύουλο ήταν αυτό ρε? Είχε και κάτι μέδουσες, αλλά ευτυχώς δεν με πλησίασαν. Από μακριά και αγαπημένες. Έκανα για κανένα πεντάλεπτο το μάγκα μέσα στο νερό και μετά όπου φύγει φύγει.
Ξαπλώστρα, φραπεδιά και βιβλίο.
Έλα όμως που το βιβλίο είχε καλή υπόθεση και ξεχάστηκα.
Κι έχω γίνει σαν καραβίδα. Με τσούζουν τα πόδια και τα μπράτσα μου. Η μύτη μου είναι κόκκινη. Σαν Αγιο-Βασίλης είμαι. Έχω βάλει όλα τα προϊόντα με αλόη που υπάρχουν αλλά....τεσπα. Θα γίνει μαύρισμα με λένε οι άλλοι. Ναι ρε φίλε, αλλά εγώ πονάω. Αλλά εννοείται πως αύριο θα ξαναπάω. Χεχε, αράπης θα γίνω.
Αυτά. Αν και έχουν στρώσει τα πράγματα, συνεχίζουν να μου λείπουν απίστευτα τα πάντα...το σπίτι μου, οι φίλοι μου, η ζωή μου.

ΥΓ. Ευχαριστώ που με τιμάτε με την παρέα σας. Στα "δύσκολα", θα είχα σαλτάρει αν δεν είχα κι εσάς.
Φιλιάάάάάά

Πέμπτη, 14 Μαΐου 2009

Noooooo!!!!!


Δεν θα πέσω στην παγίδα αυτή τη φορά. Θα είμαι μια κιουρία. Με κιου (ΚΙΟΥ) κεφαλαίο. Δηλαδίς ρε φίλε σε ετσακώσαμαν. Έκανες τη μαλακία. Ένας Θεός - Αλλάχ-Βούδας ξέρει γιατί. Και τώρα θες να μασήσουμε τριφύλλι? Αμ δε!
Όταν σε πιάνουν, πρέπει να λες την αλήθεια. Για να μειώσεις όσο είναι δυνατόν τις απώλειες και να σώσεις κάμποση αξιοπρέπεια, όσο αυτό είναι δυνατόν. Αλλά εσύ το γαμάς τη μάνα. Σε είπε κανένας πως είμαι η Μάρθα Βούρτση? Σε είπε κανένας πως συγκινούμαι με τους ΜΑΛΑΚΕΣ? Όχι φίλε, με τα ανάπηρα παιδάκια και τους ανήμπορους παππούδες συγκινούμαι.
Τι κυκλοφορεί στον κόσμο ρε πούστη μου, ώρες ώρες απορώ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ κάτι τέτοια άτομα. Όσο και να θες να το δεχτείς, δεν ΥΠΑΡΧΕΙ το άτομο! Περιπτωσάρα καραμπινάτη.
Λες μια παπαριά. Το γαμείς. Οκ, δικαίωμά σου. Αλλά πρέπει να διαθέτεις και το ανάλογο αικιού (που λέμε και στο χωριό μου) για να καταλάβεις πού στον πούτσο να σταματήσεις. Μη το γαμάς το κέρατο το θέμα.
Δατς ιτ.

Τρίτη, 12 Μαΐου 2009

Μασατσούσετς


Τρελό γέλιο!

Ήρθε το παιδί να δουλέψει εδώ πέρα και'γω η άτιμη τον δουλέυω.

Ναι είναι αμερικανάκι. Ελληνο-αμερικανάκι μάλιστα.

Σε λεώ τρελό γέλιο.

Τον βάζω να λέει "Μασατσούσετς" και "Ρεντνεκς" και άλλα τέτοια και πέφτω κάτω από τα γέλια.

Άντε τώρα να του μάθεις αυτουνού πως αυτά που έχει στο χέρι δεν είναι "τέντωνες" αλλά "τένοντες".

Χαχαχα ακόμα γελάω, το ξέρω είμαι άθλια!


Χτες βάλθηκε να με μάθει να χορεύω κάντρι. Δυο μπρος ένα πίσω. Μου'βγαινε κάτι από καλαματιανό εως τσάμικο. Άντε, για να μην είμαι και αυστηρή με τον εαυτό μου, πήγαινε ολίγον προς τανγκό. Τη φιγούρα όμως την καταφέραμε!


Συμφωνήσαμε, μέχρι το τέλος του καλοκαιριού εγώ θα χορεύω κάντρι σαν να με γέννησε η μάνα μου πίσω από το σαλούν κι αυτός θα ξέρει απ'έξω κι ανακατωτά την ελληνική έντεχνη μουσική σκηνή.

Χλωμό???

Σάββατο, 9 Μαΐου 2009

Τσεκούρι? Και άλλα...!



Καιρό είχα να γράψω για κανένα τσεκούρι. Όχι τπτ άλλο, αλλά θα νομίζεις πως δεν το'χω πια.
Έλα μου όμως που το'χω.
Άκου. Βλάκα.
Άκου και picture this.
Κοριτσάκι με 2 μακριές ξανθές κοτσίδες, κάθεται μουτρωμένο στην άκρη της αυλής. Τα'χει πάρει γιατί αυτή θέλει να πάει να παίξει μπάλα και η μάνα της την έχει ντύσει καρναβάλι (κοριτσίστικα) γιατί περιμένουν επισκέψεις. Η μικρή είναι αγοροκόριτσο αλλά η μάνα της επιμένει. Είναι τυπάκι που στο σχολείο όταν μπαίνει τερματοφύλακας έχει τέτοιο καλό σουτ που βάζει γκολ στο απέναντι τέρμα.
Κάθεται η πιτσιρίκα με τις καλοχτενισμένες της κοτσίδες, με το κίτρινο φουστανάκι όλο φραμπαλάδες και με κάτι λουστρινένια παπούτσια, με τα χέρια κάτω από το πηγούνι και τρελά νεύρα να σκέφτεται πώς θα το σκάσει να πάει στο γήπεδο που'χει ραντεβού να κατατροπώσει κάτι χαζοαγόρια.
Πλακώνουν οι επισκέψεις. Χαμογελάει συγκρατημένα μόλις βλέπει ένα άλλο κοριτσάκι, ντυμένο πανομοιότυπα και το ίδιο δυστυχισμένο. Και της έρχεται. Ιδέα! Ας εκμεταλευτώ το κοριτσάκι, πού ξες, μπορεί να μην είναι τόσο βλήτο όσο φαίνεται. Δε γαμείς!?!
Πάει λοιπόν με ένα χαμόγελο από το ένα αυτί στο άλλο (τέτοιο χαμόγελο ούτε η Κρεστ) στη μάνα της. "Μαμάκα να πάω με την Μαιρούλα μια βόλτα να δει το χωριο γιατί στην Αθήνα δεν έχουν χωριό???" Η μάνα της κάτι υποψιάζεται, αλλά θέλει να δείξει κυρία μπροστά στους ξένοι. "Να πάτε κοριτσάκια μου" και ρίχνοντας το πιο παγωμένο βλέμα της στην κόρη της συνεχίζει "Και προσοχή ε?"
Η δικιά μας χαμογελά χαιρέκακα αλλά λέει γλυκά "Ναι βρε μαμά".
Παίρνει τη δόλια Μαιρούλα από το χεράκι και την τραβολογάει διακριτικά μεν, σταθερά δε προς το γήπεδο του χωριού. Η Μαιρούλα ακολουθεί πειθήνια.
Εκεί βρίσκουν τα χαζοαγόρια που της πουλούσαν μαγκιές. Η μικρή μας δεν μασάει από κάτι τέτοια. Τους παίζει μια μπάλα απίστευτη, αλλά επειδή η Μαιρούλα δεν μπορεί να πάρει τα πόδια της χάνουν παταγωδώς. Η δικιά μας έχει γίνει τούρμπο και είναι έτοιμη να πλακώσει τη Μαιρούλα. Η Μαιρούλα μόλις βλέπει τα δύσκολα κάνει να φύγει. Η μικρή την κυνηγάει. Την προλαβαίνει στην είσοδο του νεκροταφείου που είναι δίπλα στο γήπεδο. Ιδέα!!!!
Το συζητάνε και φωνάζουν τα χαζοαγόρια. "Παιδιά ελάτε να δείτε κάτιιιιιιι".
Τα χαζοαγόρια πάνε φυσικά, γιατί είναι χαζά κι άμα η δικιά μας πει κάτι δεν λένε ποτέ όχι. Μαζεύονται όλοι μαζί και με πρώτη τη δικιά μας μπαίνουν στο οστεοφυλάκειο. "Άμα είστε άντρες ελάτε να παίξουμε με τα κεφάλια". Τα χαζοαγόρια τους πάει να, αλλά θέλουν να δείξουν στη μικρή πως έχουν αρχίδια. Μπορεί άλλωστε να είναι άγρια αλλά είναι και όμορφη η άτιμη. Την παρακολουθούν να ανοίγει τα μεταλλικά κουτιά και να βγάζει κεφάλια και κάτι μακρουλά που πρέπει να ήταν πόδια. Να τα στήνει στο πεζούλι και να τους κοιτάει προκλητικά "Λοιπόοοοον???? Ποιος θα πάει πρώτος?". Πάει ο πρώτος, ο γενναίος, πετάει το πόδι και πετυχαίνει το κεφάλι. Οι άλλοι που μέχρι εκείνη την ώρα κοιτάζουν, αρχίζουν να γουστάρουν. Και ξεκινάει ένα τρελό παιχνίδι, που φυσικά κερδίζει η δικιά μας, με την ανοχή των άλλων και επειδή είχε θέσει η ίδια τους όρους του παιχνιδιού.
Στο τέλος, παίξανε με τα κεφάλια μόνο. Ήταν βολικά γιατί βάζανε τα χέρια μέσα στις τρύπες και έτσι τα πετούσαν πιο μακριά.
Όταν περασε η ώρα... έπρεπε να συμμαζέψουν. Ποιο πόδι πάει με ποιο κεφάλι και σε ποιο κουτι?????
Μέχρι σήμερα, σ'εκείνο το χωριό, στο οστεοφυλάκιο γίνεται της Πόπης.
Φυσικά, δεν το έμαθε ποτέ κανείς.... μόνο εσείς!

ΥΓ. Ναι, αυτή η μικρή που βλέπετε τόσο δυστυχισμένη στη φωτογραφία επειδή της βάλανε φουστάνι...αυτή τα έκανε όλα.

Παρασκευή, 8 Μαΐου 2009

Πήγαινε-έλα

Κόσμος πάει κι έρχεται στην μπλογκογειτονιά. Την αρχή έκανε ο Μεταλλαγμένος, χάθηκε και τσουπ τώρα ξαναφάνηκε. Μετά ο Τρελός έκανε κι αυτός μια παύση. Μετά μου τη βάρεσε εμένα. Μετά ήρθε η σειρά της Νάντιας. Μέχρι και η Θειά μου η Ντόνα το σκέφτηκε προς στιγμήν. Ο Πισωγλέντης έκανε ένα ταξιδάκι και ξαναγύρισε. Η Πανδώρα τα ίδια. Η Κωλόγρια είναι άλλο ανέκδοτο, αυτηνής της έχουν βάλει λογοκρισία. Ο Ταντογκουάντο μια από τα ίδια, διακοπές και μετά πίσω. Ο Μπλακ όποτε θυμάται χαίρεται. Φύγαμε, ξανάρθαμε, κάποιοι το'κοψαν εντελώς, κάποιοι λιγοψύχησαν. Μέσα σ'αυτούς κι εγώ. Δηλώσεις, φανφάρες, αποφάσεις, πισωγυρίσματα και πισωκολλητά.
Ρε δε γαμιώμαστε λέω εγω?!!??!!??!
Αφού το γουστάρουμε το άθλημα.
Ο καθένας με τον τρόπο του, αλλά το αγαπάμε.
Γι'αυτό καθίστε καλά.
Dreamer μου, κανείς δεν πάει πουθενά. Σου'κανε ο Τρελός μια αφιέρωση σήμερα. Κι εγώ θέλω να κάνω το ίδιο. Να σου αφιερώσω μια αγκαλιά και ένα μπράβο που είσαι η πιο σταθερή απ'όλους μας.
Να χαιρετήσω κι αυτούς που "φεύγουν" και επίσης να δώσω ένα συνομωτικό χαμόγελο σ'αυτούς που "μένουν".
Εγώ ξέρω πάντως πως έχω παρέα καλά παιδιά, όσο κι αν κάποιες φορές χάνουν (σ)τη μπάλα.
ΠΑΟΚ ολε. (ποτέ δεν είναι άσχετο).

Dreamer-angel, σου αφιερώνω το επόμενο τραγούδι. :))



Και στους υπόλοιπους, αφιερώνω (μαζί με ένα χαμόγελο) το παρακάτω :

Τετάρτη, 6 Μαΐου 2009

Η αβάσταχτη βαρύτητα της αντικοινωνικότητας


Υπάρχει ένα σπίτι, κάπου σε ένα βουνό. Δεν υπάρχει ίχνος θάλασσας, αλλά εκεί ζει μια λίμνη γεμάτη ναϊάδες.
Εκεί υψωνόταν κάποτε και ο Μαλόκεδρος. Τώρα πια είναι μόνο η ονομασία μιας τοποθεσίας σε μια συνοικία του χωριού. Ο Μαλόκεδρος είναι ένα είδος κέδρου που μας έρχεται από τα αρχαία χρόνια και που μπορεί να βρεθεί ίσως ακόμα στα δάση μας. Παλιά, στο χωριό μας τα καλοκαίρια γινόντουσαν τα πιο όμορφα πάρτυ εκεί. Τα παιδιά μαζευόντουσαν, άναβαν φωτιές, μιλούσαν, γελούσαν, τραγουδούσαν, με κιθάρες και μπύρες Amstel.
Λίγο πιο κάτω από ΤΟ ΣΠΙΤΙ, είναι μια περιοχή ολόκληρη που αυτή την εποχή είναι κόκκινη! Μια κατηφορική πλαγιά γεμάτη φραουλιές. Οι πιο νόστιμες φράουλες που υπάρχουν στον κόσμο! Αλήθεια!
Το ξύλινο σκαλιστό μπαλκόνι έχει θέα στη Λίμνη και στην αριστερή πλευρά στην κόκκινη πλαγιά. Στη δεξιά πλευρά βλέπεις την εκκλησία του χωριού, τον Άγιο Γεώργιο. Πίσω από την κόκκινη πλαγιά είναι το νεκροταφείο. Έχει τα πιο λυγερά κυπαρίσσια.
Αν κάνεις να βγεις στο μπαλκόνι θα πρέπει να αρχίσεις να μοιράζεις "καλημέρες". Αν δεν το κάνεις, θα γίνει σούσουρο στο χωριό τύπου "α η κόρη του Τάδε δεν μας είπε καλημέρα" και μέχρι το απόγευμα ο Τάδε που δεν είναι καν στο χωριό, θα μάθει πως έχει μια κόρη ακοινώνητη!
Αν κάνεις και βγεις από το σπίτι, στα 30 μέτρα θα είναι το καφενείο των παιδικών σου φίλων. Που μόλις σε δουν θα παρατήσουν το μακιάτο του τουρίστα και θα τρέξουν να σου κάνουν έναν περιποιημένο ελληνικό και εννοείται πως θα μαζευτούν 10 άτομα άσχετοι να σου λένε το φλυτζάνι...κι ας μην το ξέρει κανείς!
Θα προχωρήσεις στους δρόμους...θα μυρίσεις τα γιασεμιά και τις μολόχες στα ξύλινα μπαλκόνια. Θα δεις χρώμματα κόκκινα.... Παλιούς τενεκέδες από τυρί που έχουν βάψει οι νοικοκυρές με κόκκινη λαδομπογιά και έχουν φυτέψει βασιλικούς και δυόσμους. Αν κάνει και τραβήξει ένα αεράκι, θα μυρίσεις την μυρωδιά της καστανιάς και των πεύκων. Τέτοιο καιρό υπάρχει και το άρωμα του καμένου ξύλου στο τζάκι. Διάχυτο. Ανακατεύεται με τη μυρωδιά των λουλουδιών και σε ξεμυαλίζει.
Αν βγεις βόλτα το απόγευμα, την ώρα που οι παππούδες κοιμούνται, οι ήχοι που θα ακούς μοιάζουν με μουσική. Θ'ακούσεις πουλιά μακριά στο δάσος, μια γάτα να τρέχει και να νιαουρίζει και το αεράκι...ακούγεται, αλήθεια!
Μπορείς να πας να χαϊδέψεις τα άλογα. Να κάνεις ιππασία στις όχθες της Λίμνης. Το άλογο, αν σε γνωρίζει σου μιλάει. Αλήθεια!

ΥΓ. Σ 'ευχαριστώ φίλε μου που μου θύμησες το χωριό μου :))
ΥΓ2. Αντιγόνη....θα σου γράψω. Αλήθεια!

Δευτέρα, 4 Μαΐου 2009

Αισθήματα από pixels


Πολλές φορές οι ανάγκες οδηγούν σε λάθη..

τα λάθη οδηγούν σε πληγές

όλα αυτά στην πραγματική ζωή βέβαια

εδώ είμαστε σε έναν κόσμο απο pixels όμως

και τα pixels πληγώνουν;

χμμ

κι όμως γίνεται..

γιατι σχηματοποιούνται
αισθήματα και συμπεριφορές από χεράκια, δακτυλάκια και εγκεφάλους, όπου υπάρχουν.

Όπως και να'χει...πονάνε.

Και πώς αντιδράς? Γυρνάς την πλάτη σου ή το υπομένεις? Παίζεις το παιχνίδι ή πατάς το delete?

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

Πώς να το θέσω ευγενικά?



Για να δούμε πώς θα το θέσω ευγενικά. Βασικά θα δοκιμάσω τα όρια της ευγένειάς μου. Και ή που θα φανώ μια κυρία ή που θα χεστούμε εδώ πέρα μέσα. Μη κάνει και με βγει το Σαλονικιώτικο τη γάμησες μεγάλε. Που δεν είσαι μεγάλος. Είσαι μικρός που το παίζεις μικρή. Και μάλιστα μπεμπέκα, ροδομάγουλη.
Ας τα πάρω από την αρχή γιατί σαν να ίδρωσαν κάποια αυτάκια και δεν γουστάρω να σας τρομάζω. Θα έρθει κι εσάς η σειρά σας, μη μου σκιάζεστε. Αλλά ένας ένας!
Το λοιπόν.
Έχω πάρει πρέφα εδώ και κάμποσο καιρό πως κάποια που μου το παίζει κολλητή στο ίντερνετ, στην ζωή έχει αρχίδια. Και δεν εννοώ πως είναι μαγκιόρα ή γκόμενα μ'αρχίδια. Εννοώ πως έχει κανονικά αρχίδια. Εκείνα τα κρεμαστά μπαλάκια που θα δείτε σε όλα τα αρσενικά ζώα. Πώς την είδε και το παίζει έτσι δεν έχω καταλάβει. Ίσως νομίζει πως θα κερδίσει κάτι.
Τεσπα όμως.
Η ανωνυμία εδω μέσα είναι πανεύκολο πράγμα. Αλλά αν τα αρχίδια σου δεν τα έχεις απλά να κρέμονται σαν μπαλίτσες σε δέντρα στις γιορτές, έλα πε μου ποιος είσαι και τι στον πούτσο θες.
Νταξ?
Αι τώρα μην τα πάρω και σε πω κανα γαλλικό και δεν ξες από που να φύγεις.
Ουστ.

ΥΓ. Τελικά ήμουν πολύ πιο ευγενική από ό,τι περίμενα αρχικά.