Τρίτη, 30 Ιουνίου 2009

Βράχος


Πώς είναι να'σαι βράχος?
Μοναχικός βράχος ανάμεσα στα κύμματα. Το μόνο που ακούς είναι ο ήχος τους.
Σκέψου.. τίποτα άλλο. Κανένας άλλος ήχος. Και σκέψου λέει, να γίνει κάπου ένα ναυάγιο. Και κάποιος να σωθεί. Και να τον ξεβράσει το κύμα πάνω σου.
Ταλαιπωρημένο..
Διψασμένο..
Πεινασμένο..
Γεμάτο ελπίδα πως θα σωθεί.

Τι θα κάνεις εσύ?
Θα σκίσεις άραγε το πέτρινο σώμα σου να βγει το νερό που θα τον ξεδιψάσει?
Θα ανθίσεις, θα γεμίσεις ώριμα φρούτα που θα τον χορτάσουν?
Κι αν τα κάνεις αυτά.. ποιος σου εγγυάται πως αυτός δεν θα σ'αφήσει, για να επιβιβαστεί στο πρώτο καραβάκι που θα πλησιάσει εκεί κοντά?



Κυριακή, 28 Ιουνίου 2009

Περί ταχύτητας



Αν το δεις λογικά και με μαθηματικό τρόπο, θα δεις πως έχεις άδικο! Οι νόμοι το λένε ξεκάθαρα. Όταν υπάρχει ευθύγραμμη ομαλή κίνηση, δεν υπάρχει επιτάχυνση! Παραθέτω :


Ευθύγραμμη ομαλή κίνηση λέγεται η κίνηση πoυ κάνει ένα σώμα κινούμενο πάνω σε μια ευθεία με σταθερή ταχύτητα.

Ένας συνηθισμένoς (και απόλυτα ισoδύναμoς με τον παραπάνω) oρισμός της ευθύγραμμης oμαλής κίνησης είναι ότι ευθύγραμμη ομαλή λέγεται η κίνηση ενός σώματoς πoυ σε ίσoυς χρόνoυς διανύει ίσα διαστήματα.


Ταχύτητα

Η ταχύτητα είναι το φυσικό μέγεθος που εκφράζει το ρυθμό μεταβολής της θέσης του σώματος στη μονάδα του χρόνου. Εκφράζεται και αυτή από ένα διάνυσμα για να δηλώνεται η κατεύθυνση της κίνησης. Στην ευθύγραμμη ομαλή κίνηση η ταχύτητα είναι σταθερή και η διεύθυνση της είναι παράλληλη με την ευθύγραμμη τρoχιά της κίνησης.

Επιτάχυνση

Η επιτάχυνση είναι το φυσικό μέγεθος που εκφράζει το ρυθμό μεταβολής της ταχύτητας του σώματος στη μονάδα του χρόνου. Στην ευθύγραμμη ομαλή κίνηση η επιτάχυνση είναι μηδενική.




.

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2009

Θα μου περάσει


Μέσα μου έχω μια θλίψη που είναι τόσο μεγάλη

ξέρω, θα μου περάσει.

Κι εσύ το ξέρεις αφού.


Είναι σαν ταινία εποχής.

Βρίσκονται σε ένα πάρκο, πικ νικ, βλέματα, υπονοούμενα, φουστάνια εποχής με φραμπαλάδες και κορσέδες, ημίψηλα καπέλα και... μιλάνε για τον καιρό. Ενώ θέλουν να μιλήσουν για άλλα. Και το πικ νικ τελειώνει. Και αποχαιρετιούνται με χειροφίλημα. Απομακρύνονται παίρνοντας αντίθετες κατευθύνσεις. Εκείνος γυρνάει και της ρίχνει μια κλεφτή ματιά. Εκείνη χαζεύει τους κύκνους στη λιμνούλα. Εκείνος συνεχίζει τον βηματισμό του. Εκείνη γυρνάει και τον κοιτάζει να απομακρύνεται. Και σκέφτεται "αν φτάσει μέχρι το δέντρο και δεν γυρίσει να με κοιτάξει τότε δε μ'αγαπάει". Τον παρακολουθεί με σφιγμένη την καρδιά. Φτάνει στο δέντρο. Η καρδιά της πάει να σπάσει. Προσπερνάει το δέντρο. "Δε μ'αγαπάει!!!!".. απογοητεύεται και γυρίζει να φύγει με βιαστικό βήμα. Και δεν προλαβαίνει να δει πως αυτός κρύβεται πίσω από το δέντρο και την παρακολουθεί να φεύγει. Είχε σκεφτεί κι αυτός βλέπεις "αν με ψάξει με το βλέμα της όταν κρυφτώ πίσω από το δέντρο θα πει πως μ'αγαπάει!"..

Πέμπτη, 25 Ιουνίου 2009

Λάβλι!


Καλέ βραβεύτηκα! Καιρό είχα εδώ που τα λέμε. Είναι μια δικαίωση. Τόσο ιδρώτα έχουμε ρίξει εδώ πέρα, τόσα νύχια έχουν ξεφτίσει την μπογιά τους πάνω στα πλήκτρα. Νισάφι.
Με δώκανε βραβείο τα πιο γλυκά παιδιά του κόσμου! (Και γι'αυτό χαίρομαι περισσότερο).
Ο ένας είναι ο Μικρός Αλήτης, που είναι τόσο βλαμένο που χάθηκε τόσο καιρό και νομίζαμε τον πάτησε κανένα αυτοκίνητο. Ρε Μικρέ, ειλικρινά χάρηκα πολύ που είδα πως ξαναγύρισες και είσαι καλά! :)
Το άλλο παιδί, είναι ένα παιδί - βιολί, η Dreamer-Angel! Παλιά αγάπη και παντοτινή. Σταθερή αξία.. όλοι έχουν τα σκαμπανεβάσματά τους αλλά η Αγγελική είναι το "σημείο μηδέν". Εκεί γύρω της γυρνάμε όλοι...σαν τις μέλισσες στο μέλι. Αγγελική, respect!

Και τώρα λέει πρέπει να βραβεύσω 15 bloggers...
Για να δούμε!

1. Dreamer-Angel(με αγάπη!)
2.Τρελός του Χωριού (Τάσε θα το πάρεις, αλλιώς θα σε βαρέσω)
3.Μεταλλαγμένος (Θανάση κανόνισε, μην κάνεις κανένα χρόνο να εμφανιστείς ξανά).
4. Pandora (η κοπέλα αυτή έχει ΜΑΓΚΙΑ και τη γουστάρω τρελά)
5.Συνοδοιπόρος (χωρίς λόγια ;-))
6. Happypepper (Καινούριος, αλλά...μ'αρέσει!)
7.Γυάλινο Δάκρυ (φιλάκια!)
8.Θεία Ντόννα (Θ-Ε-Α)
9.Αναρριχώμενο φρικιό (ε! έχω και βίτσια, τι να κάνουμε?)
10.Άντε να δούμε ( το μαϊμούλι! κάθε φορά που βλέπω τη φωτογραφία αυτή γελάω!)
11.Devils woman (Μη φοβάστε, είναι μια γλύκα!)
12.Ανασαιμιά (Εμ η Θεσσαλονίκη δεν ξεχνιέται!!!)
13.Molemou ( Εμ η Θεσσαλία δεν ξεχνιέται!!!)
14.Ονειροφαντασίες (Φιλιάααααα!)
15.agit8d (ο τύπος είναι Τ-Ε-Λ-Ε-Ι-Ο-Σ!!!)

Εν τω μεταξύ, λέει πως πρέπει να πάω και στα 15 blogs να τους πω πως τους βράβευσα. ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ! Η ώρα είναι 03:00 κι έχω να ξυπνήσω αύριο. Όποιος το θέλει κι όποιος περνάει από δω ας το πάρει. Οι υπόλοιποι...oh well! Next time!


Πολλά φιλιά σε όλους :))

Τρίτη, 23 Ιουνίου 2009

Διαθεσιμότητα


Να φύγετε κύριε, να πάτε αλλού!
ή αλλιώς..

Dear Sir,

We are sorry to inform you that we have no availability for those dates.
We hope we will be able to accommodate you some other time in the future.

Kind Regards,
Lefki

Δευτέρα, 22 Ιουνίου 2009

Η αλήθεια στα ψέματα


Ακούμε
να γράψω θέλω "σ'αγαπώ" πολύ
να πάψω θέλω, γι'αυτό θα πιω πολύ

και μιλάμε για ψέματα. Οι άντρες λένε πως αν γυρίσεις μια γυναίκα ανάποδα, δεν θα πέσουν ψιλά, αλλά έτοιμες δικαιολογίες.
Οι γυναίκες λένε πως και οι άντρες λένε ψέματα, αλλά δεν φταίνε μόνο αυτοί. Είναι που βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. "Ναι, αλλά το δίνετε". Ποοοοοολύ σωστό! Ναι, μας αρέσουν τα όμορφα λόγια... κι ας ξέρουμε πως είναι ψέματα. Τεντώνουμε τ'αυτιά μας να τα ακούσουμε και θέλουμε όλο και πιο πολλά. Κλασική γυναικεία αντίδραση.
Από την άλλη... Τι γίνεται όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την αλήθεια? Ή καλύτερα με κάποιον/α που λέει την αλήθεια?
Οι άντρες, είπαν πως αυτό δεν γίνεται. Πάντα, πίσω από καθε αλήθεια που μπορεί να λέει μια γυναίκα, κρύβεται κάτι...ένας δόλος, μια κρυφή επιθυμία, ένα καμουφλαρισμένο ψέμα.
Οι γυναίκες είπαν πως αυτό δεν γίνεται. Το ψέμα είναι στη φύση του άντρα, πρέπει να είχαν ξεχωριστό μάθημα στο σχολείο με τίτλο "το ψέμα και πώς να το πλασάρετε σαν αλήθεια".
Και με τη συζήτηση πέρασε η ώρα και το ραδιόφωνο άρχιζε να παίζει

Μου πάει ο ήχος της φωνής σου τραγικά
προσωπικά, εγώ τρελαίνομαι
το παραμύθι σου και να΄μαι και να φαίνομαι..

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

Χαμόγελα




Για να χαμογελάς πάντα!

Παρασκευή, 19 Ιουνίου 2009

Δείξε μου τον τρόπο

Δείξε μου τον τρόπο


για να γίνουν όσα η αγάπη ονειρεύεται..


κι όσο ψάχνω βρίσκω τραγούδια-υποσχέσεις..


και πάνω εκεί το νιώθω...μερακλώνω!


Τι μ'έπιασε απόψε? Να δεις που θα χορέψουμε..


Ρεεεεεε! Να δείτε τον πατέρα μου ρε να το χορεύει αυτό ρεεεεεεε!!!?!!!?!

;-)

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2009

Παραμύθι


Όλες οι ιστορίες χρωματίζονται με λέξεις. Υπάρχουν ιστορίες πολύχρωμες, ιστορίες μονόχρωμες και ιστορίες ασπρόμαυρες. Ετούτη εδώ θα έχει ένα χρώμα λευκό, μια απόχρωση που λέγεται λευκό του τιτανίου. Είναι ένα λευκό κάπως απόλυτο και αυστηρό, που όταν το κοιτάς σου αντιγυρίζει μια σκληρότητα. Ίσως απέναντι στην ίδια του τη λευκή υπόσταση να είναι ακόμα πιο αυστηρό, αλλά δεν είναι το θέμα μας αυτό τώρα. Μιας και όμως αυτή η ιστορία είναι γεμάτη από αυτό, θα πρέπει να το αποδεχτούμε αξιωματικά από την αρχή.

Όλα διαδραματίζονται σε ένα περιβόλι, κάπου στη Βόρεια Ελλάδα, στην αρχή ενός καλοκαιριού, τον καιρό που ωριμάζουν τα πρώτα ροδάκινα. Οι εργάτες κάνουν την δουλειά τους γρήγορα και συντονισμένα ενώ μια πεταλούδα περιφέρεται στον αέρα. Στην αρχή κάθεται σε ένα λουλούδι στη βάση μιας ροδακινιάς. Το λουλούδι αυτό είναι κάπως περίεργο. Δεν έχει ξαναδεί κάτι ανάλογο σε όλη της την πεταλουδένια ζωή. Έχει αυτό το λευκό τιτανίου στα πέταλά του που κάνει την πεταλούδα να ανησυχήσει και να σκεφτεί σοβαρά για το ποιόν και τις προθέσεις του.

Βέβαια, για να είμαστε ακριβοδίκαιοι, πρέπει να σημειώσουμε πως μέσα σε αυτό το λευκό περικλειόταν και ένα ζεστό και χαρούμενο κίτρινο, ένας κίτρινος κύκλος γεμάτος γύρη και ζωή, που φαινόταν πολλά υποσχόμενος. Αυτό ηρέμησε κάπως την πεταλούδα.

Ξαφνικά, ακούστηκαν βήματα. Ένας εργάτης που έκανε το διάλειμμά του εκείνη την ώρα πέρασε ξυστά από το σημείο και παραλίγο να τους τσαλαπατήσει και τους δύο. Λουλούδι και πεταλούδα κοιτάχτηκαν ανακουφισμένα.

Τελικά η πεταλούδα, παρά τους αρχικούς της ενδοιασμούς πέρασε εκεί την μέρα της μαζεύοντας γύρη στα πολύχρωμα φτερά της και συζητώντας υπαρξιακά ζητήματα με το λουλούδι. Ήξερε έτσι κι αλλιώς ότι πλησίαζε η ώρα. Και το αποφάσισε. Δεν είπε τίποτα στο λουλούδι για να μην το στεναχωρήσει.

Η επόμενη μέρα ξεκίνησε έτσι όμορφα με έναν υπέροχο ήλιο που σε ξεμυάλιζε. Η πεταλούδα τεντώθηκε και χασμουρήθηκε. Καλημέρισε το λουλούδι και άρχισαν το κουτσομπολιό. Μιλούσαν για τους εργάτες, για το παιδί του γεωργού που όταν ξέφευγε από το άγρυπνο μάτι της μάνας του έτρωγε χώμα, και για άλλα σημαντικά θέματα.

Όταν ήρθε το απόγευμα, η πεταλούδα είπε στο λουλούδι «χαίρομαι πολύ που σε γνώρισα και γίναμε φίλοι στο τέλος της ζωής μου». Το λουλούδι κατάλαβε. Άπλωσε τα πέταλά του όσο πιο πολύ μπορούσε, επιτρέποντας στην πεταλούδα να ξαπλώσει άνετα πάνω του, αφήνοντας το λευκό του τιτανίου να γεμίσει την τελευταία της ματιά.

Δε λες κουβέντα



Μας λέει η Σωτηρία Μπέλλου.
Κι ακούω μόνο συνθήματα μεταλλικά.
Ξέρω τ'ονομά σου, την εικόνα σου και πάλι από την αρχή.
Περνάνε οι νύχτες.
Ζητώντας κάτι που να μη γίνεται ουρλιαχτό και οφθαλμαπάτη.


Οι μουσικές τα λένε καλύτερα από εμάς. Πάντα.

Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2009

Eγκλήματα


Μικρά και μεγάλα εγκλήματα.
Ανομολόγητα.
Εγκλήματα - σημαίες.
Αυτογκόλ.
Κακίες.
Εγωισμοί.
Μικρότητες.
Αισθήματα χαμένα.
Εμείς παίζουμε, η μοναξιά κερδίζει.

Σάββατο, 13 Ιουνίου 2009

Η δύναμη της συνήθειας


Η ρουτίνα είναι μια λέξη με αρνητική έννοια. Ρουτίνα είναι η διαδρομή για τη δουλειά, το ξύρισμα στους άντρες, το βάψιμο της ρίζας στις γυναίκες.. Πράγματα που πρέπει να κάνω και απλά τα κάνω γιατί πρέπει, δεν παίρνω κάποια ευχαρίστηση από αυτά.
Η συνήθεια όμως είναι μια γλυκιά αίσθηση.. Είναι κάτι που κάνω, ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μου, που ναι μεν είναι επαναλαμβανόμενο απέχει όμως από το "βαρετό", για τον απλούστατο λόγο ότι μου αρέσει. Γι'αυτό το'χω εντάξει, συνειδητά ή ασυναίσθητα στη ζωή μου.
Η συνήθεια, σου δίνει τη γλυκιά αίσθηση της σιγουριάς.
Στην αρχή, πριν η επαναλαμβανόμενη πράξη γίνει συνήθεια, η πρόοδος είναι μηδαμινή. Σχεδόν ανεπαίσθητη. Όταν μου συμβαίνει κάτι τέτοιο, ούτε που το καταλαβαίνω. Ξυπνάω ένα πρωί και αναρωτιέμαι "πού είναι η συνήθειά μου και πότε θα καταφέρω να τη βρω"? Και μετά σκέφτομαι "μα καλά... πότε, πώς, γιατί? τι έγινε και η συνήθεια αυτή έγινε τόσο μέρος μου που την αποζητώ κιόλας?". Ρωτάω εγώ, κανένας δεν απαντάει βέβαια.
Ωραία λοιπόν, αφού απάντηση δεν παίρνω, θα το προσπεράσω. Άστο να "αιωρείται". Αρχίζω όμως σιγά σιγά να αναρωτιέμαι... τι έχει αυτή η συνήθεια πια που μου αρέσει και δεν είναι σε καμία περίπτωση ρουτίνα? Ας τα βάλω κάτω λοιπόν, μπορεί να μην είμαι και αστέρι στα μαθηματικά αλλά δεν μπορεί να είναι κανένας τρελός αλγόριθμος με ολοκληρώματα και άλλα τέτοια εφιαλτικά. Το σκέφτομαι από'δώ, το σκέφτομαι από'κει.. ζυγιάζω.. προσπαθώ να θυμηθώ.. μπερδεύομαι..δεν μου βγαίνουν τα νούμερα σωστά. Μήπως να το προσπερνούσα κι αυτό? Προς το παρών, ας μείνει. Έχουμε καιρό.. Τη συνήθειά μου δεν την αλλάζω, μ'αρέσει αφού. Τι σημασία έχουν οι λόγοι και οι αιτίες κτλ?
Η συνήθεια είναι κάτι που είναι γνωστό, κάτι που δεν σε απειλεί και νιώθεις ασφάλεια και σιγουριά κάνοντάς το. Κι ένα γλυκό χαμόγελο.. :)

Παρασκευή, 12 Ιουνίου 2009

Με ροκ διάθεση

Απόψε έχω ροκ διάθεση. Ετοίμαζα μια λίστα με μουσικές, και έπιασα τον εαυτό μου να ψάχνει τα πιο "δυνατά" κομμάτια.
Και τώρα που τελείωσε η "εργασία"... κάθομαι και ψυχολογώ τον εαυτό μου, μιας και ο νορμάλ κόσμος κοιμάται τώρα πια. Σωστά? Ελπίζω να μη ροχαλίζει μόνο. :P
Όταν έχω καλή διάθεση, δηλαδή είμαι καλά και ήρεμη, θέλω να ακούω μουσικές δυνατές. Για παράδειγμα....


Ή ακόμα καλύτερα....



Χμμμμ... κι άλλο ένα!....




Ε φυσικά δεν θα έλειπε κι αυτό...



ΥΓ. Καλή ακρόαση αν δε μου έρθετε το Σάββατο! :))

Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

Σπανακόρυζο


Υλικά

1 κιλό σπανάκι φρέσκο, καθαρισμένο και πλυμένο
1 ματσάκι φρέσκο κρεμμυδάκι
1 ματσάκι μαϊντανό
1/2 κούπα ρύζι καρολίνα
1 κουταλιά πελτέ
λάδι
αλάτι, πιπέρι

Εκτέλεση

Ζεσταίνουμε το λάδι στο, κατά προτίμηση αντικολλητικό βαθύ τηγάνι μας που μάλιστα έχει διάφανο καπάκι για να βλέπουμε τι παίζει. Όταν αρχίσει να καίει το λάδι, σωτάρουμε τα φρέσκα κρεμμυδάκια (α, ξέχασα να πω, τα ψιλοκόβουμε πριν τα ρίξουμε στο τηγάνι). Τα φέρνουμε 2 βόλτες για να μαραθούν. Κατόπιν, βάζουμε να σωταριστούν και τα σπανάκια (α, ξέχασα να πω, πιάνουμε μερικά -όσα χωράει η παλάμη μας- και τα κόβουμε στα 2 και μετά τα ρίχνουμε στο τηγάνι). Τα σωτάρουμε για λίγο.Μην φοβηθείτε αν βάζοντας το σπανάκι το τηγάνι γεμίσει, μετά από λίγο θα μαραθεί και θα "κάτσει". Το αχνίζουμε λοιπόν για λίγο, και προσθέτουμε το ρύζι (α, ξέχασα να πω, το ρύζι το έχουμε πλύνει από πριν, ΔΕΝ το πετάμε όπως να'ναι μέσα). Το φέρνουμε κι αυτό 2 βόλτες και προσθέτουμε τον μαϊντανό (ναι ναι ξέχασα να πω πως τον έχουμε πλύνει-αφαιρέσει το λαστιχάκι-ψιλοκόψει πριν τον ρίξουμε μέσα). Ανακατεύουμε και προσθέτουμε 1/2 ποτηριού νερό και την κουταλιά του πελτέ. Βάζουμε το καπάκι και χαμηλώνουμε την ένταση της φωτιάς στο ελάχιστο. Μετά από μισή ώρα (α, ξέχασα να πω, ρίχνουμε και καμιά ματιά από το διάφανο καπάκι αν πάνε όλα καλά), σβήνουμε την κουζίνα μας. Κάποιοι βάζουν το αλατοπίπερο πριν αρχίσει ο βρασμός του φαγητού, εγώ προτιμώ να το βάζω στο τέλος. Εσείς πράξτε όπως καταλαβαίνετε.

Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2009

Ναι. Σωστά.


Λοιπόν εντάξει.
Είπαμε να μην κάνουμε όλη την ώρα ποστ χωρίς λόγο.
Ακριβώς αυτό θα κάνω τώρα.
Θα βρω έναν πολύ καλό λόγο να κάνω ποστ.
Χμμμμ.
Οκ, το'χω. Έχουμε καιρό να μιλήσουμε για τσεκούρια ε?
Χεχε.
Μήπως ήρθε η ώρα?
Και να μιλήσουμε "γαλλικούλια" επίσης.
Και λες εσύ πως δεν θα μπορέσω εγώ να κάνω συνδυασμό?
Ρε δε γαμιέσαι λιγάκι? Άιντε από δω μάγκεψαν όλοι.
Τεσπα.
Όσοι προσβάλλονται ούστ. Από τώρα.

Τσούπρες και τσούπροι, γαμιέται ο Διας εδώ πέρα.
Βάλε από τη μια μασχάλη τη φίλη με το ναυαγό. Βάλε από την άλλη τους Κινέζους που τους έκανε ο άλλος να χρειάζονται 6 σακούλες για να τους μαζέψουν...τι μένει? Τέλος οι μασχάλες. Πάει, αυτές ήταν. Αν είχες κι άλλες θα ήσουν σε τσίρκο, όχι εδώ.
Το γαμωνήσι έχει γεμίσει. Ένεκα του τριημέρου,΄πλάκωσαν όλοι. Με τις ολοκαίνουριες αντάυγειές τους και τα ξεκαπάκωτα αυτοκίνητα, με ζητάνε να τους κλείσω τραπέζι στο Ματσουχίσου. Του πούστη ρε....ήξερες και από τη Λαμία το σούσι?
Δε γαμείς. Πάμε παρακάτω.
Πάω να αγοράσω ένα βιβλίο. Το έγραψε μια τύπισα που μένει εδώ παραδίπλα. 60άρα και κυκλοφορεί μες στα καρκαήλια του γαμωνησίου με μαύρο δερμάτινο παντελόνι. Πού πας μαρή? Αλλά χεστήκαμε κιόλας. Και με ζητάει η θειά αυτή 45 ευρώ. Το αρπάζεις το τσεκούρι ή δεν το αρπάζεις κύριε Πρόεδρε? Δεν είχα κανένα εκεί κοντά σε απόσταση βολής, αλλιώς σου'λεγα εγώ. Άκου 45 ευρώ. Καλέ νομίζεις πως έχω την ευριά απ'έξω και τώρα ωρίμασαν και πέφτουν??? Έλεος. Αλλά τι να κάνω, είμαι τόσο μα τόσο ΒΛΑΜΕΝΗ που τα έσκασα. Και τώρα τα κλαίω. Το διάβασα και κλαίω. Μη με ζητάς τίτλο. Δεν συγκινήθηκα από το βιβλίο, τα 45 όμορφά μου ευρώ κλαίω. Γμτ μα να είμαι ΤΟΣΟ μαλάκας? "περιδιαβαίνουν οι μαργαρίτες των ψυχών μας στα όνειρα μιας αρκούδας σε χειμερία νάρκη". Να'χα ένα τσεκούρι τώρα, θα το άνοιγα το κεφάλι μου.
Δε γαμείς όμως. Λεφτά δεν έχουμε?
Παρακάτω.
Το λεπόν.
Έρχονται κάτι γαμωισπανοί. 8 άτομα, 4 ζευγάρια. Ρε πούστη επιδρομή του Τζέκινς Χαν να γινόταν, πιο πολλά μαξιλάρια θα έμεναν όρθια. 50 φεύγα άνθρωποι, πάνε σε λόμπυ ξενοδοχείου και παίζουν μαξιλαροπόλεμο? Και η δόλια η ρεσεψιονιστ τι φταίει? Που να σας γαμηθούν όλοι οι Χοσέδες της χώρας σας. Ουστ.
Τι να πω άλλο. Αν είχα μακρύ τσεκούρι θα έκοβα διάφορα. Ό,τι προεξέχει. Να γίνει ομοιόμορφο. Άκου ρε φίλε, η γόβα η Replay να με πει πως είναι ξεφτισμένη???? Πάμε καλά ρε? Πού πα ρε Καραμήτρος? Που έχω σκάσει 270 ευρά στις εκπτώσεις και δεν έβγαλα κιχ? Σαν κόσμημα τις έχω, αν μπορούσα στο λαιμό θα τις κρεμούσα. Καλύτερα να με πεις μπάζο παρά να με προσβάλλεις τις γόβες.
Άλλο θέμα. ΠΑΡΟΛΙΓΟ λέει η παρ'ολίγο καθηγήτρια. Γμτ θα το πάρω. Μη με βαστάτε θα το πάρω. Του πούστη ρε πούστη. Αφού δεν το΄χεις, μη το γαμείς το θέμα. Θα το πάρω σε λέω (το τσεκούρι), και θα σε βρω. Μη πάρω φόρα και γίνω επιθετική, τη γάμησες. Γιατί μέχρι τώρα ΔΕΝ είμαι.
Έλα γειά τώρα.

Τρίτη, 9 Ιουνίου 2009

Ναυάγια


Ήρθε με μια ανθοδέσμη στα χέρια. 4 κόκκινα τριαντάφυλλα και 2 κίτρινα. Πλησίασε αργά, με αβέβαια βήματα. Τον παρακολουθούσα στην αρχή με τα μάτια ορθάνοιχτα, είχα κολλήσει στην εικόνα. Δεν πρόλαβα να την προειδοποιήσω. Ο φίλος δίπλα μου έπαθε το ίδιο. Ξέραμε και οι δύο ποιος ήταν. Μόλις κατάλαβα το σκοπό του, έριξα μια κλωτσιά στο πόδι της κάτω από το τραπέζι. Η φίλη μου με αγνόησε και συνέχισε να κοιτάζει στα μάτια τον πρώην της, που γι’ αυτή θα είναι νυν και αεί.

Στο διάστημα όμως , μέχρι να αποφασίσει αν θέλει τον πρώην ή όχι… γνώρισε τον «ναυαγό». Τον βγάλαμε έτσι λόγω ομοιότητας με τον Τομ Χανκς. Καλός ο ναυαγός… αλλά από μακριά. Είναι ωραίο βλέπεις να έχεις κάποιον να σου τηλεφωνεί συνεχώς, να νοιάζεται τι κάνεις, να σου λέει γλυκόλογα. Αλλά από απόσταση ασφαλείας.

Ήρθε όμως η ώρα που ο ναυαγός θα απαιτούσε τα «κεκτημένα», όπως νόμιζε. Γιατί η κοπέλα έλεγε, έλεγε, έλεγε, νομίζοντας πως όλα όσα λέει δεν θα έχουν αντίκτυπο. Σιγά μην τον δω ποτέ μου, μου είπε σε κάποια φάση που την ρώτησα. Όμως, δυστυχώς για’ κείνη, η Ελλάδα είναι μικρή και το ίντερνετ και το κινητό είναι μόνο ένα μέσο. Γνωρίζεσαι, μιλάς, χαρίζεις χρόνο και ξοδεύεσαι. Ο σκοπός ποιος είναι? Μα αυτός που έχει κάθε γνωριμία! Είτε με υπολογιστή είτε με καμάκωμα στο δρόμο.

Ο ναυαγός λοιπόν πίστεψε στα λόγια. Και θέλησε να το ζήσει. Ήρθε να τη βρει. Εκείνη τον απέφευγε, έβαζε θεούς και δαίμονες, λυτούς και δεμένους μην τύχει και μείνει μόνη μαζί του. Δεν ήταν ακριβώς όπως στη φωτογραφία που έβλεπε τόσο καιρό. Είχε φωτογένεια βλέπεις. Πολλή!

Και να ’μαστε τώρα… στην ταβέρνα, εγώ από τη μια μεριά με τον πιτσιρικά συνάδελφό μου, η φίλη μου απέναντι, δίπλα της ο πρώην της και όρθιος πίσω μου ο ναυαγός. Ο οποίος προτείνει την ανθοδέσμη προς το μέρος της, και ζητά συγγνώμη που δεν είναι αυτό που φαντάστηκε. Της ζητά συγγνώμη που της είπε ψέματα και ωραιοποίησε τον εαυτό του. Το χέρι του μένει με τα λουλούδια προτεταμένα για κάμποση ώρα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή έχω σκυμμένο το κεφάλι γιατί αισθάνομαι άβολα. Έχει αρχίσει να μαζεύεται κόσμος, γεμάτος περιέργεια. Παίρνω τα λουλούδια από το χέρι του και τα ακουμπάω μπροστά της. Εκείνη τόση ώρα κοιτάζει στα μάτια τον πρώην της ο οποίος με τη σειρά του κοιτάζει τον ναυαγό πίσω μου. Ο πιτσιρικάς δίπλα μου κοιτάζει το πιάτο του και συνεχίζει να τρώει παϊδάκια… Η κοπέλα πιάνει τα λουλούδια κι αρχίζει να τα μαδάει. Κόβει τα μπουμπούκια και τα πετάει στο πλακόστρωτο. Πετάει και το υπόλοιπο της ανθοδέσμης ακόμα πιο μακριά.

Ο ναυαγός φωνάζει το σερβιτόρο. Παραγγέλνει ένα κρασί ίδιο μ’ αυτό που πίναμε, μας το κερνάει και λέει πως δεν τον πειράζει αν δεν το πιούμε. Και φεύγει. Μόλις τελείωσε η «πράξη» κάποιοι κινέζοι χειροκρότησαν. Στοιχηματίζω πως αυτές θα είναι οι καλύτερες φωτογραφίες που τράβηξαν ποτέ τους, όπου κι αν πήγαν.

Σαν επιστέγασμα όλων αυτών…η κοπέλα πήρε το κρασί και ,κοιτάζοντας στα μάτια τον πρώην, το έχυσε σιγά σιγά πάνω από τα πεταμένα λουλούδια. Άδικος κόπος. Ο πρώην έφυγε και το βρίσκω απίθανο να ξαναγυρίσει ποτέ σ’ εκείνη.

Μείναμε λοιπόν οι τρεις μας. Αν μπορούσα, αν είχα το δικαίωμα, αν ήταν κοινωνικά αποδεκτό, θα την άρχιζα στις σφαλιάρες. Αντίθετα, κάθισα και την παρηγορούσα που έχασε οριστικά τον πρώην. Τι νόημα έχει να πεις «στο είπα»? Τι νόημα έχει να μιλήσεις λογικά και με επιχειρήματα σε έναν άνθρωπο που παίζει με αισθήματα και με ψυχές ανθρώπων? Δεν βρήκα νόημα. Γύρισα στο σπίτι και παρακάλεσα τον Πέτρο να μου βάλει «το αμάξι» στο ραδιοφωνάκι μας. Φυσικά και το έπαιξε J

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2009

Από μακριά κι αγαπημένοι


Τώρα που βρισκόμαστε στην εποχή της τεχνολογίας και του Internet, οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά. Το msn, το skype, το facebook και χίλια δυο άλλα social nets, μας δίνουν τη δυνατότητα όχι μόνο να επικοινωνούμε με δικούς μας ανθρώπους που ζουν μακριά, αλλά και να "γνωρίζουμε" άλλους, δημιουργώντας πολλές φορές εικονικές "σχέσεις". Προσωπικά, έχω γνωρίσει κόσμο και κοσμάκη, ειδικά μέσα από την ραδιοφωνική μου ενασχόληση. Μιας και ο σταθμός μας είναι καθαρά ιντερνετικός, μπορούν να μπουν άτομα από όλη την Ελλάδα αλλά και από όλο τον κόσμο. Βάλε και το συν της μουσικής, όπου μπορούν να βρεθούν εύκολα κοινά ακούσματα σε πολλούς.

Οι "γνωριμίες" αυτές όμως, καθώς και η κατάσταση που δημιουργείται είναι πολυδιάστατη. Από τη μια, έχεις την ευκαιρεία να συζητήσεις θέματα που σε καμιά περίπτωση δεν θα άνοιγες σε έναν καφέ κάπου έξω. Στην καφετέρια έχεις σαν πρώτη εντύπωση (και συνήθως τελευταία) την εξωτερική εμφάνιση του άλλου. "Αχ τι παιδαράς είναι αυτός? Για να δούμε, έχει κάτι να μας πει παραπάνω? αλλά και να μην έχει...δεν πειράζει, είναι πολύ παιδαράς". Ή "μπλιαξ, πώς είναι έτσι αυτός? άσε καλύτερα να βρω καμιά πρόφαση να την κάνω, σιγά μην κάτσω εγώ να ακούω τις φιλοσοφίες του". Στο ίντερνετ όμως, μιας και δεν υπάρχει αυτή η άμεση οπτική επαφή, είμαστε πιο δεκτικοί και ψάχνουμε να ανακαλύψουμε κάτι, ο,τιδήποτε, πίσω από τις λέξεις με την όμορφη γραμματοσειρά.

Από μια άλλη οπτική, θα δούμε πως η άμεση επαφή στην καφετέρια ίσως να είναι καλύτερη, γιατί βλέπεις άμεσα με ποιον/ποια έχεις να κάνεις, και αν σου ταιριάζει προχωράς παραπέρα ή αλλιώς το σταματάς εκεί και δεν ξοδεύεις χρόνο και αισθήματα. Στο ίντερνετ υπάρχει η πιθανότητα ο απέναντί σου να μην είναι αυτός που σου περιγράφει. Δλδ να υπάρχει μια κολακευτική φωτογραφία και στην πραγματικότητα ο τύπος/τύπισα να είναι πολύ διαφορετικός. Προσωπικά αυτό δεν με ενοχλεί, γιατί ένας άνθρωπος είναι όλο το πακέτο (εμφάνιση, φωνή, λέξεις, τρόπος γραφής). Με πειράζει όμως αφάνταστα ο λόγος που μπορεί να το κάνει κάποιος. Με εξαπατά, με παραπλανεί. Ό,τι και να έχει ειπωθεί ως τότε ακυρώνεται αυτόματα, φεύγεις και δεν ξαναγυρνάς.

Ένα άλλο ενδεχόμενο είναι, ενώ όλα πανε καλά ιντερνετικώς, τη στιγμή της γνωριμίας να βιώσεις ένα "σνομπάρισμα" από τον άλλο. Να βγει ένας τόσο διαφορετικός εαυτός από αυτόν που σου παρουσιαζόταν ως εκείνη τη στιγμή που να απορείς αν είσαι ελέφαντας ή αν έχεις φταίξει πουθενά.

Για όλα τα παραπάνω έχω παραδείγματα μπόλικα, όχι τόσο από προσωπική εμπειρία, όσο από φίλους. Η δική μου άποψη είναι πως το ίντερνετ δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ακόμα μέσο κοινωνικοποίησης. Σε άλλους αρέσει, σε άλλους όχι, άλλοι το χρησιμοποιούν αποκλειστικά και άλλοι το αποφεύγουν. Γούστα είναι αυτά. Το μόνο tip που μπορώ να δώσω είναι να είσαι αληθινός. Όταν είσαι αληθινός και δεν κρύβεις κάτι για τον εαυτό σου, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα. Τουλάχιστον είσαι εντάξει μ'εσένα. Χρησιμοποίησε όλες τις δυνατότητες της τεχνολογίας που σου δίνονται. Και ΜΗΝ ΣΥΓΧΕΕΙΣ ΤΟ ΙΝΤΕΡΝΕΤ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ.


ΥΓ. Αφορμή για τα παραπάνω ήταν μια συζήτηση που είχα πρόσφατα, αλλά κι ένα γεγονός στο οποίο ήμουν παρούσα και θα καθίσω να το γράψω σύντομα, γιατί έχει ενδιαφέρον.

ΥΓ2. Πίσω από τις οθόνες υπάρχουν άνθρωποι. Με αισθήματα και με παραξενιές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ποτέ αυτόν τον παράγοντα. Η οθόνη δεν πονάει, ο άνθρωπος πίσω της όμως ναι.

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2009

Άσχετο


Κανονικά σήμερα θα έπρεπε να κάνω μια ωραιότατη, μακροσκελέστατη και ακαταλαβίστικη πολιτική ανάλυση, για να φανώ κουλτουριάρα και εντός κλίματος. Και θα "το είχα" το θέμα, γιατί είδα ειδήσεις επιτέλους. Και τι ειδήσεις!?!

Ας τα πάρουμε από την αρχή.

Ξύπνησα στις 12:00. Το κεφάλι βρισκόταν στη θέση του (υποθέτω) αλλά ό,τι περιέχει (αυτό το λιγοστό) ήταν σε καταστολή. Μου'κοψε και πήγα να κάνω ένα ντουζ να συνέρθω. Αλλά η καταστολή ήταν τόση, που δεν μου έκοψε να πατήσω το κουμπάκι και να βγάζει νερό το τηλέφωνο. Και είμαι σε κάποια φάση με το τηλέφωνο (του ντους ρε...όχι το κανονικό) πάνω από το κεφάλι, με κάθε καλή πρόθεση να λούσω τα μαλλάκια μου, αλλά.... ένας κόμπος το νερό μου. Οκ, συνήρθα, σκέφτηκα τι πρέπει να κάνω και το αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο. Ωραίο ήταν το μπανάκι τώρα που το αναπολώ..

Μετά από αυτή την περιπέτεια, ήρθε η ώρα η πονεμένη να φτιάξω καφέ να πιω. Χα! Πού είναι ο καφές οεο? Η ζάχαρη? Το φουρφούρι? Και το βασικό....το ποτήρι??? Μάχη έδωσα με το μυαλό μου μέχρι να θυμηθώ πού διάολο τα είχα. Φυσικά ΔΕΝ είχαν βγάλει ποδαράκια, στο ντουλάπι ήταν ακόμα. Τι να πω, εγώ στη θέση τους θα είχα φύγει...στάνταρ!

Αφού ετοιμάζω και τον καφέ μου, κάθομαι να τον πιω. Μετά από ένα εύλογο χρονικό διάστημα που πέρασε κοιτώντας το καλαμάκι χωρίς να έχω κάποιο ιδιαίτερο λόγο και χωρίς να έχουμε να χωρίσουμε τπτ... έφαγα φλασιά! "Ρε λες να ανοίξω την τηλεόραση?". Χα! Δεν έχω καστανή ρίζα τσάμπα και βερεσέ φίλε μου. Το τηλεκοντρόλ βρισκόταν (ευτυχώς) δίπλα από τον αναπτήρα (που τον είχα ψάξει πριν λίγο -και τον βρήκα!-). Δεν ξέρω για ποιο λόγο, με το που πατάω το ΟΝ, ανοίγει κατευθείαν στο STAR. Εδώ είμαστε (λέω). α. Με την πνευματική διαύγεια και την εξυπνάδα που διαθέτω αυτή τη στιγμή δεν είμαι για τπτ παραπάνω και β. να δω ρε παιδάκι μου τι έκανα χτες, δεν μπορεί, όλο και κάποια κάμερα θα με τσάκωσε.

Χοχο! Με είδα, με είδα! Είμαι μια διάσημη! Είχαν συνέντευξη του Γαλάτη - χωρίς τον πελεκάνο-. Αν είδατε (που φυσικά το είδατε, δεν τίθεται θέμα) σε κάποια φάση μια ξανθιά με περίεργο βλέμμα, σπρώχνει τον "δημοσιογράφο" για να περάσει κι αυτός την αγριοκοιτάει. Ε αυτή είμαι εγώ. Και ναι, με είδα στην τηλεόραση. Στις ειδήσεις.

Έλεος? Ναι, έλεος.

Μετά από αυτό το γεγονός...τι να πω, να προσέχετε τι λέτε, δεν είμαι όποια κι όποια. Έσπρωξα έναν και μάλιστα Live ΚΑΙ με αγριοκοιτάξανε.

Για σεμνά λοιπόν.


ΥΓ. Λες αν πάω να ταϊσω τον πελεκάνο να με ξαναβγάλουν???

ΥΓ2. Μπορώ να δηλώσω πλέον πως έχω ολοκληρωθεί σαν άνθρωπος και σαν προσωπικότητα μετά από αυτό. Να πεθάνω τώρα? Μπορώ?

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2009

Με προβλημάτισες!


Εγώ νόμιζες θα σε αφήσω έτσι? :

Οταν θα θέλω να σου δώσω, δεν θα ξέρω αν μπορώ κι όταν θα ξέρω πίστεψέ με δεν θα θέλω να μπορώ. Τώρα που μπορώ δεν ξέρω πόσο το θέλω κι αν κάποια στιγμή το θέλω θα μπορω? Εσυ δεν θες, ουτε κι εγώ και όταν θα θες δεν θα μπορω....



ΥΓ.Μπούχαχα! Αφιερωμένο :P
ΥΓ2. Ξέρω τι θέλω, αλλά πες μου...πού μπορώ να το βρω?

Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

Ύπνος

Εμ τέτοια ώρα, εγώ και οι νεκροθάφτες είμαστε ξύπνιοι...
Κι ενώ κατέβαζα κάτι μουσικές,
Βάλθηκα να ψάχνω στο youtube τραγούδια που έχουν σχέση με ύπνους.
Μερικά είναι λατρεμένα.
Όπως αυτό :

ή αυτό :

κι αυτό :

Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2009

Μπρρρρρ!!!


Φόβος ανυπέρβλητος.

Το δώσιμο...
Το Ολοκληρωτικό. Όχι το σωματικό.
Όταν δεν τα δίνεις όλα, τότε θα έχεις κάτι να σε βοηθήσει όταν θα έρθει η ώρα να μαζέψεις τα κομμάτια σου.

Γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς. Κάπου το γλυκό δεν θα δέσει. Οπότε θα είσαι προετοιμασμένος για το χειρότερο, κι όταν αυτό έρθει, θα πεις "ε και? το περίμενα αφού."

Κι αν σπάσει ο διάλος το ποδάρι του και δεν γίνουν έτσι τα πράγματα....και το γλυκό δέσει... σκέψου πόσο μεγαλύτερη θα'ναι η χαρά!


Δεν είναι όλοι ατρόμητοι. Ο φόβος όμως αυτός, σε προστατεύει.. σου δίνει το χέρι να πιαστείς όταν το όνειρο τελειώσει.

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

Προβληματισμοί


Το θέμα: Συμφωνείτε με την αποτρίχωση των ανδρών στα επίμαχα σημεία?

Η λεζάντα: Όταν οι άντρες κάνουν αποτρίχωση στο...μπικίνι.


Τα παραπάνω τα είδα με τα ματάκια μου στην σημερινή πρωινή εκπομπή του Ανδρέα Μικρούτσικου που ομολογουμένως με κατέπληξε. Το συγκεκριμένο θέμα είναι για εμένα και πολλές φίλες ένα θέμα ταμπού, από εκείνα που συζητάνε οι γυναίκες μεταξύ τους αλλά λίγες τολμούν να κάνουν τις ανάλογες προτάσεις στον φίλο τους. Αυτοί όμως εκεί στην εκπομπή δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να ασχοληθούν εκτενώς.

Μέχρι τώρα, η ανδρική αποτρίχωση αφορούσε αποκλειστικά το μέρος του σώματός τους που βρίσκεται κολλημένο πάνω στο λαιμό τους. Δηλαδή πρόσωπο, άντε και κανένα ξύρισμα ολιστικού τύπου στην κορυφή του κεφαλιού, όταν οι περισσότερες τρίχες έχουν ήδη εκτεθεί στους νόμους του Νεύτωνα.

Από την ώρα όμως που οι άντρες άρχισαν να αποκτούν ολοδικές τους σειρές καλλυντικών -μάσκες προσώπου, ενυδατικές κρέμες, καταπραϋντικές και κρέμες ματιών- μάλλον τα υπόλοιπα είναι φυσικά και επόμενα. Τώρα ο άντρας πάει στο γυμναστήριο για να χτίσει κοιλιακούς. Δεν μπορεί να βάλει το κολλητο το Ralph για να φανούν οι φέτες που με κόπο και ιδρώτα έχει αποκτήσει κι από κάτω να ξεχωρίζει η γουρουνότριχα που κάνει το μπλουζάκι να απέχει από το δέρμα 3 πόντους. Θα πάει λοιπόν ο άντρας στο ινστιτούτο, θα κάνει την χαλάουά του, ένα κερί...κάτι τέλος πάντων. Για την τρίχα στην πλάτη δεν το συζητώ. Θα έπρεπε να γίνεται δημοσία δαπάνη. Να τους μαζεύουν όλους σε πλατείες ή σε ειδικά κέντρα και να τους ξουρίζουν τακτικότατα. Υπάρχουν δε μερικοί που βλέπεις πλάτη και σκιάζεσαι πως θα σου επιτεθεί αρκούδα γκρίζλι.

Για να πάμε τώρα και στα επίμαχα σημεία. Στο σημείο αυτό πρέπει να φερθούμε προσεχτικά γιατί είμαστε κυρίες και έχουμε και ένα επίπεδο. Ακόμα και όταν ασχολούμαστε έστω κι έτσι με ΤΟ σημείο. ;-)

Χμμμ... εδώ θα επιστρατεύσω τα σαλονικιώτικά μου. Όπως τα με, έτσι και τα σε. Δεν γίνεται φίλε άντρα να απαιτείς να τσιτσιρίζομαι στο ινστιτούτο 2 φορές τον μήνα κι εσύ εκεί κάτω να διαθέτεις μάλλινο πατάκι. Α, όλα κι όλα. Ακριβοδίκαιοι να είμαστε.

Κι όσο εγώ έγραφα αυτά... τελείωσε ο Ανρέας με το θέμα, και πλέον εμφανίστηκε στην οθόνη μου η Στέλλα Μπεζεντάκου και η Ρούλα Βρο(γ)χοπούλου. Βλέπω και κάποιες κάρτες που μου δείχνουν τους διάφορους τύπους άντρα και πώς να τους κατακτήσω.

"ο κομπλεξικός"

"ο αφέντης"

"ο μαμάκιας"

"ο έμπειρος"

"το ατίθασσο παιδί"

"ο πλούσιος"

"ο ονειρεμένος"

Για να δω....μπας και δούμε φως!


Υγ. Η κυρία Μπεζεντάκου μια χαρά τα έλεγε. Η κυρία Ρούλα όμως τον άντρα τον τέλειο, τον άντρα τον σωστό τον βρήκε στο πρόσωπο του Φραν. Αλλά πρέπει να ξέχασε την πόρτα ανοιχτή, γιατί ο τύπος δραπέτευσε.

Υγ2. Ο Σαράντος Καργάκος και εγώ έχουμε τόσο έντονους "προβληματισμούς"...

Αφήγηση

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2009

Δήλος


Η Δήλος είναι ένα ακατοίκητο πλέον νησί που είναι ολόκληρο ένας αρχαιολογικός χώρος. (Μερικές πληροφορίες για το πιο ενδιαφέρον για'μένα σημείο της.)

Ο Ναός του Απόλλωνα
Το μικρό Αιγαιοπελαγίτικο νησάκι είναι γνωστό από τη μυθολογία. Ταυτίζεται με το νησί Ορτυγία στο οποίο γέννησε η Λητώ τα παιδιά και στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Δήλο. Ο μύθος αναφέρει ότι η Λητώ κυνηγημένη από την εκδικητική μανία της Ήρας, η οποία είχε πληγωθεί από την απιστία του Δία, περιπλανιόταν στο κόσμο και δεν έβρισκε ένα τόπο να γεννήσει αφού όλοι φοβούνταν την Ήρα και δε τη δέχονταν.

Τελικά, κατέφυγε σ’ ένα μικρό ξερονήσι, την Ορτυγία. Η Λητώ υπέφερε για μέρες από τις οδύνες του τοκετού αλλά δε μπορούσε να γεννήσει αφού η Ήρα απαγόρευε, την Ειλείθυια τη θεά των αίσιων τοκετών να ελευθερώσει τη Λητώ. Τελικά, με τη μεσολάβηση των υπόλοιπων θεών, η Ήρα έδωσε τη συγκατάθεσή της και η Λητώ γέννησε τα δίδυμα παιδιά της. Τον Απόλλωνα, το θεό της μουσικής, των καλών τεχνών και της μαντικής. Και την Άρτεμη τη θεά του κυνηγιού και προστάτιδα της φύσης, των ζώων και των μικρών παιδιών. Ο Απόλλωνας μετονόμασε το νησί σε Δήλο, που σημαίνει φανερή, φωτεινή, καθώς ήταν ένα ηλιόλουστο νησί. Έτσι, η Δήλος αποτέλεσε τόπο λατρείας του Απόλλωνα και της Άρτεμις και υπήρξε το μεγαλύτερο θρησκευτικό κέντρο της αρχαιότητας.

Το άρθρο το βρήκα εδώ.


Υπάρχουν μύθοι και θρύλοι που έχουν ακουστεί ανά τον κόσμο. Ενώ είμαι αρνητική σε δοξασίες, πρέπει να πω πως πρόκειται για έναν πολύ ιδιαίτερο τόπο. Πατώντας το πόδι του κανείς στο νησί περιβάλεται από ένας είδος ενέργειας. Διάφοροι φαντάζονται ή φαντασιώνονται αρχαίες ιστορίες στις οποίες λαμβάνουν μέρος και οι ίδιοι κατά τη διάρκεια μάλιστα της ξενάγησης, άλλοι λένε πως νιώθουν μια αίσθηση στο στομάχι (κάτι σαν το αποτέλεσμα της yoga).

Όπως και να'χει, είναι ένας μυστικιστικός χώρος και μπορώ να το αισθανθώ ακόμα κι εγώ που είμαι πολύ αρνητική σε κάτι τέτοια.