Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2009

Τα με τα με, τα σε τα σε, Τάσε.


Ξύπνησα το πρωί, αργά όπως κάθε μέρα τον τελευταίο καιρό και φυσικά πήρα το κινητό στο χέρι πριν καν ανοίξω το μάτι. Έκανα το τηλεφώνημά μου, είπα την καλημέρα μου εκεί που ήθελα (και που είχε κάνει 21 κλήσεις να με ξυπνήσει πιο νωρίς όπως του είχα πει) και σηκώθηκα να φτιάξω τον ναυτικό καφέ μου. Το οποίον σημαίνει, πως πίνεται στην τραπεζαρία μαζί με όποιον άλλο περαστικό συνάδελφο βρεθεί εκεί γύρω.
Αυτά ήταν τα θετικά στοιχεια της μέρας, γιατί η υπόλοιπη ήταν ένα σύστριγγλο. Η μόνη λέξη που περιγράφει την σημερινή κατάσταση είναι αυτή. Σύστριγγλο. Είχα γίνει κάποτε μάρτυρας σε καυγά τραβεστί και η μέρα αυτή μου θύμισε έντονα εκείνη την ΓΚΛΑΜΟΡΟΥΣ στιγμή.
Από την ώρα που έπιασα δουλειά, όλοι τσακωνόντουσαν με όλους και στο τέλος για όλα έφταιγαν όλοι (κι εγώ μαζί φυσικά). Σύστριγγλο. Βγήκαν στη φόρα ιστορίες για αγρίους.
Πρέπει να πω πως πάλεψα σθεναρά να σταθώ στο ύψος μου (1,64 είναι αυτό, δεν είναι παίξε γέλασε). Αλλά παρεσύρθην στο βούρκο. Ξεκατινιάστηκα. Όχι μπροστά τους καλέ. Μπροστά.. κιουρία. Από πίσω όμως (τηλεφωνικώς στον αγαπημένο μου) τα "έδωσα" όλα. Ό,τι με κάνανε εδώ και τόσο καιρό κι εγώ το χαϊβάνι δεν ανέφερα... Όλα τα είπα.
Και θα με πεις... αυτός ο άνθρωπος τι φταίει?? Αμ δε φταίει, αλλά αν δε τα πω θα σκάσω. Και τώρα γι'αυτό γράφω εδώ, πήγε για ύπνο εκείνος και είπα να πρήξω και κανέναν ξένο...
Λοιπόν δεν φτάνει που είμαι στο χαζονησί αυτό, δεν φτάνει που δουλεύω κάθε μέρα, δεν φτάνει που έχω ακόμα 94 μέρες μέχρι την "αποφυλάκισή" μου.... πρέπει να με μπερδεύουν σε συζητήσεις που ξεκινάνε "καλέ αυτή μου είπε προχτές πως η λαντζιέρα άκουσε πως εσύ την είπες χαζοβιόλα"?????????
ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ.
ΑΦΗΚΕΤΕ ΜΕ.
Θέλω να κάνω τη δουλειά μου, να προαυλιστώ σαν καλή φυλακισμένη, να κάνω και εθελοντική εργασία (έστω κι αν δεν πρόκειται να μειωθεί η ποινή) και όταν με το καλό πάρω το χαρτί να σηκωθώ να φύγω. Τόσα πολλά ζητάω πια?

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2009

Ένα παραμυθένιο ταξίδι


Το καράβι που λεγόταν "Όνειρο" ξεκίνησε.

Έκανε ένα μεγάλο ταξίδι με προορισμό το λιμάνι "Αστέρι".

Το λιμάνι δεν ήταν πολύ μακριά, αλλά το ταξίδι ήταν δύσκολο.

Στη θάλασσα των αμφιβολιών που έπρεπε να διασχίσει,

υπήρχαν βράχια γεμάτα ενδεχόμενα.

Το "Όνειρο" τα προσπέρασε όλα, με κάτι καταπληκτικούς ελιγμούς.

Έφτασε επιτέλους στο λιμάνι.

Το "Αστέρι" χαμογέλασε στο "Όνειρο"¨.

Πιάστηκαν από το χέρι.

Αγκαλιάστηκαν.

Ο προορισμός άξιζε το άγχος του ταξιδιού!

Τι όμορφα είναι όταν όλα γίνονται σωστά!

Παρασκευή, 17 Ιουλίου 2009

Τραγούδι!


I get this creepin feelin'
That you, you might
start believin'
That we
We aren't meant to be
So tell me
Will you always love me


Tomorrow
Will bring me sorrow
Today you
Say you love me
But will
Your change your mind
But
Tomorrow
Will bring me sorrow
Today you
Say you love me
But will
Your change your mind
Woooh

I, I
Get this strange rejection
Every time
I look in your direction
Tell me am I
Just imagining it
Oohh
Tell me
Will the pieces still fit

Tomorrow
Will bring me sorrow
Today you
Say you love me
But will
Your change your mind
Tomorrow
Will you bring me sorrow
Today you
Say you love me
Woooh

I pray it's in my mind
I pray
I'm reading you wrong
I know these answers
Are hard to find
Please tell me
I'm wrong

Tomorrow
Will you bring me sorrow
Today you
Say you love me
Will you change your mind
Tomorrow
Will you bring me sorrow
Today you
Say you love me
Wooh

I, I, I
But
Tomorrow
Will bring me sorrow
Today you
Say you love me
But will
Your change your mind..

Τρίτη, 14 Ιουλίου 2009

Περιμένοντας τον Γκοντό


Τα όνειρα μετατράπηκαν σε θέλω.
Ή τα θέλω δημιούργησαν τα όνειρα?
Τι είναι αληθινό?
Οι καλημέρες και οι καλησπέρες έγιναν κουβάρι.
Είμαι εγώ η Αριάδνη για να το ξετυλίξω?
Μόνο έγχρωμη, αλλά με ποιο χρώμα είναι ζωγραφισμένη η μορφή?
Κι αυτή η μορφή, όταν γίνει αληθινή, πώς θα φανεί?
Το "αν" έχει τελειώσει πλέον. Έφτασε το "όταν".
Χα! Τέρμα τα όνειρα! Τώρα έχει μόνο θέλω.
Σωστά?














Δευτέρα, 13 Ιουλίου 2009

Φρούτα της θάλασσας


Ένα πρωινό ξύπνησα ιδρωμένη από τη ζέστη. Είχα αμελήσει να βάλω το a/c να ανάψει μόνο του όπως το έχω εκπαιδεύσει. Και μου ήρθε μια λαχτάρα να πάω θάλασσα να δροσιστώ. Βάζω το ωραίο μου μαγιό, τα γυαλάκια μου τα Ralph (ένα σκασμό λεφτά τα πληρωσα, εννοείται πως θα έλεγα τη μάρκα), παίρνω πετσέτα και κινητό (απαραιτήτως) και ροβολάω κατά το πάρκινγκ. Πάθαίνω ένα σοκ εκεί γιατί δάνεισα το αυτοκινητάκι μου κάπου και το βρήκα μετά από 3 μέρες με το φλας και το αλάρμ να αναβοσβήνουν...αλλά δεν πτοούμαι. Ο καημός να μπω στη θάλασσα ήταν μεγάλος.
Ένεκα που ο αγαπημένος μου είναι στο νησί του και όχι στο νησί μου (όχι, δεν είμαστε ιδιοκτήτες νησιών, απλά ζούμε σε διαφορετικά) ήμουν μόνη. Και βρίσκομαι σε μια παραλία που τα πάντα είναι για δύο. Δύο ξαπλώστρες για μια ομπρέλα. 2 μπουκαλάκια νερό σε μια παγωνιέρα. Ο μπιτσμπαρίστας να με ρωτάει "περιμένετε κι άλλον?". Τα αγνόησα όλα αυτά μέχρι να έρθει η ώρα του αντηλιακού. Για να βάλω στην πλάτη μου κόντεψα να στραμπουλήξω το χέρι μου. Μέχρι και η Copertone με έλεγε "είσαι μόνη σου ρε βλάκα, σου αξίζει να καείς". Συνεχίζω να τα αγνοώ. Έρχεται η ώρα που έχω ταχτοποιηθεί, έχω πάρει το καφεδάκι μου, τα νεράκια μου, έχω πληρώσει την ξαπλώστρα και έχω πασαλειφτεί όπως όπως με το λάδι. Και λέω να μπω στη θάλασσα που φαντάζει τόσο μα τόσο δελεαστική. Χμμμμμμ.. Και η θάλασσα ρε φίλε για δύο είναι. Πρόσεξε. Η ξαπλώστρα που έχω είναι 4η σειρά γιατί οι μπροστινές σειρές αν και άδειες, είναι ρεζερβέ για τους διάσημους και φορτωμένους. Το οποίο δε με ενοχλεί, αλλά εγώ έχω μαζί το πορτοφόλι με τα λεφτάκια μου και αν ήμουν με κάποιον θα τον άφηνα πίσω να το προσέχει. Κατάλαβες λογική? Μπαίνω που λες στη θάλασσα, και πότε πότε με ελαφρά ανοδικά πηδηματάκια κοιτάζω κατά την ξαπλώστρα για να μην χάσω τα υπάρχοντά μου. Για την θάλασσα δεν θα γκρινιάξω, γιατί ήταν τόσο καταπληκτική, που ακόμα κι εγώ η στριμένη δεν μπορώ να βρω ψεγάδι. Χαλαρώνω για λίγο και βγαίνω. Προχωράω ανάμεσα σε παντόφλες και ξαπλώστρες αλλωνών και φτάνω στη δικιά μου. Δόξα τον θεό μου, όλα ήταν εκεί. Όλως περιέργως. Ξαπλώνω στον ήλιο και ... και αρχίζω να γκρινιάζω. Το κινητό είναι μεγάλος σύμμαχος σε τέτοιες καταστάσεις. Σε κάποια φάση πήρα γραμμή πως τον έπρηζα, μέχρι και μούτρα μέσω κινητού του είχα κρατήσει (κι όμως, γίνεται!) τον άφησα στην ησυχία του λοιπόν.
Και μετά ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη. Όταν είσαι μόνη, μπορείς να παρατηρείς πίσω από τα ωραιότατα Ralph σου τα διάφορα ζευγάρια. Μπροστά και αριστερά, είχαν καθίσει 2 ζευγάρια από την Κύπρο. Δεν το έγραφαν πουθενά στο κούτελο, απλά είναι χαρακτηριστικός ο τρόπος ομιλίας. Και οι δυο αρσενικοί ήταν πανομοιότυποι, κοντούληδες, μελαχρινοί και με κοιλιά μεγάλη. Και οι δύο θηλυκές ήταν επίσης πανομοιότυπες, κοντούλες, αδυνατούλες (με χάλια πόδια, καλέ φάτε λίγο) και με επώνυμα μαγιό και παρεό. Και οι δύο θηλυκές πασάλειψαν με μεγάλες ποσότητες λαδιού τους αρσενικούς, οι οποίοι ήταν αραχτοί κι αυτές πήραν τις ρακέτες και μεχρι να φύγω δεν είχαν τελειώσει.
Μπροστά και δεξιά, υπήρχε ένα ζευγάρι αγγλίδων. Οι οποίες από την πρώτη στιγμή που ήρθαν τα πέταξαν όλα έξω, χωρίς να έχουν κορμοστασιά μοντέλου εννοείται (αλήθεια, εγώ πάω και κρύβομαι πίσω από τέντες μην τύχει και δει κανένας τίποτα παραπάνω κι αυτές όλα φόρα παρτίδα.. μα τσίπα ΔΕΝ έχουν????). Αυτές λοιπόν αφού ξεμπλετσώθηκαν κανονικότατα, έβαλαν στα μάτια εκείνο που βάζουν στις καταδύσεις, κάτι μικρά πλαστικά γυαλάκια. Δεν είμαι περίεργη που το σχολιάζω αυτό, απλά το χρώμα ήταν μπλε ελεκτρίκ και μου έμοιαξαν εξωγήινες. 2 σώματα ψιλοχάλια, σταφιδιασμένα από την πολλή ηλιοθεραπεία και τα μπλε τα γυαλάκια στα μάτια... σκιάχτηκα λίγο.
Πίσω και δεξιά μου, βρισκόντουσαν κάποιοι που σίγουρα είχαν τσακωθεί πριν βγουν στην παραλία. Δεν κοιτιόντουσαν καν. Κανένας δεν έβαλε αντηλιακό σε κανέναν. Αυτή διάβαζε ένα βιβλίο με γυρισμένη πλάτη κι αυτός έπαιρνε μάτι εμένα που τους κοίταζα.
Πέρασε η ώρα μου... μπήκα άλλες δύο φορές στη θάλασσα, λιάστηκα λιγάκι.. κλάφτηκα, γκρίνιαξα και γύρισα πίσω....
Γουστάρω, αυριο θα ξαναπάω!!!! Χοχοχο. Ας είμαι μόνη, είμαι "μαζί" του και μπορώ να γκρινιάζω όσο γουστάρω. ;-)

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009

Θέλω μου


Θέλω χαμόγελα, μουσικές, μέρες τεμπέλικες..
Θέλω όνειρα, αγκαλιές, ώρες ανόητες και λέξεις μικρές..
Θέλω βουνά, αγριολούλουδα, κουρτίνες κιτς και αεράκια..
Θέλω πιπεριές, σιωπές και τανάλιες..
Θέλω πύργο και ν'απλώνω τα μαλλιά μου να'ρθεις να με σώσεις.
Θέλω να χτυπιέμαι στους ACDC..
Θέλω ύπνο το μεσημέρι για είκοσι λεπτά..
Θέλω alien..
Θέλω ήχους της αφρικής με κέλτικες λεπτομέριες..
Θέλω Drambuie και κόκκινα λουλούδια..
Θέλω να ξεχάσω το εφτά..

..Θέλω μου :))

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009

Η ιδανική βόλτα


Από μικρή μου άρεσαν πάρα πολύ τα άλογα. Η ιππασία και το βόλεϋ ήταν πάντα τα αγαπημένα μου αθλήματα. Το βόλεϋ, είναι ένα ομαδικό άθλημα, βασισμένο σε κανόνες και περιορισμούς.
Μου αρέσει κι αυτό, να παίζω by the rules.
Αλλά περισσότερο μ'αρέσει η ελευθερία που νιώθω όταν ιππεύω. Όταν έχω ανάμεσα στα πόδια μου έναν επιβήτορα και τον οδηγώ εγώ εκεί που θέλω ακριβώς, παρά τη δύναμή του. Το σώμα μου κινείται σε αρμονία με το δικό του, και μου παραχωρεί οικειοθελώς την καθοδήγησή του σύμφωνα με τις επιθυμίες μου.
Όταν ανεβαίνω πάνω του, μου παίρνει λίγο χρόνο μέχρι να προσαρμοστώ στο σχήμα του σώματός του. Το ίδιο συμβαίνει και με το άλογο. Περνάει κάποιο χρονικό διάστημα μέχρι να συνηθίσει το βάρος του δικού μου σώματος. Όταν ξεκινάμε σιγά σιγά, στην αρχή βαδίζοντας χαλαρά, τότε συνειδητοποιώ την δύναμή του και το ότι μου "χαρίζεται". Φυσικά εκτιμώ αυτό το δώρο και κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να περάσει και το άλογό μου τόσο καλά όσο εγώ.
Μ'αρέσει η χαλαρή βόλτα, να έχω χρόνο να απολαύσω τη φύση και τα τυχόν αξιοθέατα της περιοχής. Αλλά είναι και κάποιες φορές που απλά κλείνω τα μάτια και αφήνομαι να νιώθω το άγγιγμα του αέρα και να ακούω μόνο τον ήχο της ανάσας του.
Πριν τελειώσει η διαδρομή, πάντα με πιάνει κάτι, και τρέχω. Γέρνοντας το σώμα μου προς τα εμπρός, το άλογο καταλαβαίνει πως πρέπει να αυξήσει ταχύτητα. Πλέον δεν κινείται με βηματισμό αλλά με καλπασμό. Απίστευτη αίσθηση! Γίνομαι ένα με το άλογο και προσπαθούμε μαζί για να επιτευχθεί η μέγιστη ταχύτητα πάντα με τον πιο αρμονικό ρυθμό.
Όταν τελειώνει η βόλτα, γυρνάω περπατώντας για αρκετή απόσταση. Κρατάω χαλαρά στο χέρι μου το χαλινάρι και πότε πότε του χαϊδεύω το κεφάλι και του ψυθιρίζω λόγια συντροφικότητας. Το άλογο με κοιτάζει πότε πότε και απλά προχωρά δίπλα μου ήρεμο και ευχαριστημένο, όπως κι εγώ.
Αυτή ήταν και για τους δύο μας μια ιδανική βόλτα! Ειδικά όταν η βόλτα γίνεται στις όχθες της Λίμνης Πλαστήρα (όπως στη φωτογραφία) τότε...............!?!?!!?!!?

;-)

Δευτέρα, 6 Ιουλίου 2009

Το χατήρι μου


Η ζωή λένε είναι ωραία τύπισσα, αλλά τα'χει μ'άλλον. Διαφωνώ. Η Ζωή είναι ωραία τύπισσα, και δεν τολμώ να πω κάτι άλλο γιατί είναι η μαμά μου!
Στη σημερινή μας συζήτηση ( α, κάνω καταπληκτικές συζητήσεις με τη μάνα μου "τι έφαγες? ντύνεσαι καλά? τι καιρό κάνει εκεί? είδες κανέναν διάσημο?", "Μάνα θες τίποτα σοβαρό? άιντε κλείνω, γεια.") η τύπισσα με κατέπληξε. Χωρίς να έχω πει τίποτα, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, με τσάκωσε στα πράσσα. "Τι έχεις εσύ? Πώς και είσαι καλά?" Πρέπει να ομολογήσω πως έμεινα παγωτό. Μα ραντάρ έχει? Κι αν ναι, πιάνει τόσο μακριά? Να τη στείλουμε στη ΝΑΣΑ, θα τους χρησιμεύσει πολύ. Φυσικά για να μην της δίνω πολλά πολλά θάρρητα και αρχίσει τους εξάψαλμους, της απάντησα γενικώς και αορίστως "έχει ωραίο καιρό και έχω καλή διάθεση, άσε, θες τίποτα άλλο, βιάζομαι". Εντάξει, το ξέχασε προς το παρόν, μιας και όταν την παίρνω με το άγριο πάντα πιάνει, αλλά δεν θα τη γλιτώσω για πολύ.
Ναι ρε, τι με ρωτάτε συνέχεια? Είμαι καλά. Με λένε Λευκή και είμαι καλά. Τραβάτε κάνα ζόρι? Έχω πολλά ζόρια από μόνη μου, στο γαμωνήσι που'χω έρθει, που μόλις φύγω να τους καούν όλες οι μηχανές αποτρίχωσης και τα αντιηλιακά να γίνουν σα στόκος και να μη βγαίνουν απ'τα μπουκάλια..
Ε οκ, παρά τα ζόρια.. μου έχουν πραγματοποιηθεί όλα μου τα χατήρια και το χαίρομαι. Πολύ.

Α, και κάτι άλλο. Τα ποδήλατα που οδηγούν τα παιδιά δυόμισι χρονών, μπορούν να μπαίνουν παντου. Είναι νόμος. Σωστά????

:))

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2009

No smoking


Έφτασε επισήμως και η πρώτη μέρα που απαγορεύεται κανονικά και με το νόμο το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους. Χα!!!

Καπνίζω από τα 15 μου, δλδ την μισή ζωή μου. Είχα βάλει σαν χρονικό περιθώριο στον εαυτό μου πριν κάμποσο καιρό την μέρα αυτή, για το κόψιμο του καπνίσματος. Όμως, πριν κανένα εικοσαήμερο, και χωρίς καν να τελειώσω το πακέτο που είχα ξεκινήσει, ξύπνησα ένα πρωί και είπα "από σήμερα στοπ". Και έτσι έγινε. Το πακέτο εκείνο βρίσκεται ακόμα στο συρτάρι μου, με 11 τσιγάρα μέσα και τον αναπτήρα. Δεν το έχω ξαναπλησιάσει.
Οι λόγοι που ήθελα να το σταματήσω ήταν κυρίως λόγοι υγείας. Θα μου πείτε, γιατί δεν το έκανα ως τώρα? Δεν ξέρω, φαντάζομαι δεν το έπαιρνα απόφαση. Δεν είχα και κανέναν να με παρακινεί (εκτός από την μάνα μου).. όλοι καπνίζουν αφού.
Στην αρχή, την πρώτη μέρα.. το αγνοούσα. Προσπαθούσα να μην το σκέφτομαι, έτσι ώστε να μην νιώσω την έλειψη. Το κατάφερα. Την επόμενη, το ίδιο. Την τρίτη μέρα, είχα μια συζήτηση, και ο φίλος μου είπε πως αλλάζει ο μεταβολισμός του σώματος κατά την διακοπή του καπνίσματος και μπορεί να τρώω πιο πολύ και να παχύνω. Τι ήταν να το πει, άρχισα ασυναίσθητα να τρώω. Σε μια μέρα έφαγα όσα δεν έτρωγα σε μια βδομάδα. Την επόμενη μέρα, ήρθα στα συγκαλά μου. Και φυσικά έφαγα όπως τρώω πάντα, καμιά λύσσα. Από'κεί και πέρα.. ειλικρινά δεν το έχω ξανασκεφτεί. Μια φορά μόνο, όταν πιέστηκα από κάτι που συνέβη στη δουλειά και..θα σκότωνα άνθρωπο για μια τζούρα! Αλλά είπα "όχι, είσαι μια κιουρία, δεν θα σε κυριεύσει το άθλιο, ποταπό τσιγάρο, κάνε κουράγιο". Βοήθησε και μια συνάδελφος που μόλις πήρα ένα τσιγάρο, πριν το βάλω στα χείλη μου το άρπαξε και με είπε "Λευκή νόου, έχεις κάνει τόση προσπάθεια". Την αγριοκοίταξα, αλλά το βούλωσα.
Το κόλπο είναι ένα, για όσους θέλουν να το προσπαθήσουν. Δεν το σκέφτεσαι. Αγνοείς τη σκέψη. Κι όταν έρθει η ώρα η δύσκολη, έχε δίπλα σου ανθρώπους που θα σε βοηθήσουν. Το αποτέλεσμα που είδα ως τώρα εγώ, όσο αφορά στη διακοπή του καπνίσματος, είναι το ότι γεύομαι περισσότερο και πιο έντονα. Τρώω φράουλες και ΓΟΥΣΤΑΡΩ ΤΡΕΛΑ. Βελτιώθηκε απίστευτα η αίσθηση της γεύσης μου. Δεν μυρίζουν τα ρούχα μου. Μου μένουν περισσότερα λεφτά. Και τώρα που απαγορεύτηκε το κάπνισμα παντού πάω και τους κοροϊδεύω όλους που τρέχουν στις βεράντες και τις τουαλέτες!!!χαχα

Σοβαρά τώρα, αν το θέλετε...δείτε το σαν μια ευκαιρεία για την πρώτη ώθηση. Μόνο καλό έχετε να δείτε από το σταμάτημα του καπνίσματος.

Τετάρτη, 1 Ιουλίου 2009

Μέιλια

Ρε 'σεις... πού με βρίσκετε??? Ανοίγω τον υπολογιστή και βλέπω "ΕΧΕΤΕ 14 ΕΙΣΕΡΧΟΜΕΝΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ". Τι χαρά!!! Όλοι οι φίλοι με θυμηθήκανε! Αμ δε! Τα μηνύματα είναι ό,τι να'ναι. Από κάτι ξεκούδουνα blogs, από κάτι πειραγμένους που θέλουν να με βάλουν να δουλέψω από το σπίτι μου και να κερδίζω 456218798628 τρις ευρά με 2 τεταρτάκια καθημερινής εργασίας κ.ο.κ.
Σήμερα έλαβα ένα που προσωπικά το βρίσκω μεγάλη μαγκιά! Δηλαδή τόσο, που λέω να το κάνω. Δεν ξες καμιά φορά.. άμα κάτσει μπορεί να γίνω ζάμπλουτη. Ε ρε φτύσιμο που έχω να σας ρίξω μετά...

Τίτλος :

Ο επείγουσα αντίδραση θα είναι πολύ αναμενόμενη και ευπρόσδεκτη.


Ρεζουμέ :

Αγαπημένων,

Είμαι Mr.Isaac George, δικηγόρος στο νόμο. Μια θανόντος πελάτης μου, με βάση το όνομα του κ. Andrew Parker από τη χώρα σας, οι οποίοι στο εξής θα αναφέρονται ως πελάτη μου, του οποίου η ζωή και ότι όλη η οικογένεια του ήταν καταπίπτει, ενώ για διακοπές σε ένα θέρετρο διακοπών στο Πουκέτ της Ταϊλάνδης στις 26 Δεκεμβρίου 2004 με τη φυσική καταστροφή του τσουνάμι.
Έχω έρθει σε επαφή για να σας βοηθήσει στην επαναπατρισμού τα χρήματα που άφησε πίσω του πελάτη μου πριν να είναι άχρηστα κατασχέθηκαν ή να κηρυχθεί από την τράπεζα όπου αυτό κατάθεσης αποτιμώνται σε δολάρια $ 12.5million εγγύηση.

Η τράπεζα έχει εκδώσει μια ανακοίνωση μου για να επικοινωνήσετε με την πλησιέστερος συγγενής, ή ο λογαριασμός θα είναι κατασχέθηκαν επειδή υπάρχει μια κυβέρνηση gazzette / εντολή / εξουσιοδοτεί όλες τις τράπεζες να παγώσουν ή να κατάσχουν κάθε λογαριασμό που δεν έχει χρησιμοποιηθεί σε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αυτή είναι προσανατολισμένη προς την πρωτεύουσα της πτήσης για την οικονομία.

Πρότασή μου προς εσάς είναι να ζητήσει τη συγκατάθεσή σας για να σας παρουσιάσει ως τον επόμενο του δικαιούχου και συγγενείς μου, το όνομα του πελάτη, έτσι ώστε τα έσοδα από τον λογαριασμό αυτό μπορεί να καταβληθεί σε εσάς. Αυτό θα πρέπει να καταβληθεί ή να μοιράζονται σε αυτά ποσοστά, 50% για μένα και το 40% σε σας ενώ είναι 10% για τα έξοδα που πραγματοποιούνται κατά τη διάρκεια της συναλλαγής.

Όλα τα νομικά έγγραφα για να υποστηρίξει την αίτησή σας ως πελάτης μου δίπλα του συγγενείς θα πρέπει να παρέχονται. Αυτό που απαιτείται είναι η ειλικρινής συνεργασία θα μας επιτρέψουν να δούμε μέσα από αυτή τη συναλλαγή.

Αυτό θα πρέπει να εκτελείται σύμφωνα με μια νόμιμη ρύθμιση που θα σας προστατεύσουν από τυχόν παραβίαση των law.If αυτής της επιχειρηματικής πρότασης σας προσβάλλει τις ηθικές αξίες, να αποδεχτούμε την συγνώμη μου, αλλά αν δεν, τότε επικοινωνήστε μαζί μου με τη μία για να δείχνει το ενδιαφέρον σας, δίνοντας μου επειγόντως κάτω από το ακόλουθο κείμενο:

URGENT PLEASE.

1. Το πλήρες όνομά σας
2. Ο αριθμός τηλεφώνου σας
3. Η Διεύθυνση Επικοινωνίας.
4. Την ηλικία σας και την εργασία.

Ο επείγουσα αντίδραση θα είναι πολύ αναμενόμενη και ευπρόσδεκτη.
Πάρε με τηλέφωνο μου ιδιωτικό +22996006952 για περισσότερες πληροφορίες.

Χαιρετισμοί,

Mr.Isaac George.



Υγ. Συνοδοιπόρε, εσύ που έμαθες τα ξένα φαρσί με τον αυτόματο μεταφραστή.. μήμως να με κάνεις καμιά βοήθεια?