Κυριακή, 30 Αυγούστου 2009

Η Βεράντα


Κάθε απόγευμα βρίσκομαι σε μια βεράντα παρακολουθώντας το ηλιοβασίλεμα που καθημερινά γίνεται και πιο όμορφο. Όσο περισσότερο φυσάει στο νησί των ανέμων και όσο περισσότερο η θερμοκρασία πέφτει, η ατμόσφαιρα γίνεται ομορφότερη. Μου'ρχεται να κρατήσω ημερολόγιο χρωμάτων. Εκεί θα έγραφα "αγαπημένο μου ημερολόγιο, σήμερα ο ήλιος είχε χρώμα μωβ, πορτοκαλί και γαλάζιο κατά τις εφτάμιση.." .

Είναι απογεύματα που απλά κοιτάζω και απολαμβάνω αυτό που οι άλλοι πληρώνουν για να δουν και στο τέλος το αγνοούν. Σήμερα ένιωσα πως πέρασε ο καιρός, έφυγε το καλοκαίρι και πως φθινοπώριασε πια. Η θάλασσα ήταν γαλήνια και η εικόνα μπροστά μου γεμάτη μωβ και κόκκινο.

Φθινοπώριασε?

Χμμμμμ....

Merde!

Πού είναι τα πορτοκαλοκόκκινα φύλλα στα δέντρα?

Πού είναι ο ήχος του αέρα ανάμεσα στα κλαδιά των δέντρων?

Πού είναι τα δέντρα σε τελική ανάλυση?

Πού είναι η ψύχρα?

Πού είναι το μπουφάν μου?


Μου'ρχεται να αρχίσω να κλοτσάω με το ένα πόδι το πάτωμα, να γκρινιάζω και να λέω "φέρτε μου πίσω το κανονικό φθινόπωρό μου! θέλω δέντρα!"

Και μην πεις "υπομονή" θα σε βαρέσω. Θα θυμηθώ τα παλιά και θα γίνω επιθετική ξανά. Μην κοιτάς που έχω ηρεμήσει προς το παρών.. το χούι και ο βήχας λένε, δεν φεύγουν.


Παρασκευή, 28 Αυγούστου 2009

Hotel Stories No.3


Το απόγευμα της Τετάρτης το τηλέφωνο στο μικρό ξενοδοχείο χτύπησε. Ήταν ο Τιμόθεος, ο ιδιοκτήτης ενός πρακτορείου ταξιδίων από την Αθήνα. Είχε μπροστά στο γραφείο του ένα ζευγάρι και τους έκανε (με τη γραμμή ανοιχτή) το πλάνο των διακοπών τους. Μέσα σε αυτά τα νησιά που τους πρότεινε ήταν και η Μύκονος και το ξενοδοχείο μας. Ο Τιμόθεος τους είπε τα καλύτερα για το ξενοδοχείο, για την τοποθεσία, για τις παροχές και φυσικά τους έπεισε. Κάναμε την κράτηση για 3 νύχτες, πλήρωσαν ωραιότατα όσα έπρεπε και το θέμα έληξε.

Την Πέμπτη ήρθε η ώρα η πονεμένη να πάω κι εγώ για δουλειά. Με το που φτάνω βλέπω την πρωινή συνάδελφό μου να με κοιτάζει με τρελό βλέμμα. «Αν δεν ήμουν ήδη έγγυος θα με είχανε γκαστρώσει!!!» Πριν προλάβει να μου εξηγήσει, μπαίνει από την υπέροχη γυάλινη πόρτα μας ένας τύπος με μια τύπισσα, σπρώχνοντάς την φυσικά από το τζάμι και δημιουργώντας όλες τις αποδείξεις που θα χρειαζόταν το CSI New York σε περίπτωση εγκλήματος. Αγνοώντας την συνάδελφό μου, έρχεται καρφί σε εμένα. «Εσύ είσαι αυτή που μου έκλεισε αυτό το δωμάτιο?» «Εγώ είμαι κύριε, καλώς ήρθατε» «Όπως ήρθα έτσι θα φύγω! Το ξενοδοχείο σας δεν βρίσκεται στην σωστή τοποθεσία!». Για να πω την αλήθεια, εκεί κάπου με ζώσανε τα φίδια. Ο τύπος ήταν 50-φεύγα, η γυναίκα του 40-φεύγα, και είχαν και οι δύο ανεξήγητα κόκκινα πρόσωπα και γλαρό βλέμμα. Θυμάμαι είπα από μέσα μου «Λευκή κάνε την πάπια γιατί θα φάμε ξύλο».

«Τι έχει η τοποθεσία κύριε? Είμαστε στην αρχή της Χώρας, που αυτό προσφέρει ησυχία, και είμαστε 4 λεπτά (μετρημένα) περπάτημα από το κέντρο κι αυτό σας προσφέρει άμεση πρόσβαση στα πάντα, δεν έχουμε ανηφόρες κτλ. Ποιο το πρόβλημα?» «Δεν είστε στο κέντρο κέντρο της Χώρας. Δίπλα στα μπαρ. Εμείς πίνουμε, και δεν μπορούμε να περπατάμε μέχρι να φτάσουμε στο δωμάτιο». Μου φάνηκε τόσο extreme που πήρα ένα βλέμμα γεμάτο απορία και ρώτησα «μα πόσο πίνετε πια?». Η σύζυγος με κοίταξε μια, κοίταξε και τον άντρα της με αγάπη και με ένα γλυκό χαμόγελο στα χείλη είπε «αχ πίνει πολύ η αγάπη μου!!!»

Τελικά έφυγαν για να βρουν κάπου αλλού να μείνουν, δίπλα στα μπαρ.

Κυριακή, 23 Αυγούστου 2009

Ο γαμπρός


Βλέπω ένα φεγγάρι. Έχει το σχήμα του κουραμπιέ. Κι έχει το χρώμα που έβλεπα σήμερα στην τηλεόραση. Σαν να είχε πάρει κι αυτό φωτιά.
Κόσμος περνάει, πάει κι έρχεται κάτω από το μπαλκόνι μου. Κι ο αέρας φυσάει με δύναμη. Σα να προσπαθεί να τους διώξει. Σαν να τους δίνει μια σπρωξιά να μπούνε στα καράβια που θα τους πάνε εκεί από όπου ήρθαν. Ή μήπως είναι η ιδέα μου?
Κοιτώντας γύρω βλέπω παντού κεριά. Φτηνιάρικα ρεσώ που από μακριά δίνουν την εντύπωση μιας υποψίας ρομαντισμού σ’ αυτούς που έχουν έρθει «εντεταλμένοι» να περάσουν καλά. Είναι φορές που ψοφάω να βάλω τα χέρια στη μέση σαν βλάχα που είμαι, και να πω «ρε μίζερε τύπε που στερείσαι βασικά και ουσιώδη για να λες στην παρέα στην Αθήνα όταν γυρίσεις πως πήγες για διακοπές στη Μύκονο.. έχεις να πληρώσεις τη δόση του στεγαστικού σου? Βρες πρώτα τα βασικά.. κι άσε τη μούρη για άλλους.»
Και δεν τα λέω αυτά γιατί είμαι κακιά. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου εδώ. Το σημερινό χαριτωμένο ήταν ένα νιόπαντρο ζευγάρι. Παντρεύτηκαν χθες και σήμερα ήρθαν για να περάσουν τον μήνα του μέλιτος στην σουίτα που είχαν κλείσει εδώ και καιρό. Τους πήγα στο δωμάτιό τους και ο γαμπρός άρχισε να κλαίγεται και να με παρακαλάει να του «κόψω» κάμποσα Ευρώ. Τα παζάρια γαμπρέ, τα κάνουν στο προξενιό, όχι μετά το γάμο. Κι αν ήθελες να σου βγει το ταξίδι φτηνά ας πήγαινες στο χωριό σου στη Λαμία που θα ’χες και φρέσκα αυγά. Μη μου ζητάς σαμπάνια και θέλεις να την πληρώσεις για κόκα – κόλα..
Τα μεταξωτά εσώρουχα θέλουν και επιδέξιους πισινούς, λένε.

Τρίτη, 18 Αυγούστου 2009

Πασιφανές προφανώς..


Κοιτώ γύρω μου και βλέπω συνεχώς τα ίδια αντικείμενα και τα ίδια πρόσωπα που πλέον έχουν αρχίσει μέσα στο μυαλό μου να μοιάζουν σαν αντικείμενα κι αυτά. Τοποθετώ τους ανθρώπους σε βάσεις - προθήκες ανάλογα με τις διανοητικές τους δυνατότητες που ακόμα και ένας κοινός νους μπορεί να διακρίνει.
Το τελευταίο τεστάκι που έκανα στους ανθρώπους - αντικείμενα που με περιβάλλουν είναι το τεστ "creme excellence No 6.1". Έβαψα τα μαλλιά μου σε πιο σκούρα απόχρωση και οι αντιδράσεις που πήρα ήταν ποικίλες. Αν είχα οποιεσδήποτε αμφιβολίες για το ποιον του καθενός, τώρα πλέον μπορώ να πω πως είμαι σίγουρη, 1000%, στανταρέ, πεθαμένα σίγουρη ότι περιτριγυρίζομαι από μαρούλια. Ή έστω ανθρώπους που το εγκεφαλογράφημά τους θα έδειχνε μια γραμμή παρόμοια με εκείνη ενός μαρουλιού. Δεν είναι μόνο τρυφερό, είναι και χαζό. Αν ήταν έξυπνο, δεν θα καθόταν να το κόψουν. Αλλά το θέμα μου δεν είναι το μαρούλι ως λαχανικό αλλά ως στάση ζωής.
"Αχ πόσο σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Και το ξανθό σου πήγαινε αλλά σε έδειχνε λίγο ... φτηνή".
Χμμμ... Και τώρα ακρίβυνα? Μέχρι προχτές έμοιαζα με τραγουδίστρια σε 18ης κατηγορίας μπουζουκτζίδικο? Κι αν ναι, γιατί δεν μου το λέγατε?
"Αχ πόσο σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Για να γίνεις πιο έξυπνη το έκανες?"
Ναι καλέ, το επόμενο βήμα για να ανέβω σε πόντους στην κλίμακα iq θα είναι να αφήσω τρίχα στο πόδι και τη μασχάλη.
"Αχ πόσο σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Αναδυκνείει τα μάτια σου!"
Δηλαδή τόσα χρόνια που χαράμιζα το ωραίο γαλάζιο μάτι για να έχω ξανθό μαλλί... δεν βρέθηκε καμιά ρουφιάνα φιλενάδα να μου το πει?
"Αχ καθόλου δεν σου πάει αυτό το χρώμα...!!! Καλοκαίρι είναι έπρεπε να τα αφήσεις ανοιχτά, τον χειμώνα τα σκουραίνουν".
Ναι και επίσης τινάζουν τις βελέντζες και φτιάχνουν Χριστόψωμα.

Όταν βλέπω κάποιον να κάνει κάποια δραστική αλλαγή στην εξωτερική του εμφάνιση, το πρώτο που σκέφτομαι είναι αν του συνέβη κάτι ή αν έχει άγχος και ξέσπασε εκεί. Εγώ αυτό κάνω πάντα τουλάχιστον. Θα κόψω-βάψω νύχια και μαλλιά. Όσο πιο έντονο το άγχος τόσο πιο δραστική η αλλαγή. Πόσα κιλά μυαλό θέλει για να το σκεφτεί κανείς αυτό?

Και να που οι άνθρωποι - αντικείμενα γίνονται ανθρώπινα υποκείμενα.

Σάββατο, 15 Αυγούστου 2009

Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009

Hotel stories


Αυτό τον καιρό ασχολούμαι με αξιοσημείωτο ζήλο με ένα μόνο θέμα : το μέτρημα. Μετράω μέρες. Μέρες ως τις 04/09 και μέρες ως τις 31/10. Όλα τα άλλα που μπορεί να συμβαίνουν με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Δεν με αγγίζουν. Αυτή η ψυχολογική μου κατάσταση θα μπορούσε άνετα να ονομαστεί "φούντα τρίφυλλη και με χοντρή τζιβάνα". Όχι πως έχω καπνίσει τπτ περίεργο, το αντίθετο, έχω κόψει μέχρι και το τσιγάρο εδώ και καιρό. Σαν "state of mind" το λέω. Κοιμάμαι, δουλεύω, τρώω και...μετράω. Ρομποτικά. Γι'αυτό δεν γράφω εδώ πέρα, δεν έχω κάτι ενδιαφέρον να πω.

Χτες όμως συνέβη ένα περιστατικό που με ξεκούνησε.

Ήρθε μια κοπελίτσα που μένει στο ξενοδοχείο τις τελευταίες 10 μέρες, για να με ρωτήσει κάτι. Ακούμπησε τους αγκώνες της πάνω στον πάγκο της ρεσεψιόν και άρχισε να ... βήχει. Εγώ σαν άνθρωπος και σαν προσωπικότητα και σαν καλή ρεσεψιονίστ, την άφησα να ολοκληρώσει τον βήχα της παρατηρώντας την, καθόλου διακριτικά θα έλεγα. Το κορίτσι είχε τα χάλια της, ταλαιπωρημένη και άρρωστη και φαινόταν να ψήνεται στον πυρετό. Και τρώω μια φλασιά ναααα με το συμπάθειο. "Ρε λες να έχει την γρίππη των γουρουνιών??" Στο δευτερόλεπτο βγήκα από την νιρβάνα μου και με έντονο ύφος άρχισα να της μιλάω για θέματα κοινής υγείας και επέμενα να την εξετάσει γιατρός (ένας γνωστός που θα μου έδινε πλήρη αναφορά κατόπιν). Τι να κάνει και η κοπελίτσα, το ύφος μου δεν ήταν και το φιλικότερο όλων, αναγκάστηκε να δεχτεί. Την ξαπόστειλα στο δωμάτιό της και έφερα τον Στελάρα να την δει. Ο περί ου ο λόγος Στελάρας, έλαβε ρητές εντολές να την εξετάσει εις διπλούν α) για να σιγουρευτώ και β) για να δικαιολογήσει το υπέρογκο ποσό που ζητάει για κατ'οίκον επίσκεψη.

Όσο γινόταν η εξέταση εγώ σαν καλή νοικοκυρά πέρασα ολόκληρο τον πάγκο της ρεσεψιόν ένα χέρι οινόπνευμα και έπειτα ένα χέρι dettol. Ησύχασα μόνο όταν ψιλολούστηκα και η ίδια με τα προαναφερθέντα υγρά.

Μόλις τελείωσε η εξέταση, ο Στελάρας ήρθε καρφί σ'εμένα. Η κοπέλα δεν είχε τίποτα ανησυχητικό, μια ευαισθησία στις αμυγδαλές της μόνο, που όταν κρυολογήσει την ταλαιπωρεί εκεί. Μια αντιβίωση και θα γίνει περδίκι.

Ενώ μου τα έλεγε αυτά εγώ τον κοίταζα γεμάτη αμφιβολία. Και στο καπάκι μου είπε και το εξής χαριτωμένο "Ρε Λευκή, εσύ δεν βλέπεις καν τηλεόραση, πώς σε έπιασε αυτός ο πανικός? Σε είχα για λογικό άνθρωπο".

Χμμμμ. Μέγα λάθος!

Ο άνθρωπος λειτουργεί περίεργα σε καταστάσεις πανικού και απειλής. Κι εγώ που είμαι κόρη της μάνας μου λειτούργησα με τον τρόπο της : ΑΠΟΛΥΜΑΝΣΗ!!! Για καλό και για κακό....