Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

Κι όμως.

Ρε 'σεις τ'ορκίζομαι. Ξέρω γράμματα.
Ποιος, πείτε μου ποιος θα πήγαινε στο e-bay,
θα έμπαινε σε ολόκληρη διαδικασία για να παραγγείλει
ένα δίσκο βινυλίου,
θα τον πλήρωνε,
θα πλήρωνε 2 φορές το ποσό του δίσκου σε μεταφορικά
(Από την Αμερική)
και..
θα έδινε λάθος διεύθυνση?

Όχι, άμα υπάρχει κανένας άλλος, φέρτε τον να τονε φιλήσω σταυρωτά.

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2009

Γούστα είναι αυτά.


-Αγάπη μου,λέει ο γαμπρός στη νύφη, ήρθε η ώρα να σε κάνω να νιώσεις γυναίκα.
-Αχ ναι αγάπη μου?
-Ναι. Πάρε μωρή να σιδερώσεις το πουκάμισό μου.

Το σιδέρωμα είναι όντως κάτι που ξεχωρίζει εμάς τις γυναίκες από τους άντρες. Είναι κάτι όπως το μεγάλο στήθος ρε παιδάκι μου. Μια γυναίκα ΕΙΝΑΙ πιο καλή στο σίδερο από έναν άντρα, πώς να το κάνουμε τώρα. Το μόνο στο οποίο θα μπορούσε να είναι καλός, θα ήταν στο να το επιδιορθώσει αν χαλούσε (και πάλι μόνο αν πιάνει το χέρι του στις επισκευές).
Μην βιαστείτε εσείς οι φεμινίστριες να με κατακεραυνώσετε. Δεν είναι μόνο το ότι είμαστε "πατροπαράδοτα επιδέξειες" (δλδ η μαμά μας μάθαινε να σιδερώνουμε ενώ στους αδερφούς μας να ρεύονται), αλλά και οι άντρες με τα μεγάλα γουρουνόχερά τους είναι αδύνατον να κάνουν μια σωστή τσάκιση. Επίσης, είναι τόσο τούβλα εκ γεννετής που αδυνατούν να κατανοήσουν τις ταμπελίτσες που είναι ραμένες στα ρούχα. Αυτοί, γεννημένοι και μεγαλωμένοι με την λογική "γιούρια", βάζουν την θερμοκρασία στο τέρμα, τον ατμό στο τέρμα και όποιον πάρει ο χάρος. Όχι κύριέ μου, το γαμάς το ρούχο έτσι.
Ένας άλλος λόγος που με κάνει να γουστάρω τρελά το σιδέρωμα είναι η τσάμπα αυτοψυχανάλυση που μου προσφέρει. Όταν ασχολούμαι με προσοχή στο να μετατρέψω τα ζαρωμένα ρούχα που βγαίνουν από το πλυντήριο σε καλοσιδερωμένα και όμορφα ρουχαλάκια, σκέφτομαι διάφορα ταυτοχρόνως. Αναλύω, μπερδεύω, ξεμπερδεύω και μετά το πέρας της διαδικασίας μένω με ταχτοποιημένα ρούχα και καθαρό μυαλό.
Ο καλύτερος δε τρόπος για να πετύχω τα παραπάνω είναι να ακούω αυτά.
Μια φορά η φίλη μου η Σταυρούλα με είπε το εξής (με το οποίο συμφωνώ και επαυξάνω) "ρε μαλάκα εμείς είμαστε ικανές να είμαστε σαβουρόγριες 75 χρονών, να καθόμαστε στην πολυθρόνα πλέκοντας τερλίκια και να ακούμε ACDC"... (διαφωνώ μόνο με το "μαλάκα").

Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009

Αυστηρώς ακατάλληλο

Άμα γουστάρεις να διαβάσεις βρισιές συνέχισε, αν όχι φεύγα τώρα.

Γαμώ την πουτάνα μου γαμώ. Με τα ζώα που έχω μπλέξει. Γαμώ λέω.
Αλλά δε φταίει κανένας. Το κεφάλι μου τα φταίει που ήρθα στο γαμωνήσι. Βέβαια. Δε μ'άρεσε εκεί που ήμουνα, ήθελα πιο πολλά λεφτά. Πάρτα τώρα ηλίθια. Τι να πω ρε. Γαμώ. Γαμώ.
Είμαι εδώ πέρα, δουλεύω κάθε μέρα τους τελευταίους 7 γαμωμήνες, έχω ακούσει ΤΑ ΠΑΝΤΑ και δεν μίλησα, έσκασα εντελώς. Και ένας παπάρας που ήρθε με σκοπό να ξεσαλώσει από την γαμωΑγγλία, με ρώταγε χτες το βράδυ πού είναι τα γαμωclubs. Του είπα του παπάρα, του έδειξα στο χάρτη και έφυγε. Και ξημερώματα έψαχνε να με βρει λέει. Να με βρίσει. Γιατι τα γαμωclubs ήταν κλειστά. Τέλος Σεπτέμβρη και ήταν κλειστά. Κι εγώ του έδωσα λάθος πληροφορίες κι αυτός πού θα διασκεδάσει τώρα? Και στα καπάκια του λέει και ο γκέι συνάδελφος "πήγαινε στο Jackie-o" κι αυτος ο μαλάκας είναι στρέιτ και τα παίρνει ακόμα περισσότερο στο γαμωκρανίο του. Κι είμαι εγώ σήμερα στο γραφείο του διευθυντή και απολογούμαι επειδή δεν περνάει ο παπάρας καλά και δεν χορεύει στα clubs και στου βοδιού το κέρατο. Βρε μαλάκα, με ρώτησες εμένα αν έχω πάει ποτέ σε club? Πού στον διάτανο να ξέρω εγώ αν είναι κλειστά ή ανοιχτά? Κι αυτά τα μαλακισμένα τα κολωclub να πάνε να κλείσουν αυτό το γαμωΣαββατοκύριακο?
Αστα διαλα γαμώ την τύχη μου γαμω. Άλλες 36 πουτάνες μέρες δεν θα ρημαδοπεράσουν? Θέλω να τους βαρέσω ρε πούστη μου. Θέλω να δίνω δολοφόνος. Θέλω να κατεβάσω μούρες, πώς το λένε.
Κι εσύ μαλάκα που διαβάζεις μη με πεις "υπομονή" γιατί θα πιάσω εσένα στο στόμα μου.

Τετάρτη, 23 Σεπτεμβρίου 2009

Αααα! Δεν το ξανακάνω.

Μα γιατί το κάνω? Αφού ΠΑΝΤΑ, μα ΠΑΝΤΑ, όταν ψάχνω/ψάχνομαι κάτι βρίσκω.
Ανοίγω που λέτε την τηλεόραση την μέρα του ντιμπέιτ, βλέπω.. βλέπω.. ξαναβλέπω.. μια από τα ίδια. Αλλά εκεί που όλα πήγαιναν καλά, και ειδικά στο κρίσιμο σημείο της γενικής τοποθέτησης των πολιτικών αρχηγών, εκεί απάνω την στιγμή εκείνη που θα μιλούσε ο Καρατζαφέρης, μου έπεσε το πιάτο από τα χέρια. Ναι το παραδέχομαι. Έτρωγα. Κοντοσούβλι. Ωραιότατο. Δυστυχώς είχα φάει το περισσότερο με αποτέλεσμα την αναγούλα. Και εξηγούμαι, δεν έφταιγε ο γείτονας take-away, αλλά αυτά που άκουγα.
Τι έπαρση, γλυψιά και αμορφωσιά ήταν αυτή? Ο Γ.Καρατζαφέρης, στην τοποθέτησή του, μίλησε σε προσωπικό τόνο, λέγοντας χαρακτηριστικά ότι «εγώ έχτισα ένα κόμμα», «έχω άλλη αντίληψη των πραγμάτων», «ξέρω να διοικώ», «ξέρω τις αγωνίες των πολιτών. Δεν τα βρήκα έτοιμα». Αναρωτήθηκε επίσης πώς τα άλλα κόμματα θα φτιάξουν την οικονομία όταν δεν μπορούν να φτιάξουν τα οικονομικά του κόμματός τους. «Ξέρω να κάνω οικονομία. Το κανάλι μου είναι από τα ελάχιστα που δεν χρωστούν στο δημόσιο. Αυτή τη νοικοκυροσύνη θα φέρω», είπε. Επίσης είπε πως όπως διοικεί τα κανάλια και τις εταιρείες του, έτσι ωραία και κερδοφόρα θα κυβερνήσει και την χώρα. Προσπάθησε δηλαδή να μας συγκινήσει, θυμίζοντάς μας πως είναι γιος σανοπώλη και μιλώντας μας για τα πρώτα του βήματα σαν επιχειρηματίας και πολιτικός αρχηγός.
Κι εγώ... μιας και συγκινήθηκα, είπα να βρω ντοκουμέντα για τα βήματα αυτά. Έπεσα (δεν χτύπησα όμως) πάνω σε αυτό το πολύ επιμορφωτικό, διαφωτιστικό και αποκαλυπτικό βίντεο. Μπορείτε να επισκεφτείτε αν θέλετε και το μπλογκ jungle-report.blogspot.com. Έχει κι άλλα!!! Γιούχου!!!

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

Τι είχαμε - τι χάσαμε

Αφού δεν το έχω, αφού δεν το είχα ποτέ... πώς γίνεται να στεναχωριέμαι που το έχασα? Που έχασα την ευκαιρεία να το έχω? Κι ας μην γνώριζα την πιθανότητα πως μπορεί να το αποκτούσα, κι ας έμαθα την ύπαρξή της αφού πλέον μηδενίστηκε.
Ναι τελικά θέλω αυτό που παραλίγο να είχα εν αγνοία μου.

Τετάρτη, 16 Σεπτεμβρίου 2009

Αποδημητικά πτηνά


Σιγά να μην με άφηνες.

'Ελα πάρε και'τούτο γιατί τα'χω πάρει τώρα...

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

Τι είναι μαύρο και σου δείχνει τον μέσο?

-Το μέλλον μου?

Ξυπνάω, φτιάχνω καφέ και περιμένω. Πότε ανοίγω την τηλεόραση, βλέπω ποιος έχει ιδιωτικό νησί, πού και πόσο το πουλάει. Κάποιες φορές την ξεχνώ και κοιτάζω έναν τοίχο με τις ώρες. Είναι ένας συγκεκριμένος που τον έχω σταμπάρει, του έχω αφιερώσει πολλές ώρες. Το ρεκόρ μου είναι 4 ώρες. Με τον ίδιο καφέ. Και ούτε καν καπνίζω. Κάτι τέτοιες στιγμές θα ήθελα να μην το είχα κόψει και να κάπνιζα σαν αράπης. Περνάει η ώρα έτσι. Δεν μετράς τον χρόνο με λεπτά αλλά με τσιγάρα. Π.χ. σε 2 τσιγάρα θα σηκωθώ να πάρω το μανό να βάψω τα νύχια. Ή σε 3 τσιγάρα θα στεγνώσει η μπογιά. Άσε, βαριέμαι, ποιος τρέχει όλη την ώρα στο περίπτερο.
Κι ενώ κοιτάω τον τοίχο - ευτυχώς δεν του μιλάω ακόμα, έχω μέλλον- κι αυτός εκεί, ακούνητος.. περνάει ο καιρός.
Κι ενώ αυτό θέλω, να περάσει ο καιρός για να φύγω, να "αποφυλακιστώ", να πάω εκεί που θέλω.... με πιάνει ένα αχ.
Κι έρχεται και δεν φεύγει.
Δεν την μπορώ την αβεβαιότητα.

Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2009

Μπήκε για τα καλά!


Το φθινόπωρο έχει μπει για τα καλά. Τις τελευταίες δύο μέρες έχω μια μεγάλη επιθυμία να πάω να αγοράσω σχολικά. Να ψάξω ανάμεσα στα τετράδια να διαλέξω σχέδια και ποιότητα χαρτιού, να ανακατέψω τα μολύβια στις μολυβοθήκες του βιβλιοπωλείου και να δοκιμάσω τα γράμματα που κάνουν όλων των ειδών τα στυλό. Και μετά να κουβαλήσω όλες τις σακούλες που θα έχω στο σπίτι, να αραδιάσω τα πάντα πάνω στο γραφείο μου (που δεν είναι ακριβώς γραφείο, λέγεται σεκρετέρ και το έχω πληρώσει όσο ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο:P) και να ταχτοποιώ με τις ώρες.

Το σεκρετέρ αυτό είναι πολύ ωραίο, χαίρομαι να ανοίγω τετράδια εκεί πάνω και να γράφω, να γράφω και να μην καταλαβαίνω πώς έχουν περάσει τόσες ώρες και γιατί το χέρι μου πονάει. Έχει πολλά συρτάρια, μερικά κρυφά κι έχω εκεί μέσα ό,τι θες! Άνετα ανοίγω ένα μικρό νηπιαγωγείο, τίποτα δεν θα λείψει στα πιτσιρίκια.

Συνήθως ξεκινάω την διαδικασία αυτή το απόγευμα, χωρίς να έχω ανάψει κάποιο φως. Μόνο με το φως που μπαίνει από το παράθυρο. Και όσο ο ήλιος βασιλεύει και δυσκολεύομαι να δω τι γράφω, τόσο πιο κοντά έρχομαι στο τετράδιο και στο γραφείο. Σκύβω και η μυρωδιά του χαρτιού και του ξύλου με ξεμυαλίζουν!!

Μου λείπουν πολύ αυτά τα απογεύματα, με τα τετράδια, τα στυλό και το γραφείο μου. Και η γάτα μου, κι αυτή μου λείπει. Εγώ καθόμουν στο γραφείο κι αυτή στα πόδια μου. Τι ζέστη!!! Ήταν σιάμ βλέπετε. Πολύ τρίχα! Αλλά και ζεστασιά. :))

Κι όταν είμαι σ'αυτή την χουχουλιάρικη διάθεση, ακούω αυτά! ;-)
Καλέέέέέ!!! Ξέχασα το password!!! Ντιπ χαζή! Λοιπόν γράψε leyki και ούτε γάτα ούτε ζημιά :P

Πέμπτη, 10 Σεπτεμβρίου 2009

400 dragons




Έχω φάει τρελό κόλλημα μ'αυτό το τραγούδι!!!! :P

Τετάρτη, 9 Σεπτεμβρίου 2009

Όποιος ψάχνει βρίσκει

Προσπαθώντας να κάνω μια αναζήτηση για παπούτσια που είναι μια από τις αδυναμίες μου, πάνω στη βιασύνη μου έκανα έναν ψιλοαναγραμματισμό στη λέξη. Έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον οι προτάσεις που μου έκανε η google.


Το ενδιαφέρον μου κίνησε η τρίτη λέξη από το τέλος, την οποία δεν είχα ξανακούσει, όχι με τέτοιο τονισμό τουλάχιστον. Πάτησα με το ποντικάκι μου πάνω της και βρέθηκα να παρακολουθώ το παρακάτω βίντεο από το Ράδιο Αρβύλα.

Τρίτη, 8 Σεπτεμβρίου 2009

Προγατάκια


Πάει αυτό ήταν. Δεν το'χω πια. Πού είναι οι τρομακτικές, φοβερές ΚΑΛΕΣ σκέψεις μου για τσεκούρια? Τι έχω πάθει πια, ειλικρινά αναρωτιέμαι. Έχω πολύ καιρό να γράψω κάτι για το θέμα αυτό που πρέπει να πω πως με προβληματίζει από παιδί. Μήπως η στρίγγλα έχει γίνει αρνάκι? Δεν νομίζω. Εξάλου, και τα αρνάκια από τι πάνε εις τόπο χλοερό? (όχι για να βοσκήσουν, το άλλο εννοώ, πάρτο αλλιώς) Ναι καλέ, από τσεκούρια πάνε! χιχι! Οκ, εντάξει, δεν τρώω αρνιά, ούτε κατσίκια- γίδες - προβατίνες και όπως αλλιώς τα λένε, αλλά αυτός είναι ο τρόπος, ο καλός ο παραδοσιακός, πώς να το κάνουμε τώρα.

Και έχω δει να γίνεται. Από μακριά βέβαια, γιατί η γιαγιά μου έλεγε "μην κοιτάς γιατί αλλιώς δεν θα παντρευτείς". Ή το άλλο κλασσικό της "φύγε από 'κει Βελζεβούλ, θα λερωθούν τα ρούχα σου". Εγώ τότε δεν τράβαγα κανένα ζόρι με την βρωμιά, ήμασταν αυτοκόλλητες. Και καθόμουν κι έβλεπα.

Ένα Πάσχα, στο χωριό φυσικά, πρέπει να ήμουν 8-9 χρονών, ήρθε ο γείτονας ο κυρ Μένιος για την παραδοσιακή σφαγή των αμνών που θα έψηναν και θα έτρωγαν την επόμενη μέρα. Είχαν αγοράσει από κάποιον άλλον 2 ζωντανά ωραιότατα και γλυκούτσικα αρνάκια πριν κάποιες μέρες και τα πρόσεχε ο παππούς μου στην αυλή μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Εγώ πήγαινα και έπαιζα μαζί τους (τα είχα δέσει το ένα με το άλλο και προσπαθούσα να τα κάνω αρχαιοελληνικό άρμα αλλά δεν μου καθόντουσαν τα άτιμα). Τα είχα συμπαθήσει λοιπόν. Βλέπω τους μεγάλους σε κάποια φάση να τροχίζουν κάτι χαντζάρες νααααα και παίρνω πρέφα τι πρόκειται να ακολουθήσει. Το σκέφτομαι ώριμα το θέμα και πάω στον παππού μου. Βάζω τα χέρια στη μέση σαν καλό βλαχάκι που είμαι και του ζητάω το εργαλείο-που-κάνει-τα-πάντα-μέχρι-και-ουρανοξύστη-χτίζει. Τον σουγιά του. Ο παππούς δεν τον δίνει, εγώ τον αποπροσανατολίζω (αχ παππού κοίτα τι κάνει ο Μάκης - ο αδερφός μου), βάζω το χέρι στην τσέπη, παίρνω τον σουγιά και τρέχω στα αρνάκια. Κόβω το λουρί που τα κρατούσε κι αυτά αρχίζουν να τρέχουν. Εγώ επειδή ήξερα πως τα αρνάκια ήταν λίγο βλαμένα έτρεχα από πίσω τους για να φύγουν όσο πιο μακριά γίνεται και να μην γυρίσουν πίσω. Τρέχαμε τρέχαμε... τελικά χαθήκαμε σε κάτι χωράφια. Είχε αρχίσει να νυχτώνει κιόλας... κάθισα κάτω να σκεφτώ σοβαρά.

Αν γύριζα πίσω σκέτη, η μάνα μου θα με έκανε μαύρη γι'αυτό που έκανα. Αν δεν γυρνούσα, θα πεινούσα και θα κρύωνα, πράγμα που δεν μου άρεσε καθόλου. Αλλά αν γυρνούσα θα σκότωναν τα αρνάκια. Το πείσμα κέρδισε φυσικά, και έμεινα εκεί το χωράφι. Πέρασε κάποια ώρα και άρχισα να ζορίζομαι. Σε κάποια φάση άκουσα βήματα. Ήταν ο παππούς μου, ο οποίος με κοίταξε συνομωτικά. Ήξερε τι εγγόνι είχε, υπολόγισε τις κινήσεις μου και έπεσε μέσα. Είχε μαζί του φαγητό και μια κουβέρτα. Μείναμε εκεί όλο το βράδυ. Τα αρνάκια τελικά δεν τα πείραξε κανείς, ο πατέρας μου έψησε μπριζόλες για όλους (και για τους γείτονες) και ο παππούς ξεκίνησε κοπάδι!

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Sex and the sea food


Αυτό το Σαββατοκύριακο στο αποκαλούμενο (από εμένα) "Αλκατράζ" ή αλλιώς νησί της Μυκόνου, ήχησε το κουδούνι του επισκεπτηρίου. "Ποιος να'ναι?" σκέφτηκα. Ποιος άλλος? Ο αγαπημένος μου ήρθε να με δει και αποφάσισε να με βγάλει έξω να δω και κανέναν άλλον άνθρωπο πέρα από τους "δεσμοφύλακες" και τους "συγκρατούμενούς" μου.

Η πονεμένη ιστορία του καφέ:

Day 1: Ξυπνάμε σαν όλους τους ανθρώπους του κόσμου όμορφα όμορφα και, σαν όλους τους ανθρώπους του κόσμου εγώ (αυτός όχι, γιατί είναι ανάποδος) θέλω να πιω μια κούπα γαλλικό καφέ. Ναι, το ομολογώ, έχω αυτή την περίεργη και αλλοπρόσαλη συνήθεια. Το λοιπόν, βρισκόμαστε σε ένα παραθαλάσσιο καφέ. Μια κοπελίτσα με νεύρα (πολλά) έρχεται να μας πάρει την παραγγελία. Με τα πολλά, φέρνει αυτά που ζητήσαμε (έναν γαλλικό καφέ και μια κρύα σοκολάτα). Ο καφές που λέτε ήταν "ριγμένος" σε μια κούπα. Στο πιατάκι είχε ένα φακελάκι ζάχαρη. Δεν είχε όμως κουταλάκι. Με το δάχτυλο θα τον ανακάτευα? Της ζητάω ένα κουταλάκι, με αγριοκοιτάει μια, και μου το φέρνει. Το κοιτάω κι εγώ και βλέπω πως αυτό είναι παμβρώμικο. Την φωνάζω και της ζητάω να μου φέρει ένα άλλο. Ειλικρινά, τα πήρε στο κρανίο. "Από το πλυντήριο είναι" μου πετάει και με ακόμα περισσότερα νεύρα μου φέρνει ένα άλλο εξίσου βρώμικο. Κοιταζόμαστε με τον αγαπημένο μου και δεν λέμε τίποτα. Για να πούμε την αλήθεια, δεν έπαιρνε συζήτηση η καθαριότητα, αλλά και η κοπελιά μας "είχε" άνετα και τους 2 οπότε δεν της είπαμε πως κι εμείς στα σπίτια μας έχουμε πλυντήρια πιάτων και γνωρίζουμε πώς βγαίνουν τα πιατικά από αυτά. Την λύση μας έδωσε το καλαμάκι που είχε στην σοκολάτα του και ανακατέψαμε τον καφέ, μόνο και μόνο για να το δοκιμάσω και να διαπιστώσω πως μυρίζει περίεργα. Τζίφος.

Day 2:

Ξυπνάμε σαν όλους τους ανθρώπους του κόσμου και όπως την προηγούμενη μέρα βρισκόμαστε σε ένα παραθαλάσσιο καφέ. Περιμένουμε κάμποσο, εμφανίζεται ο σερβιτόρος και του λέω με πολύ καθαρά ελληνικά "θα ήθελα έναν καφέ γαλλικό και μια σοκολάτα κρύα". "Φίλτρου δηλαδή?" ρωτάει. "Ναι" απαντάω. Περιμένουμε σαν καλά παιδιά αυτά που παραγγείλαμε και γινόμαστε μάρτυρες μιας μικρής μάχης. Μια κοπέλα που προφανώς έκανε διακοπές μόνη της είχε καθίσει σε ένα τραπέζι που είχε καρέκλες για 4 άτομα. Το μαγαζί είχε 3 παρέες όλο κι όλο να σημειώσω. Με το που έρχονται 4 άτομα μαζεμένα, ο σερβιτόρος πηγαίνει στην κοπέλα αυτή και της λέει να καθίσει κάπου αλλού για να καθίσουν οι 4 εκεί. Η κοπέλα όμως τα παίρνει και με το δίκιο της " με έχετε σηκώσει 4 φορές μέχρι τώρα για τον ίδιο λόγο, δεν υπάρχει περίπτωση να ξανασηκωθώ". Αυτό το πράγμα δεν το καταλαβαίνω, δηλαδή οι μόνοι δεν μετράνε? Πρέπει να είσαι μέλος σε ασκέρι για να σε προσέξουν? Τέλος πάντων, πίσω στα δικά μας. Έρχεται ο ρημαδοκαφές. Τον κοιτάζω (τον καφέ) και με κοιτάει κι αυτός. "Μα τι είν'τούτο?" διερωτάμαι. Ούτε γαλλικός ούτε φίλτρου ήταν πάντως. Κι εμείς στα σπίτια μας έχουμε καφετιέρες και ξέρουμε πώς βγαίνει ο καφές. Η σοκολάτα δε, έδινε μια εικόνα στόκου, γρανίτας και λαπαδιασμένου τραχανά. Τζίφος.

Day 2 (sequel): Αφού με τον καφέ δεν είδαμε χαϊρι, είπαμε να πάμε για φαγητό. Στο συγκεκριμένο εστιατόριο είχαμε ξαναπάει και ξέραμε τι να περιμένουμε. Πεντανόστιμο φαγητό, χαζό-σέρβις και γενικά αργόστροφο προσωπικό. Thats'ok, αυτό το ανεχόμαστε (το φαγητό είναι πεντανόστιμο ξαναλέω). Το μαγαζί με το που φτάσαμε ήταν άδειο. Εμείς και η γκαρσόνα δλδ. Και τα 30 τους τραπέζια ήταν άδεια. Προχωράω μπροστά και πάω καρφί να καθίσω σε ένα τραπέζι με 4 καρέκλες. Η γκαρσόνα έρχεται και μου λέει "καθίστε εδώ που είναι για 2". Δεν μιλάω. Κάθόμαστε στο τραπέζι για 2. "Δεν έχετε κανένα πλοίο να προλάβετε ε? Δεν βιάζεστε ε?" "Χμχμ" λέει ο αγαπημένος μου ο οποίος την ψυλιάστηκε την υπόθεση "όλο και κάτι έχουμε να προλάβουμε". Αν λέγαμε δεν έχουμε τίποτα, αυτή θα μας κρατούσε εκεί μέχρι τώρα, πάω στοίχημα. Παραγγέλνουμε λοιπόν και περιμένουμε. Είχε και ένα δροσερό αεράκι, άρχισαν (σιγά...σιγά...σιγά...) τα πιάτα να έρχονται, αφοσιωθήκαμε στο φαγητό και δεν πολυμιλούσαμε. Εν τω μεταξύ, στο τραπέζι που δεν με άφησε η άλλη να καθίσω πριν, είχαν έρθει κάτι κοπελίτσες. Τέσσερις. (Τις άφησε να καθίσουν). Αυτές δεν έβαζαν γλώσσα μέσα τους και αφού εμείς δεν μιλούσαμε, σαν καλή κουτσομπόλα έστησα αυτί. Και προβληματίστηκα με τους προβληματισμούς τους. "Ναι αλλά στο πρώτο επεισόδειο δεν έδειξε πώς γνωρίστηκε η Κάρι με την Σαμάνθα. Δείχνει πως γνωριζόντουσαν από παλιά αλλά δεν μας διευκρίνησε από πότε". "Εγώ νομίζω πως η Κάρι ήταν από χωρίο" "Ποιο χωριό?" "Κάπου λέει απο το Κάνσας" "Αααααα!!!!"

Προβληματίστηκα τόσο πολύ, που τις άκουγα και έτρωγα. Δεν σταμάτησα. Αυτές έλεγαν, εγώ έτρωγα. Αυτό το ριζότο με τα θαλασσινά το τσάκισα. Όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε ένιωθα πως έπρεπε να με σηκώσει γερανός, τόσο πολύ έφαγα.

Πέμπτη, 3 Σεπτεμβρίου 2009

Όχι ρε... του πούστη δηλαδίς!!!!!!!!


Καλέ τι έμαθα μόλις τώρα πριν πάω για ύπνο. Μπήκα στο in.gr και διάβασα με μάτια γλαρά τα εξής :

"Πρόωρη προσφυγή στις κάλπες ανακοίνωσε την Τετάρτη με τηλεοπτικό του διάγγελμα ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, επικαλούμενος τις ανάγκες της οικονομίας και τη δεδηλωμένη πρόθεση του ΠΑΣΟΚ να οδηγήσει ούτως ή άλλως τη χώρα σε εκλογές με αφορμή την Προεδρική εκλογή, στις αρχές του 2010. Ο πρωθυπουργός δεν ανέφερε την ημερομηνία διεξαγωγής των εκλογών, όμως όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν ότι θα είναι στις 4 Οκτωβρίου."

Ρε συ Κώστας? Πας καλά μωρό μου? Ρε συ μην το κάνεις 4 Οκτωβρίου. Ρε γαμώτο δεν θα είμαι στεριά, πού στον πέοντα θα πάω να ψηφίσω? Κι εγώ ελληνίδα πολίτης είμαι, γιατί με την φέρνεις έτσι? Και γιατί περικαλώ θα κάνεις εκλογές? Για 3-5-10 ψιλοσκανδαλάκια? Σιγά τα ωά. Επειδή ο Γιώργος θέλει ντε και καλά? Αυτός μονίμως θέλει και μονίμως χάνει. Ντιπ χαζό. Δεν έκλεισε λέει τα εκλογικά κέντρα από τις Ευρωεκλογές και τα'χει στο περίμενε ως τις κανονικές, τις επίσημες. Χμμμ.... αυτά ποιος τα πληρώνει τόσο καιρό? Αλλά τώρα που το σκέφτομαι είναι πολύ καλή φάση, ειδικά που σκέφτομαι αλλαγή καριέρας. Θα δηλώνω επάγγελμα : Περιμένω τις επόμενες εκλογές. Πάει αυτό ήταν. Είμαι ΠΑΣΟΚτζου όπως και ΠΑΟΚτζου. Ταιριάζουν και ηχητικά. Όπως και στις εξελίξεις.
Ή μήπως να γίνω ΛΑ.Ο.Σ.? Κι αυτοί καλά περνάνε, όλο κάτι σφαγές πατριωτών γιορτάζουν. Και δώστου ομιλίες και κακό ο Χέρης-χέρης, στο Βίτσι, μες στο πράσινο! Αυτά είναι γούστα!
Από την άλλη "οι εκλογές αποτελούν ευκαιρία για να χαλάσουν τα σχέδια των δύο μεγάλων κομμάτων" λέει η Αλέκα με τον Αλέξη.
Λοιπόν αυτό που έχω καταλάβει εγώ είναι πως αυτοί γουστάρουν τρελά την όλη φάση και δεν τους καίγεται καρφί για τα πραγματικά προβλήματα του κόσμου, που στο κάτω κάτω τους πληρώνει. Να σας πω? Το ξέρετε πως δουλεύω σε ξενοδοχείο? Αν θέλει κανείς, ΑΝ λέω, ΑΝ, στις 4 Οκτωβρίου στην Μύκονο είναι ΓΑΜΑΤΑ!!!!

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009