Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2009

Γιατί και διότι


-Γιατί γίνεται τόσος σάλος με τα φωσφοριζέ εσώρουχα?

Διότι είναι όμορφα, βολικά και βοηθούν στην "σήμανση".

-Γιατί οι εκδότες φωτογραφίζονται γυμνοί σε παγκάκια?

Διότι ζητούν τον οίκτο μας, για να αγοράσουμε την εφημερίδα τους μπας και αποκτήσουν κανένα ρουχαλάκι.

-Γιατί οι πολίτες είναι σίγουροι πως η κα Μ. Ξενογιαννακοπούλου θα καταφέρει αυτό που δεν κατάφερε ο κος Δ. Αβραμόπουλος, την εφαρμογή δλδ του νόμου κατά του καπνίσματος?

Διότι θα πηγαίνει σε κάθε τραπέζι ξεχωριστά, θα κοιτάζει τους καπνιστές με τα φρύδια σμιχτά λέγοντάς τους "άμα το ξανακάνεις θα έρθω την ώρα που κοιμάσαι"..

-Γιατί ο Χρυσοχοΐδης αποφάσισε να καταργήσει τις φρουρές έξω από τα αστυνομικά τμήματα?

Διότι είναι φαν του σαβουάρ βιβρ και μας προτρέπει όλους (ακόμα και τους τρομοκράτες) να χτυπήσουμε το κουδούνι πριν εισβάλουμε (με τα όπλα μας ή χωρίς) στο τμήμα.

-Γιατί οι νεοδημοκράτες θα ψηφίσουν τον Ψωμιάδη για αρχηγό του κόμματος?

Διότι έχουν χιούμορ. (Και στη Θεσσαλονίκη τον βγάλανε 2 φορές, είναι πολύ καλαμπουρτζήδες).

-Γιατί στην Μύκονο δεν φοράνε ποτέ φούστα?

Διότι αν φυσήξει αέρας θα κρυώσουν τα @@ τους.

-Γιατί δίνουμε 65.000 ευρώ για κάθε επεισόδιο του "Στην υγειά" μας με τον Σπύρο Παπαδόπουλο?

Διότι για την υγεία μας θέλουμε το καλύτερο.

-Γιατί οι άντρες δεν χρειάζονται ποτήρι για να πιουν νερό από μπουκαλι του ψυγείου?

Διότι δεν το κατανοούν. (Το ποτήρι).

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

Οι μέλισσες εξαφανίζονται!


Λέγεται, πως κάποτε είχε προβλέψει ο Albert Einstein, πως όταν οι μέλισσες θα εξαφανιστούν, ο άνθρωπος θα πεθάνει στα αμέσως επόμενα τέσσερα χρόνια από την εξαφάνισή τους. Είτε πρόκειται για αστικό μύθο, είτε για μια πραγματική δήλωση του μεγάλου επιστήμονα, σήμερα οι μέλισσες σε όλη την έκταση του πλανήτη φαίνεται να πεθαίνουν.
Έχουν αναφερθεί τέσσερις πιθανές αιτίες που ίσως σχετίζονται με τον θάνατο των μελισσών:
Τα υβριδικά, γενετικά μεταλλαγμένα φυτά που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια
Η πιθανότητα ότι οι συχνότητες που χρησιμοποιούνται για τα κινητά τηλέφωνα μπορεί να εμποδίζουν τις μέλισσες να εντοπίσουν τις κυψέλες τους
Η πιθανότητα ύπαρξης ενός ιού
Η πιθανότητα να υπάρχει κάποιο ζωύφιο που να μολύνει τις μέλισσες
Υπάρχουν για παράδειγμα 130.000 φυτά για την επικονίαση των οποίων οι μέλισσες είναι απαραίτητες, από πεπόνια μέχρι κολοκύθες, μούρα και κάθε είδους δέντρο που βγάζει φρούτα, ή ακόμα και φυτά που χρησιμοποιούνται ως τροφή για ζώα όπως το τριφύλλι. Οι μέλισσες είναι πιο σημαντικές ακόμα και από τα πουλερικά, αν τις δει κανείς από την άποψη της ανθρώπινης διατροφής. Ο μέλισσες από μια κυψέλη μπορούν να επισκεφτούν εκατομμύρια άνθη σε μια περιοχή 400 τετραγωνικών χιλιομέτρων και αυτό στη διάρκεια μόνο μιας ημέρας.
Αναφορές που προέρχονται από την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές: οι μέλισσες αρχίζουν να εξαφανίζονται. Σε κάποιες περιοχές παραπάνω από το 40% των κυψελών είναι πλέον άδειες. Στην Ισπανία εκατοντάδες χιλιάδες αποικίες έχουν χαθεί, στην Πολωνία το ποσοστό απώλειας των μελισσών υπερβαίνει το 40%, ενώ ανάλογα προβλήματα αναφέρονται και από την Ελλάδα, τη Σουηδία, την Ιταλία και την Πορτογαλία. Αυτό αποτελεί πρόβλημα γιατί δίχως τις μέλισσες που γονιμοποιούν τα φυτά η συνέχεια βασικών συνθηκών για τη διατήρηση της ανθρώπινης ζωής απειλείται. Οι μέλισσες είναι ζωτικής σημασίας για τον εφοδιασμό μας με τροφή. Αλλά που βρίσκονται οι μέλισσες που λείπουν; Κανείς δε φαίνεται να γνωρίζει.
Ο Jerry Bromenshenk, πρόεδρος του 'Bee Alert Technology', μιας ερευνητικής εταιρίας που σχετίζεται με το πανεπιστήμιο του Μανχάταν, δηλώνει:"Τη μια ημέρα κοιτάζεις τις μέλισσες και είναι καλά. Την επόμενη φορά που κοιτάζεις στην κυψέλη σηκώνεις το κάλυμμα και μπορεί να βρεις μόνο μια βασίλισσα και τρεις νεαρές μέλισσες που πασχίζουν να διατηρήσουν τη ζωή της κυψέλης. Εάν επρόκειτο για κάποιον ιό θα περίμενε κανείς να βρει νεκρές μέλισσες στην κυψέλη ή στο λιβάδι όπου βρίσκεται η κυψέλη. Αλλά η εικόνα είναι σαν κάποιος να έχει σκουπίσει και να έχει αφήσει πεντακάθαρο τον πάτο του κουτιού.
Μέλισσες που είναι άρρωστες συνήθως δεν επιστρέφουν στην κυψέλη. Αυτό θα μπορούσε να είναι μια φυσική συμπεριφορά που έχει σχεδιαστεί για να προστατέψει την κυψέλη από την παραπέρα μόλυνση ή θα μπορούσε ακόμα να συμβαίνει επειδή οι άρρωστες μέλισσες δεν μπορούν να βρουν το δρόμο για να γυρίσουν πίσω. Ότι και να συμβαίνει, οι μέλισσες δεν βρίσκονται εκεί που θα έπρεπε να είναι.
Με τις αναφορές που υποδηλώνουν ότι μια άγνωστη μάστιγα έχει πλήξει τις μέλισσες οι ερευνητές έχουν ξεκινήσει μια εκστρατεία για να βρουν την αιτία της εξαφάνισής τους. Οι αιτίες για την γρήγορη κατάρρευση των αποικιών δεν είναι ξεκάθαρες. Παλιές ασθένειες, παράσιτα και νέες ασθένειες έχουν εξεταστεί αλλά η αιτία φαίνεται πως είναι κάτι καινούργιο και σαρωτικό.
Εδώ και πάνω από 100 χρόνια οι μελισσοκόμοι έχουν συναντήσει απώλειες αποικιών λόγω βακτηριακών παραγόντων, ζωυφίων και άλλων παρασίτων ή παθογόνων παραγόντων. Αντιμετώπισαν αυτά τα πρόβλήματα χρησιμοποιώντας αντιβιοτικά, εντομοκτόνα και άλλες μεθόδους. Αλλά το νέο πρόβλημα είναι πιο περίπλοκο. Σε πολλές περιπτώσεις οι επιστήμονες έχουν βρει στις λίγες μέλισσες που επιβίωσαν, στοιχεία ύπαρξης όλων σχεδόν των γνωστών ιών που προσβάλλουν τις μέλισσες, ενώ οι υπόλοιπες έχουν εξαφανιστεί. Κάποιες είχαν προσβληθεί από πέντε ή έξι ασθένειες ταυτόχρονα και κατακλύζονταν από μύκητες, ένα σημάδι που σύμφωνα με τους επιστήμονες υποδηλώνει την κατάρρευση του ανοσοποιητικού τους συστήματος.
Ένας επιστήμονας ισχυρίζεται, "Μοιάζει σαν οι μέλισσες να απέκτησαν AIDS!"
Άλλες αναφορές είναι εξίσου τρομακτικές. Επιστήμονες αναφέρουν ότι οι μέλισσες και άλλα έντομα συνήθως αφήνουν τις εγκαταλειμμένες κυψέλες άθικτες. Κοντινοί πληθυσμοί από μέλισσες ή παράσιτα θα κυρίευαν φυσιολογικά μια τέτοια κυψέλη για να εκμεταλλευτούν τις προμήθειες μελιού και γύρης από τις μέλισσες που πέθαναν για κάποιους λόγους, όπως το υπερβολικό κρύο του χειμώνα. Η αποφυγή όμως που δείχνουν οι μέλισσες και τα παράσιτα για τις άδειες κυψέλες μοιάζει σα να υπάρχει κάτι τοξικό στην αποικία που απομακρύνει όποιον πλησιάσει.
Τη στιγμή που οι απώλειες, κυρίως στον βαρύ χειμώνα, αποτελούν μια χρόνια συνθήκη, οι περισσότεροι μελισσοκόμοι έχουν μάθει να περιορίζουν τις απώλειές τους χρησιμοποιώντας συμβουλές από εντομολόγους. Σε αντίθεση με τα περισσότερο συνηθισμένα προβλήματα, αυτή η πραγματικά μεγάλη μαζική καταστροφή των μελισσών έχει συμβεί ακαριαία σε πολλές περιοχές χωρίς να διασπείρεται με τον συνηθισμένο τρόπο που κάνουν οι κλασικές ασθένειες.
Ο John McDonald είναι μελισσοκόμος στην Pennsylvania. Έχοντας κάποιο υπόβαθρο στη βιολογία και με έντονο ενδιαφέρον για τις μέλισσες ο McDonald είναι τρομερά ανήσυχος. Ερευνά για σοδειές που είναι γενετικά μεταλλαγμένες, καθώς πιστεύει ότι εκεί μπορεί να κρύβεται η αιτία του φαινομένου. Αν και οι περισσότερες έρευνες που έχουμε στη διάθεσή μας έχουν δείξει ότι τέτοιες γενετικές επεμβάσεις είναι ασφαλείς και για τον άνθρωπο αλλά και για το περιβάλλον, ο McDonald ερευνά πιο επισταμένα το φαινόμενο ως πιθανή ένδειξη λάθους των ερευνών αυτών.
Οι πιο συνήθεις περιπτώσεις γενετικής μηχανικής αφορούν γονίδια από ένα γνωστό βακτήριο, τον Βάκιλο 'Thuringiensis' (Bt), που έχει χρησιμοποιηθεί εδώ και δεκαετίες από αγρότες και κηπουρούς για να ελέγξουν την καταστροφή λάχανων και μπρόκολων από λεπιδόπτερα. Αντί να ψεκαστεί διάλυμα του βακτηρίου στα λαχανικά και να φαγωθεί από τα έντομα που τα προσβάλλουν, η τεχνική συνίσταται στην εμφύτευση των γονιδίων του βακτηρίου στα λαχανικά έτσι ώστε μεγαλώνοντας κάθε φυτό να παράγει το βακτήριο που δηλητηριάζει τα έντομα που το προσβάλλουν.
Στην περίπτωση των αγρών με καλαμπόκια τα έντομα σε μορφή κάμπιας που τρώνε κάποια περιοχή του φυτού απορροφούν το γονίδιο του βακτηρίου που στη συνέχεια προκαλεί μια κρυστάλλωση στα εντόσθια της κάμπιας και έτσι τις σκοτώνει. Αυτό που δεν είναι γενικά γνωστό στο κοινό αφορά στο ότι διατίθενται ποικιλίες του Bt που μπορούν να στοχεύσουν και σε κολεόπτερα (σκαθάρια) και δίπτερα (μύγες και κουνούπια). Υποθέτουμε πως η οικογένεια των μελισσών, τα υμενόπτερα, δεν προσβάλλονται. Το εάν υπάρχει Bt στις κυψέλες δεν αποτελεί καν ερώτημα. Οι μελισσοκόμοι το ψεκάζουν στις κυψέλες συχνά για να ελέγξουν τον σκόρο του κεριού, ένα έντομο που η κάμπια του δημιουργεί άτακτους ιστούς στο μέλι.
Οι μέλισσες λεηλατούν με μανία άνθη καλαμποκιού για να εξασφαλίσουν γύρη που χρησιμοποιούν για να θρέψουν τις νεαρές μέλισσες και αυτοί οι κόκκοι γύρης εμπεριέχουν επίσης το γονίδιο Bt του φυτού. Δεν είναι πιθανό, ενώ δεν υπάρχει κάποια θανάσιμη επίπτωση στις νεαρές μέλισσες, να υπάρχει κάποια άλλη επίπτωση όπως η καταστολή του αμυντικού συστήματος των μελισσών, που να επιδρά επιφέροντας έναν αργό θάνατο;
Σύμφωνα με στατιστικές από αγροκτήματα, η καλλιέργεια μεταλλαγμένου καλαμποκιού και σόγιας έχει αυξηθεί υπερβολικά. Εκατομμύρια εκτάρια από μεταλλαγμένες σοδειές περιέχουν γονίδια Bt. Εάν υπάρχει πρόβλημα με τις γενετικά μεταλλαγμένες σοδειές θα πρέπει να το ανακαλύψουμε πολύ σύντομα. Θα πρέπει να γίνουν έρευνες και να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή στο γεγονός πριν προσβληθούν οι προμήθειες που έχουμε για την τροφή μας και απειληθεί η επιβίωση του πολιτισμού μας.


Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2009

ReViEw


Αν μπορούσαμε να κάνουμε αυτό που κάνει η γάτα.. τι τις θέλουμε τις γυναίκες?***



Γειά σας πουλάκια! (Που λέει και ο Μάλαμας στην πριγκηπέσσα).

Οι ZZ Top καλοί ήταν, παρά τα (πολλά) χρονάκια τους. Δεν ήταν κανένα τρελό φαντασμαγορικό υπερθέαμα, τίποτα τρελό και εξτρημ. Ήταν μια ροκ συναυλία που μου άρεσε πολύ γιατί συνειδητοποίησα (πάλι) πως για να είναι μια μουσική "δυνατή" δεν είναι απαραίτητα τα ουρλιαχτά και οι φασαρίες. Ήρεμη δύναμη, κάπως έτσι το είδα. Γέλασα πολύ με τα "χορευτικά" τους (δυο βήματα μπρος ένα πίσω). Αλλά ρε παιδάκι μου, αυτά τα νέα τα παιδιά... ντιπ ψυχή δεν έχουν μέσα τους? Καθόμασταν στις κερκίδες (εγώ στο μπούγιο ήθελα να πάω αλλά τελικά έκατσα ήσυχη γιατί ήμουν και βαριά άρρωστη και είπα να κουλάρω) και βλέπαμε τους πιτσιρικάδες μπροστά.. ακίνητους. Έλεος δλδ. Θυμάμαι συναυλίες (προ αμνημονεύτων χρόνων) πχ Ξύλινα Σπαθιά που εγώ και ο αδερφός μου πονούσαμε για 2 εβδομάδες μετά (από το κούνημα του κεφαλιού). Δηλαδή το Σάββατο πιο πολύ κουνιόμουν εγώ καθιστή και άρρωστη και βήχοντας στην κερκίδα, παρά τα εικοσάχρονα μπροστά στη σκηνή. Πιο πολύ κουνιόταν ο Γκίμπονς και ο Χιλ που είναι και 60-φεύγα. Πιο πολύ κουνιόταν κάτι μπαρμπάδες που καθόντουσαν σε κάτι σκαλοπάτια δεξιά μας. Τι να πω, με απογοήτευσαν οι μικροί, το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να βιντεοσκοπούν με κινητό ή κάμερα για να τρέξουν να τα ανεβάσουν μετά στο you tube.

Κατά τα άλλα πέρασα καταπληκτικά στην Αθήνα, είδα δέντρα και άκουσα πουλιά μετά από 7,5 μήνες!!! (Διότι στην Μύκονο δεν υπάρχουν δέντρα άρα ούτε πουλιά). Αφού η πρώτη κίνηση ήταν να πάρω το κινητό να ηχογραφήσω!



***Λόγια συναδέλφου μόλις είδε τη γάτα στην στάση αυτή...

Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2009

Αχταρμάς


Τις τελευταίες μέρες έχω αρρωστήσει και τις πέρασα πολύ "μέσα". Το οποίον σημαίνει, με εξαίρεση μια βόλτα στο φαρμακείο, πως ήμουν εγώ και το κουτί, δλδ η τηλεόραση.

Ανάμεσα σε strepsils, ζαλάδες, πονοκεφάλους, Hexalen, Bentasil, σιρόπια για το βήχα και μεσημεριανάδικα, πρωινάδικα, βραδυνιάδικα, προσπαθούσα να συνέλθω βήχοντας και αγνοώντας τον ίδιο μου τον βήχα. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορούσα να κάνω αυτό που ξέρω καλά σε τέτοιες φάσεις. Δεν έχει νόημα να γκρινιάζεις τηλεφωνικώς, δώρον άδωρον είναι.

Η Ναταλία Λιονάκη, εκείνη η κοκκινομάλλα που έπαιζε στη Βέρα στο δεξί κάποτε, κλείστηκε σε ένα μοναστήρι στην Κρήτη. Η μάνα της, που όταν είχε πρωτοπάει στο μοναστήρι την συνόδεψε και περπατούσαν και γέλαγαν στον αυλόγυρο, τώρα έπαθε η καρδιά της, και η κόρη της πήγε να τη δει και εμπιστεύτηκε μια δημοσιογράφο (θαύμα - θαύμα) και μίλησε για όλα αυτά.

Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ (τι άντρας!!) χτες το βράδυ που μπήκε σε μια στρατιωτική φυλακή τα έκανε όλα λίμπα και στο τέλος πέθανε (πολύ στεναχωρέθηκα).

Η Τζούλια έχει να απολογηθεί στην Ασφάλεια γιατί κυκλοφορούσε με πλαστό ιταλικό δίπλωμα στο όνομα Τζούλια - Ντεζιρέ Αλεξανδράτου.

Ο Λαζόπουλος είναι αθώος και η Έφη φόρεσε μαύρα και κλαίει σε ένα παγκάκι σαν μανιάτισα μοιρολογίστρα.

Ο Κούγιας από την άλλη δεν αφήνει την πρώην του να ξεκινήσει την λαμπρή καριέρα της στο θεατρικό σανίδι (στην τηλεόραση δεν πιάνεται).


Ευτυχώς δεν είχα πυρετό. Αν είχα πυρετό με όλα αυτά που είδα στην τηλεόραση θα είχα αποτρελαθεί. Και επίσης ευτυχώς που δεν αρρωσταίνω συχνά, δλδ δεν αναγκάζομαι να πέσω στην ανάγκη της τηλεόρασης συχνά, δλδ δεν κουρκουτιάζω.
ΥΓ. ΔΕΝ είχα την γρίπη των χοίρων.

Δευτέρα, 19 Οκτωβρίου 2009

Άδολος?


Το ηθικό ανάστημα του δίκαιου δεν τ’ αγγίζουν τα κακόλογα.
Μένανδρος
Έσπειρες την κακία, θα θερίσεις την αδικία.
Βίβλος
Ο κακόλογος σκοτώνει την τιμή ενός ανθρώπου, ενώ ο φονιάς τη ζωή, αλλά επειδή η τιμή είναι ανώτερη από τη ζωή, η κακολογία είναι σοβαρότερη από τον φόνο, γιατί ο φονιάς σκοτώνει με μεγάλο κίνδυνο της ζωής του μόνο τους ζωντανούς, ενώ ο κακόλογος με μια κουβέντα του και με μεγάλη ασφάλεια σκοτώνει και ζωντανούς και πεθαμένους.
Σωκράτης
Το πιο βασικό ηθικό μάθημα της παιδικής ηλικίας και πολύ σπουδαίο για όλες τις ηλικίες είναι το να μην κάνεις κακό στον συνάνθρωπό σου.
Ρουσσώ
Όχι, όχι τα θηρία. Τους ανθρώπους να φοβάσαι. Ιδίως όταν ξεκινούν, ομαδικώς, για το καλό σου.
Α. Παπαδάκη
Το μόνο που χρειάζεται για να θριαμβεύσει το κακό είναι να μην κάνουν τίποτα οι καλοί άνθρωποι.
Ε. Μπερκ
Ο Πλάστης, μάς δημιούργησε μεγαλοπρεπείς, αλλά εμείς καταφέραμε να γίνουμε μικροπρεπέστατοι.
Σεραπιόν Βλαντίμιρσκι
Ο καλύτερος τρόπος να πολεμήσεις έναν κακό άνθρωπο είναι να τον αγνοήσεις εντελώς.
Γκ. Ρίντλς
Η κακολογία είναι η αθάνατη κόρη της εγωπάθειας και της τεμπελιάς.
Βολτέρος
Χάνεις τα πάντα, όταν χάνεις την αγάπη για το καλό και για την αλήθεια.
Επίκτητος
Η μνήμη για τις προσβολές είναι πιο μακροχρόνια, παρά η μνήμη για τις ευεργεσίες.
Π. Μπουάστ
Οι χειρότεροι παντού έχουν πλειοψηφία.
Θαλής
Όταν δεν έχουν να πουν τίποτε, συνήθως λένε κάτι κακό.
Βολτέρος
Μισώ την ανθρωπότητα! Γιατί θεωρώ τον εαυτό μου καλύτερο απ' όλους, ενώ γνωρίζω, τι καθίκι είμαι.
Σ. Τζόνσον
Η κακή προβατίνα είναι πιο τρομερή κι από το λύκο.
Γαλλική παροιμία
Το διαπίστωνα πάντα, ότι οι λεγόμενοι παλιάνθρωποι πάντα κερδίζουν όταν συναναστρέφεσαι μαζί τους πιο κοντά, αλλά οι καλοί πάντα χάνουν.
Γ. Λίχτεμπεργκ

Διάφορα λόγια λόγιων ανθρώπων που βρήκα σκόρπια στο internet. Αυτό που έχω καταλάβει είναι πως όταν κάνεις κακό σε κάποιον αυτό γυρνάει πανω σου με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Έναν κακό άνθρωπο τον αντιμετωπίζω με την αδιαφορία για την ύπαρξή του. Δεν έχει νόημα να διεκδικήσεις το δίκιο σου ή να το απαιτήσεις ή να δικαιολογήσεις τις πράξεις σου.
Τι κερδίζεις με την κακία σου? Ποια διεστραμένη ευχαρίστηση σου δίνει? Πώς κοιμάσαι τη νύχτα? Οι Ερινύες δεν έρχονται στο μαξιλάρι σου?
Όπως και να'χει δικό σου το παιχνίδι, δική σου η χασούρα.

Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2009

Παράθυρο


Τις τελευταίες μέρες η διάθεσή μου μοιάζει με ασανσέρ. Σήμερα για παράδειγμα κατέβηκα στο υπόγειο, μετά στον πρώτο, μετά στα έγκατα και μετά στον τέταρτο όροφο της εξαόροφης πολυκατοικίας μου.
Και με την παρέα του John Fogerty (πάω στοίχημα πως μόνο ο Metallagmenos ξέρει ποιος είναι ο τύπος) άρχισα να σκέφτομαι να αφήσω τα ασανσέρ και να πιάσω τα παράθυρα. Δεν αποτρελάθηκα εδώ στη Μύκονο όπως υποψιάζεται η αγαπητή Συνοδοιπόρος (είδες τι καλή δίαιτα σου κάνω εγώ? ξαναφάε σπανακόπιτα τέτοια ώρα αν τολμάς) αλλά επειδή είμαι στα όρια του να δανειστώ τα φημισμένα κρητικά μαχαίρια της Αγγελικής και να τα χρησιμοποιήσω όλα σε ένα χαρακίρι - του - φακίρη, είπα να αποστασιοποιηθώ λιγάκι. Να δω βρε αδερφέ τα πράγματα με καθαρή ματιά. Να κάτσω στην ασφάλεια του (υγιούς Συνοδοιπόρε, το είπαμε αυτό) μυαλού μου και να τραβήξω την κουρτίνα με το ένα χέρι τόσο όσο χρειάζεται για να τα δω.
Για να δούμε λοιπόν. Ήρθα εδώ όπως θα θυμάστε καλά οι παλιοί οικειοθελώς. Κανείς δε με τραβούσε από τα μαλλιά, κανείς δεν με μαστίγωσε. Από την πρώτη ώρα είδα το μέρος, τους ανθρώπους, τα φυτά, τα ζώα τελείως αρνητικά. Αρνιέμαι πεισματικά να δω πως μένω εδώ και φυσικά δεν θέλω καν να το απολαύσω. Το ίδιο σημαίνει και με τα ανθρωποειδή που συναντώ εδώ τριγύρω. Με πιάνει το χτικιό. Φτου σας.
Από την άλλη, οι προσπάθειες παλιών καλών φίλων, τρώνε πόρτα. Απαντώ σε όλους "θα τα πούμε μόλις τελειώσει η θητεία μου". Flon για πόσο καιρό θα με κλείσουν μέσα?
Ένα ακόμα στοιχείο βαριάς ψυχασθένειας που πάω στοίχημα ότι έχω, είναι το διάβασμα. Μου έφεραν κάτι βιβλία που ζήτησα (μετά από ώρες ψαξίματος και προσεκτικής επιλογής και διαβάσματος κριτικών κτλ) και δεν έχω διαβάσει ούτε το οπισθόφυλλο. Έχω το ένα (το βαρύτερο) στην τσάντα μου εδώ και είκοσι μέρες και το πηγαινοφέρνω. Σκολίωση θα πάθω.
Αξιοσημείωτες είναι επίσης οι ώρες που περνάω στον υπολογιστή. Αυτά τα ρημαδιασμένα τα κουιζ στο facebook τα έχω σκίσει. Έχω κάνει μέχρι και τα πιο καμένα.
Γίνεται να διαβάζει κανείς T.S.Elliot και να ακούει κάντρι? Με φαίνεται εγώ πρέπει να μετονομαστώ "η Τρελή του νησιού". Άσχετο, τώρα που είπα για νησί, το ξέρετε πως έχει εδώ ένα σημείο που λέγεται "της γριάς το πήδημα"? Ήταν λέει μια γριά μισότρελη που της κόψανε τη σύνταξη για κάποιο λόγο στην Χούντα και πήδηξε από εκείνο το σημείο και σκοτώθηκε. Εκεί πάντως έχει την καλύτερη θέα για φωτογραφίες.
Από μια άλλη οπτική, σε 2 βδομαδούλες απολύομαι και θα είμαι η πιο χαρούμενη άνεργη παγκοσμίως και διαπλανητικώς. Ενώ χαίρομαι απίστευτα που έχει τελειώσει ο καιρός κτλ, από την άλλη έχω σαλτάρει γιατί δεν περνάνε οι μέρες. Οι ρουφιάνες. Οι πουτάνες. Είναι ατελείωτες.
Και τι στον πέοντα κάνω εγώ εδώ τέτοια ώρα και δεν πάω να κοιμηθώ? Περνάνε οι ώρες χωρίς να το καταλάβω όταν κοιμάμαι αφού.

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

William Blake (A poison tree)



I was angry with my friend

I told my wrath, my wrath did end.

I was angry with my foe

I told it not, my wrath did grow.

And I watered it in fears

Night and morning with my tears,

And I sunned it with smiles

And with soft deceitful lies.

And it grew both day and night,

Till it bore an apple bright,

And my foe beheld it shine,

And he knew that it was mine

- And into my garden stole

When the night had veiled the pole;

In the morning, glad,I see
My foe outstretched beneath the tree.

Τετάρτη, 14 Οκτωβρίου 2009

Μιλιούνια!!!!


Όχι φίλες μου καλές, καλές μου φίλες, δεν θα μιλήσουμε για κουνούπια. Απόψε θα μοιραστούμε όλοι μαζί αντάμα την χαρά των χρημάτων. Και το θεωρητικό (δυστυχώς) αλλά και βαθιά φιλοσοφικό ερώτημα που θα θέσω είναι το εξής : Τι θα έκανες εσύ αστέρι μου με πολλά - πάρα πολλά - εκατομμύρια εκατομμύρια εκατομμύρια ευρώ???
Την έμπνευση επί του ΤΕΛΕΙΟΥ αυτού θέματος την έκλεψα στο ανάμεσα από ένα καλό παιδί που θα πάει μπροστά (αρκεί να πάει λίγο πίσω να πάρει φόρα).
Το λοιπό.
Άμα είχα εγώ πολλά εκατομμύρια δεν θα πίστευα καθόλου στο ρητό που λέει "τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία". Αντίθετα θα ήμουν πολύ ευτυχισμένη. Αν μου έλεγε κάποιος πως αύριο το πρωί θα ξυπνούσα και θα ήμουν βαθύπλουτη και τα λεφτά θα ήταν ατελείωτα και δεν θα στερεύανε ποτέ, θα έκανα τις παρα - κάτωθι κινήσεις.
Για αρχή θα έφευγα από το γαμωνήσι, εννοείται. Θα άφηνα όλα μου τα ρούχα, κοσμήματα, καλλυντικά, ακόμα και το αυτοκίνητό μου ως έχουν. Θα έμπαινα στο πρώτο αεροπλάνο που θα περνούσε μπροστά μου και θα έφευγα. Θα πήγαινα μετά κάπου στον Κεραμεικό και θα έπαιρνα τον αγαπημένο μου τραβώντας τον από το χέρι (όχι από τα μαλλιά, δεν διαθέτουμε πολλά για χάσιμο) και θα πηγαίναμε κάπου στην Αυστρία. Εκεί έχει ένα τεράστιο ξενοδοχείο - spa που πας εκεί και σε 3 μήνες βγαίνεις άλλος άνθρωπος. Χαλαροί θα είμαστε, με τα μασάζ μας, τις ιππασίες μας στα χωράφια της Αυστρίας κτλ.
Παράλληλα και ενώ βρίσκομαι σε κρεβάτι μασάζ ακούγοντας ήρεμα χαλαρωτικά κομμάτια στο σιντί (ξέρεις ACDC, ZZTOP, Sepultura κτλ) θα κανονίζω την αγορά εκταρίων στη Νέα Σκωτία, στον Μαυρίκιο και σε διάφορα μέρη της Ελλάδας (Τρίκαλα, Καλαμπάκα, Φιλιατρά). Στο σπίτι δε που θα γίνει η μόνιμη κατοικία θα το γεμίσω με Bang & Olufsen και θα είναι επίσης τίγκα στα Dior. Μέχρι και πατάκια Dior θα έχω. Κι αν δεν υπάρχουν θα τους πλερώ να με φτιάξουν εμένα ωραιότατα πατάκια. Το σπίτι αυτό θα έχει τον αέρα της διακριτικής υπερπολυτέλειας, if you know what I mean.
Η μάνα μου που έχει αδυναμία στα μπιμπελό (έχει γεμίσει το πάνω μέρος των ντουλαπιών της κουζίνας στο σπίτι μας με εκείνες τις πορσελάνινες μαγείρισες με τα γυαλιά που στον πισινό έχουν μια πηρούνα και μια κουτάλα ξύλινη) θα έχει ήδη ξαμολυθεί προς εύρεσιν καινούριων διακοσμητικών στοιχείων με την εντολή "ό,τι είναι αποξηραμένο το κρατάς, ό,τι είναι πλαστικό το πετάς". Ο αδερφός μου, εκεί που είναι ένα απλό μπατσόνι της σειράς, γίνεται αρχηγός της αστυνομίας, πρωθυπουργός και ό,τι γουστάρει. Σάματις λεφτά δεν έχουμε?
Κι αφού θα γίνουν όλα as they were supposed to be, μετά θα αρχίσω τις φιλανθρωπίες. Και εννοείται πως θα είμαι καλύτερη από την Αντζελίνα, σιγά το τσόλι, που μας την βγαίνει κιόλας η χτικιάρα. Άι μαρί στον Μπραντ να του κάνεις κάνα σπανακόρυζο.
Αχχχ!!!
Για πείτε, για πείτε!!!

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2009

Η μελωδία της βαρεμάρας

Βαριέμαι. Απέραντα. Ασύστολα. Μοναδικά. Ολοκληρωτικά. Με φόρα. Οριζοντίως και καθέτως. Πλαγίως. Ανυπερθέτως. Τι να κάνω πες μου, λιώνω απ'τον καημό μου. Πολλά λαϊκά ακούω τώρα που το σκέφτομαι. Βαριέμαι τόσο που πέρασα 5 ώρες με το facebook ανοιχτό. Μίλησα με 5-6 άτομα. Έναν κόντεψα να τον πρήξω. Ευτυχώς όμως είναι άντρας, έχει περάσει και στρατό. Τι άλλο έκανα? Ααααα πρέπει να διάβασα όλα τα blogs όλως των Ελλήνων της οικουμένης. Ό,τι να'ναι γράφουμε τελικά. Ο καθένας με τον πόνο του. Επίσης έκανα reply στα mails διάφορων bloggers που για να διαφημίσουν τα χαζο-μπλογκς τους μας στελνουν αβέρτα τις αναρτήσεις τους και τους είπα "ρε ασταδιαλα, αν ήθελα να μαθαίνω τα νέα σας θα γραφόμουν από μόνη μου". Μετά αφού το φχαριστήθηκα έφτιαξα έναν καφέ, πήρα τη μαμά μου και της κλάφτηκα, μετά πήρα την Αντιγόνη και της κλάφτηκα, μετά τον Θωμά και διάφορους άλλους στους οποίους κλάφτηκα επίσης. Στο τέλος τέλος έψαξα για διάφορους που βαριούνται και πέτυχα το εξής φοβερό blog. Θεός ο άνθρωπος!!!!!! χαχα δείτε, δείτε! :)))
http://varetos.blogspot.com/

Κυριακή, 11 Οκτωβρίου 2009

Είναι κάτι χαρακτήρες


τελειωμένοι αναπτήρες, λέει η Λέιντι Άντζι.

Μόλις έδυσε ένας ήλιος όμορφος και κατακόκκινος μπροστά μου. Ολοστρόγγυλος, κρύφτηκε γρήγορα πίσω από τη Σύρο. Η θάλασσα δεν κουνιέται καθόλου σήμερα και είχε πολλή ησυχία. Και βλέποντας αυτή την ομορφιά σκεφτόμουν τους τελειωμένους αναπτήρες. Λαϊκάντζα θα με πείτε, αλλά το πέτυχε ο στιχουργός, bulls eye... Όσο και να προσπαθήσεις, θα βγάλουν λίγη φλόγα, το πολύ πολύ να ανάψουν ένα τελευταίο τσιγάρο αλλά αυτό ήταν όλο. Τέλος. Σιγά μην τρέξει κανείς στον περιπτερά να τους ξαναγεμίσουν. Πιο εύκολο είναι να πάρεις έναν ολοκαίνουριο.

Κι είσαι μπροστά στο περίπτερο, στο σταντάκι με τους αναπτήρες και διαλέγεις. Το πιο ωραίο σχέδιο, να χωράει μέσα στο πακέτο. Ένα ευρουδάκι και τελείωσες. Κι ο παλιός στα σκουπίδια.

Ψάχνει η Συνοδοιπόρος το σπάνιο, το όμορφο, το μοναδικό. Τα βότσαλα τουλάχιστον δεν "τελειώνουν", δεν ξεμένουν. Όμορφα ή άσχημα, αν τα διαλέξεις και τα πάρεις στο σπίτι σου την ίδια υπόσταση θα έχουν, αναλοίωτα θα παραμείνουν.

Πάλι καλά που έκοψα το κάπνισμα.

Παρασκευή, 9 Οκτωβρίου 2009

Τι κοστίζει μια ευχή?


Όλα άρχισαν με τον Chris, ένα επτάχρονο αγόρι που έπασχε από λευχαιμία στο Φοίνιξ της Αριζόνα (Η.Π.Α.) το 1980. Το όνειρό του να γίνει αστυνομικός, πραγματοποιήθηκε. Η οικογένεια του, οι φίλοι, οι γείτονες και η κοινότητα του Φοίνιξ κινητοποιήθηκαν για να εκπληρώσουν αυτή τη μεγάλη επιθυμία του Chris προκειμένου το παιδί να ζήσει μια αξέχαστη εμπειρία. Το σώμα της αστυνομίας υποδέχτηκε τον Chris με όλες τις τιμές. Ορκίστηκε κι έγινε επίτιμος αστυνομικός, μπήκε σε περιπολικό κι έκανε εναέρια επόπτευση με το ελικόπτερο της αστυνομίας. Φορώντας τη στολή που είχε ραφτεί στα μέτρα του, ανέβηκε στη μοτοσικλέτα του «συναδέλφου» του και άρχισε τις αστυνομικές αρμοδιότητές του-έδωσε κλήση στους γείτονές του, βοήθησε στην ομαλή κυκλοφορία των αυτοκίνητων, κλπ. Μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά του; Η μητέρα του είπε πως ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα του Chris αλλά και ολόκληρης της οικογένειας. Όσοι συμμετείχαν στην εκπλήρωση της ευχής του Chris, συνειδητοποίησαν ότι θα μπορούσαν να προσφέρουν και σε άλλα παιδιά, που δίνουν τη δική τους μάχη, τη δυνατότητα να ζήσουν αυτή την αξέχαστη εμπειρία. Έτσι ιδρύθηκε το Make-A-Wish Foundation.

Κάπως έτσι μετά από χρόνια ιδρύθηκε το Κάνε-μια-ευχή Ελλάδας, με μοναδικό σκοπό την εκπλήρωση της πιο βαθιάς επιθυμίας παιδιών με ασθένειες απειλητικές για τη ζωή τους.
Το Moodradio αποφάσισε να συμμετέχει ενεργά σ'αυτό τον θεσμό. Όλοι οι παραγωγοί κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν όσο το δυνατόν περισσότερο. Η δική μας ευχή, που αν πραγματοποιούνταν θα μας έφερνε τεράστια χαμόγελα, θα ήταν να βοηθήσουμε στο να γίνει η ευχή έστω και ενός παιδιού πραγματικότητα!
Την Κυριακή το βράδυ στις 23:30, ελάτε στο Moodradio.net. Εκεί θα βρίσκομαι κι εγώ εκτάκτως, μαζί με τον Πέτρο (το αφεντικούλι μας) για να εξηγήσουμε και να μιλήσουμε για παιδιά και ευχές!
Ποιο είναι το κόστος και ποια η αξία μιας παιδικής ευχής?

Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Τρίτη, 6 Οκτωβρίου 2009

Μαλάκες, θα πάω!!!!!


Οι γερόλυκοι της ροκ μας έρχονται!!! Οι ZZ Top δεν έχουν εμφανιστεί ποτέ στη χώρα μας, αλλά θα βρεθούν για πρώτη φορά στην Αθήνα το Σάββατο 24 Οκτωβρίου στο Κλειστό Γυμναστήριο Παλαιού Φαλήρου (Tae Kwo Do).
Οι ZZ Top σχηματίστηκαν το 1969 στο Houston του Texas και κατέχουν ένα μοναδικό ρεκόρ, αφού για 40 χρόνια δεν έχει γίνει η παραμικρή αλλαγή στη σύνθεσή τους. Την τριάδα αποτελούν οι Billy Gibbons (κιθάρα - τραγούδι), Dusty Hill (μπάσο – τραγούδι) και Frank Beard (ντραμς). Έχουν στο ενεργητικό τους 15 studio άλμπουμ και περισσότερα από 20 πετυχημένα singles. To ντεμπούτο τους κυκλοφόρησε το 1970 και μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 14 albums.Μόνο στην Αμερική έχουν πουλήσει περισσότερο από τριάντα εκατομμύρια αντίτυπα με πρώτο το Eliminator που έχει ξεπεράσει τα έντεκα εκατομμύρια!
Ανάμεσά στα τραγούδια τους βρίσκονται ροκ ύμνοι όπως τα «La Grange», «Sharp dressed man», «Gimme all your Lovinʼ», «Rough Boy», «She just killed me». Τα τραγούδια «Blue jeans blues» και «Jesus just left Chicago», δύο από τα καλύτερα texas blues που γράφτηκαν ποτέ αποτελούν τον ύμνο των απανταχού τσοπεράδων Beer Drinkers and Hell Raisers. Φέτος η περιοδεία που πραγματοποιούν στην Αμερική μαζί με τους Aerosmith ήταν ένα από τα γεγονότα της χρονιάς και η κάλυψη της απασχόλησε τα ΜΜΕ σε παγκόσμιο επίπεδο. Όμως η sold-out τουρνέ διακόπηκε άδοξα μετά τον τραυματισμό επί σκηνής του Steven Tyler, τραγουδιστή των Aerosmith.Η σκηνική τους παρουσία είναι μοναδική, αφού οι Gibbons και Hill, τόσο εμφανισιακά, όσο και μουσικά, κάνουν το δικό τους show.
Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκίνησε την Παρασκευή, 25 Σεπτεμβρίου 2009 στα καταστήματα Metropolis, στο Ticket House και από το internet μέσω του ticketservices.gr (τηλ: 210-7234567). Τιμή εισιτηρίου: 50 Ευρώ προπώληση & 55 Ευρώ στο ταμείο.

Κυριακή, 4 Οκτωβρίου 2009

Σχολεία και νεκροταφεία


Σήμερα, όπως κάθε μέρα άλλωστε, με πήρε η μάνα μου τηλέφωνο. Αντί να αρχίσει να μου λέει τι μαγείρεψε, και αν έφαγα/έβαλα πλυντήριο/έκλεισα τα πατζούρια (λες και δεν είμαι 31 αλλά 13), άρχισε καταχαρούμενη να μου περιγράφει την δική της μέρα των εκλογών.

"Αχ παιδί μου δεν ξέρεις τι καλά περάσαμε. Πήγαμε με τον πατέρα σου και την ξαδέρφη σου στο χωριό να ψηφίσουμε! Αχ είδα το σχολείο που πήγαινα μικρή! Και μετά πήγαμε όλοι μαζί να ανάψουμε κερί στον θείο τον Λάμπρο, στον θείο το Θωμά και τώρα είμαι στον Τσέρνο και καθάρισα τον τάφο του παππού του Θανάση! Αν έχουμε χρόνο αργότερα θα πάμε και στον άλλον τον παππού τον Στέφανο. Πολύ το χάρηκα!"

Και μετά (κλασικά) με έβαλε με το ζόρι να μιλήσω στην ξαδέρφη, δίνοντας στην ανυποψίαστη ξαδέρφη το κινητό της την ώρα που μιλούσαμε και λέγοντάς της "να, πάρε να τα πείτε με τη Λευκή". Τι να κάνει και η ξαδέρφη, τι να κάνω κι εγώ, μιλήσαμε τυπικά θέλοντας και μη. Θα ήταν εντελώς περιττό πιστέψτε με, να πω της μάνας μου "γνωρίζουμε και οι δύο τους αριθμούς η μια της άλλης, αν θέλαμε να μιλήσουμε θα το είχαμε κάνει κάποια στιγμή τα τελευταία 5 χρόνια".

Anyway, την τελευταία φορά που πήγα κι εγώ στο χωριό μαζί με όλους να ψηφίσουμε, ήταν εξίσου τέλεια!! Είδαμε το δημοτικό της μάνας μου, ΟΟΟΟΟΛΑ τα σόγια και περάσαμε σχεδόν όλους τους τάφους των 2 νεκροταφείων του χωριού για να ανάψουμε καντήλια και λοιπά. Στα χωριά όλοι με κάποιο τρόπο (ξαδερφοσυνυφάδες, κουνιάδες, μπατζανακοθείες) συνδέονται. Άρα, με τα χρόνια οι πεθαμένοι έχουν αυξητική πορεία σε κάθε σόι. Νταξ μωρέ, έχει κι αυτό τη χάρη του. Επίσης, ακούγονται κουτσομπολιά τύπου "αχ η Βάσω πολύ τον προσέχει το τάφο του μαστρο-Νίκου, κι αυτή η γαϊδάρα η γυναίκα του δεν περνάει ούτε έξω από το νεκροταφείο, να δεις η πρώτη τον είχε γκόμενο και η δεύτερη τον κεράτωνε" και άλλα όμορφα και ευγενικά.

Βασικά αυτός είναι ένας πολύ βασικός λόγος για να πάει να ψηφίσει κανείς. Αναθερμαίνονται οι σχέσεις με όλους, ζωντανούς και μη.


ΥΓ."Αχ και τον ονειρευόμουνα τον παππού σου, σαν να με ζητούσε κερί". "Και γιατί περίμενες να έρθουν οι εκλογές για να του το δώσεις?"