Τετάρτη, 23 Δεκεμβρίου 2009

Οι γενικώς φευγάτοι



Βγαίνοντας από το σπίτι μου, όμορφα και λιτά στολισμένο για τις γιορτές, παθαίνω κάθε φορά ένα πολιτισμικό - αισθητικό σοκ. Σαν κεραυνός στην αισθητική μου αντίληψη πέφτουν οι Αγιο-Βασίληδες - κλέφτες στα μπαλκόνια. Μα τι μόδα είναι αυτή? Στο 85 % των σπιτιών σκαρφαλώνουν κάτι τύποι με κόκκινα και μεγάλους σάκους που ειλικρινά είναι κάτι σαν να έρχεται ο Παλαιοκώστας μεταμφιεσμένος και ετοιμάζεται να γεμίσει το σακί του με ό,τι βρει..
Ας μην αρχίσω για τα λαμπάκια.. Λαμπάκια, λαμπιόνια, λάμπες λαμπερές και παρδαλές. Σαν να βρίσκεσαι στο σπίτι ενός τραβεστί- ντραγκ κουίν που φτιάχνεται για να πάει στη δουλεία της. Της τρελής!! Κάνουν τη νύχτα μέρα!!
Πριν καμιά βδομάδα αποφάσισε και η από κάτω μας να στολίσει τη βεράντα (σαν τραβεστί, εννοείται). Και για να κάνει κέφι, να μπει βρε παιδάκι μου στο κλίμα των γιορτών, έβαλε στο σιντί της τα παραδοσιακά γιορτινά τραγούδια του Μάκη Χριστοδουλόπουλου, άνοιξε τις μπαλκονόπορτες διάπλατα (μιας και είχε ζέστη και 40 καρκαήλια) και κρέμασε στο μπαλκόνι της την Άρτα, τα Γιάννενα και διάφορες άλλες πόλεις σε λαμπάκια, αγιοβασίληδες, αστέρια, δέντρα κτλ όμορφα. Κι εκεί που άκουγα και ψιλομεράκλωσα "το προσκλητήριο μου έπεσε απ'τα χέρια, όχι δεν γίνεται δεν είναι δυνατόν" τσουυυυυπ! άλλο ένα αστέρι πρασινοκόκκινο κρεμιούνταν!!!!
Ρε άνθρωποι, μαλάκας ήταν εκείνος που είπε το ΣΟΦΟΤΑΤΟ "less is more"????
Επίσης, κάθε χρόνο φτιάχνεις κουραμπιέδες ρε θεία, πότε θα μάθεις την γαμω-άχνη να τη ρίχνεις όταν κρυώσουν?

Άντε παιδάκια μου όμορφα, ξεκρεμάστε κανένα γαμωάστερο (σκεφτείτε τον πλανήτη αν μη τι άλλο, έχει βαρέσει κόκκινο) και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!! :)))

Τετάρτη, 9 Δεκεμβρίου 2009

Πρόσωπο με πρόσωπο

Μανία με τα δρακουλίνια, ανακατατάξεις και αναπροσδιορισμοί, όπως επίσης και αποτοξίνωση από το ίντερνετ είναι αυτά που κυριαρχούν τώρα τελευταία μέσα μου και έξω μου και παντού.
Επίσης μια παντελής αδιαφορία για τα γενέθλια που έρχονται σιμά κοντά (αύριο) και μεγαλώνω επικίνδυνα.
Επίσης μια ευφορία για τον ερχομό των γιορτών (ναι δεν μισώ τα Χριστούγεννα πια). Ο Άγιος Βασίλης δε, ήταν τόσο κιμπάρης φέτος που μου έφερε όσα ζητούσα τόσα χρόνια και μάλιστα νωρίς νωρίς.. Πώς να μην τον γουστάρω? Ατομάρα ο τύπος σε λέω!
Α και πού'στε? Σας βλέπωωωωωωω!!! :))))))))))
Κι ένα τραγουδάκι, εξαιρετικά αφιερωμένο.