Σάββατο, 24 Απριλίου 2010

ΔΝΤ


Το είδα στην Κοπριά που το είδε στη Ροδιά.

Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010

Μα ούτε ένα λέπι??


Τον τελευταίο καιρό όπως θα έχετε διαβάσει βιώνω μια κατάσταση διαφορετική. Μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μου. Εκεί που ήμουν ξένοιαστη και γκρίνιαζα όσο γούσταρα που βρισκόμουν "αποκλεισμένη" / "φυλακισμένη" στη Μύκονο, ξαφνικά βρίσκομαι σε προάστιο της πρωτεύουσας, παντρεμένη και μάλιστα χωρίς δουλειά να περιμένω παιδί. Όλα καλά μέχρι εδώ, όσο καλά γίνεται δηλαδή αν λάβουμε υπόψη τα διάφορα στραβά της εγκυμοσύνης, και πρέπει να πω πως είμαι μες στην απολύτη ευτυχία/νιρβάνα για πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου.
Αλλά.
Θέλω να δηλώσω σε παλιούς "φίλους" και γνωστούς πως... ρε παιδιά δεν έχω βγάλει λέπια. Αυτή που ήμουν είμαι, μόνο λίγο πιο φουσκωμένη. Μην με αντιμετωπίζετε διαφορετικά, το ίδιο μυαλό κουβαλάω. Εντάξει, καταλαβαίνω πως κάποιος που μου την έπεφτε παλιά (έστω μεταξύ σοβαρού και αστείου) να νιώθει κάπως άβολα και να μην ξέρει τι να πει.. αλλά.. συγκεντρωθείτε. Αυτά.
Άντε καλό μεσημέρι.

Δευτέρα, 19 Απριλίου 2010

Καραμπινάτη οσφυοκαμψία


Μπα δεν αντέχω άλλο, δεν μπορώ σου λέω... Η κατάσταση είναι τραγική, που λέει ο ΜΦ. Μα ήταν ανάγκη να με πιάσει κι αυτό τώρα?
Που λες το θέμα έχει ως εξής : Με το που μεγάλωσε ΑΚΟΜΑ περισσότερο η κοιλιά μου και η θυγατέρα μου γαϊδούρεψε κι άλλο, με έπιασε ένας πόνος στο αριστερό μου πόδι. Ένας συνεχόμενος πόνος που δε λέει να περάσει εδώ και κάποιες εβδομάδες. Στην αρχή λιγότερο, μετά όλο και αυξανόμενος. Πλέον πάω κούτσα - κούτσα (Θεία Ντόννα ΚΟΥ έγραψα) και γελάμε με τα χάλια μου.
Βγήκαμε προχτές έξω για φαγητό και όταν σηκωθήκαμε να φύγουμε τσάκωσα μια χοντρή ξανθιά με λαδωμένο σαγόνι να με κοιτάει λες και είδε κάποια με κομμένο χέρι να ζητιανεύει μέσα σε λεωφορείο. Κόντεψα να πεθάνω από την ντροπή μου. Γαμώ την κοινωνία μου ρε. Γαμώ.
Σας φιλώ σταυρωτά.
Λευκή, η κουτσή του χωριού.

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Βράδιασε, τα ξαναλέμε

Ο Μάνος Ξυδούς έφυγε.

Κυριακή, 11 Απριλίου 2010

Όταν γουστάρει αυτή


Τι ζητάω η καημένη? Τι ζητάω ρε γαμώ τα γαμημένα κωλόσπιτα και τον μαλάκα αρχιτέκτονα που τα'βαλε το ένα πάνω στ'άλλο??
Ζητάω να κοιμηθώ στο όμορφο, μαλακό και περίτεχνα καγκελωτό κρεβατάκι μου ένα μεσημέρι Κυριακής.
Χα. Όοοοοοοοχι!!! Αφού η από-κάτω έχει κέφια. Φωνάζει σαν την σκύλα τη δεμένη στα παιδιά της για να σταματήσουν να φωνάζουν. Χ ντεσιμπέλ έχει ο Μαρίνος (το παιδί) χ επί 10 βγάζει η φωνή της μαλάκως. Και αναρωτιέμαι. Εσάς ρε ύπνος δε σας πιάνει????
Κι έχω και την κληρονόμο της αμύθητης περιουσίας μου να κλωτσάει του καλού καιρού μόλις φάω ή μόλις πάω να ξεκουραστώ. Αλλά δε γαμείς, παιδί μου είναι, δεν παραπονιέμαι, όταν βγει θα της δείξω εγώ.. Αλλά με την άλλη τη μουρλή τι να κάνω??? Είμαι και ευγενικιά η ηλίθια, κολώνω να πάω να της βαρέσω την πόρτα την ώρα που σκούζει σαν σκύλα της λύσσας και να την στολίσω σαν στυλίστας.
Είσαι από-κάτω μωρή ρουφιάνα αλλά όπως το πας θα σε φυτέψω καμιά 20 μέτρα παρακάτω. Ποια θα είναι η ώρα σου μόνο δεν ξέρω.

Παρασκευή, 9 Απριλίου 2010

Όλα σου τα'μαθα, μα ξέχασα μια λέξη


Το βιβλίο αυτό διάβασα πρόσφατα και, αν και σε πρώτη ανάγνωση μου φάνηκε πολύ "μαρκετίστικο" για τα γούστα μου, σε δεύτερη σκέψη προσφέρει πολλά.
Πρόκειται για την μυθιστορηματική αφήγηση της σχέσης μιας φοιτήτριας με τον καθηγητή - μέντορά της, η οποία μέσα στα χρόνια και στα σκαμπανεβάσματα της ζωής μας δείχνει πως μπορούν να εφαρμοστούν αυτούσιες σχεδόν έννοιες που πηγάζουν από τις επιστήμες. Ο συγγραφέας (Δημήτρης Μπουραντάς) δεν μας δίνει μόνο την ευκαιρία να περάσουμε μόνο κάποιες ευχάριστες ώρες διαβάσματος αλλά και την δυνατότητα να ανακαλύψουμε και,γιατί όχι, να διορθώσουμε λάθη της καθημερινότητας. Το παρόν λειτουργεί σαν παρελθόν την επόμενη στιγμή που έρχεται κι έτσι το μέλλον διακρίνεται πιο λαμπερό.