Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Come

Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Η εθνική μου ανασφάλεια

   Αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μου είναι τραγικά έως τραγελαφικά. Ξαφνικά ένα βράδυ πήγαμε για ύπνο ήσυχοι και το πρωί ξυπνήσαμε πανικόβλητοι. Να προλάβουμε να βγάλουμε ό,τι έχουμε πριν προλάβουν να μας κλείσουν τις τράπεζες. Να προλάβουμε να στοκάρουμε μακαρόνια, φακές και ρολόγια καρτιέ. Διότι, αφού κύριε δεν μ'αφήνεις να βγάλω τα λεφτά ΜΟΥ που τα κέρδισα με τον τίμιο ιδρώτα ΜΟΥ τόσα χρόνια τώρα σαν υπάλληλος στην εφορία/υπουργείο/δημαρχείο, και αφού δεν θέλω να μου τα κουρέψεις, μου έκλεισες και τις τράπεζες, δεν μου αφήνεις άλλη λύση. Θα πάρω ρολόγια και περιδέραια, θα τα πληρώσω με e-banking που μου το έχεις ανοιχτό ακόμα, κι άμα έρθουν τα ζόρια τα πουλάω και σώζομαι.
   Να τις λυπάται η ψυχή μας τις καημένες τις εκαλιώτισσες, στην ουρά του ΑΤΜ για να βγάλουν τα 60ευρώ τους και η φιλιπινέζα να κρατάει την ομπρελίτσα για τον ήλιο, εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες. Ευτυχώς δηλαδή που οι εταιρείες κινητής μας δίνουν τσάμπα megabyte και χρόνο ομιλίας αυτές τις κρίσιμες μέρες και δεν σίγησαν τα iphones. Δράματα, δράματα.
   Ο πρωθυπουργός μας μας έθεσε μια ευθεία ξεκάθαρη ερώτηση: δέχεστε ρε παιδιά αυτά που μας πρότειναν στις 25 Ιουνίου οι ξένοι? ΟΧΙ απαντήσαμε εμείς ενωμένοι (χαχα) και μονιασμένοι (χαχαχα). Και τι κάνει αυτό το τρελό αγόρι? Παίρνει το ΟΧΙ παραμάσχαλα, πάει  στους ξένους και τους λέει "εμείς θέλουμε 80 δις. Μη μας γαμάτε όμως όπως στην 25η Ιουνίου, απλά γαμήστε μας με άλλη ημερομηνία". Διότι την π.τσα θα τη φάμε, αυτό δεν είναι ερώτημα είναι δεδομένο.
Απλά τα πράγματα.

Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Άνοιξη


Θα'ναι σαν να μπαίνει η Άνοιξη, τραγούδησε κάποτε η Σοφία Βόσσου με το μαλλί ξανθό με ανταύγειες και ξασμένο με 12 ιερές τσουγκράνες και σκουλαρίκια/μετατροπή από πολυέλαιο της Αγιασωτήρας.
 Παπαπάρα παπαπάρα, θα απαντήσω εγώ με στίχους του ίδιου τραγουδιού.
Τι θα γίνει το χάλι μας φέτος δεν μπορώ να καταλάβω.
Το τι λεφτά έχουμε δώσει φέτος σε εισπνεόμενα, σε γιατρούς και σε πετρέλαια δεν λέγεται. Άιντε να έρθει το καλοκαίρι να γλιτώσουμε κανένα ευρώ, η άνοιξη έστω. Εδώ κοντεύει να μπει ο Ιούιος που λέει η κόρη μου και μου'ρχεται να το λαμπαδιάσω το καλοριφέρ, τζίζας δηλαδή.
 Παπαπάρα παπαπάρα, νομίζω πρέπει να μετακομίσω σε πιο εύκρατα κλίματα. Η Σαχάρα θα ήταν μια καλή λύση, αλλά σκέφτομαι τη σκόνη που θα μπαίνει στο σπίτι, άντε να ξεσκονίζεις τα έπιπλα, θα λερώνεται το αυτοκίνητο, θα βουλώνουν και τα πιτσιλιστήρια.
Θέλω να βρω μια ατόλη σε κάποιο τροπικό μέρος να χτίσω ένα λυόμενο. Να μην έχω γειτόνους (φασαρία, τινάγματα χαλιών πάνω από τα  φρεσκοπλυμένα ρούχα μου, ανάκριση για το τι αγόρασα στη λαϊκή). Να έχω άνετο παρκινγκ (δεν μπορώ να μπαίνω με τον κώλο σε ανηφόρα, φοβάμαι μην το στουκάρω). Να έχω χώρο να βάλω δυο ντοματιές, μια πιπερίτσα και 3 κολοκυθιές βρε αδερφέ.

Παρασκευή, 6 Μαρτίου 2015

Royalty

Η μικρή μου ήθελε να φορέσει το καλό της φόρεμα σήμερα στον παιδικό σταθμό και φυσικά να το συνοδέψει με τα ανάλογα αξεσουάρ. Μου ζήτησε λοιπόν μια "φτιάρα". Και η μαμά ποτέ δεν λέει "όχι"!

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2015

Μια Clean Monday γεμάτη έμπνευση και τριγλυκερίδια

 Όσο εγώ τηρούσα επιθετική στάση στην "παέλα" της πεθεράς μου, στα καλαμαράκια και τα άλλα παιδιά, ένα από τα κύρια θέματα του Guardian  ήταν οι μάχες του Γιάνης Βαρουφάκης στο Eurogroup.  Και που λες, εκεί στα μαύρα ξένα, ένας αγωνιστής, ένας αληθινός φιλέλλην, ένας Λόρδος Μπάιρον που κυκλοφορεί σήμερα με το όνομα Will Butler, κατόπιν απευθείας ανάθεσης συνέθεσε ένα πήμα, ένα έπος, μια ελεγεία (και λίγα λέω), εμπνευσμένος από αυτό το άρθρο.

Ο Γουίλι, είναι παιδί σαν τα κρύα τα νερά και  μέλος ενός αδιάφορου -για'μένα- συγκροτήματος, τους Arcade Fire. Αυτό το φλωράκι λοιπόν, ξεστόμισε αυτό που σκεφτόμαστε όλοι και δεν το λέμε (νταξ μόνο στο twitter το λέμε), και είμαστε κρυφά χεσμένοι από τη χαρά μας :


"....I like that they’re a young government. I like Yanis Varoufakis, the new finance minister. To a certain extent, I’ve bought into the media portrayal of him (from the Guardian and NPR and all over) as a straight shooting rapscallion who might – just might – be crazy enough to, um, responsibly manage the Greek financial situation?". 

Επίσης το φλωράκι είπε ότι, κοίτα ρε παιδί τι αστεία σύμπτωσις που οι πολιτικοί αρχηγοί της χώρας μάχονται εναντίον της αυστηρής λιτότητας που θέλουν να μας επιβάλλουν, την ίδια μέρα που οι καλοκάγαθοι χριστιανοί αρχίζουν σαράντα ημέρες νηστείας.

Btw, το τραγουδάκι αδιάφορο μουσικά αλλά και στιχουργικά, γιατί δεν καταλαβαίνω τι λέει. Ή τα αυτιά μου έχουν πρόβλημα ή αυτός τα λέει σαν την Ντενίση. Κάτι children και κάτι voice comes from the street και lying on the floor και τέτοια. 
Απολαύστε.

Song 

Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Oh holy cow! Holy Moses! Oh Jeez! Holy crap! Holy shit!

Ναι καλέ μου μοναδικέ αναγνώστη που μπήκες κατά λάθος σε αυτό το από χρόνια καμμένο blog, δεν θα σου μιλήσω για τον Γιάνη Βαρουφάκη ούτε για την γλύκα που αναβλύζει η προσωπικότητα της Ζ. Κωνσταντοπούλου όταν προεδρεύει 11 ώρες σερί χωρίς καν διάλειμμα για κατούρημα στην δόλια Βουλή μας. Θα σου μιλήσω για τις 50 αποχρώσεις του κυρίου Γκρέι, που έκοψε ρεκόρ εισιτηρίων ανά τον κόσμο, και ειδικά στην ελληνική επαρχία.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Μια κυριούλα έφτιαξε μια μέρα ένα blog, σαν αυτό εδώ που μπήκες. Είχε μόλις βγάλει τον αρακά από τη χύτρα και σκέφτηκε "ας μη γράψω μωρέ για συνταγές, σιχάθηκα κάθε μέρα με τα κατσαρόλια". Τι να γράψει τι να γράψει, της ήρθε η ιδέα να γράψει ένα άρλεκιν. Το ξεκίνησε σιγά σιγά, πλούσιος μεγιστάνας δισσεκατομυριούχος αυτοδημιούργητος και του πάνε τα κουστούμια τα Boss, κάθεται στην γραφειάρα απάν στον ουρανοξύστη και αγναντεύει sleepless το Σιάτλ. Και φυσικά κάπου εκεί στη θέση της Μεγκ Ράιαν, πέφτει στα γόνατά του (άπειροι συμβολισμοί) η αειπάρθενος φοιτητριούλα με τον ωραίο κώλο και τονε ρωτάει άμα είναι γκέι. OH HOLY COW.Μαρή πας καλά; το βλέπεις το θεριό, θέλεις και ταυτότητα; Την κοιτάει καλά καλά ο Γκρέης, χαζό είναι αυτό, σκέφτεται. Αλλά ωραία καπούλια, αλογίσια. Μια καμτσικιά τη ζητάει ο οργανισμός της.

(εδώ μπαίνει το soundtrack και ακούγεται η μελωδική φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση "να χτυπώ το καμουτσίκι μου το άπονο, σαν της μοίρας μου τ'αβάσταχτα χαστούκια" άπειροι συμβολισμοί, επίσης).

Τι έλεγα; α ναι, μεγιστάνας, παρθένα, καπούλια. Η φτωχιά παρθένα δουλεύει σε Χαρτικά-Είδη σπιτιού-Τσιμεντοκονίαμα και αυτός πάει με την κουρσάρα και τον οδηγό με την τραγιάσκα να πάρει τα χρειαζούμενα . Εκεί παθαίνει ταράκουλο έτσι που την βλέπει να πιάνει την μονωτική ταινία κουνώντας την κωλάρα και the story goes on, την ξεπαρθενεύει, της αγοράζει μια ντουλαπάρα ρούχα -όχι από τα κινέζικα, παρακαλώ πολύ-, της αγοράζει τζιμιτσού (Jimmy Choo Ltd, Customer Service 0044 800 044 3221 -σε περίπτωση που σας έρθει να πάρετε ένα ζευγάρι για να πάτε στα βαφτίσια της Θοδωρούλας και τα βιάζεστε), της αγοράζει ένα λαπτοπάκι εκεί να της βρίσκεται, κάτι βιβλιαράκια -τίποτα σπουδαίο μωρέ, πρώτες εκδόσεις, τα είχε δώρο η Καθημερινή με 3 κουπόνια, της παίρνει κι ένα μπλάκμπερρυ να'χουν να συνενογιένται, ε να μην της πάρει και μια κούρσα να (με το συμπάθειο) που πήγαινε η έρμη με το Lada GT, τόσον καιρό; Τάχαμου δεν τα θέλει αυτή, θα στα γυρίσω πίσω καλέ Κρίστιαν, τι με πέρασες καμιά πουτάνα; όχι δεν τα δέχομαι με τίποτα, ούτε καν αυτά τα λουμπουτάν, σου λέω δεν είμαι πουτάν.

Φυσικά όμως, την σήμερον ημέρα ακόμα κι αν δεν είσαι πουτάν, γίνεσαι για τα λουμπουτάν. Εκάθισε λοιπόν η ξεπαρθενεμένη και όχι μόνο για τα γαμήσια αλλά και για τα βίτσια. Μαύρη την έκανε τη δόλια. Τι βούρδουλες, τι δεσίματα σαν τα γελάδια στο φράχτη (Holy cow!!), άλλο να σας λέω κι άλλο να τα διαβάζετε. Είδε και απόειδε η δόλια λουμπουτάνα, το καλοσκέφτηκε, δεν μπορώ μάναμ σου λέει, πόσο ξύλο ν'αντέξω; Καλά και χρυσά τα λεφτά του αισθήματα, καλό και το τσάρλι τάνγκο, καλό το ανεμόπτερο, αλλά μου έχει κάνει το κεφάλι μαλακότερο από την κοιλιά, παραντούρησα. Τα δίνει όλα πίσω λοιπόν και τον απαρατάει. 

Σταματώ την αναλυτική και φοβερά (σχεδόν τρομακτικά) καλογραμμένη περιγραφή μου, γιατί έδω τελειώνει η ταινία που είδα χτες (αποφράδα μέρα, αρακά είχαμε), αν και στα βιβλία έχει πολύ ζουμί ακόμα (ΝΟΤ). Η κυριούλα που είχε το blog που λέγαμε στην αρχή, έγραψε ένα άθλιο λογοτεχνικά κείμενο μιας ερωτικής ιστορίας που δεν θα ξεχώριζε καθόλου μέσα στο σωρό των απανταχού Άρλεκιν, αν δεν είχε το ξυλίκι. Καμία σχέση με λογοτεχνία, όμως καμία σχέση επίσης και με το BDSM, όπως δηλώνουν οι γνώστες του είδους. Ακόμη, επειδή είχα την αμφίβολη τύχη να διαβάσω τα βιβλία στα αγγλικά(Holy cow!!!) αλλά και στα ελληνικά (από καθαρή περιέργεια) θέλω να δώσω ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στην μεταφράστρια, έκανε πραγματικά καλή δουλειά, σχεδόν μπορούσαν να διαβαστούν. Η δε ταινία.... αν πήγατε στους σινεμάδες και δώκατε τα ωραιότατα 8 ευρουλάκια σας, ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ. Βρωμάει ο τόπος στα διάφορα sites, το είδα με τη φραπεδιά μου δωρεάν. Να καταλάβετε, οι 9,5 εβδομάδες ήταν πιο καυλωτική. Το Brokeback mountain, εκτός από πιο καυλωτικό (γιατί γαμιούνταν δυο παιδαράδες) ήταν και πιο προοδευτικό (γιατί γαμιούνταν δύο παιδαράδες εν έτη 2005).

Eat my dust, Thodoris Koutsogiannopoulos.