Παρασκευή, 20 Φεβρουαρίου 2015

Oh holy cow! Holy Moses! Oh Jeez! Holy crap! Holy shit!

Ναι καλέ μου μοναδικέ αναγνώστη που μπήκες κατά λάθος σε αυτό το από χρόνια καμμένο blog, δεν θα σου μιλήσω για τον Γιάνη Βαρουφάκη ούτε για την γλύκα που αναβλύζει η προσωπικότητα της Ζ. Κωνσταντοπούλου όταν προεδρεύει 11 ώρες σερί χωρίς καν διάλειμμα για κατούρημα στην δόλια Βουλή μας. Θα σου μιλήσω για τις 50 αποχρώσεις του κυρίου Γκρέι, που έκοψε ρεκόρ εισιτηρίων ανά τον κόσμο, και ειδικά στην ελληνική επαρχία.

Ας τα πάρουμε από την αρχή. Μια κυριούλα έφτιαξε μια μέρα ένα blog, σαν αυτό εδώ που μπήκες. Είχε μόλις βγάλει τον αρακά από τη χύτρα και σκέφτηκε "ας μη γράψω μωρέ για συνταγές, σιχάθηκα κάθε μέρα με τα κατσαρόλια". Τι να γράψει τι να γράψει, της ήρθε η ιδέα να γράψει ένα άρλεκιν. Το ξεκίνησε σιγά σιγά, πλούσιος μεγιστάνας δισσεκατομυριούχος αυτοδημιούργητος και του πάνε τα κουστούμια τα Boss, κάθεται στην γραφειάρα απάν στον ουρανοξύστη και αγναντεύει sleepless το Σιάτλ. Και φυσικά κάπου εκεί στη θέση της Μεγκ Ράιαν, πέφτει στα γόνατά του (άπειροι συμβολισμοί) η αειπάρθενος φοιτητριούλα με τον ωραίο κώλο και τονε ρωτάει άμα είναι γκέι. OH HOLY COW.Μαρή πας καλά; το βλέπεις το θεριό, θέλεις και ταυτότητα; Την κοιτάει καλά καλά ο Γκρέης, χαζό είναι αυτό, σκέφτεται. Αλλά ωραία καπούλια, αλογίσια. Μια καμτσικιά τη ζητάει ο οργανισμός της.

(εδώ μπαίνει το soundtrack και ακούγεται η μελωδική φωνή του Γρηγόρη Μπιθικώτση "να χτυπώ το καμουτσίκι μου το άπονο, σαν της μοίρας μου τ'αβάσταχτα χαστούκια" άπειροι συμβολισμοί, επίσης).

Τι έλεγα; α ναι, μεγιστάνας, παρθένα, καπούλια. Η φτωχιά παρθένα δουλεύει σε Χαρτικά-Είδη σπιτιού-Τσιμεντοκονίαμα και αυτός πάει με την κουρσάρα και τον οδηγό με την τραγιάσκα να πάρει τα χρειαζούμενα . Εκεί παθαίνει ταράκουλο έτσι που την βλέπει να πιάνει την μονωτική ταινία κουνώντας την κωλάρα και the story goes on, την ξεπαρθενεύει, της αγοράζει μια ντουλαπάρα ρούχα -όχι από τα κινέζικα, παρακαλώ πολύ-, της αγοράζει τζιμιτσού (Jimmy Choo Ltd, Customer Service 0044 800 044 3221 -σε περίπτωση που σας έρθει να πάρετε ένα ζευγάρι για να πάτε στα βαφτίσια της Θοδωρούλας και τα βιάζεστε), της αγοράζει ένα λαπτοπάκι εκεί να της βρίσκεται, κάτι βιβλιαράκια -τίποτα σπουδαίο μωρέ, πρώτες εκδόσεις, τα είχε δώρο η Καθημερινή με 3 κουπόνια, της παίρνει κι ένα μπλάκμπερρυ να'χουν να συνενογιένται, ε να μην της πάρει και μια κούρσα να (με το συμπάθειο) που πήγαινε η έρμη με το Lada GT, τόσον καιρό; Τάχαμου δεν τα θέλει αυτή, θα στα γυρίσω πίσω καλέ Κρίστιαν, τι με πέρασες καμιά πουτάνα; όχι δεν τα δέχομαι με τίποτα, ούτε καν αυτά τα λουμπουτάν, σου λέω δεν είμαι πουτάν.

Φυσικά όμως, την σήμερον ημέρα ακόμα κι αν δεν είσαι πουτάν, γίνεσαι για τα λουμπουτάν. Εκάθισε λοιπόν η ξεπαρθενεμένη και όχι μόνο για τα γαμήσια αλλά και για τα βίτσια. Μαύρη την έκανε τη δόλια. Τι βούρδουλες, τι δεσίματα σαν τα γελάδια στο φράχτη (Holy cow!!), άλλο να σας λέω κι άλλο να τα διαβάζετε. Είδε και απόειδε η δόλια λουμπουτάνα, το καλοσκέφτηκε, δεν μπορώ μάναμ σου λέει, πόσο ξύλο ν'αντέξω; Καλά και χρυσά τα λεφτά του αισθήματα, καλό και το τσάρλι τάνγκο, καλό το ανεμόπτερο, αλλά μου έχει κάνει το κεφάλι μαλακότερο από την κοιλιά, παραντούρησα. Τα δίνει όλα πίσω λοιπόν και τον απαρατάει. 

Σταματώ την αναλυτική και φοβερά (σχεδόν τρομακτικά) καλογραμμένη περιγραφή μου, γιατί έδω τελειώνει η ταινία που είδα χτες (αποφράδα μέρα, αρακά είχαμε), αν και στα βιβλία έχει πολύ ζουμί ακόμα (ΝΟΤ). Η κυριούλα που είχε το blog που λέγαμε στην αρχή, έγραψε ένα άθλιο λογοτεχνικά κείμενο μιας ερωτικής ιστορίας που δεν θα ξεχώριζε καθόλου μέσα στο σωρό των απανταχού Άρλεκιν, αν δεν είχε το ξυλίκι. Καμία σχέση με λογοτεχνία, όμως καμία σχέση επίσης και με το BDSM, όπως δηλώνουν οι γνώστες του είδους. Ακόμη, επειδή είχα την αμφίβολη τύχη να διαβάσω τα βιβλία στα αγγλικά(Holy cow!!!) αλλά και στα ελληνικά (από καθαρή περιέργεια) θέλω να δώσω ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ στην μεταφράστρια, έκανε πραγματικά καλή δουλειά, σχεδόν μπορούσαν να διαβαστούν. Η δε ταινία.... αν πήγατε στους σινεμάδες και δώκατε τα ωραιότατα 8 ευρουλάκια σας, ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ. Βρωμάει ο τόπος στα διάφορα sites, το είδα με τη φραπεδιά μου δωρεάν. Να καταλάβετε, οι 9,5 εβδομάδες ήταν πιο καυλωτική. Το Brokeback mountain, εκτός από πιο καυλωτικό (γιατί γαμιούνταν δυο παιδαράδες) ήταν και πιο προοδευτικό (γιατί γαμιούνταν δύο παιδαράδες εν έτη 2005).

Eat my dust, Thodoris Koutsogiannopoulos.

2 σχόλια:

zoyzoy είπε...

Ελα ρε μ'εβγαλες απ'τον κόπο και τα έξοδα να πάρω το βιβλίο και να δώ την ταινία.
Η αλήθεια σ'αυτά που πέφτει ο κόσμος με τη μούρη απέχω λίγο,δεν ξέρω πιστεύω ότι η διαφήμιση που τρώει κάτι κρύβει,ένα υποφερτό κείμενο.

Θα σου πρότεινα να κάτσεις να γράψεις μια ιστορία εσύ και που ξέρεις μπορεί και να ξεπεράσεις "τις 50 αποχρώσεις του γκρί"

Τα φιλιά μου για ένα όμορφο 3ήμερο!

Λευκή είπε...

Φυσικά γιατί όχι; Και μάλιστα για να μην με πούνε φτωχιά, λέω να το ονομάσω 150 αποχρώσεις της Βιβεχρωμ!

Καλά να περάσεις κοριτσάκι!