Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Άνοιξη


Θα'ναι σαν να μπαίνει η Άνοιξη, τραγούδησε κάποτε η Σοφία Βόσσου με το μαλλί ξανθό με ανταύγειες και ξασμένο με 12 ιερές τσουγκράνες και σκουλαρίκια/μετατροπή από πολυέλαιο της Αγιασωτήρας.
 Παπαπάρα παπαπάρα, θα απαντήσω εγώ με στίχους του ίδιου τραγουδιού.
Τι θα γίνει το χάλι μας φέτος δεν μπορώ να καταλάβω.
Το τι λεφτά έχουμε δώσει φέτος σε εισπνεόμενα, σε γιατρούς και σε πετρέλαια δεν λέγεται. Άιντε να έρθει το καλοκαίρι να γλιτώσουμε κανένα ευρώ, η άνοιξη έστω. Εδώ κοντεύει να μπει ο Ιούιος που λέει η κόρη μου και μου'ρχεται να το λαμπαδιάσω το καλοριφέρ, τζίζας δηλαδή.
 Παπαπάρα παπαπάρα, νομίζω πρέπει να μετακομίσω σε πιο εύκρατα κλίματα. Η Σαχάρα θα ήταν μια καλή λύση, αλλά σκέφτομαι τη σκόνη που θα μπαίνει στο σπίτι, άντε να ξεσκονίζεις τα έπιπλα, θα λερώνεται το αυτοκίνητο, θα βουλώνουν και τα πιτσιλιστήρια.
Θέλω να βρω μια ατόλη σε κάποιο τροπικό μέρος να χτίσω ένα λυόμενο. Να μην έχω γειτόνους (φασαρία, τινάγματα χαλιών πάνω από τα  φρεσκοπλυμένα ρούχα μου, ανάκριση για το τι αγόρασα στη λαϊκή). Να έχω άνετο παρκινγκ (δεν μπορώ να μπαίνω με τον κώλο σε ανηφόρα, φοβάμαι μην το στουκάρω). Να έχω χώρο να βάλω δυο ντοματιές, μια πιπερίτσα και 3 κολοκυθιές βρε αδερφέ.