Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Η εθνική μου ανασφάλεια

   Αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μου είναι τραγικά έως τραγελαφικά. Ξαφνικά ένα βράδυ πήγαμε για ύπνο ήσυχοι και το πρωί ξυπνήσαμε πανικόβλητοι. Να προλάβουμε να βγάλουμε ό,τι έχουμε πριν προλάβουν να μας κλείσουν τις τράπεζες. Να προλάβουμε να στοκάρουμε μακαρόνια, φακές και ρολόγια καρτιέ. Διότι, αφού κύριε δεν μ'αφήνεις να βγάλω τα λεφτά ΜΟΥ που τα κέρδισα με τον τίμιο ιδρώτα ΜΟΥ τόσα χρόνια τώρα σαν υπάλληλος στην εφορία/υπουργείο/δημαρχείο, και αφού δεν θέλω να μου τα κουρέψεις, μου έκλεισες και τις τράπεζες, δεν μου αφήνεις άλλη λύση. Θα πάρω ρολόγια και περιδέραια, θα τα πληρώσω με e-banking που μου το έχεις ανοιχτό ακόμα, κι άμα έρθουν τα ζόρια τα πουλάω και σώζομαι.
   Να τις λυπάται η ψυχή μας τις καημένες τις εκαλιώτισσες, στην ουρά του ΑΤΜ για να βγάλουν τα 60ευρώ τους και η φιλιπινέζα να κρατάει την ομπρελίτσα για τον ήλιο, εκεί μας κατάντησαν οι αλήτες. Ευτυχώς δηλαδή που οι εταιρείες κινητής μας δίνουν τσάμπα megabyte και χρόνο ομιλίας αυτές τις κρίσιμες μέρες και δεν σίγησαν τα iphones. Δράματα, δράματα.
   Ο πρωθυπουργός μας μας έθεσε μια ευθεία ξεκάθαρη ερώτηση: δέχεστε ρε παιδιά αυτά που μας πρότειναν στις 25 Ιουνίου οι ξένοι? ΟΧΙ απαντήσαμε εμείς ενωμένοι (χαχα) και μονιασμένοι (χαχαχα). Και τι κάνει αυτό το τρελό αγόρι? Παίρνει το ΟΧΙ παραμάσχαλα, πάει  στους ξένους και τους λέει "εμείς θέλουμε 80 δις. Μη μας γαμάτε όμως όπως στην 25η Ιουνίου, απλά γαμήστε μας με άλλη ημερομηνία". Διότι την π.τσα θα τη φάμε, αυτό δεν είναι ερώτημα είναι δεδομένο.
Απλά τα πράγματα.